Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Αλέξανδρος Διακοσάββας στο Ύπνος Project της Στέγη | Χίλιες και Μία Νύχτες #196

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 του μεγάλου πάζλ της αθηναϊκής νυχτερινής ζωής μέσα από τις γλαφυρές αφηγήσεις των εκλεκτών καλεσμένων μου που βρέθηκαν στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή. Για να μας ακούτε, ακολουθήστε τη σειρά «Χίλιας και Μία Νύχτες» του One Month σε Spotify, Apple Podcasts και Google Podcasts. Μαζί μου σήμερα ο δημοσιογράφος και γενικός συντενιστής καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Κυρίες και κύριοι, ο Αλέξανδρος Διακοσάβας Καλώς ήρθες Αλέξανδρε Καλώς σε βρήκα Θεοδόση, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση Εγώ για την αποδοχή, οπότε το τιμόνι είναι στα χέρια σου και ελπίζω να είσαι έτοιμος να μας πας, όπως μου αρέσει να λέω, μια βόλτα στο χρόνο και στο χώρο Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, ήταν ο Αλέξανδρος Διακοσάβας στη σκοτεινή μικρή σκηνή της στέγης του Ιδρύματος Ωνάση 16. Spoiler alert δεν άντεξα και τις 24 ώρες. Άντεξα περίπου 10 ώρες. Συνολικά δηλαδή είδα 6 ταινίες.

01:31 Και βλέπω μια αντίδραση εδώ πέρα που θέλω να την καταγγείλω. Λογικού ανθρώπου. Λογικού ανθρώπου. Ο Θεοδόσης Μίχος έχει σκάσει τα γέλια. Και έτσι είχαν σκάσει στα γέλια και όλοι όσους είχα προσεγγίσει τότε να έρθουν μαζί μου. Και αυτό το έκανα μόνος μου προφανώς. 6 ταινίες μόνος μου. Δεν μου κάνει εντύπωση. Εξήγησέ μου πώς, γιατί και τι έγινε σε όλη αυτή την ιστορία.

01:53 Ναι, λοιπόν. Πάμε δέκα χρόνια πίσω. Είμαστε το 2016 που έχει ανακοινωθεί τότε ένα project που θεώρησα ότι είναι αρκετά ενδιαφέρον. Το ύπνος project της Στέγης που περιλάμβανε πολλές και διαφορετικές δράσεις. Δεν ήταν μόνο ο κινηματογραφικός μαραθώνιος. Είχε και οικαστική έκθεση, είχε διάφορα πάρτι. είχε γίνει ένα πιτζάμα πάρτι τέλος πάντων σε όλους τους ορόφους της Στέγης τότε είχε διαλέξεις και ομιλίες και λοιπά μελετούσαν διάφορα πράγματα γύρω από τον ύπνο και γύρω από οτιδήποτε συνδέεται τέλος πάντων με τον ύπνο και ανάμεσα σε αυτά ένα κεντρικό κομμάτι αυτού του project ήταν τον Μάιο έχω και ημερομηνία γιατί τα έψαξα έτσι μιλάμε, εννοείται, εννοείται Μιλάμε για 14 Μαΐου 2016 το Let's Not Go To Sleep, το Not σε παρένθεση, έτσι το αν ονομάσει, όπου ο Ηλίας Φραγκούλης είχε επιμεληθεί 13 ταινίες back to back.

03:02 Συνεχόμενος 24 ώρες μαραθώνης ξεκινούσε 10 η ώρα το βράδυ της Παρασκευής, εκείνης της Παρασκευής, και τελείωνε 10 η ώρα το βράδυ του Σαββάτου. ή Μάρτον παραδείγμα το είχα βρει τρομερά ενδιαφέρον όπως σου είπα ειδικά αυτό το κομμάτι ήθελα να πάω σε όποιον το είχα προτείνει είχε την αρίδρα στη δική σου πάνω κάτω και έτσι δηλαδή ακόμα και εννοείται ούτε καν ο σύντροφός μου δεν ήθελε να με ακολουθήσει έτσι μάλλον ειδικά ο σύντροφός μου δεν ήθελε να με ακολουθήσει οπότε σηκώθηκα και πήγα μόνος μου και να αρχίσω να λέω τίτλους έχει νόημα γιατί εντάξει γελάμε αλλά για να κάνεις curation σε ένα τέτοιο πράγμα και να έχει ενδιαφέρον και να μπορεί με κάποιο τρόπο κάποιος ακόμα και να μπει στη διαδικασία να το παρακολουθήσει όλο θέλει μελέτη και να μείνεις κάπως λίγο πιστός και στο πνεύμα ας πούμε του όλου project οπότε ξεκίνησε 10 η ώρα το βράδυ Παρασκευής η φάση με το Night of the Hunter ταινιάρα 1955 Charles Lawton Robert Mitchum Hate, Love, τα τατουάζτα στα δάχτυλα

04:05 καταπληκτική ταινία οπότε ξεκίνησε δυνατά μετά γύρω στις 12 παρά η δεύτερη ταινία ήταν το Invasion of the Body Snatchers ένα sci-fi επίσης φοβερό το original το ορθόδοξο το παλιό των 50's εντάξει εύκολο μέχρι τώρα δεν είχε κάτι μία μία και κάτι Fight Club σε πολύ ωραία ώρα και μιλάμε τώρα είναι ακόμα η αίθουσα γεμάτη θυμάμαι, έτσι είναι τρίτη ταινία στη σειρά και η αίθουσα είναι γεμάτη μπορούσες φυσικά να πας όποτε θες και να φύγεις όποτε θες δεν ήταν πλήρωνες κυλιόμενα τα ήταν ένα αντίτιμο για όλες τις ταινίες αν θες τις παρακολουθήσεις, αλλιώς μετά ήταν πολύ μικρή η είσοδος για την κάθε μια από αυτές οπότε ναι, Fight Club μια η ώρα, μέχρι τώρα δεν νηστάζεις να το πάμε έτσι τελειώνει και γύρω στις 3-3 και κάτι και μετά μπαίνει το μωρό της Ροσμαρίου ολανσική μπορείς να φανταστείς πόσο τρομάζομαι αυτή την ταινία τόσα χρόνια μετά έχουν περάσει 50 plus χρόνια και είναι αυτή η ταινία αξεπέραστη σε πάρα πολλά κομμάτια συμφωνώ μαζί σου βέβαια τώρα θυμάμαι ότι εκεί είχα αρχίσει να γλαρώνω

05:25 γιατί μιλάμε τώρα έχει φτάσει η ώρα 4.30 5 παρά κάπως λίγο πάνω από 6 ώρες δηλαδή μάλιστα τη βγάζουμε και τη Ροσμάρη εντάξει, χαρά και μετά είχε back to back δύο καταπληκτικές ίσως τις πιο ωραίες χόρορ ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας της δεκαετίας του 10 των 10 ας πούμε είναι το Babadook και το It Follows ειδικά το It Follows που το ξαναείδα πρόσφατα είναι ένα αριστούργημα που το έχουν κοπιάρει από τότε όλοι οι πάντες ταινία του 2015 David Robert Mitchell και αυτές οι ταινίες είχαν ώρα έναξης γύρω στις 6 και γύρω στις 8 αντίστοιχα το πρωί έχουμε φτάσει δηλαδή εξημερώσει να πω σε αυτό το σημείο ότι πάλι πέρα από την πλάκα αυτό το κομμάτι του να βγαίνω έξω μετά από κάθε προβολή στο τέλος κάθε προβολής και ήταν στη μικρή άτοσα πάνω ψηλά ήμασταν στον πέμπτο γιατί τότε κάπνιζα ακόμα να κατεβαίνω στην είσοδο για να κάνω τσιγάρο και να βλέπω τη διαφοροποίηση του φωτός γιατί ήταν βαθιά νύχτα και σιγά σιγά άρχισε να ξημερώνει είναι ένα αμαγικό πράγμα που το θυμάμαι

06:45 πραγματικά πάρα πολύ έντονα και άντεξες ρε παιδί μου όμως κοίτα τάξη θυμάμαι να παίρνω υπνάκους προφανώς έτσι δεν θα σου πω τώρα ότι 10 ώρες ήταν μεγάλη κατομμάτη αυτό αλλά ναι έφυγα γύρω στις 10 παρά ακόμη μαζί σου δηλαδή μέσα στην αίθουσα γιατί ξεκίνησες από γεμάτη αίθουσα έτσι μετά όταν έχουμε φτάσει after hours στις τελευταίες δύο ταινίες δηλαδή τα δύο horror που σου είπα πρέπει να ήταν μέσα γύρω στα 25 και 15 άτομα αντίστοιχα και μετά δηλαδή έχουμε φτάσει πρωί μετά σκέψου είχε πάει 10 η ώρα του πρωί και συνέχισε με Ιπναρά και Γουντι Άλεν μετα αλλάζει τελείως η φάση που είχε κάνει και άλλαξε τις ταινίες νομίζω ότι από αυτά που είχαν γραφτεί μετά υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να υπήρχαν δύο-τρία άτομα που το κατάφεραν ή τουλάχιστον έμπνευμα Από ό,τι καταλαβαίνω η σχέση σου με το σινεμά είναι δομική σημασία για την ύπαρξή σου και δεν είναι καθόλου τυχαίο που είσαι πια τα τελευταία χρόνια στη θέση που είσαι και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

07:51 Κοίτα, το αγαπάω Κάπως μοιραία κουμπούσε Το αγαπάω, ακριβώς όπως λες Δηλαδή ήρθε η πρόταση Από τον ορέστη Ανδρεαδάκη Το καλλιτεχνικό διευθυντή Σε μια πολύ κομβική φάση της ζωής μου Που είχα φύγει από τη life Όπου δούλευα πάρα πολλά χρόνια Και ήμουν σε φάση στο τι θα κάνω τώρα Οπότε ναι, πάντα το αγαπούσα Δηλαδή Ήθελα πολύ να ασχοληθώ Με τη βιομηχανία και με το φεστιβάλ και με αυτό το κομμάτι και ήρθε και κάτσε ωραία και κάνουμε ωραία πράγματα νομίζω είμαστε τώρα και πολύ κοντά στο 67ο του Νοεμβρίου και νομίζω ότι είναι μια καταπληκτική διοργάνωση που θα έχει πάρα πολλά πράγματα θα έχει και θεοδόση μήχο με έναν τρόπο σημαντικό πριν περάσουμε σε διάφορα πράγματα που θέλω να σε ρωτήσω μιας και αναφέρθηκε στο φεστιβάλ πριν μιλήσουμε για τη ζωή στην Αθήνα που είναι και το θέμα του podcast όντας εδώ λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ και το δεδομένω ότι θα είμαστε στον αέρα ακριβώς τη μέρα που ξεκινάει και το φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δώσ' μου δύο-τρία highlights έτσι που

09:02 κατά τη γνώμη σου ξεχωρίζουν τη φετινή διοργάνωση Λοιπόν, ναι, θα σου πω 5 με 15 είμαστε φέτος, Νοεμβρίου, 6-27 έχουμε φανταστικές ταινίες φέτος, πραγματικά για το λέω με πάσα ειλικρίνα γιατί έτυχε και έχω δει, κατάφερα και έχω δει αρκετές από τις ταινίες του προγράμματος έχουμε μεγάλους τίτλους από τους κλασσικούς κράχτες που τα λέγαμε πολύ αναμενόμενες ταινίες χρονιάς, δηλαδή είναι το Λαμπόλα Νέρα, το Ισπανικό που το περιμένουν όλοι και αναμένεται ότι θα προταγωνιστεί ας πούμε και στα Όσκαρ πολύ έντονα, είναι καταπληκτική ταινία. Με Πενέλο Μπεκρούς, τα καλύτερά της λέμε. Ναι, ναι, βέβαια. Έχουμε έναρξη με Μινόταυρο, νέα ταινία του Σβιάγγινσεφ μετά από τόσα χρόνια ας πούμε επιστρέφει τεράστιος ρωσοσκηνοθέτης.

09:47 Έχουμε λήξη με Human Unknown που είναι η ταινία που πήρε το χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία. Υπάρχουν ταινίες για όλα τα γούστα. Υπάρχουν καταπληκτικά αφιερώματα επίσης. θα έρθει ο Λιβερ Λάσε έχει επιλέξει 17 ταινίες με έναν άλλο τρόπο έχουν την έρημο κάπως σαν κεντρικό στοιχείο μαζί θα παρουσιάσουμε μια εγκατάσταση πολυμεσική στο πειραματικό κέντρο τεχνών που έχει επιμεληθεί ο Λάσε και τη φέρνουμε από το Μουσείο Ρένα Σοφία της Μαδρίτης, της Ισπανίας που είναι κάτι για το οποίο είμαστε πολύ περήφανοι το καταφέραμε αφιέρωμα μπάλκαν χόρορ Κάτι καταπληκτικές ταινίες Μπορείς να φανταστείς ότι υπάρχουν Και ότι έχουν γίνει στα Βαλκάνια τα τελευταία χρόνια Ταινίες τρόμου αυτού του τύπου Φανταστικές ελληνικές ταινίες Και φέτος Νομίζω ότι κάποιος πρέπει Εμίν Αλπέρ Σπουδαίος τουρκός δημιουργός Έρχεται παρουσιάζει τις ταινίες του Λώρα Μάλβεϊ Θεωρητικός που εισήγαγε το Μέλ Γκέι στον κοιματογράφο Καλεσμένη και αφιερώματα και προσεγγίσεις για τα οποία χαιρόμαστε πολύ.

11:37 Λοιπόν, ως άνθρωπος και του κινηματογράφου με το χέρι στην καρδιά πες μου πόσο εύκολο σου είναι να σταματήσεις να βλέπεις μια ταινία που δεν σου αρέσει. Πας στο σινεμά ή στριμάρεις μια ταινία της αφήνεις στη μέση. Πώς λέμε για τα βιβλία ξέρεις πότε το αφήνουμε στη μέση, αν μας αρέσει δεν μας αρέσει, το κάνεις εσύ. Γιατί εγώ προσωπικά ας πούμε έχω τη λόξα που 9 στις 10 φορές ακόμη και αν δεν μ' αρέσει η ταινία θα κάτσω να τη δω μέχρι το τέλος δεν μπορώ. Η απάντηση είναι σχεδόν ποτέ Σχεδόν ποτέ και εσύ Θυμάμαι τον εαυτό μου να φεύγει από το σινεμά στη μέση ταινίας μία φορά τα τελευταία τουλάχιστον 15-20 χρόνια έχει γίνει μία φορά Ταινίες που βλέπουμε πάρα πολλές ταινίες, όπως καταλαβαίνεις τώρα για όταν δουλεύεις στον προγραμματισμό ενός φεστιβάλ καταντίθεται χιλιάδες οι καταθέσεις που είχαμε για το 67ο τώρα για το οποίο μιλάμε ήταν πάνω από 1.300 1.300 τώρα ακριβές νούμερο δεν θυμάμαι οπότε αντιλαμβάνεσαι ότι για να υπάρξει μια επιλογή και για να φτάσουν

12:39 στο κοινό, ακόμα και για το φεστιβαλικό κοινό, δεν μιλάμε για γενική διανομή οι ταινίες ενός φεστιβάλ που κάποιες από αυτές θα είναι και πιο ιδιαίτερες πιο ας πούμε απαιτητικές θα μπορούσε να πει κανείς έχουν απορριφθεί πολλές άλλες που κρίνουμε ότι δεν είναι για το κοινό. Οπότε βλέπουμε ταινίες οι οποίες κάποιες από αυτές δεν είναι καλές.

13:01 Προσπαθώ και τις τελειώνω όλες. Αυτές δηλαδή που ξεκινάω θα τις τελειώσω. Η ζωή στην Αθήνα και κατ' επέκταση στη χώρα αλλά και συγκεκριμένα στην Αθήνα αν ήταν ταινία σε ποιο είδος σύννεμα θα την έβαζες. Θα ήταν χόρορ, θα ήταν western Τι στο καλό θα ήταν Και επίσης θα ήταν ασπρόμαδροι ή έγχρωμοι Τι ωραία ερώτηση Λοιπόν Βαλκανικό σινεμάιμα Βαλκάνια είμαστε Δηλαδή όσο και να θέλουμε Ανήκουμε στα Βαλκάνια Και στα χρώματα των Βαλκανίων Και στη μουντάδα των Βαλκανίων Και στο όπα των Βαλκανίων Νομίζω ότι όλα αυτά είμαστε Όσο και αν θέλουμε να είμαστε western έτσι η χαρήση όχι όχι είμαστε καθάρα βαλκανικός είναι περισσότερο κωμωδία ή περισσότερο δράμα φάρσα νομίζω φάρσα κωμωδία είναι η Αθήνα η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται ή είναι μύθος αυτός ποια κοίτα τα τελευταία χρόνια θεωρώ πως η Αθήνα έχει κάτι για όλους δηλαδή όπως και να το κάνουμε όσο κι αν μας δυσκολεύει όλο αυτό δεν θέλω να ανοίξω το θέμα gentrification και λοιπά θα εκνευριστούμε όλοι να μην το όπως και να το κάνουμε

14:26 επιλογές υπάρχουν πολλές και θα το γυρίσω πάλι στο κομμάτι του σινεμά και θα σου πω ότι ειδικά τα τελευταία χρόνια αυτό το σχήμα που θυμόμαστε παλιά ότι μια κινηματογραφική αίθουσα αλλάζει ταινία κάθε πέμπτη και παίζει μια ταινία όλη την εβδομάδα σε τρεις προβολές κάθε μέρα, έχει πεθάνει. Δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να δουλέψει η κινηματογράφης με αυτόν τον τρόπο.

14:51 Γι' αυτό έχουμε κυλιόμενα προγράμματα, έχουμε ρεπερτόρια, έχουμε ειδικές προβολές, έχουμε curators που αναλαμβάνουν να επανασυστήσουν ταινίες παλιές. Υπάρχουν τρομερά ενδιαφέροντα πράγματα που γίνονται στο κινηματογραφικό κομμάτι και κατ' επέκταση και σε όλα τα υπόλοιπα Ωραία, πες λοιπόν ότι έρχεται ένας φίλος από το εξωτερικό, δεν έχει ξαναπατήσει στην Αθήνα σου λέει Αλέξανδρο έρχομαι για ένα long weekend έχεις στο μυαλό σου σου έρχονται έτσι τρία, τέσσερα, πέντε δεν ξέρω πόσα πράγματα που θα του θα τον συνόδευες και θα του έλεγες οπωσδήποτε να κάνει στην Αθήνα για να καταλάβει τι στο καλό είναι η ζωή στην Αθήνα γιατί πάνε όλοι οι φίλοι μου από την πόλη όπου ζω στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια Ναι, θα κάναμε βέβαια θα πήγαμε μια μεγάλη βόλτα ποδαράτη στα εξαρχεία θα περπατάγαμε ένα μεγάλο κομμάτι των εξαρχείων θα πήγαμε θάλασσα προς τα κάτω θα πήγαμε τα μάξια μέχρι Βουλιαγμένη να πήγαμε στα λιμανάκια αν μπορούσαμε να κάνουμε μπάνιο να πήγαμε μέχρι το Καβούρι

15:56 θα το έκανα θα πήγαιναν εκτός και έγιναν δεν θα πλησίαζα καθόλου βόρεια-νότια τα κομμάτια ας πούμε των προαστείων θα επιστρέφαμε στο κέντρο η αγαπημένη μου ποδαράτη βόλτα επίσης είναι από το Σύνταγμα μέχρι τον Γκάζη θα κάναμε μια ωραία μεγάλη βόλτα που θα κατέβαινε όλη την Ερμού και θα συνέχιζε από Θησίω και θα κατέληγε στον Γκάζη θα προσπαθούσαμε να περπατήσουμε επίσης στον Γκάζη Καθημερινή που εγώ το θεωρώ μια μαγική περιοχή όταν δεν υπάρχει αυτή η συνθήκη στην οποία έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια που συνήθως είναι συνθήκη που ζωντανεύει τα Παρασκευοσάββατα δηλαδή μεσημέρο απογεύματα καθημερινή στον Αντραπαρακοτάζ είναι μαγεία γιατί είναι από τις λίγες περιοχές που έχουν κρατήσει ένα χαρακτήρα πολύ συγκεκριμένο και ενδιαφέροντα Τι άλλο, νομίζω θα κάναμε μια βόλτα και στην Λιούπολη που είναι η περιοχή που ζω τα τελευταία χρόνια εγώ η οποία για κατοικία είναι μια φανταστική περιοχή με τεράστιες πλατείες είναι η περιοχή με τις περισσότερες πλατείες ενδεχομένως ας πούμε

17:13 της Αθήνας τεράστιες, όλα αυτά τα roundabouts τα roundabouts που δεν ξέρεις ποιος έχει προτεραιότητα ποτέ όταν οδηγείς είναι πολύ επικίνδυνη η οδήγηση αλλά ναι έχει έτσι και Ξέρεις πρόσφατα φιλοξενούσα δύο καλούς μου φίλους από την επαρχία που έχουν σχέση με την Αθήνα πήγαινον έρχονται τέλος πάντων, είχαν καιρό να έρθουν και τους άφησαν να αλωνίσουν μόνοι τους γιατί εγώ λόγω δουλειάς δεν μπορούσα βρεθήκαμε τέλος πάντων κάποια στιγμή στην Κυψέλη και μου λένε ότι περπατιέται μου λένε ρε εσύ Αθήνα πάρα πολύ ξέρω εγώ αν θες και σκεφτόμουν να το εξής ότι θα μου πεις δεν είναι εύκολο γιατί όλοι τρέχουμε με τις δουλειές μας και τα λοιπά και τα λοιπά αλλά αν μπούμε έστω και για λίγες ώρες προσπαθήσουμε να μπούμε στην ψυχολογία του επισκέπτη αυτό που κάνουμε και εμείς ενδεχομένως στα ταξίδια μας στο εξωτερικό που περπατάμε με τις ώρες και αντέχουμε, αντέχουμε, αντέχουμε δηλαδή το να ξεκινήσεις για παράδειγμα από τα Εξάρχεια και να πας στην Κυψέλη δεν είναι τίποτα, είναι 30 με 40 λεπτά δρόμος, δεν είναι τίποτα

18:12 αντίστοιχα να ξεκινήσεις από το Κουκάκι για να φτάσεις στο Σύνταγμα είναι 25 λεπτά δρόμος έτσι έχω την αίσθηση ότι μπαίνεις και σε μια διαδικασία να επανασυσταθείς με την πόλη στην οποία ζεις και η οποία πόλη σε κουράζει τόσο μα τόσο πολύ διαρκώς σε καθημερινό επίπεδο οπότε ίσως να πρέπει να ανακαλύπτουμε διαρκώς τέτοια τρικάκια για να ξαναγνωρίζουμε την Αθήνα που δεν είναι εκεί πιο εύκολη η πόλη ταυτόχρονα με τις ομορφιές και τις ασκήνες που έχει δεν είναι σίγουρα αλλά έχει ενδιαφέρον αυτό που λες γιατί και εγώ το σκέφτομαι συχνά όταν ταξιδεύω και μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω αποστάσεις σκέφτομαι ότι τώρα θα περπατήσω γιατί Google Maps παίζει όταν ταξιδεύουμε φουλ και βλέπουμε πάνω απ' όλα από το να πάμε από ένα σημείο σε ένα άλλο τι απόσταση είναι, θα κάνεις 3 χιλιόμετρα θα κάνεις 2,5 χιλιόμετρα και πάντα μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω στην Αθήνα αυτό τι είναι περίπου θα το έκανα θα το έκανα, μάλλον όχι τις περισσότερες φορές αλλά γίνεται

19:14 και είναι ωραίο τρικά ως άνθρωπος που τη ζει αυτή την πόλη και ως δημοσιογράφος και μέσω της θέσης σου τώρα που έχει σχέση με τον κινηματογράφο τι νιώθεις στην Αθήνα τι βιώνεις στην Αθήνα πιστεύεις στο διαχωρισμό εναλλακτικού και mainstream όσον αφορά τη νύχτα της Αθήνας ή ανήκεις περισσότερο σε μια γενιά που λέει εντάξει, anything goes, δεν πειράζει όπου περνάμε καλά Θα σου πω κάτι που μπορεί να ακουστεί λίγο παλιακό ίσως γιατί τα έχουμε γράψει δεκάδες φορές αυτά, ειδικά οι δημοσιογράφοι που κάνουμε αυτό που κάνουμε εμείς τέλος πάντων, που ασχολούμαστε με την πόλη και με το lifestyle της, μια ευρύτερη έννοια και έχουμε δουλέψει στα μέσα που έχουμε δουλέψει πιστεύω ακόμα κάπως λίγο στις φυλές της Αθήνας που το έχουμε αναλύσει τόσο πολύ αυτό, γιατί ρε συ υπάρχουν και ξέρεις τι, ανεβαίνοντας πολύ συναντή Θεσσαλονίκη πλέον ας πούμε και κάνοντας κάποια συγκρίσεις τώρα, λόγω της θέσης μου στο φεστιβάλ η βασική διαφορά που μπορώ να παρατηρήσω είναι ότι

20:22 η Θεσσαλονίκη καλώς ή κακώς, όπως και κάθε άλλη πόλη της Ελλάδας έχουν ένα συγκεκριμένο κέντρο που θα μαζευτούν όλοι και αυτό μπορεί πάρα πολλές φορές να είναι από τρομερά ενδιαφέρον μέχρι και τρομακτικό σε πολλές περιπτώσεις γιατί δεν υπάρχει αυτό το safety bubble που μπορούμε να κατανοήσουμε όλοι τι περιλαμβάνει σε πάρα πολλές περιπτώσεις που στην Αθήνα υπάρχουν ζώνες που είμαστε απόλυτα ασφαλείς να είμαστε όπως γουστάρουμε δεν αναφέρομαι μόνο στο LGBT κομμάτι που εμένα προσωπικά ας πούμε με αφορά ως ομοφυλόφυλο άντρα αναφέρομαι και γενικότερα στις φυλές και στον τρόπο που συγκροτίζονται και στον τρόπο που είναι μεταξύ τους.

21:15 Οπότε, ναι, υπάρχουν διαχωρισμοί. Υπάρχουν διαχωρισμοί. Και πολλές φορές είναι για καλό αυτή η διαχωρισμή. Αυτό νιώθω. Τώρα, σε σχέση με το mainstream και το εναλλακτικό νομίζω ναι, οι διαχωρισμοί, ξέρεις, περιλαμβάνουν πολύ και αυτό το κομμάτι. δηλαδή εντάξει, ναι μπουζούκια μια χαρά, σούπερ έχουν γίνει cool για όλους ξανά τα μπουζούκια με κάποιο τρόπο το τελευταίο διάστημα, θα πάω κι εγώ, θα πας κι εσύ ενδεχομένως, αν είσαι σε τέτοια φάση και θα περάσουμε για μια χαρά κλαμπ και μπαρ και πάρτι και σπικίζει μέρη και όλο αυτό επίσης έχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αντίστοιχα όμως υπάρχουν και τα κέντρα της κάθε περιοχής που μαζεύουν το local κόσμο ή κόσμο από τις γύρω περιοχές που πολλοί από εμάς δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει εκεί πέρα δηλαδή δεν έχω πάει ποτέ στην Νέα Φιλαδέλφια ας πούμε για να πιω ποτό έχω πάει στο Μπουρνάζι για να πιω ποτό γιατί με ενδιαφέρε να δω πώς είναι η φάση εκεί και είναι και πάρα πολύ ωραία η φάση εκεί Αποφεύγω να πάω στη Γλυφάδα για ποτό

22:34 γιατί βαριέμαι ή στην Κηφισιά ή γιατί είναι μακριά Δεν έχω πάει ποτέ για ποτό στην Ηλιούπολη που είναι η περιοχή που μένω Ποτέ Και έχουν ανοίξει και ωραία παράγια Λοιπόν αφήνουμε την Αθήνα ξαναπάμε στη Θεσσαλονίκη γιατί είμαστε μέρες φεστιβάλ κινηματογράφου με το χέρι στην καρδιά, μιας και τη ζεις πολύ έντονα της Θεσσαλονίκης το τελευταίο καιρό έχει τόσο καλό φαγητό όσο πιστεύουμε είναι λίγο ένας μύθος και χαιρόμαστε εμείς οι Αθηναίοι όταν ανεβαίνουμε για το φεστιβάλ και νομίζουμε ότι τρώμε στα καλύτερα εστιατόρια του πλανήτη έχει πολύ καλό φαγητό αλλά για μένα το καλύτερο φαγητό της Ελλάδας το έχει Κρήτη γιατί έχω μια καταγωγή από εκεί και γιατί πηγαίνω κάθε χρόνο και γιατί η κρητική κουζίνα τέλος πάντων είναι η πιο αγαπημένη ταινία, ταινία όχι κουζίνα, αλλά θα μπορούσε και ταινία ναι έχει φανταστικό φάγητο η Θεσσαλονίκη και βρίσκεις ρε παιδί μου τα πάντα αυτό που βλέπεις να συμβαίνει κάθε Παρασκευοσάββατο στα λαβάδικα είναι τρέλα είναι παράνοια

23:43 είναι μια άλλη εποχή που εδώ δεν το βλέπεις εύκολα το να περνάνε τόσο ωραία να γουστάρουν τόσο πολύ να τρώνε τόσο πολύ να τρώνε μάλλον καλά ακόμα και σε αυτά τα μαγαζιά τα οποία είναι ξέρεις στη σειρά κάπως τοποθετημένα το γεγονός ότι γεμίζουν τόσο πολύ και με φοιτητό κόσμο ποτέ δεν θεωρώ ότι όσο φτηνό οικονομικό το φαγητό ένας μαγαζίου ότι μπορεί αυτό το μαγαζί αν δεν δίνει καλό φαγητό να κρατήσει για πολλά χρόνια και εκεί βλέπεις σταθερά μαγαζιά που κρατάνε πολλά χρόνια οπότε κάτι κάνουν καλό και κυρίως εντάξει είναι πιο οικονομικό το φαγητό από την Αθήνα, ακόμα.

24:17 Σε σχέση με την Αθήνα. Επίσης είναι πιο οικονομικό να μετακινηθείς και όλας γιατί αυτό που λέγαμε για τα πόδια το κόβεις ποδαρά το παντού. Ακριβώς. Και στο ευρύτερο κέντρο τέλος πάντων της πόλης περπατιέται. Και ακόμα δεν έχω εξερευνήσει καθόλου τις περιοχές εκτός κέντρου. Γιατί, οκ, και στη Θεσσαλονίκη κινούμε σε ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι του κέντρου που είναι το φεστιβάλ και τα γύρω βένιους γύρω γύρω φαντάζομαι ότι θα έχει φανταστικά μέρη και προς τα έξω και πίσω τώρα στην Αθήνα για το κλείσιμο μπορείς να μου δώσεις μία, δύο, τρεις όσες πιστεύεις εσύ έτσι ταινίες που θεωρείς ρε παιδί μου ότι είναι πολύ αθηναϊκές που μυρίζουν αθηναϊλα με ένα τρόπο με την καλή ή και με την κακή έννοια που να δείχνουν δεν ωρεοποιούμε την κατάσταση ή την ωρεοποιούμε κιόλας αλλά αυτό που θεωρείς εσύ ότι είναι αθηναϊκές ταινίες λοιπόν θα σου πω τώρα τρεις τίτλους που μου έρχονται στο μυαλό έτσι κάπως ξέρεις τελείως πρώτη σκέψη θα σου πω τους απέναντι βέβαια Πανουσόπουλου έτσι καταπληκτική ταινία

25:21 πολυκατοικίες ρε παιδί μου δείχνει αυτό τη συνθήκη της αθηναϊκής πολυκατοικίας ας πούμε από τότε και θα πάω μετά σε πιο σύγχρονα τίτλους θα σου πω Wasted Youth θα αργήσει ο Παπαδημητρόπουλος αγαπημένος μια ταινία με αφορμή τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου ok say no more αυτό μας έχει στιματίσει όλους εδώ και χρόνια και θα σου πω και ένας άλλος κόσμος Χριστόφρος Παπακαλιάτης δεν το περίμενα αυτό πολύ αγαπημένη μου ταινία επίσης και μια ταινία που τόλμησε σε πολύ αρχικό στάδιο να μιλήσει για τη Χρυσή Αυγή για το κομμάτι της επανόδου του νεοφασισμού στη ζωή μας και το πώς το αντιμετωπίζουμε στην συνθήκη της Αθήνας αυτό Και πώς δένουν όλα γλυκά φέτος αν δεν απατώμε ο Χριστόφωρος Παπακαλιάτης είναι ambassador στην αγορά στο φεστιβάλ Ακριβώς, ακριβώς και γι' αυτό είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι θα έρθει να γνωριστεί και να μιλήσει και να εμψυχώσει τους δημιουργούς που έχουν καταθέσει σχέδιά τους και θέλουν να αρχίσουν να μιλάνε με τις διεθνείς αγορές και είναι πάρα πολύ

26:43 ενθουσιασμένος για αυτό το ρόλο Χριστόφορος και θα το κάνει με καταπληκτικό τρόπο γενικά είμαστε φαν. Αλέξανδρος ευχαριστώ πάρα πολύ ραντεβού στη Θεσσαλονίκη και εκεί έξω στην Αθήνα εννοείται. Εδώ είναι σκαλά. Μην ξεχνάτε ότι για να μην χάνετε επεισόδιο αρκεί να βρείτε και να κάνετε στη σειρά podcast 1000 και 1 νύχτες σε Spotify, Apple Podcast και Google Podcast Ραντεβού την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος την άλλη Πέμπτη