Ep.90 | Στις 8 στο περίπτερο

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Μουσική Μουσική Γεια σας, καλώς ορίσατε σε ακόμα ένα επεισόδιο της σειράς podcast 10 λεπτά νοσταλγία. Είμαι ο Αντώνης Κατσαρός και κάθε εβδομάδα θυμάμαι και σας θυμίζω, νοσταλγούμε δηλαδή, πράγματα που ζήσαμε στις δεκαετίες του 80, του 90 και λίγο του 2000. Ενενικωστό επεισόδιο. Ένατη δεκάδα επεισοδίων συμπληρώνεται σήμερα.

00:53 Αν σας αρέσει η παρέα μας, κάντε ένα follow στο Spotify ή στο Apple Podcast κάθε νέο επεισόδιο ανεβαίνει Τετάρτη στις 10 το πρωί σήμερα είχαμε μια μικρή εξαίρεση είπαμε ότι είναι το 90ο επεισόδιο και κάναμε έτσι μια μικρή γιορτούλα το πρωί λέμε τώρα για να το γιορτάσουμε και ταξί αλήθεια είναι ότι άργησα, είχα αρκετή δουλειά και δεν μπόρεσα να το γράψω από την Τρίτη οπότε το γράφω σήμερα Τετάρτη Λοιπόν θέλω να κάνουμε ένα μικρό πείραμα Να φανταστείτε ότι είναι Παρασκευή απόγευμα, ότι είστε 16, 17, 18 χρονών και θέλεις να βγεις το βράδυ με την παρέα σου.

01:37 Δεν έχεις κινητό, δεν έχει κανείς WhatsApp βεβαίως, δεν υπάρχει Messenger, δεν υπάρχει τοποθεσία για να στείλεις pin το που βρίσκεσαι, δεν μπορείς να γράψεις έρχομαι σε 5 λεπτά, ούτε μπορείς να γράψεις το κλασικό που είστε. Τι κάνεις? Πολύ απλά. Παίρνεις τηλέφωνο στο σπίτι και λες κάτι σαν στις 8 έξω από τον περίπτερο.

02:06 Αυτό ήταν. Δεν υπήρχε δεύτερο μέρος της συμφωνίας. Δεν υπήρχε ομαδική συνομιλία με 17 μηνύματα μέχρι να αποφασίσουμε πού θα πάμε. Δεν υπήρχε ψηφοφορία για το πού θα πάμε. Δεν υπήρχε κάποιος να αλλάξει το σχέδιο στις 7 και 58. Στις 8 έξω από τον περίπτερο Και εσείς 8 έπρεπε να είστε έξω από τον περίπτερο Σήμερα θυμόμαστε την εποχή που βγαίναμε από το σπίτι Και μαζί με την πόρτα έκλεινε και η επικοινωνία μας με τον υπόλοιπο κόσμο Και το ακόμα πιο περίεργο Τα καταφέρναμε Στο επεισόδιο που είχαμε κάνει για το σταθερό τηλέφωνο Σας είχα πει πόσο διαφορετική ήταν τότε ακόμα και η διαδικασία για να μιλήσεις με κάποιον Υπήρχαν αριθμοί τηλεφώνου που τους ήξερες απ' έξω.

02:53 Σήμερα, μερικές φορές δεν ξέρουμε ούτε το τηλέφωνο του ανθρώπου που καλούμε κάθε μέρα. Τότε όμως, ήξερες του κολλητού, του σπιτιού, ήξερες ίσως και δύο ή τρεις ακόμα αριθμούς, χωρίς να κοιτάξεις πουθενά. Και φυσικά, δεν τηλεφωνούσες σε κάποιον, τηλεφωνούσες στο σπίτι του. Ήταν τεράστια διαφορά, γιατί έπρεπε πρώτα να περάσεις από τον τερματοφύλακα.

03:16 Τον πατέρα, τη μητέρα, τον αδερφό, κάποιον τέλος πάντων που τα σήκωνε το ακουστικό. Καλησπέρα, μπορώ να μιλήσω με τον Γιώργο? Και μετά περίμενες. Αν ήταν σπίτι, μια χαρά, όλα καλά. Αν δεν ήταν όμως, ε τότε άρχιζε η πραγματική τεχνολογία των 90's. Ξέρετε που είναι? Και υπήρχε πολύ σοβαρή πιθανότητα η απάντηση να ήταν όχι.

03:41 Γι' αυτό ήταν. Δεν υπήρχε επόμενο βήμα. δεν μπορούσες να τον εντοπίσεις, να δεις αν ήταν online πριν από μερικά λεπτά, δεν μπορούσες να ανοίξεις χάρτη. Ο άνθρωπος είχε φύγει από το σπίτι. Είχε εξαφανιστεί από το σύστημα. Σαν να έφυγε από το ραντάρ. Γι' αυτό και τα σχέδια έπρεπε να γίνονται πριν φύγεις. Το που, το πότε, το ποι, και πολλές φορές ακόμα και το μετά.

04:06 Οκτώ, έξω από το περίπτερο και μετά πάμε εκεί. Το άκουσαν όλοι? Το κατάλαβαν όλοι? Ωραία, ραντεβού το βράδυ Και μετά άρχιζε το ενδιαφέρον Γιατί πάντα κάποιος αρβούσε 8 ακριβώς, εσύ είσαι εκεί 8 και 5, κανένας 8 και 10 έρχεται ο πρώτος 8 και 4 το άλλο 2 Και μας λείπει ένας Και συνήθως, για κάποιο παράξενο λόγο Είναι ο ίδιος αυτός που λείπει Σήμερα στα 8 και 1 λεπτό θα είχε ήδη ειδοποίηση Πού είσαι?

04:40 Στο 8 και 3 θα είχε δεύτερο μήνυμα. Σε 8 και 5 κάποιος θα έπαιρνε τηλέφωνο. Τότε απλά κοιταζόσασταν. Θα έρθει. Ε, λογικά. Τι ώρα του είπαμε. 8. Μήπως κατάλαβε 8.30. Και κάπως έτσι μπορούσαν 5 ανθρώποι να περάσουν 20 λεπτά συζητώντας για την πιθανή γεωγραφική θέση ενός άλλου ανθρώπου χωρίς να έχουν απολύτως κανένα στοιχείο.

05:07 Το εκπληκτικό είναι ότι πολλές φορές ξέραμε και ποιο ήταν το πρόβλημα. Αυτός τώρα θα κάνει μπάνιο, μα αυτός πάντα αργεί, δεν θα τον άφησε ο πατέρας του. Ξέραμε τις συνήθειες των φίλων μας τόσο καλά που είχαμε γίνει σχεδόν live tracking χωρίς όμως το GPS. Και υπήρχε κάποια στιγμή που έπρεπε να πάρεις μια απόφαση. Περιμένουμε ή φεύγουμε.

05:31 Γιατί αν έφευγες, άρχισε το πραγματικά δύσκολο μέρος. Πώς θα σας βρει. Σήμερα γράφεις «Φύγαμε, είμαστε εκεί». Τότε, αν ο άλλος έφτανε πέντε λεπτά αφού είχες φύγει, μπορούσε απλώς να κοιτάζει το περίπτερο. Και το περίπτερο δεν είχε πληροφορίες, εκτός αν είχατε προβλέψει και πλάν B. Και εδώ νομίζω ότι φαίνεται πως οργανωμένοι είχαμε αναγκαστεί να γίνουμε.

05:57 Αν δεν μας βρεις εκεί, θα είμαστε εκεί. Αυτό ήταν το Google Maps τότε. Μία δεύτερη πρόταση και πολλές φορές η λύση ήταν και ένα καρτοτιλέφωνο Στην Κύπρο η πρώτη τηλεφωνική θάλαμη που λειτουργούσε με τηλεκάρτα εγκαταστάθηκαν το 1987 Για τα παιδιά που μεγάλωσαν στα 90's αυτά τα τηλέφωνα ήταν μέρος του τοπίου Δεν ήταν για κοσμητικά, τα χρησιμοποιούσες, έπρεπε βέβαια να έχεις μια τηλεκάρτα και η τηλεκάρτα να έχει μονάδες γιατί αλλιώς είχες μπροστά σου ένα εξαιρετικό κομμάτι τεχνολογίας το οποίο ήταν απλά άχρηστο.

06:34 Και αν κάτι πήγαινε στραβά στη βραδινή έξοδο, το καρδοτηλέφωνο ήταν το κέντρο των επιχειρήσεων. Πρώτα έπαιρνες στο σπίτι σου. Μήπως με πήρε κανένας τηλέφωνο? Αν δεν έπαιρνες κάποια απάντηση, έπρεπε να πάρεις σπίτι κάποιου φίλου. Έφυγε! Το ακόμα πιο ενδιαφέρον όμως ήταν να πάρεις τηλέφωνο στους γονείς σου για να τους πεις ότι θα αργήσεις.

07:00 Γιατί σήμερα ένας γονιός μπορεί να στείλει ένα μήνυμα, μπορεί να πάρει ένα τηλέφωνο, μπορεί να ρωτήσει που είσαι. Τότε, από τη στιγμή που έφυγες από το σπίτι, υπήρχε ένα μικρό συμβόλαιο εμπιστοσύνης. Τι ώρα θα γυρίσεις? 12. Και αυτό ήταν. Στις 11.30 δεν υπήρχε μήνυμα όλα καλά. Στις 11.45 δεν υπήρχε πότε έρχεσαι. υπήρχε μόνο το ρολόι και όσο πλησίαζε η ώρα το κοιτούσες γιατί ήξερες ότι κάπου σε ένα σπίτι υπάρχει ένας άνθρωπος που επίσης κοιτάζει το ρολόι.

07:31 Και στις 12 και 10 η ένταση άρχισε να ανεβαίνει. Στις 12 και μισή περισσότερο. Καλύτερα να έχεις καλή δικαιολογία. Αλλά υπήρχε κάτι παράξενα ελεύθερο σε όλο αυτό. Έφευγες από το σπίτι και ήσουν πραγματικά έξω. Δεν ήσουν ταυτόχρονα και μέσα στο σπίτι. Δεν μπορούσαν να σε βρουν ένα πάσα στιγμή. Δεν μπορούσε η δουλειά να σου στείλει ένα μήνυμα ή ένα email. Δεν μπορούσε ένας φίλος που δεν ήταν μαζί σου να συμμετέχει στη βραδιά μέσα από ένα group chat. Δεν μπορούσε κάποιος να δει φωτογραφίες από το που βρίσκεσαι την ίδια στιγμή.

08:09 Η βραδιά ανήκες στους ανθρώπους που ήταν εκεί, μόνο σε αυτούς. Και υπήρχε και κάτι ακόμα που σήμερα είχε σχεδόν χαθεί. Αν πήγαινες κάπου και δεν σου άρεσε, έμενες. Δεν μπορούσες να ανοίξεις το κινητό και να δεις πού βρίσκονται άλλες τρεις παρέες. Δεν έβλεπες stories από άλλο μαγαζί και ξαφνικά να σκέφτεσαι εκεί περνάνε καλύτερα. Δεν υπήρχε αυτή η συνεχής υποψία ότι κάπου αλλού συμβαίνει κάτι καλύτερο.

08:36 Εκεί ήσουν. Με αυτούς ήσουν, αυτό ήταν το βράδυ σου. Και ίσως γι' αυτό ήμασταν περισσότερο εκεί, αν με καταλαβαίνετε τι λέω. Δεν λέω ότι ήταν όλα καλύτερα, αυτό θα ήταν μια εύκολη νοσταλγία. Δεν ήταν. Αν έχανες κάποιον μπορούσες πραγματικά να τον χάσεις. Αν χάλαγε το αυτοκίνητο κάπου, η κατάσταση μπορούσε να γίνει πολύ δύσκολη.

08:58 Αν άλλαζε κάτι έκτακτα, δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιήσεις. Αν περίμενες κάποιον 45 λεπτά και τελικά δεν εμφανιζόταν, είχες χάσει 45 λεπτά από τη ζωή σου κοιτώντας μια γωνία, ένα περίπτερο. Και το χειρότερο, μπορεί την επόμενη μέρα να μάθαινες ότι εκείνος είχε πάει σε άλλο περίπτερο, γιατί μπορεί να υπήρχαν δύο. Και οι δύο ήσασταν στην ώρα σας, αλλά και οι δύο περιμένατε και οι δύο φύγατε εκνευρισμένοι, αλλά απλά περιμένατε σε διαφορετικό σημείο.

09:28 Σήμερα αυτό ακούγεται σχεδόν κομικό. Τότε μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρο το βράδυ, να χαλάσει ολόκληρες παρέες. Υπάρχει μάλιστα μια πραγματική ιστορία από το 1994 αν θυμάμαι καλά που περιγράφει ακριβώς αυτή τη λογική. Μια παρέα έχει δώσει ραντεβού σε κεντρική πλατεία, όλοι έφτασαν εκτός από έναν. Και τι έκανε η παρέα, κάποιος πήρε μια τηλεκάρτα, έτρεξε στο χαρτοδηλέφωνο και τηλεφώνησε στο σπίτι του.

09:57 Σκεφτείτε πόσο παράξενο φαίνεται σήμερα Δεν τηλεφώνησε στο φίλο που έλειπε Τηλεφώνησε στο σπίτι όπου υποτίθεται ότι ίσως βρισκόταν ο φίλος που έλειπε Αυτός ήταν ο μόνος διαθέσιμος τρόπος προς την πληροφορία Και κάπου εκεί υπήρχαν και οι έρωτες Γιατί χωρίς κινητό, ακόμα και το φλερτ, είχε διαφορετικούς κανόνες Δεν έφευγες από μία έξοδο και μετά πέντε λεπτά αργότερα έστενες μήνυμα Δεν υπήρχε πέρασα ωραία με ένα emoji να δεις αν το διάβασε και να μπεις στο προφίλ.

10:30 Έφευγες, πήγαινε σπίτι και περίμενες. Θα πάρει, δεν θα πάρει, πότε θα πάρει. Σήμερα η αναμονή μπορεί να είναι 10 λεπτά και να αρχίσεις να αναρωτιάσαι γιατί δεν απάντησε. Τότε μπορούσε να περάσει ολόκληρη ημέρα. Και όταν τελικά χτυπούσε το σταθερό, δεν ήξερες καν ποιος είναι. Δεν υπήρχε το όνομα στην οθόνη, χτυπούσε ένα τηλέφωνο μέσα στο σπίτι και μπορούσε να το σηκώσει οποιοςδήποτε.

10:58 Αυτό από μόνο του έκανε κάθε τηλεφώνημα μια μικρή περιπέτεια. Μου έχει μείνει εκείνο το «πάρε με μετά τις 9». Μια ολόκληρη συνονόηση μπορούσε να στηριχθεί σε τέσσερις λέξεις. «Πάρε μετά τις 9». Και στις 9 έπαιρνες. Όχι στις 9 και 10, επειδή το ξέχασες. το θυμόσουν, γιατί δεν υπήρχε ειδοποίηση να στο θυμίσει. Και αν άκουγες τον ήχο του κατηλημένου, ξαναδοκίμαζες και ξαναδοκίμαζες και ξαναδοκίμαζες.

11:29 Το κατηλημένο ήταν ίσως το πρώτο δεν απαντάει της ζωής μας. Μόνο που ήταν χειρότερο, γιατί ήξερες ότι κάποιος μιλάει, απλώς δεν ήξερες με ποιον. Και μετά, σιγά σιγά, όλα αυτά άρχισαν να αλλάζουν. Οι Κύπρος και η Ελλάδα απέκτησαν ψηφιακή κινητή τηλεφωνία GSM, μετά ήρθε η προπληρωμένη κινητή τηλεφωνία, μετά εμφανίστηκαν τα SMS και κάπου εκεί άλλαξε ολόκληρη η έννοια του ραντεβού.

11:57 Γιατί πρώτη φορά μπορούσες να φύγεις από το σπίτι χωρίς να έχει τελειώσει η συνεννόηση. Θα μιλήσουμε μετά. Αυτή η φράση σήμερα είναι απολύτως φυσιολογική. Στα χρόνια πριν το κινητό ήταν επικίνδυνη. Πώς θα μιλήσουμε μετά, πού θα σε βρω. Και κάπως έτσι φτάσαμε από το στις 8 έξω από το περίπτερο, στο στήλε όταν ξεκινήσεις, μετά στο στήλε όταν φτάσεις και μετά στο πού είσαι μέχρι το σημερινό στήλε location.

12:27 Κερδίσαμε τεράστια πράγματα. Ασφάλεια, ευκολία, ελευθερία να αλλάζουμε σχέδια, να βρίσκουμε κάποιον αμέσως, να ξέρουμε ότι έφτασε καλά. Δεν θα ήθελα πραγματικά να επιστρέψουμε σε μια εποχή όπου αν χάσεις τον άνθρωπό σου σε μια γεμάτη πλατεία, η τεχνολογική λύση είναι να σταθείς σε ένα συγκεκριμένο σημείο και να ελπίζεις ότι θα περάσει.

12:49 Αλλά χάσαμε και κάτι μικρό. Τη βεβαιότητα του ραντεβού. Όταν έλεγες εις 8, η 8 είχε σημασία. Όταν έλεγες έξω από το περίτερο, αυτό ήταν το σημείο που έπρεπε να βρεθείς. Όταν έλεγες ότι θα είσαι εκεί, ο άλλος έπρεπε να μπορεί να βασιστεί πάνω σου. Δεν υπήρχε κάποιο μήνυμα για να διορθώσεις τη συμφωνία την τελευταία στιγμή.

13:12 Ίσως γι' αυτό μάθαμε να περιμένουμε, μάθαμε να ψάχνουμε, μάθαμε να συνεννοούμαστε και μάθαμε τους φίλους μας τόσο καλά ώστε να μπορούμε να υπολογίσουμε ακόμα και πόσο θα αργήσουν. Και υπάρχει μια εικόνα που νομίζω ότι συνοψίζει όλη αυτή την εποχή. Μία παρέα έξω από ένα περίπτερο. Ο ένας κοιτάζει το ρολόι, ο άλλος κοιτάζει το δρόμο και κάποιος να λέει έρχεται ρε, περίμενε λίγο ακόμα. Και κανένας δεν έχει την παραμικρή ιδέα αν πραγματικά έρχεται. Δεν υπάρχει κάποια μπλε κουκίδα στο χάρτη, δεν υπάρχει κάποια τελευταία εμφάνιση, δεν υπάρχουν δύο μπλε τικ. Υπάρχει μόνο μία συμφωνία. Στις 8 έξω από το περίπτερο.

13:54 Και ξέρετε κάτι, τις περισσότερες φορές ήμασταν εκεί. Αυτό ήταν λοιπόν το ενενικωστό επεισόδιο της σειράς podcast 10 λεπτά νοσταλγία. Είμαι ο Αντώνης Κατσαρός. Αν σας αρέσει κάντε like σε Spotify και Apple Podcast για να μας παρακολουθείτε. Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι καλά.