Η Ιστορία της Αιγυπτιακής Επανάστασης
ΧρονοκάψουλαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το επεισόδιο, ταξιδεύουμε στο 2011, όταν εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμουςτης Αιγύπτου απαιτώντας το τέλος μιας εξουσίας που κρατούσε σχεδόν τρεις δεκαετίες. 🇪🇬✊
Η Πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο γίνεται το σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς. Νέοι, εργαζόμενοι και οικογένειες ενώνουν τις φωνές τους ζητώντας ελευθερία,αξιοπρέπεια και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Παρά τη βία, τις συλλήψεις και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται μέρα καινύχτα.
Ύστερα από 18 ημέρες πρωτοφανούς λαϊκής πίεσης, ο πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ παραιτείται. Οκόσμος πανηγυρίζει, πιστεύοντας ότι μια νέα εποχή ξεκινά. Όμως η πορεία της Αιγύπτου αποδεικνύεται πολύ πιο περίπλοκη. Πολιτική αστάθεια, νέες συγκρούσεις,η εκλογή του Μοχάμεντ Μόρσι και τελικά η επέμβαση του στρατού αλλάζουν ξανά την πορεία της χώρας.
Μια ιστορία για την ελπίδα, την επανάσταση και το δύσκολο ερώτημα: αρκεί η ανατροπή ενός ηγέτη για να αλλάξει μια ολόκληρη κοινωνία;
#EgyptianRevolution #ArabSpring #Egypt #Ιστορία #Χρονοκάψουλα #Ταχρίρ #Podcast 🎙️🇪🇬
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Αυτό που έγινε έναν Αριστοκράτο Αγγλικός, έναν οικονομικό όνομα, έναν κοινό, ένα ευθύνο. Και αν είσαι ο Διούγκος του Χέλστατ, έναν κανάμπις-υμπερίο μετά από το ανθρώπινο. Αλλά έγινε αργότερα, τώρα το υμπερίο πρέπει να αυξήσει, μέχρι την Ιταλία. Υπάρχει μόνο ένα σημαντικό, οι Ιταλικοί μαφιακοί μπόσσες ως εργασιακοί, που αρκετά αρκετά αγαπητοί.
The Gentleman, Σταφή 2, τώρα. η κεντρική την Ισία, στις βόρειες ακτές της Αφρικής. Η κίνηση φράζει τους σκονισμένους δρόμους, ενώ πλήθεια ανθρώπων προχωρούν σαστενά πεζοδρομιά της πόλης. Στην κεντρική πλατεία, τρεις αστυνομικοί περικυκλώνουν έναν πλανόδιο πολιτή. Το όνομά του είναι Μοχάμετ. Τον ξέρουν πολλοί στην πόλη.
Κάθε μέρα ο νεαρός πρόχνει ένα καρότσι με φρούτα και λαχανικά στους δρόμους, πουλώντας την πραμάτια του. Και κάθε μέρα η αστυνομία τον ψάχνει. Η διαφθορά είναι μεγάλη στην Δινησία και οι τοπικοί αξιωματούχοι παρενοχλούν συνεχώς πλανώδιους πολιτές, απαιτώντας χρήματα. Όμως σήμερα ο νεαρός πολιτής δεν έχει χρήματα να τους πληρώσει.
Ένας αστυνομικός ψάχνει το καρότσι του, αναζητώντας κάτι πολύτιμο. Σύντομα βρίσκει την ηλεκτρονική ζυγαριά που χρησιμοποιεί για να ζυγίζει και να τιμολογεί τα φρούτα του. Ο πλανόδιος τον παρακαλάει να μην την πάρει. Χρειάζεται τη ζυγαριά για να κάνει τη δουλειά του. Έχει μια οικογένεια που βασίζεται σε αυτόν. Όμως δεν τον ακούνε.
Όταν προσπαθεί να πάρει πίσω τη ζυγαριά, ο αστυνομικός τον χαστουκίζει δυνατά στο πρόσωπο. Οι άλλοι δύο τον ρίχνουν κάτω και αρχίζουν να το χτυπούν. μετά αναποδογυρίζουν το καρότσι του. Φρούτα και λαχανικά πέφτουν πάνω στις σκονισμένες πέτρες. Έπειτα απομακρύνονται για να βρουν κάποιον άλλον πλανόδιο πολιτή. Καθώς ο άντρας σηκώνεται και τεινάζει τα ρούχα του, παρατηρεί ανθρώπους να τον κοιτάζουν.
Μερικοί με ήκτο, ενώ άλλοι γελάνε. Τρέμει από ντροπή και ταπείνωση. Αφήνει το καρότσι του και κατευθύνεται προς ένα τοπικό κυβερνητικό κτίριο για να υποβάλει καταγγελία. Όμως, κανένας δεν τον ακούει. Δεν ανοίγουν κανείς τις σπήλες για να τον αφήσουν να μπει. Γεμάτος από οργή, πάει σε ένα κοντινό πρατήριο καυσίμων. Αγοράζει ένα δοχείο βενζίνης και επιστρέφει στο κυβερνητικό κτίριο.
Βγαίνει στη μέση του δρόμου, σταματώντας εντελώς την κυκλοφορία. Τα μάτια του, κατακόκκινα από τα δάκρυα, είναι καρφωμένα στο κτίριο μπροστά του. Σηκώνει το δοχείο της βενζίνης πάνω από το κεφάλι του και φωνάζει «Πώς περιμένετε να ζήσω». Έπειτα αδειάζει τη βενζίνη πάνω στο κεφάλι του και βγάζει έναν αναπτύρα από την τσέπη του.
Τον ανάβει και αυτοπυρπολείται. Θα πεθάνει στο νοσοκομείο σχεδόν τρεις εβδομάδες αργότερα. Όμως μέχρι να τελειώσει η ζωή του η απελπισμένη πράξη αυτοθυσίας και διαμαρτυρίας θα έχει επνεύσει ένα κίνημα που θα εξαπλωθεί σε όλη την νησία και σε ολόκληρη την περιοχή Τελικά το κίνημα γνωστός η Αραβική Άνοιξη θα φτάσει στην Αίγυπτο όπου θα ανατρέψει την κυβέρνηση Είμαι ο Αντρέας και αυτή είναι η ιστορία για την Αιγυπτιακή Επανάσταση Είναι το έτος 1981.
Στο Κάιρο, ο Χόσνι Μπουμπάρακ, ο πενητάχρονος αντιπρόεδρος της Αιγύπτου, παρακολουθεί μια στρατιωτική παρέλαση. Δίπλα του, σε μια μεγάλη υπερυψωμένη εξέδρα, βρίσκεται ο πρόεδρος της Αιγύπτου, Ανουάρ Σαντάτ. Κάθεται μαζί με διάφορους κυβερνητικούς εξωματούχους, στρατιωτικούς και ξένους διπλωμάτες. Μια μπάντα παίζει καθώς στρατιώτες παρελάβνουν, αποδίδοντας τιμές τον πρόεδρο και τους προσκεκλημένους του.
Πίσω τους ακολουθούν φορτηγά και τζιπ που ρημουρκούν πυροβόλα και επιδεικνύουν τη στρατιωτική ισχύ της Αιγύπτου. αυτή η αιτήσια παρέλαση έχει σκοπό να τιμήσει την νίκη της Αιγύπτου επί του Ισραήλ, γνωστή ως πόλεμος του Ραμαζανιού το 1973. Η Αίγυπτος και το Ισραήλ είναι εχθροί εδώ και πολλά χρόνια, έχοντας πολεμήσει σε τέσσερις πολέμους τις προηγούμενες δεκαετίες.
Όμως μετά το 1973, οι σχέσεις έχουν βελτιωθεί. Πριν από δύο χρόνια ο πρόεδρος υπέγραψε μια συνθήκη με το Ισραήλ, που έθεσε επίσημα το τέλος της σύγκρουσης ανάμεσα στα δύο κράτη και έκανε την Αίγυπτο το πρώτο αραβικό κράτος που αναγνώρισε επίσημα το κράτος του Ισραήλ. Οι ειρηνευτικές προσπάθειες χάρισαν στο Σαντά το βραβείο Νόμπελ, όμως εξόργησαν πολλούς κληροπυρηνικούς Ισλαμιστές, που θεωρούν το Ισραήλ ορκισμένο εχθρό τους.
Αντιμετωπίζουν τη συνθήκη με το Ισραήλ ως προδοσία όλων των μουσουλμάνων και πολλοί εξτρεμιστές ολόκληρη τη Μέση Ανατολή σχεδιάζουν έκτοτε τη δολοφονία του Προέδρου Όμως σήμερα ο Σαντάτ δεν ανησυχεί για τους εξτρεμιστές ούτε και ο αντιπροεδρός του Γιορτάζουν το παρελθόν της Αιγύπτου με μια παρέλαση και προσπαθούν να απολαύσουν το θέαμα Τότε, μια μοίρα μαχητικών της Αιγυπτιακής πολεμικής αεροπορίας βριχάται πάνω από το χώρο της παρέλασης Οι επίσημοι στην εξέδρα σηκώνουν το βλέμμα για να δουν τις πολύχρωμες καπνογραμμές που αφήνουν πίσω τους τα αεροσκάφη Σχεδόν δεν προσέχουν όταν ένα από τα φορτηγά της παρέλασης σταματάει Ο αντιπρόεδρος κοιτάζει κάτω και βλέπει μια ομάδα Αιγύπτιων στρατιωτών να κατεβαίνουν από το φορτηγό κρατώντας καλάσνικο.
Παρ' όλα αυτά δεν ανησυχεί. Υποθέτει ότι όλα είναι μέρος της παρέλασης. Παρακολουθεί με ευχαρίστηση καθώς ένας από τους στρατιώτες πλησιάζει την εξέδρα. Ο πρόεδρος επίσης δεν ανησυχεί. Σηκώνεται για να δεχτεί το στρατιωτικό χαιρετισμό όμως παγώνει πριν εκείνος βγάζει τρεις χειρογονπίδες και τις εκτοξεύει προς την εξέδρα.
Καθώς ακούγονται οι εκρήξεις, οι υπόλοιποι στρατιώτες από το φορτηγό ανοίγουν πυρ και γαζώνουνε σφαίρες στην προεδρική εξέδρα. Αξιωματούχοι και πείσιμοι τρέχουν πανικόβλητοι να σωθούν, ενώ ο αντιπρόεδρος πέφτει στο έδαφος. Αφού καλυφθεί, βλέπει τον πρόεδρο Σαντάτ πεσμένο στο έδαφος, μέσα στα αίματα. Η επίθεση διαρκεί μόλις δύο λεπτά, όμως μέχρι δολοφόνοι να ξεμείνουν από πυρομαχικά, 11 άτομα θα έχουν πεθάνει ανάμεσά τους και ο πρόεδρος.
Ο αντιπρόεδρος Χόσνη Μπουμπάρακ θα επιζήσει και 8 ημέρες μετά την επίθεση ορκίζεται ως νέος πρόεδρος της Αιγύπτου. Είναι το έτος 1992. Στο Κάιρο, ένας στρατιώτης μαζί με τη μονάδα του προχωράει μέσα από μια τεράστια παραγκούπολη Αυτό το μέρος έχει περάσει στον έλεγχο μουσουλμάνων εξερμιστών Υποστηρίζουν ότι δεν αποτελεί πλέον μέρος της Αιγύπτου, αλλά μια ανεξάρτητη Ισλαμική Δημοκρατία Πώς αποτέλεσμα αυτός ο στρατιώτης και άλλοι 14.000 έχουν σταλεί σε αυτή τη ζωφερή και φτωχή συνοικία για να την καταλάβουν Η αποστολή αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις ασφαλείας στη σύγχρονη ιστορία της Αιγύπτου και η πιο πρόσφατη προσπάθεια του Προέδρου Μπουμπάρακ να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας.
Από τη δοδοφονία του Σαντάτ πριν από μία δεκαετία, ο Πρόεδρος διατηρεί επίσημα τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Οι νόμοι στην Αίγυπτο έχουν ανασταλεί. Τα μέσα ενημέρωσης λογοκρίνονται, διαδηλώσεις απαγορεύονται και η αστυνομία μαζί με τις δυνάμεις ασφαλείας έχουν το δικαίωμα να κρατούν ανθρώπους επαόριστον χωρίς δίκη.
Αυτά τα μέτρα τον βοήθησαν να παραμείνει στην εξουσία και να διεξάγει πόλεμο εναντίον των μουσουλμάνων εξτρεμιστών, όμως έκαναν ελάχιστα για να βγάλουν τον Αιγυπτιακό λαό από τη φτώχεια. Η ανεργία και ο πληθωρισμός μαστίζουν τη χώρα. Την ίδια στιγμή ο πρόεδρος και οι στενοί συνεργάτες του μεταφέρουν τις εκατομμύρια δολάρια σε προσωπικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό Η διαφθορά στην κυβέρνηση έχει προκαλέσει εκτεταμένη δυσαρέσκεια στο λαό Αυτές οι εξαθλειωμένες κοινότητες αποτελούν πρόσφορο έδαφο στρατολόγησης για εξτρεμιστικές οργανώσεις που ξεφυτρώνουν σε ολόκληρη τη χώρα Ο πρόεδρος αντιδράσει στις αυξανόμενες εξεγέρσεις, εντείνοντας την καταστολή.
Στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να νικήσει τον εξτρεμισμό, έχει στείλει τους στρατιώτες του να καταλάβουν αυτή την παραγκούπολη. Για πέντε ημέρες, ο νεαρός στρατιώτης και χιλιάδες ακόμη άνδρες των Αιγυπτιακών Δυνάμεων Ασφαλείας σαρώνουν τη συνδικία. Δρόμο προς δρόμο και σπίτι προς σπίτι συλλαμβάνουν περισσότερους από 600 υπόπτους Όμως η επιχείρηση δεν θα καταφέρει να καταπνίξει την αναταραχή που σιγοβράζει στην Αίγυπτο Όσο περισσότερο πρόδρος φύγει τον ελεγχό του τόσο πιο δυνατή γίνει τη φωνή του λαού Και σύντομα η οργή θα μετατραπεί σε διαδηλώσεις που θα ανατρέψουν την πολιτική ισορροπία και θα εκδιώξουν τον Μπουμπάρακ από την εξουσία πάνω από το ψηφοδέλτιο, θυμάται μια ιστορία που κυκλοφορεί για ένα νεαρό.
Στον τρόμο της επιστροφής από το εκλογικό κέντρο, ένας νέος μετάνιωσε για την ψήφο του. Αν οι αρχές μάθουν τι ψήφισε, είναι βέβαιο ότι τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του θα τιμωρηθούν. Έτσι ο νεαρός επιστρέφει βιαστικά και μιλάει στον αστυνομικό που είναι υπεύθυνος στο εκλογικό κέντρο. Του λέει «Συγγνώμη, αλλά νομίζω πως έκανα λάθος στο ψηφοδέλτιό μου».
Ο αστυνομικός απαντάει «Ναι έκανες, αλλά μην ανησυχείς. Εντοπίσαμε το λάθος σου και το έχουμε ήδη διορθώσει». Καθώς θυμάται το αστείο, ο ηλικιωμένος χαμογελάει. Κοιτάζει τη λίστα των υποψήφιων και ψηφίζει τον Μπουμπάρακ. Έπειτα βγαίνει αργά από το παραβάν σκεπτόμενος. «Καλύτερο ο διάβολος που ξέρεις, παρά ο διάβολος που δεν ξέρεις».
Στη συνέχεια ρίχνει το ψηφοδέλτιο στην κάλπη, γνέφει στον αστυνομικό που τον παρακολουθεί και βγαίνει μέσα στη βοή και την κίνηση των δρόμων του Κάιρου. Στην Αίγυπτο, ελάχιστοι αμφιβάλλουν ότι ο Μπουμπάρακ θα κερδίσει και όταν καταμετρούν τη ψήφη, ο επιχρόνια πρόεδρος συγκεντρώνει περισσότερο από το 88% των ψήφων. Η κυριαρχία του μοιάζει απόλυτη, όμως το καθεστώς του δεν θα διαρκέσει για πάντα.
Μια επανάσταση πλησιάζει και τελικά θα ανατραπεί από την Αραβική Άνοιξη. Είναι το έτος 2011. Έχουν περάσει περισσότερο από πέντε χρόνια από τότε που ο Μπουμπάρα κέρδισε μια πέμπτη προεδρική θητεία, όμως το άλλο τεακλών το καθεστώς βρίσκεται πλέον στα πρόθυρα κατάρρευσης. Ένα τεράστιο πλήθος κατακρίζει την πλατεία Χρύρ στο κέντρο του Κάιρου.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην κυβέρνηση. Ανάμεσά τους βρίσκεται μία νεαρή Αιγύπτια φωτογράφος. Κίνεται μέσα στο πλήθος τραβώντας φωτογραφίες των διαδηλωτών. Είναι ένα ετερόκλητο πλήθος. Βλέπει νέους ανέργους με σύλληκες γονείς που αδυνατούν να θρέψουν τις οικογένειές τους και ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες που αποφάσισαν πως η υπομονή τους εξαντλήθηκε.
Στην πλατεία επικρατεί ατμόσφαιρα ενθουσιασμού. Οι άνθρωποι χορεύουν και τραγουδούν κατά αποκοιματιστές σημαίες και πανώ της Αιγύπτου. Το πλήθος είναι ενθουσιασμένο επειδή ο Μπουμπάρακ πρόκειται να κάνει δηλώσεις και κυκλοφορούν φήμες ότι θα παρετηθεί. Πριν από οκτώ εβδομάδες ένας τινήσιος πλανώδιος πολιτής αυτοπυρπολήθηκε διαμαρτυρώμενος για την κατάσταση στη χώρα του.
Η πράξη του συγκλώνησε τον αραβικό κόσμο. Ο θάνατός του ενέπνευσε διαδηλώσεις κατά της κυβερνητικής διαφθοράς και καταπίεσης, οι οποίες ξεκίνησαν από τη γενέτειρά του και εξαπλώθηκαν στον ολόκληρη την Ισία. Ανήκαν οι αντισταθείς λαϊκές απέτησεις για αλλαγή, η κυβέρνηση της την Ισία σκατέρρευσε και η πτώση του καθεστώτος έδωσε ελπίδα και σε άλλους.
Στις 25 Ιανουαρίου ξέσπασαν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Αίγυπτο, οργανωμένες μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν το κέντρο της πόλης. Το καθεστώς του Μπουμπάρακ προσπάθησε να διαλύσει τα πλήθη. Έκλυσε το διαδίκτυο και επέβαλε απαγόρευση γυκλοφορίας. Όταν αυτό δεν απέδωσε, εξαπέλυσε παρακρατικούς υπέρ του καθεστώτος που επιτέθηκαν αδιακρήτως στους διαδηλωτές.
Παράλληλα έβαλε ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες των κτηρίων για να πυροβολούν το πλήθος. Δεκάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν, όμως ο κόσμος συνέχισε να συσπυρώνεται. Εκείνη τη στιγμή, νεαροί φωτογράφος βλέπει ένα πλήθος διαδηλωτών να τρέχει προς μία κοντινή τηλεόραση που είναι συντονισμένη στο κρατικό κανάλι.
Καθώς προσπαθεί να περάσει μέσα από το πλήθος για να δει καλύτερα την οθόνη, ένας διαδηλωτής φωνάζει να κάνουν όλη η ησυχία και ανεβάζει την ένταση στο τέρμα. Τότε ακούγεται η γνώρεμη φωνή του Μπουμπάρα. Καθώς η φωτογράφος ακούει τις δηλώσεις, δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τα λόγια του μέσα στο θόρυβο του πλήθους. Καταφέρνει όμως να καταλάβει το νόημα.
Ο πρόεδρος δεν παρετείται. αντίθετα υπόσχεται μεταρρυθμίσεις και μιλάει για μια μεταβατική περίοδο όμως τα υπόλοιπα λόγια του χάνονται μέσα σε μια έκρηξη οργής που εξαπλώνεται στον ολόκληρη την πλατεία η φωτογράφος αρπάζει τη μηχανή της και αρχίζει να παθανατίζει τους εξαγριωμένους διαβιωτές που φωνάζουν συνθήματα ο λαός απαιτεί την πντώση του καθεστώτος σύντομα αυτοί οι διαβιωτές θα αποκτήσουν αυτό που ζητούν Την επόμενη μέρα ο αντιπρόεδρος ο Μάρσου Λεϊμάν εμφανίζεται στην κρατική τηλόραση.
Ανακοινώνει στους Αιγύπτιους ότι ο πρόεδρός τους, έπειτα από σχεδόν 30 χρόνια στην εξουσία, παρετήθηκε και ότι πλέον τη χώρα διοικεί ένα στρατιωτικό συμβούλιο. Η είδηση γίνεται δεκτή με ξέφρανους πανηγυρισμούς. Πυροτεχνήματα φωτίζουν τον ουρανόπαν από το Κάιρο, ενώ οι άνθρωποι χορεύουν στους δρόμους και γιορτάζουν μέχρι αργά τη νύχτα.
Όμως η πτώση του Μπουμπάρακ δεν θα φέρει ειρήνη στην Αίγυπτο. Αντίθετα, θα ανοίξει το δρόμο για χρόνια χάους και θα φέρει στην εξουσία μια νέα κυβέρνηση ακόμα πιο προβληματική από την προηγούμενη. Ας κρίντερες και κρίντερες θέλεις πρώτα και μόνο ένα, να προχωρήσεις γρήγορα. Αντίθετα, όταν το πρόγραμμα είναι σωστό, δεν ήταν όμως δική του απόφαση.
Μέχρι και την προηγούμενη ημέρα παρέμεινε μετακίνητος, επιμένοντας ότι θα συνέχιζε ως πρόεδρος μέχρι τις επόμενες εκλογές. Υποσχέθηκε ότι θα υπάρξει μετάβαση σε πραγματική δημοκρατία, όμως ο λαός δεν τον πίστεψε. Οι περιορισμένες παραχωρήσεις του δεν ήταν αρκετές για τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί σε ολόκληρη τη χώρα.
Σύντομα επενεύει στρατιωτική ηγεσία. Κατέστησε σαφές ότι δεν μπορούσε πλέον να το στηρίζει και ο ηλικιωμένος πρόεδρος κατάλαβε πως το παιχνίδι έχει τελειώσει. Τώρα αυτός και η οικογένειά του εγκαταλείπουν το Κάιρο. Με τη συνοδεία στρατιωτών των οποίων την αφοσίωση απολάμβανε επί χρόνια, ο έκπτωτος πρόεδρος και η οικογένειά του επιβιβάζονται σε ένα ελικόπτερο.
Καθώς αυτό απογειώνεται, ο Μουμπάρακ κοιτάζει το πλήθος που κατακλείζει τους δρόμους γύρω από το προεδρικό μέγαρο Δεν μπορεί πλέον να ακούσει τα συνθήματα μέσα στο θόρυβο του ελικοπτέρου Όμως εξακολουθεί να διακρίνει τα αμέτρητα πανώ που καταριούνται το όνομά του Μεταφέρεται σε ένα προεδρικό ανάκτορο έξω από την πρωτεύουσα και τίθεται σε κατήκον περιορισμό από το στρατό Αργότερα θα επιστρέψει στο Κάιρο, αλλά μόνο για να δικαστεί με κατηγορίες διαφθοράς και προσχεδιασμένης ολοφονίας διαδηλωτών.
Ύστερα από έξι χρόνια κράτησης, θα αποφυλακιστεί το 2017 και θα πεθάνει τρία χρόνια αργότερα σε ηλικία 90 ετών. Παρά τους πανηγυρισμούς που συνόδευαν την παρέτησή του, οι εντάσεις που οδήγησαν στην Αιγυπτιακή Επανάσταση δεν εξαφανίζονται. Στις επόμενες προεδρικές εκλογές, ένας εκπρόσωπος της Ισλαμιστικής Μουσουλμανικής Αδελφότητας εκλέγεται πρόεδρος.
Όμως, ξεσπούν βίαιες διαδηλώσεις εναντίον του και την επόμενη χρονιά ο στρατός τον απομακρύνει από την εξουσία. Το 2013, ο αρχηγός του Νικυπτιακού Ενόπλων Δυνάμενου Αμπτέλ Φατάχ θέτει υποψηφιότητα για την προεδρία και κερδίζει το 96% των ψήφων, μία σαφή ένδειξη ότι οι εκλογές ήταν οθευμένες. Το καθεστώς του αποδεικνύεται ακόμη πιο σκληρό από κοινού του Μουμπάρακ, οδηγώντας μία οργάνωση ανθρώπινων δικαιωμάτων να χαρακτηρίστη την Αίγυπτο, μία υπαίθρια φυλακή.
Τελικά, η αεραβική άνοιξη δεν εκπλήρωσε τις ελπίδες των χιλιάδων ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους, όμως παραμένει ένα διαχρονικό σύμβολο της δύναμης της διαμαρτυρίας. Οι επαναστάσεις δεν κερδίζουν πάντα όσα υπόσχονται. Μερικές φορές η τυραννία επιστρέφει με νέο πρόσωπο και η ελευθερία αποδεικνύεται πιο έφραστη από όσο φανταζόντουσαν εκείνοι που αγωνίστηκαν για αυτήν.
Όμως η Αιγυπτιακή Επανάσταση άφησε πίσω της κάτι που κανένα καθεστώς δεν μπορεί να φυλακίσει. Απέδειξε ότι ακόμα και ο πιο ισχυρός αυταρχικός ηγέτης δεν είναι ισχυρότερος από ένα λαό που έχει πάψει να φοβάται. Όταν εκατομμύρια άνθρωποι ενώνουν τις φωνές τους, ακόμη και τα πιο γερά θεμέλια της εξουσίας αρχίζουν να ραγίζουν.
Ίσως αυτό είναι το πραγματικό νόημα της Αραβικής Άνοιξης. Όχι ότι άλλαξε για πάντα τις κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής, αλλά ότι υπενθύμησε σε ολόκληρο τον κόσμο πως η δύναμη ενός λαού δεν μετραίται από το αύλο που κρατάει, αλλά από το θάρρος να εψώσει τον άστημά του απέναντι στην αδικία. Γιατί στο τέλος, κάθε αυταρχικό καθεστώς σταματάει να υπάρχει όταν οι άνθρωποι πάψουν να φοβούνται.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα