67. "Κρατική Σύνταξη: Ενα σύστημα που σχεδιάστηκε για μια άλλη εποχή" με τον Δημήτρη Πιπερίδη
What If ? | Και Εαν Πετύχει;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο 67ο επεισόδιο συζητάμε για ένα θέμα που ενδιαφέρει τους πάντες και καίει τις ηλικιες 20-60! Συζητάμε για το θέμα της σύνταξης! Τι είναι στην πραγματικότητα, πως λειτουργεί, τι ψέματα σου εμαθαν για αυτην, γιατι κινδυνεύει και τι λύσεις υπάρχουν...What If Podcast: https://www.instagram.com/whatif_podcast_gr?igsh=MWZ1MTE3bHJxemtrbA==Δημήτρης Πιπεριδης: https://www.instagram.com/dimitris_piperidis?igsh=MXBld25jeGx6cXlhaw%3D%3D&utm_source=qrΖαχαροπλαστεία Απόλαυση: https://www.instagram.com/apolausi_?igsh=MTBsZHowd3o1cHl6Ng==
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλησπέρα σε όλους! Είμαι ο Δημήτρης Περίδης και σας καλωσορίζω στο 67ο επεισόδιο του What If Podcast και προτελευταίο για την τρίτη σεζόν. Με λίγη καθυστέρηση, είναι η αλήθεια. Γενικά φέτος οι παλιότεροι θεατές έχετε καταλάβει ότι λίγο το χρονοδιάγραμμα που και που ξέφευγε από το προγραμματισμένο. Οι καινούργοι μπορεί και να μην το έχετε καταλάβει.
θέλω να κάνετε υπομονή ένα επεισόδιο ακόμα και στο επόμενο, στο τελευταίο της σεζόν που εσείς θα το δείτε μία εβδομάδα, δέκα μέρες μετά από αυτό θα ανέβει, εγώ θα το γυρίσω σε μισή ώρα από τώρα, μόλις τελειώσαμε αυτό, θα μάθετε λίγο παραπάνω πράγματα για τους λόγους που έγινε αυτό και θα λυθούν οι απορίες σας ελπίζω οπότε λίγο υπομονή για αυτό σήμερα θέλω να συζητήσουμε ένα θέμα το οποίο Το άκου να δεις τώρα τι γίνεται.
Αν είσαι από 0 μέχρι 18 δεν το ξέρεις. Δεν το γνωρίζεις. Αν είσαι από 18 μέχρι 35 το ξέρεις, το ακούς, το νιώθεις πολλές φορές, αλλά δεν σε πολύ ενδιαφέρει. Αν είσαι από 35 μέχρι 50 έχει αρχίσει και σε νοιάζει αρκετά. Και αν είσαι 50 και πάνω σε καίει. Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για τη σύνταξη και αν τελικά θα πάρουμε και πότε τελικά θα πάρουμε και πόσοι θα είναι αυτοί και τι μπορούμε να κάνουμε και τι συμβαίνει γύρω μας.
Είναι ένα θέμα το οποίο επασχολεί πάρα πάρα πολύ κόσμο. Συζητιέται συχνά. Να σου μιλήσω από την δική μου εμπειρία όταν κάνω ένα reel το οποίο έχει να κάνει με τη σύνταξη στο προφίλ μου. Πάντα πάντα μαζεύει views. Είναι ένα θέμα το οποίο όντως καίει. Και εντάξει, τις ηλικίες πριν τις είπα και λίγο αστευόμενως αλλά ουσιαστικά πλέον και οι νέοι άνθρωποι και στο λέω και μέσα από την δουλειά μου νοιάζονται πολύ για το τι θα γίνει με το κομμάτι της σύνταξης.
Και πριν μπούμε στο πρόβλημα που υπάρχει στη βόμβα, από το 2020 ή 2021 λέω ότι το ασφαλιστικό, το δημόσιο, είναι μια βόμβα. Η σύνταξη είναι μια βόμβα η οποία θα σκάσει στα χέρια μιας κυβέρνησης, αλλά θα έχει χτιστεί πολλά χρόνια πριν. Για να καταλάβεις όμως τι είναι η σύνταξη, είτε είσαι νέος είτε είσαι μεγάλος, εγώ να σου πω την αλήθεια μέχρι τα 24 μέχρι να ξεκινήσω στον χρηματοοικονομικό σύμβολος δεν είχα καθόλου γνώση για τη δημόσια ασφάλιση για την ιδιωτική σίγουρα για τη σύνταξη, μετά τα έμαθα όλα οπότε σήμερα για να καταλάβουμε ακριβώς, θέλω να δεις αυτό το podcast για να καταλάβεις ακριβώς πώς λειτουργεί η σύνταξη ακριβώς ποια είναι τα θέματα της ακριβώς τι μπορείς να κάνεις θα πιάσουμε το πράγμα από την αρχή από τη στιγμή που η σύνταξη ξεκίνησε σε αυτόν τον κόσμο.
Έτσι λοιπόν πρέπει να μεταφερθούμε στο 1881 και στη Γερμανία όπου ο πολιτικός Μπίσμαρκ συμβουλεύει τον αυτοκράτορα τότε Γουιλέλμο Α να προβεί σε μια τεράστια ενέργεια την εποχή. Του λέει ότι ουσιαστικά οι άνθρωποι οι οποίοι γερνάνε και φτάνουν σε μια μεγάλη ηλικία δεν μπορούν πλέον να δουλέψουν, οπότε δεν μπορούν να έχουν έσοδα, οπότε δεν μπορούν να ζήσουν.
Γίνονται βάρος στα παιδιά τους, γίνονται βάρος στην οικογένειά τους και αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα στην κοινωνία. Οπότε συμβουλεύεται ο Ιλέλμω να φτιάξουν το πρώτο συνταξιδοτικό σύστημα. Το 1881 γίνεται αυτή η πρώτη συζήτηση στο γερμανικό τραπέζι του Αυτοκράτορα. Από το 1881 στο 1889, 8 χρόνια μετά, δημιουργείται επίσημα το πρώτο συνταξιδοτικό σύστημα στον κόσμο, το σύστημα Bismarck, στην Γερμανία.
Οπουσιαστικά, οι εργοδοτικές εισφορές καλύπτουν τις συντάξεις των ανθρώπων που ήταν μεγάλης ηλικίας και θέτουν ένα όριο σύνταξης πρώτα στα 70 και μετά στα 65. Από το 1906 μέχρι το 1913 και ενώ αυτό το σύστημα λειτουργεί στη Γερμανία, ξεκινάει να εξαπλώνεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυστρία, Λουξεμβούργο, Γαλλία, Ρουμανία, Σουηδία, Βρετανία ξεκινούν και εφαρμόζουν και αυτές το συνταξιδοτικό σύστημα.
Άρα ουσιαστικά έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα στην Ευρώπη το οποίο λειτουργεί ως εξής. Δεν δίνουν εμείς. Δουλεύουν οι εργαζόμενοι, δίνουν εισφορές οι εργαζόμενοι, οι εργοδότες και το κράτος και αυτή η τριάδα των εισφορών δημιουργεί τη σύνταξη, αποθηκεύει τη σύνταξη. Το σύστημα είναι αναδιανεμητικό δηλαδή. Όλοι εμείς που δουλεύουμε δίνουμε εισφορές, όχι για να πάρουμε εμείς σύνταξη τώρα, δεν τα μαζεύουμε σε ένα κουμπαρά για εμάς, τα μαζεύουμε όμως σε ένα μεγάλο κουμπαρά για τους τορεινούς συνταξιούχους.
έτσι λειτουργούσε και λειτουργεί το σύστημα. Με όριο ηλικίας τότε τα 65 έτη. Δηλαδή δουλεύω 40 χρόνια, δίνω τις εισφορές μου, τα έχουν πάρει συνταξιούχοι τόσο καιρό και όταν εγώ βγω συνταξιούχος, τότε θα παίρνω και εγώ σύνταξη από τις εργοδοτικές εισφορές των τότε εργαζομένων. Κράτησε το αυτό που σου λέω, είναι πολύ σημαντικό για τη συνέχεια.
Ως 1952 η Διεθνής Οργάνωσης Εργασίας αποφασίζει ότι η σύνταξη είναι αναφθαίρετο δικαίωμα του εργαζομένου και το θέτει ως κοινωνικό πρότυπο για όλο τον κόσμο. Άκου τώρα που είναι το παράδοξο. Το συνταξιοδοτικό αναδιανεμητικό, όπως είπαμε, σύστημα, δηλαδή όλοι οι εργαζόμενοι δίνουμε τώρα που δουλεύουμε στις φορές, όχι για να τις πάρουμε εμείς, για να τις πάρουν οι τωρινοί συνταξιούχοι, δημιουργήθηκε ουσιαστικά το 1889 και με κάποιες διορθώσεις τέλος πάντων μέσα στο 1900, αρχές του 1900, 120 και βάλε χρόνια πριν.
Τότε που τα όρια ηλικίας των ανθρώπων ήταν άλλα, τότε που οι άνθρωποι γίνονταν με άλλους ρυθμούς, τότε που τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Το δημόσιο συνταξιδοτικό σύστημα ουσιαστικά δεν δημιουργήθηκε για να καλύψει ανάγκες ασφαλισμένων που ζουν 25 και 30 χρόνια μετά τη σύνταξη. Δημιουργήθηκε για να καλύψει ανάγκες ασφαλισμένων που τότε το όριο ηλικίας ήταν 75, το προσδόκιμο σύνταξη ήταν 75, 5, 10, μπορεί να λέω και πολύ 75, 70, 5 χρόνια, 10 χρόνια max να καλύπτει τις ανάγκες των συνταξιούχων.
Με λίγα λόγια αυτό που θέλω να σου πω και θέλω να το κρατήσεις πολύ για τη συνέχεια είναι ότι το σύστημα δεν σχεδιάστηκε λάθος όπως λένε πολλοί ότι είναι ένα λάθος σύστημα και δεν είναι καλό κτλ. Σχεδιάστηκε ολόσωστα για την εποχή που σχεδιάστηκε μόνο που η εποχή του 1889 και του 1901 και του 1905 σε σχέση με το 2026 είναι η μέρα με τη νύχτα κυριολεκτικά και μπορεί να λέω και λίγο.
Ήταν ένα σύστημα το οποίο δημιουργήθηκε για την αντιμετώπιση και πρόσεξε με λίγο. Ήταν ένα σύστημα το οποίο δεν δημιουργήθηκε για τη διατήρηση του βιωτικού σου επίπεδου. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Τι εννοώ. Εσύ δουλεύεις τώρα και παίρνεις 1.500-2.000 για το μήνα, ας πούμε. Και βγαίνει η σύνταξη και σου δίνουν 800 ευρώ. 900. Ωραία.
Μπορείς να ζήσεις. Πλέον όχι, αλλά έστω ότι μπορείς να ζήσεις. Εντάξει δεν αντιμετωπίζεις φτώχεια έστω. Ναι αλλά το βιωτικό σου επίπεδο έχει πέσει κατά 1100 ευρώ. Έχει πέσει κάτω από το 50% του. Οπότε αυτό δεν υπήρχε παλιά. Δεν τους ένιωζε κάποιο βιωτικό επίπεδο όπως νοιάζει εμάς σήμερα. Τους ένιωζε απλά να έχεις ένα πιάτο φαγή να φας.
Οπότε το σύστημα δημιουργήθηκε για την καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας σε τρίτη ηλικία. όχι για τη διατήρηση του ιδιωτικού επιπέδου που είναι ο στόχος που έχουμε όλοι μας σήμερα όταν φτάσουμε σε μια μεγάλη ηλικία. Το μοντέλο λοιπόν αυτό λειτουργήσε πάρα πολύ καλά για πολλά χρόνια και φτάσαμε μέσα σε αυτά 120 χρόνια στο σήμερα.
Όπως σήμερα αυτό το μοντέλο παντού σε όλο τον κόσμο ξέρεις πολλές φορές ακούω αποδείχτηκε αποτυχημένο. Ξαναλέω δεν αποδείχτηκε αποτυχημένο. Αποδείχτηκε στάσιμο. και ό,τι μένει στάσιμο καταστρέφεται και πεθαίνει. Έτσι λοιπόν και το δημόσιο εισφαλισκό σύστημα είναι πάρα πολύ κοντά στο θάνατό του. Δεν θέλω να το κάνω, ξέρεις, παγκοσμιοποιημένο αν και ό,τι πω ισχύει πάνω κάτω για όλη την Ευρώπη αλλά θέλω να μιλήσουμε πιο πολύ για όλο τον κόσμο βασικά αλλά θέλω να μιλήσουμε πιο πολύ για Ελλάδα και λίγο περισσότερο Ευρώπη.
Υπάρχουν τρεις κύριοι παράγοντες που επηρεάζουν και σκοτώνουν, να το πούμε έτσι, το δημόσιο συνταξιδοτικό σύστημα. Και αυτοί οι τρεις είναι οι εξής. Πρώτος, τα δημογραφικά στοιχεία. Όλη η Ευρώπη γερνάει, η Ελλάδα γερνάει λίγο περισσότερο με πιο αυξημένη ταχύτητα και αυτό οφείλεται στους εξής λόγους. Πρώτον, δεν γίνονται παιδιά.
Υπάρχει υπογεννητικότητα σε όλη την Ευρώπη, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. δεύτερον ζούμε περισσότερο και αυτή είναι μια τεράστια ευλογία που μας έχει προσφέρει η σύγχρονη κοινωνία με την ιατρική της, με την επιστήμη της, με την τεχνολογία της αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και ένα κίνδυνο μακροζωίας η ΕΝΕΝ, η εταιρεία για την οποία εργάζομαι σαν χρηματοοικονομικός σύμβουλος έχει κάνει μια εξαιρετική καμπάνια που ξεφεύγει από το κλασικό που έχουμε στο νου μας για τις ασφάλειες και τα συνταξιδοτικά προγράμματα που είναι ότι μην σου συμβεί κάτι και φύγεις από τη ζωή ή πάθεις κάτι να σε καλύψω τέλεια αυτά ναι πρέπει να υπάρχουν αλλά η καμπάνια που έχει κάνει η ΕΝΕΝ πάει ένα βήμα παραπέρα πάει στη σύγχρονη ανάγκη στην ανάγκη της μακροζωίας δεν κινδυνεύει κάποιος μόνο αν πάθει κάτι αν χτυπήσει, αν αρρωστήσει, αν φύγει από τη ζωή τι θα γίνουν οι δικοί του κινδυνεύει και αν ζήσει πολύ.
Αν κάποιος ζήσει μέχρι τα 100 θα πρέπει για 30-35 χρόνια, μέχρι τα 90, για 20-25 χρόνια να ζει με μια σύνταξη πολύ χαμηλή. Και τι θα γίνει γι' αυτό. Οπότε το ότι ζούμε περισσότερο είναι ευλογία, ταυτόχρονα όμως δημιουργεί και άλλους κινδύνους. Άρα ζούμε περισσότερο, δεν κάνουμε παιδιά. Ο δείκτης γονιμότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στο 1,34.
Στην Ελλάδα είναι στο 1,3. και για να καταλάβεις, ο δείκτης ο οποίος το έδινε πολύ καλός είναι στο 2,1, αναπλήρωσης γενιάς ο δείκτης, είναι στο 2,1 και η Ευρώπη είναι στο 1,34 και η Ελλάδα στο 1,3. Τώρα, διάλειμμα, ένα λεπτάκι για να πω ένα τεράστιο μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στον χορηγό του What If, το ζαχαροπλαστείο απόλαυσης στην Καλαμάτα και την υπέροχη φίλη μου Μαρία, η οποία πραγματικά έχει κάνει ένα τεράστιο καλό και σε μένα.
και στο podcast το τελευταίο τρίμηνο, τετράμηνο που συνεργαζόμαστε και η οποία έχει και απίστευτα γλυκά. Όσοι είστε Καλαμάτα, Αθήνα, Πελοπόννησο, πάτε και φάτε, θα τρελαθείτε. Το έχω ξαναπεί, μου έστειλε δύο κούτες στην καβάλα και παρότι μοίρασα πολύ πράγμα, πήρα δύο κιλά σε δεν ξέρω πόσο. Είναι μαγικά τα γλυκά της, αλλά κυρίως είναι η ίδια ένας υπέροχος μαγικός άνθρωπος.
Μαρία μου, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη βοήθεια που δίνεις στο What If φέτος. Ο μαγικός αριθμός για να λειτουργήσει σωστά το αναδιανεμητικό συνταξιδοτικό σύστημα είναι τέσσερις εργαζόμενοι να δουλεύουν για μία σύνταξη. Έτσι χτίστηκε, έτσι λειτουργήσε, έτσι πήγε πάρα πολύ καλά για όσα χρόνια πήγε πάρα πολύ καλά σε όλο τον κόσμο.
Σήμερα στην Ελλάδα βρισκόμαστε στο ενάμιση εργαζόμενοι να δουλεύουν για μία σύνταξη ενώ στην Ευρώπη είμαστε περίπου στο δύο εργαζόμενοι να δουλεύουν για μία σύνταξη. Καταλαβαίνεις πόσο τεράστια είναι αυτή η διαφορά και πόσα πολλά προβλήματα δημιουργεί σε αυτό το σύστημα. Όλες οι προβλέψεις Eurostat δείχνουνε περαιτέρω μείωση πληθυσμού, περαιτέρω μείωση των γεννήσεων και για να σου δώσω να καταλάβεις έτσι ένα παράδειγμα, το 2000, κάτσε να δω τα σκονάκια μου, το 2000 για κάθε 100 άτομα ηλικίας 20-64 υπήρχαν 22 άτομα άνω των 65.
Το 2025, πάλι για κάθε 100 άτομα ηλικίας 20 με 64, δηλαδή ηλικίας εργασίας, υπήρχαν 33 άτομα άνω των 65. Και το 2050 προβλέπετε ότι για κάθε 100 άτομα ηλικίας 20 με 64 θα υπάρχουν 52 άτομα άνω των 65. γύρναν σε πληθυσμού ζούμε περισσότερο μείωση γεννήσεων δημιουργεί αυτά προβλήματα άρα τα δημογραφικά στοιχεία τα οποία δεν είναι καθόλου αισιόδοξα και είναι νούμερα, δηλαδή αυτό θα γίνει δεν μπορεί να αλλάξει, εκτός αν μα ξαφνικά γίνουν 10 εκατομμύρια γεννήσεις, που δεν νομίζω και τα παιδιά γίνουν κατά τις 9-18 χρονών οπότε το πρώτος μεγάλος λόγος είναι τα δημογραφικά Ο δεύτερος, ειδικά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αλλά στην Ελλάδα πολύ περισσότερο, στην Ευρώπη λιγότερο, είναι η μαύρη εργασία.
Οκ, μπορεί να υπάρχουν και περισσότεροι εργαζόμενοι από αυτούς που είναι γραμμένοι, ή μπορεί να υπάρχουν και οι ίδιοι, λέει κάποιος πιο πονηρός από μένα ρε παιδί μου, μπορεί κάποιος, ένας εργάτη εργαζόμενος, να εργάζει σε ένα καφέ, εντάξει, 7 μέρες την εβδομάδα. Οκ, αλλά να του κολλά ένα ένσημα για δύο. οι εισφορές που θα πάνε στο κράτος θα είναι για έναν εργαζόμενο ο οποίος δουλεύει δύο μέρες και όχι εφτά εντάξει τώρα μπορεί και κάποιος να δουλεύει σε μια συναισθία σε ένα νησί σεζόν και να μην του κολλάνε κανένα ένσημο να είναι εντελώς μαύρη εργασία οπότε αυτός είναι σαν να μην δουλεύει σαν να μην εργάζεται δεν δίνει εισφορές τι θέλω να πω ότι η μαύρη εργασία που ακόμα υπάρχει σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα παρότι γίνεται κίνηση για την καταπολέμησή της ναι, δημιουργεί μεγάλα προβλήματα επίσης στο συνταξιδιωτικό σύστημα και εδώ να τονίσω ότι είμαι εννοείται κατά της μαύρης εργασίας αλλά κράτος κράτος, εσύ, τώρα θέλω να βρεις ο Λάντε άλλαξε τα πράγματα
μην κυνηγάς μόνο τη μαύρη εργασία άλλαξε πράγματα για να μην υπάρχει μαύρη εργασία και εφόσον τα αλλάξεις αυτά τα πράγματα μειώσεις τις φορές τις εργοδοτικές που είναι απίστευτες μετά όποιον πιάσεις να μην κολλάει ένσημα κόψου τον κόλλο με τις ευλογίες μου όχι 10.000 την πρώτη φορά με αναστολή και 20 την δεύτερη 100 αλλά φτιάξε πρώτα τα πράγματα παρένθεση τρίτος λόγος είναι το brain drain που έχει γίνει τόσα χρόνια με πολύ δυνατό κιόλας εργατικό δυναμικό να βγαίνει στο εξωτερικό Αυτό είναι γενικότερα μια τεράστια συζήτηση γιατί ακούω πολλές φορές οι Έλληνες δουλεύουμε πάρα πολύ και μπράβο μας και μας λένε τεμπέλδες και και και.
Ναι όντως σε εργατοόρες δηλώνουμε ότι δουλεύουμε πολύ. Τι να το κάνω γιατί αυτό μας κάνει μάγκες. Το θέμα δεν είναι να δουλεύεις ή να δηλώνεις ότι δουλεύεις πολλές εργατικές ώρες. Το θέμα είναι τις ώρες που δουλεύεις ακόμα και αν αυτές είναι δύο τη μέρα να είσαι παραγωγικός. Όταν ένας Γερμανός σε μία ώρα εργασίας του παράγει όσο εμείς σε οχτώ, τι να το κάνω που δηλώνουμε ή έστω και δουλεύουμε πολλές ώρες.
Και ένα τεράστιο πρόβλημα στο ότι έχουμε πολύ χαμηλό δείκτη στην παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας, είναι ότι μεγάλα μυαλά, άνθρωποι οποίοι θα ήταν σε κομβικές θέσεις, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, γιατροί, σε βιομηχανίες, οτιδήποτε, βγαίνουν έξω και προσφέρουν την τεράστια παραγωγικότητά τους σε χώρες που μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτό.
Και εμείς ακόμα δεν το έχουμε καταφέρει. Και αυτό είναι παρένθεση γιατί αν το ανοίξουμε και αυτό το θέμα θα φτάσουμε τρεις ώρες επεισόδιο. Οπότε αυτοί είναι οι τρεις κύριοι λόγοι που σκοτώνουν το δημόσιο συνταξιδιστικό σύστημα και υπάρχει και ένας τέταρτος, αυτός είναι ελληνικός. Είναι η απίστευτη διαφθορά και κακοδιαχείρηση.
θα πω που υπήρχε γιατί έχω μια ελπίδα σίγουρα έχει μειωθεί αλλά δεν ξέρω αν έχει εξαλειφθεί ας ελπίσουμε ότι εξαλείφθηκε αλλά εν πάση περιπτώσει η απίστευτη διαφθορά και κακοδιαχείρηση που έγινε τα χρόνια τα καλά της Ελλάδας τα χρόνια που υπήρχε παντού χρήμα τα χρόνια που δίναμε δίναμε δίναμε μοιράζαμε μοιράζαμε στους ψηφοφόρους, στους πάντες και το παίζαμε καλύτερα και τώρα την πληρώνουμε εμείς οι νέοι για τα τότε.
Οπότε και αυτό έπαιξε και παίζει ακόμα, αλλά σε μικρότερο βαθμό, τεράστιο ρόλο σε όλο αυτό το χάος που συμβαίνει με το συνταξιδωτικό σύστημα. Σας μίλησα περισσότερο για την Ελλάδα, αλλά ξαναλέω, το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι ευρωπαϊκό, είναι παγκόσμιο και εδώ θέλω να γίνει ένα συγκεκριμένο σχόλιο. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι πολιτικό.
είπα και πριν, αυτή η βόμβα για την Ελλάδα μιλάμε τώρα, θα σκάσει σε μια κυβέρνηση τώρα θα είναι η Νέα Δημοκρατία, θα είναι το Πασόκ θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι τι έκανε ο Τσέπρας τώρα, το Ελλάς το ΕΜΑΣ, δεν ξέρω κάποια κυβέρνηση πάντως σε κάποια κυβέρνηση θα σκάσει αυτή η βόμβα οκ δεν θα φταίει αυτή, θα φταίνε όλοι όλοι οι προηγούμενοι και οι ίδιοι οι ίδιοι αίσου και λιγότερο Το θέμα λοιπόν δεν είναι πολιτικό Είναι καθαρά μαθηματικό Δεν βγαίνουν τα νούμερα Είναι τόσο απλό Και τώρα θα μου πεις ρε Δημήτρη Ωραία μου μαύριζες την ψυχή Ωραία με έκανες έτσι Μου τα πες όλα αυτά Τι κάνω εγώ τώρα Τι κάνω εγώ τώρα Για να ανταπεξέλθω σε αυτές τις συνθήκες Η απάντηση δεν είναι απλή Και κυρίως έχει να κάνει με το σε ποια ηλικία βρίσκεσαι μου στέλνουν μηνύματα πολλές φορές όταν κάνω βίντεο για τη σύνταξη άνθρωποι πάνω των 60 αν των 60 χρονών 55-60 και μου λένε τι μπορώ να κάνω κτλ και εκεί η αλήθεια είναι ότι οι επιλογές είναι περιορισμένες γιατί συνήθως ξέρεις δεν είναι και πολύ υψηλόμιστη
είναι χαμηλόμιστη οπότε εκεί οι επιλογές είναι πάρα πάρα πολύ περιορισμένες πάμε να δούμε μια γενική λύση και μετά να το πιάσω ηλικιακά αυτό το οποίο κάνουν στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη και σε αυτό, είναι ιδιωτικά συνταξιδωτικά προγράμματα. Και δεν μιλάω για χώρες όπως το Λουξεμβούργο ή η Γερμανία ή τέλος πάντων το Λιχτινστάν και τα λοιπά, η Νορβηγία, η Σουδιανία.
Μιλάω και για χώρες σαν και εμάς, η Πορτογαλία, η Σλοβακία, η Σλοβενία, όλες οι Βουλγαρία, όλες οι χώρες στην Ευρώπη κάνουν ιδιωτικά συνταξιδωτικά προγράμματα οι άνθρωποι από μόνοι τους ή όπως κάνουμε και εδώ δίνουνε κίνητρα το κράτος στις εταιρείες, στις επιχειρήσεις να κάνουν οι ίδιοι μέσω ασφαλιστικών χρηματοοικονομικών οργανισμών συνταξιδοτικά προγράμματα στους εργαζομενούς τους. Ναι, δίνει κίνητρα το κράτος. Γι' αυτό ισχύει και στην Ελλάδα τώρα μεγάλα, μικρά τα κίνητρα δεν έχει σημασία, γίνεται πάντως ώστε να αρχίσουν και να χτίζονται πολλά σακουλάκια σύνταξης.
Γιατί το δεν θα πάρουμε σύνταξη που ακούγεται πολλές φορές και που και εγώ το έχω πει σε κάποια βίντεο στην αρχή, είναι εντάξει, για να τραβήξουμε το μάτι. Σύνταξη κατά πάσα πιθανότητα θα πάρουμε. Το θέμα είναι, θα είναι μία... Πότε βασικά, το πότε, και θα είναι μία σύνταξη που θα μπορέσουμε να ζήσουμε. Γι' αυτό, αν μου πεις να σου απαντήσω, θα σου πω όχι.
Δεν θα μπορούμε. Δεν θα μπορείς να ζήσεις με αξιοπρέπεια τουλάχιστον. Οπότε τι γίνεται τώρα, ξεκινάμε να χτίζουμε και άλλα σακουλάκια σύνταξης. Είναι η μόνη λύση ένα ιδιωτικό συνταξιδοτικό πρόγραμμα. Όχι. Κάποιος μπορεί να έχει 5 Airbnb και να λέει θα ζήσω από αυτά. It's ok. Εντάξει, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, γιατί δεν ξέρεις τι συμβαίνει αύριο, πώς αλλάζουν οι νομοθεσίες, πώς αλλάζουν τα trends κλπ.
αλλά θα μιλήσω τώρα για το κομμάτι το οποίο έχω εξειδίκευση το ιδιωτικό συνταξιδιωτικό πρόγραμμα ουσιαστικά τι είναι είναι ένας δικός σου κουμπαράς που βάζεις μέσα χρήματα και που αυτά συνέχως επενδύονται σε safe επενδύσεις αυτά μπορούμε να τα πούμε πιο αναλυτικά σε ένα ραντεβού μαζεύεται λοιπόν το ποσό εκεί και το παίρνεις στην ηλικία που εσύ θέλεις και εδώ έρχεται ένα μεγάλο ψέμα που μας λέγανε τόσα χρόνια Αυτό που σου έχουν περάσει εσένα είναι ότι η σύνταξη είναι κάτι το οποίο το κράτος θα αποφασίσει πότε και πόσοι θα πάρεις.
Άρα είσαι δέσμιος του κράτους και εξαρτάσαι απόλυτα από αυτό. Όχι. Η σύνταξη είναι κάτι το οποίο ναι με αυτή τη μορφή τη δημόσια εξαρτάσαι από το κράτος αλλά υπάρχει και σε άλλη μορφή την οποία μπορείς να χτίσεις εσύ είτε σαν συμπληρωματική του κράτους, είτε και σαν κύρια, είτε σαν κάτι το οποίο θα το πάρεις και θα πεις «Κράτος, σε γράφω, βγάλε με ό,τι θες, εγώ ζω από αυτό και ό,τι μου δώσεις εσύ, όταν μου το δώσεις εσύ, οκ, καλοδεχούμενο».
Οπότε τη σύνταξή σου μπορείς να τη χτίσεις κι εσύ. Το μυστικό τώρα. Όσο πιο νέος είσαι, τόσο καλύτερα, τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες έχεις. Τι θέλουμε όλοι σε αυτή τη ζωή? να πληρώνουμε λίγα και να παίρνουμε πολλά. Αυτό δεν θέλουμε. Όλοι θέλουμε να πληρώνουμε λίγα πράγματα και να παίρνουμε πίσω άπειρα. Λοιπόν, αν είσαι νέος, με τη σύνταξή σου μπορείς να το κάνεις.
Αν είσαι 20, 25, 30, 35, ακόμα και 40, μπορείς να χτίσεις τη σύνταξή σου με λίγα χρήματα. Δεν χρειάζεται να βάζεις 600, 700, 800, 1000 ευρώ το μήνα στην άκρη. Μπορείς να βάζεις και 100, 150, 200. και να χτίσεις ένα τεράστιο κεφάλαιο γιατί έχεις μπροστά σου πολλά χρόνια. Αυτά προγράμματα δουλεύουν με ανατοκισμό. Ό,τι κέρδος βγάζεις κάθε χρόνο επανεπενδύεται.
Αυτό μέσα στα δέκα πρώτα χρόνια δεν μας λέει κάτι, δεν σου λέει κάτι, δεν θα δεις μεγάλη διαφορά. Όταν ξεκινάμε και ξεπερνάμε τον 20ο χρόνο, οι διαφορές αναέτος είναι χαόδεις. Δεν σου μιλάω για 30 έτη. Για να έχεις μία εικόνα από το 0 μέχρι το 20, θεωρούμε ότι μέχρι το 20ο έτος είναι μια καλή φάση για να διπλασιάσεις τα χρήματά σου σε 20 χρόνια.
Από τα 20 μέχρι τα 25-28 δηλαδή άλλα 5 με 8 χρόνια μετά μπορείς να τα έχεις τριπλασιάσει. Άλλα 5-8 χρόνια μετά να τα έχεις τετραπλασιάσει. Οι διαφορές λόγω του ανατοκισμού είναι χαόδης. Οπότε αν είσαι νέος μπορείς όντως με λίγα χρήματα να πάρεις πάρα πολλά αργότερα. Τώρα αν είσαι 50-60 εκεί η αλήθεια είναι ότι τα περιθώρια στενεύουν.
Δεν έχεις το ανατοξιμό μαζί σου γιατί άμα είσαι 60 πόσο να κάνεις ένα πρόγραμμα για 10 χρόνια. Εμάς μετά δεν έχει και νόημα να τα αφήσεις μέχρι τα 80 τι να πάρεις το 80 ξέρω εγώ 100 χιλιάρικα να τα κάνεις τι. Δεν έχει και λίγο νόημα. Οπότε αν είσαι 60 δεν έχεις το ανατοξιμό μαζί σου στα 10 χρόνια δεν προλαβαίνει να χτίσει κάτι.
το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι όντως να μαζέψεις ένα κεφάλαιο, αλλά σε καμία σχέση με το να έχεις 30, 40, 25. Και θα πρέπει να βάζεις και πολλά το μήνα για να μαζευτεί ένα καλό κεφάλαιο. Θα πρέπει να βάζεις, ξέρω εγώ, 1.000 ευρώ το μήνα, 800. Που όπως είπα πριν, επειδή περισσότεροι δεν παίρνουν και κάποιοι μισθούς 5 χιλιάρικα, είναι πολύ δύσκολο να το κάνουν αυτό.
Άρα, αν είσαι νέος, έχεις ένα τεράστιο, τεράστιο asset και δεν είναι τα χρήματά σου, είναι ο χρόνος σου. Και όντως, αν είσαι νέος, μπορείς να κάνεις το όνειρο όλων μας. Να δώσεις λίγα για να πάρεις πάρα πολλά, αφήνοντας τον χρόνο να δουλέψει για σένα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ποιο θα είναι το όριο συνταξιδότησης για έναν άνθρωπο που είναι σήμερα 30 χρονών, όταν θα φτάσει στα 60 του.
Δεν ξέρω ποια θα είναι η κυβέρνηση, δεν ξέρω πώς θα είναι το ασφαλιστικό σύστημα τότε, δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν έχω για άλλη σφαίρα. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι αν ένας άνθρωπος 30 χρονών σήμερα ξεκινήσει ένα ιδιωτικό συνταξιδιστικό πρόγραμμα και το ακολουθήσει για τα επόμενα 30 χρόνια, θα έχει χτίσει ένα τεράστιο κεφάλαιο για τη σύνταξή του.
Θα έχει ορίσει αυτό στο πότε και πόσο σύνταξη θα πάρει, χωρίς να εξαρτάται οικονομικά από το κράτος και από κανέναν άλλον και χωρίς να αφήσει κάτι το οποίο δεν μπορεί να ελέγξει, γιατί κανείς μας δεν μπορεί να ελέγξει τη δημόσια σύνταξη, να του ορίσει τη ζωή. Όπως γνωρίζετε παλιότεροι, μαθαίνετε και τώρα οι νέοι, είμαι ο Δημήτρης Περίδης, χρηματοοικονομικός σύμβουλος και μέσα από αυτήν την ιδιότητά μου μπορώ να σε βοηθήσω αν θέλεις να μάθεις οτιδήποτε για συνταξιδιωτικά προγράμματα ιδιωτικά, για επενδυτικά για ό,τι έχει να κάνει με αυτό το κομμάτι πραγματικά μη διστάσεις, στείλε μου μήνυμα και θα χαρώ να σου δώσω ό,τι πληροφορία θέλεις να το συζητήσουμε μαζί και να δούμε τι επιλογές έχεις αναλυτικά πέρα από το podcast πέρα από το βίντεο, θα χαρώ πάρα πολύ να τα πούμε. Και ήμουν ο Δημήτρης Περίδης ήταν το 67ο επεισόδιο του What If Podcast, μιλήσαμε για τη σύνταξη για το τι είναι, για το ποια είναι τα προβλήματά της και για το πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε
αυτό που έρχεται ελπίζω πραγματικά από αυτό το επεισόδιο να κατάλαβες ακριβώς πως λειτουργεί και τι είναι και ελπίζω πραγματικά να βάλεις μπρος για να δώσεις λύσεις σε προβλήματα τα οποία θα σου έρθουν αν δεν προετοιμαστείς. Οι καλύτεροι θέλουν να αρχίσει κάποιος κλασικά ήταν χθες οι επόμενοι καλύτεροι είναι σήμερα ειδικά αν είσαι νέος άνθρωπος. Μην παραβλέπεις το κομμάτι της σύνταξης λέγοντας έλα μωρέ μικρό σήμερα τώρα μέχρι τα 70 έχουμε.
Επειδή έχουμε πάμε να φτιάξουμε. Τα φιλιά μου να είστε καλά, να χρησιμοποιείτε το γουάτι φθετικά επόμενο επεισόδιο τελευταίο για τρίτη σεζόν θα είναι μαγικό. Τα φιλιά μου.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα