Deep Thought: Paperback+ | Μπροστά και πίσω από τα κάγκελα
40+Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο 2ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για τη συλλογή διηγημάτων της Γιουριέτ Ρομέρο «Οι Eπισκέπτριες» (μετάφραση Δέσποινα Δρακάκη, Εκδόσεις Carnívora), και για τα απομνημονεύματα του Βασίλη Παπαθεοδώρου με τίτλο «Σπασμένος χρόνος: 343 μέρες στη φυλακή» (Εκδόσεις Bell). Βεβαίως, συνεχίζουμε και την αναδρομή στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Καλή σας ακρόαση!
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
όχι κατά ανάγκη θεματικές κατηγορίες αλλά καμιά φορά ναι όπως εδώ τις καθορίζει η Σαπφό Εγώ είμαι ο Κυριάκος Αθανασιάδης Εγώ είμαι η Σαπφό Καρδιακού Είναι όντως το Deep Thought Paperback Plus πλέον έχουμε περάσει στη δεύτερη εποχή μας στο δεύτερο ήρα μας για τις Swifties εκεί έξω και τους Swifties γιατί είμαστε και με τη νεολαία Κυριάκο η εμφάνικη άλλωστε κάνουμε τις pop αναφορές μας Οι δικές μας αναφορές οι δικές μας πόπο αναφορές με τις πόπο αναφορές της νεολαίας δεν πρέπει να έχουν καμία σχέση καμία επαφή Έχω να σου πω σήμερα έτσι βλέπα μια πρωινή εκπομπή ενημερωτική οι παρουσιαστές στο στούντιο ήταν της ηλικίας 40 φεύγα και οι ρεπόρτερ στον δρόμο ήτανε 20 κάτι και τη ρωτούσαν αν ξέρει τον Τζορτς Μάικλ και η κοπέλα είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό δεν το είχε ξανακούσει αυτό το όνομα κατάλαβες για τέτοιο χάσμα μιλάμε και τι να πει κανείς και τι να πει κανείς και για τις δικές μου τις προσλαμβάνουσες ας πούμε που καμιά φορά ξέρεις επειδή είναι γνωστότερο
εσύ το ξέρεις πολύ καλά εγώ διαβάζω παλιά πράγματα βλέπω παλιά πράγματα κυρίως στην τηλεόραση και το λοιπά και το κάνω έτσι κάτι εξεκολούθηση ναι καμιά φορά σκεφτώ και λέω αυτό ακόμα και για μένα είναι παλιό πόσο δεν μάλλουν ξέρω εγώ για έναν άνθρωπο που ζήστε σήμερα ή που είναι το σήμερα. Paperback Class λοιπόν, πολύ βιβλίο αλλά και τηλεόραση και πώς θα συνδυάσουμε αυτά θα συνδυάσουμε όπως όλος ο κόσμος που διαβάζει όλος ο κόσμος που διαβάζει βλέπει τηλεόραση το αντίθετο δεν συμβαίνει μάλιστα σκεφτόμουν σήμερα τώρα που έφεραν τα σκυλάκια στο σπίτι εδώ για να κάνουμε αυτή τη σύνδεση και να κάνουμε το podcast, ότι λέω σε πίσω που φθηνόμαστε προφανώς στους φίλους μας σε έναν ευρύτερο κύκλο σε πολλοί ποσόκροατές των podcast της Athens Voice.
Πώς είμαστε λοιπόν εμείς ειδικά για την εκπομπή μας που ασχολιόμαστε με το βιβλίο και που διαβάζουμε βιβλία. Και μετά σκέφτηκα ότι μάλλον κανείς κανείς δηλαδή ίσως ούτε καν και εμείς δεν διαβάζουμε πια. Ίσως να μην διαβάζει πια ποτέ κανείς τίποτα. Ίσως τα βιβλία που βγαίνουν πάρα πολλά 12.000-13.000 βιβλία το χρόνο εκ των οποίων 4.000 και λογοτεχνικά τρόπος του λέγει να δώσουν πάντων μια κατηγορία είναι αυτή. Νομίζω ότι βγαίνουν από μόνα τους. Δηλαδή όχι ότι δεν ξοδεύει κανείς λεπτά. Ίσα-ίσα υπέροχα όπως ήταν διώδες στις εκτός των βιβλίων αλλά ναι νομίζω δεν αγοράζει πια κανείς, δεν διαβάζει κανείς, δεν ασχολείται κανείς. Ο κόσμος όλος έχει απομακρυνθεί και αυτό είναι μια μεγάλη καταστροφή.
Είναι η εικόνα των πραγμάτων, η εικόνα της ζωής όπως την ζούμε, τη βιώνουμε, την βλέπω τουλάχιστον εγώ. Δηλαδή, δεν ξέρω, περνάω έξω από βιβλιοπωλία ή έξω από άλλα μαγαζιά στη βόλτα μου, τα σκυλάκια μας, και δεν βλέπω κανένα μέσα. Φανάκια, ειδικά στα βουλιοπωλία, τίποτε. Ούτε τον βιβλιοπόλη. Μόνο φαντάσματα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω πού απευθυνόμαστε και δεν ξέρω γιατί κάνουμε αυτό το podcast που μιλάει για βιβλίο και γιατί ασχολιόμαστε όλη την ημέρα με τα βιβλία.
Ναι, και το βράδυ και με την τηλεόραση. Ασχολιόμαστε γιατί πιστεύω στο ποδαρικό, Κυριάκο. Πιστεύω ότι έτσι και κάνουμε ένα ποδαρικό και βάλουμε το πόδι μέσα σε αυτό το θέμα, στο βιβλίο, θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Θα έρθουν κι άλλοι μαζί μας και θα αρχίσουμε να χαζεύουμε βιβλία όλοι μαζί, είτε στο podcast εδώ, με ό,τι λέμε και ό,τι μας προτείνουν και όλες οι ακροατές, γιατί θέλουμε να μας προτείνετε.
Αν έχετε οποιαδήποτε πρόταση, οποιαδήποτε παρατήρηση επάνω στο podcast, το email μας deepthoughtpod, παπάκι gmail.com, είναι στις πληροφορίες του podcast, οπότε μπορείτε να μας στείλετε τα σχόλιά σας, την πρότασή σας. Μας ακούτε και στο YouTube, όπου και εκεί μπορείτε να αφήσετε το σχόλιο σας. Τα διαβάζουμε. Όλα, ναι, όλα, όλα, όλα.
Διαβάζουμε γενικώς. Διαβάζουμε γενικώς. συνεχίζω εγώ το τροπάρι μου το βλέπω και από τον εαυτό μας δηλαδή μπορεί να περνάνε από τα χέρια μου εκατοδαπλάσια βιβλία από τις προηγούμενες περιόδες της ζωής μου γιατί είναι και η δουλειά μου αυτή και όλα αυτά αλλά να δω, να καθίσω όπως καθόμουν παλιά να διαβάσω με τον τρόπο που διάβαζα ολόκληροτικά δεν υπάρχει περίπτωση, καμία σχέση είναι κάτι τελείως διαφορετικό εντάξει έχω αλλάξει εγώ, έχουν αλλάξει τα πράγματα έχει αλλάξει η ζωή, έχουν αλλάξει και τα βιβλία.
Θέλω να πω, κανείς όταν μεγαλώνει, ξέρω, 15, 25, 15, 35 μάλλον, ξέρει ότι υπάρχουν κάποια πολύ συγκεκριμένα κλασικά βιβλία ή σύγχρονα κλασικά και τα διαβάζει. Τα διαβάζει, τα καταπίνει, όλα. Δεν αφήνει κανένα απ' έξω, ας είναι και από είδη που δεν τον ενδιαφέρουν. Όταν μεγαλώνει και αφού τα έχει αυτά εξαντλήσει, δεν ξέρει ποια είναι τα επόμενα σύγχρονα κλασικά.
δεν ξέρει καθόλου. Είναι κάποια πράγματα που ο ίδιος έχει καταλάβει έχει ξεχωρίσει κάποιες συγγραφείς, κάποια ρεύματα κάποιες σχολές αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο αυτό. Αφορούν μονάχα τον ίδιο ή τον κύκλο του ή τους ανθρώπους που επιλέγει να διαβάζει. Οπότε ναι, δεν τα βλέπει δεν πέφτει πάνω σε αυτά τα βιβλία με τον ίδιο τρόπο που έπαιρνε παλιά δηλαδή, α, ξέρω εγώ, συντύχητερα Λέω Τζόις ας πούμε, Φόκνερ Αυτό, σίγουρα πράγματα Δηλαδή κοιτάσματα χρυσού Και όχι, δεν ξέρεις τι μπορεί να βρεθεί εκεί πέρα Νομίζω ότι καταλήγει ο καθένας τις προτιμήσεις του Κάνοντας δηλαδή αυτή τη βόλτα Όπως κάνεις μια βόλτα όταν επισκέπτεσαι Μια πόλη, μια χώρα για πρώτη φορά Που πας στα κύρια αξιοθέατα που προτείνουν Όλοι οι οδηγοί και οι προηγούμενοι Που έχουν ήδη επισκεφτεί αλλά αν συνεχίζεις να πηγαίνεις να επισκέπτεσαι αυτή τη χώρα, αυτή την πόλη θα βρεις τα σημεία που εσένα σου ταιριάζουν που εσένα σου αρέσουν, που αισθάνεσαι άνετα και μπορείς να κινηθείς οπότε θα επιλέξεις αυτά
μπορεί να είναι ένα μπαρ, ένα παγκάκι μια σαμπιγρόμια, ένα φεροβοτή να μην είναι καν κάτι τραβηχτικό κάτι αξιοθέατο να είναι όπως είπες ένα ωραίο παρκάκι με μια ωραία λιμνούλα όπου κολυμπάνε οι πάπιες ανέμελες και θα κάθεσαι εσύ με ένα βιβλίο σου να διαβάζεις απέναντι από τις πάπιες. Ναι, ναι. Είμαι το κινητό κατά πάσα βεβαιότητα στο χέρι.
Ας πούμε, βλέποντας ρίλες. Ας πούμε, όταν η πάπια είναι εκεί και σου κοιτάει και λέει, ρίξα το ρημάτιο στον Ικουμπράξο που δεν το τρώνε οι πάπιες. Άρα τι να κάνουμε, είναι μεταλλαγμένες οι καθεσκέμενες και έχουν μάθει να τρώνε ψωμί ας πούμε αλλά όχι όσο θα έπρεπε γιατί αν έτρωγαν όσο θα έπρεπε δεν θα περίσσευε πολύ για μένα και έτσι δεν θα ήμουν πρισμένος από το ψωμί που καταναλώνουν δεν πας πιο τόσο ναι ναι να σε άσε ήπτρω πολλά πολλά ψωμιά είπα στην αρχή ότι δεν θα έχουμε πάντοτε θεματικές εκπομπές αλλά σήμερα είναι μια θεματική εκπομπή όπως τις έξι δώσεις το πρόγραμμα του μήνα και χαίρομαι πάρα πολύ που το βλέπω γιατί εγώ θέλω να προγραμματίζομαι και να με προγραμματίζουν.
Οπότε σήμερα έχουμε λοιπόν βιβλία της φυλακής. Έχουμε της φυλακής τα σίδερα σήμερα και έχουμε και τις δύο όπτικες. Έχουμε την οπτική πίσω από τα κάγκελα φυσικά, αλλά έχουμε και την οπτική μπροστά από τα κάγκελα. Θα μιλήσουμε για δύο διαφορετικά βιβλία, διαφορετικά και θεματικά. Δηλαδή το πρώτο βιβλίο που θα σχολιάσουμε θα είναι οι Επισκέπτριες της Γιουριέτρο Μέρο, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καρνίβορα και είναι μία μικρή συλλογή ιστοριών, μικρών δίγημάτων, που αφορούν τις ζωές επισκεπτριών στη φυλακή.
Είναι μία πρωτότυπη ιδέα για βιβλίο και είναι μία πρωτότυπη προσέγγιση γιατί αφενός ξεκινάει με μία πρωτοπρόσωπη, όχι ξεκινάει όλες οι ιστορίες είναι πρωτοπρόσωπες, Άρα οι ίδιες οι επισκέπτριες που για τον αλφαβήτα γάμα λόγο όπως τις βλέπουμε μέσα στο βιβλίο καταλήγουν κάθε Κυριακή, κάθε Τετάρτη στην ουρά έξω από τα σοφρονιστικά εδρήματα για να επισκεφθούν τους άντρες γιατί είναι φυλακοί άντρικοι.
Τι κάνουν λοιπόν, ή τι κάνει λοιπόν η γιουριέτρο μέρο αυτή η Αφροκολομβιανή συγγραφέας από τη Σάντα Μάρτα. Πιάνει μία-μία ιστορία από διαφορετικές γυναίκες που δεν γνωρίζονται, αλλά το μόνο κοινό τους είναι ότι τις ημέρες του επισκεπτηρίου και τις ώρες του επισκεπτηρίου θα στηθούν έξω από τη φυλακή, μέσα στο λιοπύρι όλη μέρα, μέχρι να ολοκληρωθούν οι Έλληνες και να μπουν μέσα στο Ίδρυμα, το σοφρονιστικό, να δεχτούν και άλλους ελέγχους σωματικούς των πραγμάτων τους, των υπαρχόντων τους, μέχρι να καταφέρουν να μπουν μέσα.
Εκεί κάνει η Γιουρία Τρομέρο άλλη μια ανατροπή. Δεν μιλάει με δακρύβρευτες εικόνες, δεν δίνει δηλαδή κάποια συνθήκη, «Α, ο άντρας μου είναι φυλακισμένος γιατί αδικήθηκε από την κοινωνία» κτλ. Οι άντρες αυτοί άξιζαν να πούνε φυλακοί. Και μάλιστα έπρεπε να έχουν μπει νωρίτερα. Ή έπρεπε να έχουν μπει περισσότερες φορές τουλάχιστον από αυτή τη συγκεκριμένη.
Όλες λοιπόν αυτές οι γυναίκες είναι επισκέπτριες, έχουν τις δικές τους ιστορίες και τις αφηγούνται μέσα σε λίγες σελίδες. Δηλαδή το βιβλιαράκι είναι ένα πολύ λεπτό βιβλιαράκι. Μην τρομάζετε άμα ακούτε συλλογή διγημάτων, για να φανταστείτε κανένα τούβλο που δεν χωράει στην τσάντα. Εμένα μου έκανε συντροφιά στο τρένο, γιατί εκεί διαβάζω σε επιτοπλή.
Λέγαμε, πού βρίσκεις χρόνο να διαβάσεις. Στην αναμονή, άμα περιμένεις έτοικα λεπτά τον Ισάπ να έρθει, Κυριάκο, έχεις διαβάσει δύο-τρεις ιστοριούλες. Τα διηγήματα μάλιστα είναι ιδανικά για μετακινήσεις. Ακριβώς. Οι συλλογές διηγημάτων είναι ιδανικές για μετακινήσεις. Στις επισκέπτερες λοιπόν, παρόλο που είναι έξω από τη φυλακή, είναι ουσιαστικά και οι ίδιες φυλακισμένες.
Είναι φυλακισμένες από τους άντρες εκείνους που είναι πίσω από τα κάγκελα. Γιατί έχουν δεσμευτεί, είτε θέλουν είτε όχι, να τους επισκέπτονται, να αποτελούν τον σύνδεσμό τους με τον έξω κόσμο, να αποτελούν έναν μεταφορικό και κυριολεκτικό κάποιες φορές σάκο του box όπου οι άντρες εκείνοι θα εκτονώσουν ό,τι έχουν μαζέψει από τη φυλακή αλλά και από νωρίτερα.
Οι άντρες αυτοί τι είναι, είναι οι σύζυγοί τους, είναι οι φίλοι τους, είναι οι μπαμπάδες τους, είναι οι αδερφοί τους, είναι οι γη τους. Δηλαδή εδώ έχουμε μητέρες, έχουμε αδερφές, έχουμε εργογενεστικές, έχουμε συζύγους, έχουμε κόρες οι οποίες υποχρεώνονται είτε από την καλή τους την καρδιά, είτε από το φιλότιμο όπως θα λέγαμε, είτε από τις συνθήκες και από τις συμβάσεις τις κοινωνικές να κάνουν αυτή την επίσκεψη κάθε φορά, θέλοντας και μη κάποιες δεν την ολοκληρώνουν την επίσκεψη, τουλάχιστον στις περιστάσεις που μας αφηγούνται ίδιες.
Κάποιες φτάνουν μέχρι την πόρτα ή φτάνουν μέχρι την είσοδο την εσωτερική, αλλά μετανιώνουν ή σκέφτονται τον εαυτό τους ή επιτέλους ενεργεί, λειτουργεί το ένστικτο της αυτοπροστασίας και της αυτοσυντήρησης. Και κάνουν μια μεταβολή Κυριάκο και δεν ξαναπατάνε. που είναι λυτρωτικό και για τις ίδιες, γιατί είναι μία ψυχοφθόρα διαδικασία, ειδικά αν ο άνθρωπος αυτός που θες να επισκεφτείς μέσα, που υποχρεώνεσαι για κάποιο τρόπο να επισκεφτείς, είναι ο εκμεταλλευτής σου.
Είναι εκείνος που έχει υποβαθμίσει τη ζωή σου, έχει αλλοιώσει την εικόνα σου για σένα, αλλά παρόλα αυτά έχεις εσύ αυτή την γυναική ευσυνειδησία, γιατί ας μην γελιόμαστε, οι γυναίκες είναι περισσότερο δέσμιες των συμβάσεων και των καθοσπρεπισμών. Αυτοί λοιπόν οι καθοσπρεπισμοί, όταν σε υποχρεώνουν να επισκεφτείς κάποιον που δεν θέλεις αλλά επιβάλλεται γιατί μπορεί εκείνος να αγριέψει, μπορεί η κοινωνία να αγριέψει, μπορεί οι δικοί του να αγριέψουν, είναι κάποιες που θα αποφασίσουν να κάνουν τη μεταβολή και να φύγουν, είναι και κάποιες άλλες που θα συνεχίσουν τη διαδρομή μέχρι μέσα, αλλά θα έχουν αλλάξει νοοτροπία, θα έχουν αλλάξει ψυχοσύνθεση και θα μπουν μέσα με άλλον αέρα.
Και δεν θα είναι απλά οι γυναίκες που θα κάτσουν να ακούσουν και να απορροφήσουν τα νεύρα και τις εντολές ή οτιδήποτε άλλο. Θα κάνουν την επανάστασή τους ακόμα και εκεί, ακόμα και στο επισκεπτήριο. Είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο και αποκαλεπτικό γιατί φτάνει σε πρώτο αυτό το πρώτο πρόσωπο της αφήγησης είναι απογυμνοτικό σχεδόν φέρνει μπροστά πράγματα που το τρίτο πρόσωπο θα δυσκολευόταν θα φαινόταν παράτερο να φανεί ξέρεις παλιότερο όταν ήμουν πιο νέα που λέγαμε για τις συνήθειες της αναγνωστικής όταν ήμασταν νεότεροι όταν ήμουν πιο νέα δεν μ' άρεσε το πρώτο πρόσωπο το θεωρούσα αποκειμενικό το θεωρούσα λίγο φλία όχι λίγο, αρκετά φλίαρο.
Λέω, γιατί μου τα λες εσύ, θέλω να μου τα πει ο παντογνώστης, ο τρίτο πρόσωπο, που τα βλέπει αφιψηλού και τα κοιτάει όλα. Αλλά τώρα όσο περνάνε τα χρόνια, και ειδικά σε αυτές τις ιστορίες και ειδικά στις εκδόσεις Καρνίβορα, που έχουν μια παράδοση στις πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, οι εκδόσεις Καρνίβορα. Δεν το είχα παρατηρήσει αυτό, πολύ ωραία παρατηρήση.
Είναι, σου λέω, έχω διαβάσει τρία-τέσσερα βιβλία στη σειρά είναι οι αφηγήσεις πρωτοπρόσωπες και νομίζω το κάνουνες και εμένα, δεν έχω ρωτήσει αλλά έχω την εντύπωση ότι είναι μια επιλογή είναι ξεκάθαρα επιλογή ύφους Νομίζω ότι είναι, σε εγκατώπτω βεβαίως αλλά μου έρθει η μπάλα στο δεξί είναι επιλογή ύφους των ισπανόφωνων κοριτσιών γυναικών συγγραφέων Αυτό του δεύτερου νέου κύματος των γυναικών που έρχονται από εκεί που έχουν υποστεί ασύλληπτη βία οι ίδιες, οι μανάδες τους οι αδερφές τους, οι κόρες τους το γυναικείο σώι τους από πίσω τους κουβαλάνε μια παράδοση δηλαδή βίας και αίματος επάνω τους που βγαίνουν τώρα, γράφουν είναι κορίτσια, ξέρω εγώ, 20 κάτι, 40 κάτι κάπου εκεί ίσως είναι αυτό το νέο κύμα που λέω εγώ όπου γράφουν ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που έχει διάφορες μορφές.
Μπορεί να είναι νουάρ, μπορεί να είναι τρόμ, μπορεί να είναι φαντασίες, μπορεί να είναι ένα καθαρά κοινωνικό σλάς, φεμινιστικό μυθιστόρημα, διήγημα, αφήγημα, μυθοπλασία. Και που όλες μαζί έχω την βεβαιότητα ότι ακόμα δεν τις έχουμε ανακαλύψει. Και όταν θα έρθουν ακόμη πιο μαζικά στην Ευρώπη, αλλά και στην Αμερική, θα καλύψουν τα πάντα.
γιατί έχουν πολύ δυνατές σπαρακτικές φωνές πάρα πολύ δυνατές. Δηλαδή τι να κάνουμε εμείς τώρα τα γατάκια εδώ πέρα της Ευρώπης μπροστά σε αυτό το πράγμα που έχουν να μας πούν αυτές τις φωνές που έχουν να μας πούν οι γυναίκες από εκεί. Δεν μιλώ για τις Ισπανίδες που προφανώς είναι τα μισά βιβλία Ισπανικά της Καρνίβορα αλλά για τις Λατινοαμερικάνες είδικά.
Τώρα τι να πει μια Μεξικάνα ειδικά από το volume εξικό ξέρω εγώ κοντά στην Σιουδαθουχουάρες τι να πούμε εμείς προστάτες καθόμαστε το ράβουμε και καθόμαστε να ακούσουμε και διαβάζουμε και μένουμε άναυτοι Κυριάκο γιατί ωραία το έθεσες εδώ και παίρνω λίγο την μπάλα όπως την πήρες και εσύ για να σου πω ότι όλες αυτές οι εμπειρίες είναι βασισμένες από εμπειρίες της ίδιας της συγγραφέα η Γιουριέτρο Μέρο έχει βρεθεί σε αυτή τη θέση έχει υπάρξει επισκέπτρια έχει μια πρώτη θέση σε αυτή την εμπειρία.
Δεν το γράφει δηλαδή σαν παρατηρήτρια, δεν είναι ότι πήγε στήθηκε έξω από μια φυλακή και έξενα μιλάει με τις επισκέπτριες όσο περίμεναν στη Λουρά. Ήταν και η ίδια ανάμεσά τους. Και σαν μικροκορίτσι και σαν μεγαλύτερη κοπέλα. Βέβαια, βέβαια. Είναι βασισμένο στα δικά της τα βιώματα, στα βιώματα της μητέρας της, των γιαγιάδων της, των θιάδων της.
γιατί όπως το είπες σε αυτά τα μέρη η παραβατικότητα και η εγκληματικότητα είναι κάτι διαφορετικό δεν είναι όπως το ξέρουμε εμείς εδώ δεν έχει σχέση και να κλείσω τη σκέψη μου πριν, εξού και το πρωτοπρόσωπο γιατί είναι κάτι πολύ προσωπικό τα πράγματα αποφυγούνται ακόμα και όταν γράφουν μια φανταστική ιστορία, ξέρω ότι με τέρατα με οτιδήποτε πάλι είναι προσωπικό το θέμα γιατί πάλι μιλάνε για αυτούς εντάξει, πάλι ότι στη λογοτεχνία στην τέχνη γενικά ό,τι και να αναπαριστά και για ό,τι και να μιλά ο Σεφαίδης Μηδέκτων αυτό του και για τα πράγματα που ξέρει και για τους ανθρώπους του για το παρελθόν του για τους γνωστούς του για τον κόσμο του για το παρόν ας είναι και στο μέλλον η ιστορία του η μετέρα του και εξωγήινος δεν έχει σημασία μιλάει για το τώρα πάντοτε ή η τέχνη αλλά πώς αλλιώς να εκφράσεις ένα τέτοιο τώρα τόσο ματωμένο τόσο άγριο όχι γιατί δεν υπάρχουν βεβαίως και τριτοπρόσωπες αφηγήσεις σε εκείνες τις χώρες, σε εκείνες τις λογοτεχνίες, αλλά ναι, αυτό που είπες μου έκανε πολύ καλή εντύπωση
και δεν το είχα σκεφτεί καθόλου. Μου αρέσει αυτή η παρατήρηση και εγώ το διάβασα το βιβλίο της επισκέπτριας. Είχες γράψει κιόλας γι' αυτό, ναι. Έχω γράψει. Ναι, ναι. Και αυτό που μου έκανε επίσης εντύπωση, γιατί όλα αυτά που είπες και εγώ σου συμφωνώ και είναι έτσι ακριβώς, πώς κατορθώνει εν τέλει και αυτές οι εντελώς άσχετες μεταξύ τους ιστορίες, άσχετες γυναίκες, άσχετες επισκέπτριες, όμως όλες συνδέονται με λίγους τρόπους της διανεπεστήτως και συγκροτούν ένα είδος, ας πούμε, υβριδικού μυθιστορήματος, γιατί όλες έχουν εν τέλει εκεί συναντούν μια άλλη επισκέπτριες στην ουρά, τις οποίες στην ιστορία έχουμε διαβάσει στο προηγούμενο διήγημα ή άλλοι για να μπείθουν με μία άλλη μέσα τις οποίες επίσης θα διαβάσουν την ιστορία μετά από δύο διηγήματα και ούτω καθεξής είναι ένας κόσμος ολόκληρος δηλαδή και πάντοτε μου αρέσουν οι συλλογές διηγημάτων που δεν είναι έγραψα δέκα ιστορίες στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και τις βγάζω σε μια συλλογή αλλά που έχουν ένα κοινό άξονα
εδώ πέρα είναι κι αν είναι κοινός ο άξονας δηλαδή και σκεφτούμε επίσης διαβάζοντάς το ή όταν το είχα κλείσει αν θα μπορούσε να γραφτεί ποτέ ένα παρόμοιο βιβλίο από έναν άντρα συγγραφέας, μη υψηκέπτες και λούμπα. Καταρχάς δεν είναι ίσα τα νούμερα σκέψου ότι η ανδρική παραβατικότητα και διάβαζα σήμερα ένα γαλλικό βιβλίο ένα Σάμαρι με μια σύνοψη ενός γαλλικού βιβλίου που κυκλοφορεί στο 1921 για το πώς η ανδρική παραβατικότητα, η οποία είναι 50 πλάσια της γυναικείας, όχι μόνο είναι ψυχοφθόρα για τις γυναίκες, γιατί οι γυναίκες, λόγω των όσων αναφέραμε νωρίτερα, είναι οι υποστηρήκτριες και οι ψυχότριες εκείνων που είναι μέσα, ακόμα και αν είναι έξω εκείνες και κάνουν τη ζωή τους που δεν την κάνουν, κατά κάποιο τρόπο όλες τις ζωές τους είναι συνδεδεμένες με όσων είναι μέσα κλεισμένοι, αλλά και ότι αυτή η αντρική παραβατικότητα και η μεγάλη ποσοστία διαφορά της από τη γυναικεία έχει μεγάλο κόστος οικονομικός στις γυναίκες.
Όχι μόνο στις γυναίκες που γνωρίζουν τους παραβάτες αλλά και δημοσιονομικά. Οι δαπάνες που πηγαίνουν προς τις φυλακές επιβαρύνουν αναλογικά και τις γυναίκες οι οποίες γυναίκες έχουν πολύ μικρότερη παραβατικότητα. Οπότε κατά έναν τρόπο βέβαια αυτή η γαλίδα που το είχε γράψει το 1921 το βιβλίο θα το βρω το κόστος της the cost of virility νομίζω λέγοντας στα αγγλικά στα γαλλικά είναι το αντίστοιχο τα γαλλικά μου είναι φρικτά δεν θα το επαναλάβω το έγραφε πολύ ωραία την επόμενη φορά θα το ψάξεις και θα το βρω και θα το αναλύσουμε Καρνίβορα οι επισκέπτριες, γιουριέτρο μέρο Αφροκολομβιανή συγγραφέας στην Κολομβία η Αφροκολομβιανή είναι περιθώριο τους έχουν παρόλο που είναι Ήσαι που είσαι πτωχός, είσαι που είσαι γυναίκα, είσαι που είσαι όλα ξέρω τα πράγματα.
Είσαι και μαύρη γυναίκα στην Κολομβία και είσαι σε ένα τριπλό, τετραπλό ξέρω εγώ τη ρατσισμό ας πούμε και την καλιά σου τη μοίρα. Γιατί θα μπορούσες να ήταν τα πράγματα τελώς διαφορετικά. Δεν είναι, είναι έτσι. Δηλαδή αν είναι δυνατόν η γυναίκα ας πούμε να έχει όλα και να είναι και να είναι η γυναίκα. Κάποιες από τις ηρωίδες της είναι επίσης μαύρες, ή μία τουλάχιστον, δύο δεν θυμάμαι.
Οι περισσότερες νομίζω στην πλειοψηφία τους από τις ιστορίες είναι αφροκολοβιανές και εκείνες. Ναι. Και ζουν σε ένα διπλό περιθώριο. Πίστε. Βλέπουμε στην Ελλάδα και στις εκδόσεις Bell μια εντελώς διαφορετική υπόθεση βιβλίου που αφορά τη φυλακή και την αφορά τελείως και απολύτως γιατί είναι ένα χρονικό φυλακής και όχι μόνο όμως γιατί μιλάει και για τα πριν και για τα μετά μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση έκανε εντύπωση σε πάρα πάρα πολύ κόσμο και θα συνεχίσει να κάνει και μάλιστα προβλέπω όχι κοιτώντας την μαγική μου σφαίρα αλλά επειδή έτσι είναι τα πράγματα και τα ξέρω τα καταλαβαίνω από την πείρα μου ότι θα έχει και πολύ μεγάλο μέρον αυτό το βιβλίο και μάλιστα και κινηματογραφικό ή τηλεοπτικό γιατί μπροστά μας έχουμε ένα υλικό τέτοιο που πρέπει οπωσδήποτε όχι απλώς να διαβαστεί αυτή τη στιγμή, αλλά κάποια στιγμή και να μεταφερθεί σε άλλα μέσα πιο λαϊκά, ας πούμε.
Όχι ότι δεν είναι λαϊκό πράγμα το βιβλίο, αλλήμον, αλλά πιο μαζικά. Όπως είναι, ας πούμε, η τηλεόραση. Δηλαδή, το υλικό που έχει μέσα ο σπασμένος χρόνος 343 ημέρες στη φλακή του Βασίλη Παπαθεοδόρου, της εκπλώσεις Μπέλ, είναι πάρα πολύ πλούσιο, πάρα πολύ δυνατό. Γευάζοντας το καταλαβαίνεις και πρέπει να τα μάθουν και άλλοι αυτά τα πράγματα.
Να τα δουν και άλλοι αυτά τα πράγματα. Λοιπόν, Βασίλης Παπαθεοδόρου, αν όχι ο πιο γνωστός και ο πιο επιτυχημένος, ένας από τους πιο γνωστούς και πιο επιτυχημένους συγγραφείς την τελευταία τουλάχιστον 20 αιτία παιδικού και εφηβικού κυρίως βιβλίου, προεφηβικού-εφηβικού βιβλίου. και σίγουρα αυτός που είναι πιο γνωστός στα σχολεία, στους μαθητές γιατί πήγαινε πολύ συχνά και μιλούσε τον καλούσαν να μιλήσει σε τάξεις για τα βιβλία του ή με αφορμή τα βιβλία του και με πάρα πολύ καλή επαφή και με τους καθηγητές και με τους μαθητές καλή και στενή επαφή χρόνων και είναι ένας αγαπημένος των παιδιών των εφηβών και όχι μόνο συγγραφέας και των γονιών τους αν μη τι άλλο και τα βραδιά που έχει πάρει ας πούμε το πιστοποιούν, έχει δάρει πάρα πολλά δηλαδή είναι και φίλος μου, να το πω και αυτό είμαστε πολλά χρόνια φίλοι αν και έχουμε συναντηθεί μία ή δύο φορές στη ζωή μας είμαστε φίλοι, συζητάμε έτσι που και που και το ξέρει και εκείνος πολύ καλά είναι και εχθρός μου και όλος γιατί είναι αυτός που παίρνει
πάντοτε τα βραβεία και εγώ πάρα έρχομαι δεύτερος ή τρίτος ή τελευταίος με ένα εκτιμασία, εκείνος πάντοτε έπαιρνε και πολύ πριν από μένα φόβητρο. Δηλαδή λέω, όχ, έχω ένα βιβλίο που πιστεύω, όπως όλοι οι συγγραφείς πιστεύουν ότι θα πάρει όλα τα βραβεία και το περιμένω και μετά ξαφνικά βγάζει ο Παφεδόρου και λέω, όχ, την πατήσαμε. Πάλι θα το πάρει.
Και έτσι συμβαίνει. Ξαφνικά λοιπόν, όπως θυμάται πάρα πολλοί κόσμος και όπως μακάρι πιστεύω ο ίδιος θα έλεγε, μακάρι ξεχνούσε όλος αυτός ο κόσμος πριν από τέσσερα χρόνια, τον Οκτώβριο του 2022, ξαφνικά, μέσα Οκτωβρίου ή κάτι τέτοιο, όντως κλείνουν τέσσερα χρόνια σε έναν μισή μήνα από σήμερα, ξαφνικά βρέθηκε κατηγορούμενος για κατοχή υλικού σεξουαλικής κακοποίησης ανελίκων.
Μπαμ! Τι είναι αυτό? Πώς γίνεται αυτό? Ανάσταται λοιπόν η μικρή αλλά δυναμική, βέβαια, κοινότητα του βιβλίου. Προφανώς ο άνθρωπος είχε, όπως με εμένα, με πάρα πολύ άλλο κόσμο φιλικές σχέσεις, αρχίσαμε να συζητάμε να λέμε τι έγινε, ο Βασίλης είναι δυνατό και βεβαίως πήραν αμέσως στα μπάριζα και τα μέσα, οι τηλεοράσεις κάποιες εφημερίδες κλπ ο γνωστός συγγραφέας καιτικής και εθνικής λογοτεχνίας Βασίλης Αποθεδόρη συνελήφθη γιατί είχε στην κατοχή του αρχεία, πολλά αρχεία που έδειχναν σεξουαλική κακοποίηση ενηλίκων, δραίμαν τα είχε κατεβάσει σε αυτά τα αρχεία γιατί έκανε έρευνα για ένα συγκεκριμένο βιβλίο μια πολύ συγκεκριμένη έρευνα άσχετα αν δεν τα είχε προσπελάσει, αν δεν τα είχε ανοίξει τα είχε κατεβάσει, τα είχε στην κατοχή του ακριβώς γιατί είχε να κάνει έρευνα για ένα βιβλίο που είχε ακριβώς αυτό το θέμα την παιδική κακοποίηση πάντοτε τα θέματα ή τις πιο πολλές φορές με τα οποία καταπιάνει το βασίλιστο που αφαιρούν είναι κοινωνικά θέματα, θέματα που αγγίζουν τα παιδιά
και που είναι θέματα που ταλαιπωρούν με μεγάλες μερίδες στο μπούλινγκ ας πούμε των παιδιών, των μαθητών, των εφήβων. Και μάλιστα το κοινωνικό αυτό μυθιστόρημα που απευθύνει σε αυτές τις ηλικίες είναι μυθιστόρημα που μπορεί πάρα πάρα πολύ εύκολα να γίνει μελό, να γίνει διδακτικό, να γίνει super cringe και να είναι ένα πράγμα έτσι κακό και άσχημο και παλαιομοδίτικο όσο μπορεί κανείς να το φανταστεί δεν έχουμε να κάνουμε στην περίπτωση του Βασίλη Πορθοδόρου με ένα τέτοιο συγγραφέα.
Οπότε αμέσως η συζήτηση περνάει από την αστυνομία, την δικαστική έθουσα που λέμε το σύστημα τέλος πάντων το κρατικό στην δημόσια σφαίρα αμέσως η είδηση αναπαράγεται από τα μέσα και γίνεται γνωστή παντού αυτό που λέγαμε παλιά PHA τίτλοι με το όνομά του και μάλιστα τη στοιχεία της δικογραφίας, πώς το λένε, που δεν είχε δώσει κάποιος, ας πούμε, το οκέι για να βγουν. Πώς βρέθηκαν και γιατί βρέθηκαν, κανένας δεν θα μάθει ποτέ. Βγαίνει λοιπόν το όνομά του, η φωτογραφία του και τα πάντα, ξαφνικά ο ίδιος βρίσκεται σε μια κατάσταση, μάλλον ας μην πω σε τι κατάσταση βρίσκεται ο ίδιος, ο καθένας μπορεί να το σκεφτεί, αλλά θα το πω και πιο πέρα, γιατί έχει σημασία. Οπότε λοιπόν προφυλακίζεται και οδηγείται στις φυλακές της Τρυπόλεως και όραθα σε μια κατάσταση ξαναλέω θα το πω πιο μετά που μπορεί κανείς εύκολα να την αντιληφθεί ας πούμε δηλαδή ζει σε ένα όντυρο σε έναν θεάρτη ας πούμε. Οπότε λοιπόν καταλήγει στην Τρίπολη, στην οποία Τρίπολη θα μείνει σχεδόν 350 μέρες
από εκεί βγαίνει και ο τίτλος του βιβλίου του, ο υπότιτλος 343 μέρες στη φυλακή μετά από αυτές τις 350 μέρες δικάζεται σε πρώτο βαθμό καταδικάζεται σε πρώτο βαθμό σε 7 χρόνια κάθερξη αλλά επειδή η ποινή έχει ανασταλτικό χαρακτήρα τον αφήνουν ελεύθερο ενώψει της εκδίκασης της υπόθεσης του σε δεύτερο βαθμό μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση του σε δεύτερο βαθμό ο Βασίλης Παθηδόρου κάνει μια δουλειά τι δουλειά κάνει ερευνά όχι την υπόθεση του το ξέρει πολύ καλά προσπαθεί να δει την νομοθεσία, τις νομοθεσίες και άλλων κρατών, τι ισχύει στην Ελλάδα κάνει μια απίστευτα σύνθετη δουλειά που δεν μπορεί να την κάνει ένας δικηγόρος ή δεν μπορείς να πυρώσεις έναν δικηγόρο να την κάνει και σίγουρα δεν μπορεί να την κάνει ένας δικαστής το σύστημα είναι λεπτομέρειες αυτές που πραγματικά πρέπει να έχεις συνεργείς στο μάχη για να καθίσεις να κάνεις να μπεις σε όλο αυτό το πάρα πολύ δύσκολο πράγμα, σκοτεινό την αλήθεια, την αλήθεια την ξέρεις και την κουβαλάς επάνω σου συνέχεια,
αλλά το πώς μπορεί να λάμψει που λένε αυτή η αλήθεια. Το κάνει, συγκεντρώνει στοιχεία, έχει τους μάρτυρές του, έχει τα πάντα του και έτσι μετά όταν γίνεται με το καλό το εφετείο, 24 Μαΐου του 2024, πριν από δυόμιση χρόνια κάτι τέτοιο, αφορώνεται πανηγυρικά. Ο Ισαγγελέας Άντρας λέει, συγγνώμη, κάναμε λάθος. τελείωσε η χρήση της γνώμης και μάλιστα έλαβε και μετά από καιρό και μία αποζημίωση από το πράγμα γιατί κρατήθηκε άσκοπα, χωρίς λόγο και δεν είναι μόνο αυτό που από μόνο του βεβαίως είναι έτσι ένα απίστευτο τρομερό πράγμα αλλά είναι και ο δημόσιος στιγματισμός είναι η καταστροφή της επαγγελματικής του στρατιοδρομίας η απόσυρση των βιβλίων του από τα βιβλιοπωλεία είναι η απόσυρση των βιβλίων του από καταλόγους εκδετών η πρωτοποίησή τους, η εξαφάνιση τους μόλον ότι πολλά από αυτά εξακολουθούσαν να ισχύουν και μετά το εφεντιομετά την αμετάκλητη αθώωσή του και πανηγυρική αθώωσή του η οποία βεβαίως συζητήθηκε επίσης κατά ένα κλάσμα της καταδικαστικής απόφασης βεβαίως
και πόσο δημάνουν τη σύλληψή του στην αρχή τότε τον Οκτώβριο του 1922 που είχε γίνει πρωτοσέλιδο και έπαιζε στα πρωτοσέλιδα και μερικά μέσα το είχαν κάνει και έπαιζαν με αυτό, γούσταραν πάρα πολύ, δρόσανε σαντιστικά, όπως το κάνουν για κάθε τέτοια παρόμοια ή άλλη περίπτωση. Παίρνουν ένα θέμα και το κάνουν λάστι, και ζητούν από αυτό το πράγμα σαν βρυκόλακες, όπως άλλωστε είναι.
Αλλά από τους κακούς βρυκόλακες και όχι από τους καλούς λογοτεχνικούς που αγαπάμε, που δεν θέλουν να είμασταν και εμείς. Ελάχιστοι μιλούν για το εφετείο, αλλά στον κύκλο του βιβλίου του Ροσπάτων εννοείται ότι συζητιέται πολύ παρά τα αυτά άνθρωποι μέσα του χώρου μας του βιβλίου ακόμα δεν έχουν επιστρέψει κοντά στον Βασίλη δεν έχουν πει πράγματα δεν έχουν έρθει κοντά του Τι κάνει λοιπόν τώρα ο Βασίλης Παπαθέδωρος γράφει λοιπόν απομνημονεύματα δεν είναι αυτογραφία όπως καταλαβαίνει κανείς δεν αφορά όλη τη ζωή είναι τα απομνημονεύματα του της φυλακής και πια είναι το πράγμα από την αρχή.
Δεν είναι ένα λοιπόν βιβλίο μυθοπλασίας, είναι ένα non-fiction βιβλίο, είναι από μνημονεύματα, είναι η καταγραφή του μεγάλου αυτού χρονικού για τον ίδιο περάστιο, ας πούμε, περάστιες σημασίας, από την πρώτη μέρα, από την ημέρα της σύλληψής του, που έγινε ξαφνικά, κάθετε στο γραφείο σε μια μέρα και βλέπεις τις ειδήσεις ή συζητάς με τους φίλους σου ή ετοιμάζεσαι να δουλέψεις, ξέρω εγώ τι, χτύπα την πόρτα, ναι, ασφάλιοι είμαστε, συγκροτάνεστε.
Μέχρι και το εφετείο. Και τις πρώτες μέρες μετά το εφετείο. Ο ίδιος περίμενε να καθαρογραφεί κιόλας όφεση το εφετείο. Πέρασαν κάποιοι μήνες γιατί μέχρι να κάνει μια δημόσια ανακοίνωση και να το μαθούμε όλοι. Παγράφει λοιπόν όλα αυτά. Και όλα αυτά, από μόνο τους, όπως καταλαβαίνει, οι κανοι συνιστούν έτσι ένα υλικόσμιο τρομερό και σπάνιο και φοβερό, καλά για το σπάνιο δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά, αλλά ειδικά για ένα συγγραφέα ναι, είναι πάρα πολύ σπανίο.
Εννοούσα για τους ανθρώπους που πηγαίνουν στη φυλακή, που προφυλακίζονται, και μάλιστα δίκως έλεγε ότι αυτό αφορά μια πολύ μεγάλη κατηγορία των προφυλακισμένων, αλλά ο ίδιος είναι συγγραφέας. Και το κάνει λοιπόν αυτό, όχι μισόρυμα, αλλά καταγραφεί, το καταγράφει, είναι ένα χρονικό η καταγραφή όλες αυτές τις περιπέτειες που έζησε και επίσης μιλάει για το πώς ο ίδιος λοιπόν βιώνει όλο αυτό το πράγμα αυτό που πριν έλεγα θα σας το πω μετά και έτσι βλέπουμε πραγματικά πώς λειτουργεί όλο αυτό το πράγμα μέσα του περνάει από διάφορα στάδια από το σοκ των πρώτων νωρών και των πρώτων ημερών μέχρι την σταδιακή αποδοχή μέχρι την επίσης ακόμη πιο σταδιακή καταστάλαξη η ηρεμία του στον χώρο εκείνο της φυλακής Τριπόλεως και μιλά για τη ζωή του εκεί γιατί μιλάμε για ποια και επειδή δεν ξέρεις και πότε ακριβώς θα γίνει το θετή όσο να βγεις και τα λοιπά και αν θα βγεις και τι θα γίνει με τη δίκη και μπας τα πράγματα δεν πάνε καλά και μπας και καταδικαστείς και μείνεις χίλια δυο πράγματα στο μυαλό σου
όλα θα τα χράσεις κατά λεπτός και με έναν όμως πολύ πολύ ψύχρεμο τρόπο ο βασίλης Αποφεδρούς της Στελής του Ιβουλίου του, του Σπασμένου Χρόνου, αλλά και όχι μόνο. Μιλάει και για τους συγκρατουμένους του. Μιλάει για όλη την ατμόσφαιρα της φυλακής, γόρο τον διότοπο των φυλακών της Ιντρίπολη. Μιλάει και για τους συγκρατουμένους του.
Πολλοί από αυτούς είναι ξένοι άνθρωποι, όπως άλλωστε η πλειονότητα των φυλακισμένων είναι ξένοι άνθρωποι. που βρέθηκαν εδώ πέρα και είναι από χίλιες μερικές να το δει κανείς είναι λογικό. Περισσότερο φυλακισμένοι για χίψη λόγους να είναι ξένοι. Για το πώς του φέρονταν, πώς φέρονταν ο ίδιος, για το πόσο διαφορετικοί ήταν, για το τι σχέση ανέπτυξε μαζί τους, για το πόσο μερικοί ήταν πραγματικά έτσι άγγελοι, σαν άγιοι άνθρωποι ξέρω εγώ, και περίεργοι ξέρω εγώ. Μιλάει για έναν άνθρωπο συγκρατούμενό του που λίγες μέρες πριν βγει ο Βασίλης από τη φυλακή φορούσε μόνο τα καλά του για να τον τιμήσει. Ήχε μια πιο καθαρή, πιο καλυμμακό μπλούζα ας πούμε. Τη φορούσε για να τιμήσει τον φίλο του Βασίλη. Ούτε έκανε και διάφορα μες στη φυλακή έμαθε να διαβάζουν σε κάποιους ανθρώπους έδειξε τα βιβλία τους, έγραφε επιστολές σημειώματα για τον διηγηγόρο. Μαθαίνουμε πάρα πολλά για τις φυλακές και παραλαμβάνω αυτό που έλεγα και στην αρχή. Αυτό είναι ένα υλικό που ναι θα το διαβάσει τώρα ήδη το έχει διαβάσει
πολλοί κόσμοι αλλά το βιβλίο πραγματικά θα πρέπει να πάει πολύ καλύτερα από όσο ήδη πάει καλά. Έχει υλικό που μπορεί να δώσει μια σειρά ας πούμε ξέρω εγώ στην τηλεόραση αν μπορούσε να γίνει μια σειρά και να προβολόταν από το Netflix θα γινόταν μεγάλη παγκόσμια επιτυχία. Γιατί είναι αληθινό. Έχει συμβεί. το έχει γράψει η κάμερα, είναι αληθινό και είναι τρομερό που είναι αληθινό και που έχει και happy end τέλος πάντων, πράγμα που είναι επίσης βασικό, happy ναι προφανώς είναι καλό το τέλος, χαρούμενο γιατί βγαίνει, αποφυλακίζεται, αποκαθίσταται η τιμή του και η υπόληψή του και όλα αυτά έχεις περάσει, έχει χαθεί εύχοσο χρόνος έχουν χαθεί όλα αυτά τα άλλα πράγματα από τη ζωή σου, έχει αλλάξει η ζωή σου εντελώς και έχει αλλάξει και με άλλους τρόπους όμως ας πούμε έτσι καλούς θεατρικούς, να ένας από αυτούς ο Βασίλης είναι ένας από τους ανθρώπους που πια επειδή έχει συνδεθεί με τους ανθρώπους που είναι φυλακισμένοι εκεί δύο-τρεις φορές στον χρόνο και τους πηγαίνει πράγματα
που μαζεύει από εδώ και από εκεί, βιβλία, ρούχα εννοείται καθαρά και καινούργια και ωραία ξέρω, ο κοντήτρος πάντων σε καλή κατάσταση εννοώ και τους πηγαίνει εκεί πέρα και βγαίνει και ωραίες και πέρα με τους ανθρώπους που είναι στη νομική και φυλάνε τις φυλακές και όλα αυτά. Περιμένουν, ξέρεις, σαν τον θείο από την Αμερική που τους πηγαίνει πράγματα.
Εκεί μαθαίνεις πράγματα φοβρά. Δηλαδή, εμείς δεν τα ξέραμε. Δεν ξέρω αν τα ξέραμε. Εγώ, ας πούμε, δεν τα ξέρα. Ξέρω ότι σημασία μπορεί να έχει ένα κουτί, ξέρω εγώ, κράκια, ράκια. Ή μια καινούρια, όχι καινούρια, μια όχι απολύτως σκισμένη σαγιονάρα. Δηλαδή το ότι μια αλλαγή που σε εμάς όχι πώς περνάει έτσι, δεν της δίνουμε καν σημασία.
Σαν να περνάει ένα κουνούπιο από δίπλα μας, αυτή η αλλαγή στις φυλακές μέσα είναι το ζήτημα της ημέρας. Κάτι έγινε που αφορούσε κάτι και αυτό είναι κάτι που συζητιέται όλη την ημέρα. Ο Αθήνας Πρόνος έχει ενδιαφέρον σε πάρα πολλά επίπεδα. Γι' αυτό και το προτείνουμε πολύ μεγάλη ζέστη και για το πώς δουλεύει το σύστημα. γιατί μας τα περιγράφει αναλυτικά και καθόλου κουραστικά ο Βασίλης για το τι σημαίνει πώς δένεται μια κατηγορία, πώς λύνεται μια κατηγορία, τι δουλειά μπορείς να κάνεις και ο ίδιος για να αποδείξεις πράγματα.
Σίγουρα έχει με την φοβερή περιγραφή της κατάστασης, της φυλακής, των ανθρωποτύπων εκεί πέρα που υπάρχουν και των σχέσεων μεταξύ τους που είναι φοβερές. Και φυσικά η ίδια η δική του Οδύσσια, μια δύσσα χωρίς εξωτερικό ταξίδι αλλά δεν θέλω να πω άλλο αλλά ξέρω ότι έχουμε εξεφαλίσει από τον ίδιο τον Βασίλη Ποχταβιβόρου ένα μικρό ηχητικό που αφορά πιο πολύ την αποδοχή του βιβλίου του δεν μιλά για το βιβλίο και για τη φυλακή αλλά μιλά για το πώς το αποδέχτηκε ο κόσμος το κοινό αφού του σιγά σιγά περπάτησε και παρουσιάθηκε στον κόσμο όχι όπως κάνουν όλοι αύγηκε το βιβλιαράκι μου αύριο θα πάω να το παρουσιάσω στον Ιανό ξέρω εγώ και στο public αλλά μετά από κάποιους μήνες όταν πια είχε διαβαστεί από κάποιους ανθρώπους και σιγά σιγά άρχισε να ξανακάνει γνωστό το όνομα του Βασίλη μόνο ότι υπάρχουν και τα υπόλοιπα βιβλία του τρεις τουλάχιστον να ανατυπώσεις και ένα καινούργιο βιβλίο στις εκδόσεις Μπέλου που σιγά σιγά συγκεντρώνει ήδη λοιπόν πέντε τίτλους στα Μπέλ
και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό και από τις πολύ όμορφες εκδόσεις με φοβρά φοβρά εξώφυλλα. Λίγο λίγο θα συγκεντρώσει και το υπόλοιπο έργο του που έχει προηγηθεί σε άλλους οίκους και θα βγάλει και τα καινούργια του τα βιβλία. Οπότε να τον ακούσουμε τι θα μας πει. Το βιβλίο Σπασμένος Χρόνος κυκλοφόρησε στις 24 Απριλίου αυτού του έτους, δηλαδή έχουν περάσει περίπου τέσσερις μήνες από την έκδοση, από την κυκλοφορία του.
Μέσα σε αυτούς τους τέσσερις μήνες έχουν γραφτεί άρθρα σε εφημερίδες και σε free press. Έχει γίνει κεντρική παρουσίαση στον Ιαννό στις 10 Ιουνίου, μια παρουσίαση που ήταν η πρώτη, η παρθενική μου παρουσίαση μετά από όλη αυτή την περιπέτεια. και ήμουνα ιδιαίτερα φορτισμένος συγκινησιακά. Θεωρώ ότι το πάνελ αυτής της εκδήλωσης ήταν εξαιρετικό.
Ήταν καθηγητές, εγκληματολόγοι που είχαν κυβερνητικές θέσεις και ασχολιόντουσαν με τη σοφρονιστική πολιτική. Βόθηκαν πάρα πάρα πολύ ωραία πράγματα και ήρθε αρκετός κόσμος, ήρθε πολλής κόσμος για μια παρουσίαση βιβλίου. Δηλαδή ήρθαν περίπου 120 άτομα. Αυτούς τους τέσσερις μήνες έχω λάβει πάνω από 20 μηνύματα στο Messenger. Χωρί για τα τηλέφωνα και χωρί για οι προσωπικές γνώμες των ατόμων και χωρί για τα διάφορα σχόλια που γράφουν σε αναρτήσεις ή στο Goodreads.
Πάνω από 20 μηνύματα είναι όλα αυθόρμητα μηνύματα και είναι από άτομα τα οποία τα περισσότερα δεν τα γνωρίζω, δηλαδή μπορεί να είμαστε φίλοι στα social media αλλά δεν τους έχω συναντήσει. Όλοι αισθάνονται την ανάγκη και αυτό είναι το σημαντικό να μου μιλήσουν γι' αυτό το βιβλίο. Να πούνε πόσο τους ταρακούνησε, πόσο τους έκανε να δουν τα πράγματα διαφορετικά πέρα από το τους άρεσε ξέρω εγώ ή τι τους άρεσε.
Και το σημαντικό είναι ότι κάθε ένα από αυτά τα άτομα πιάνει και ένα διαφορετικό σημείο που τον έχει αγγίξει. Δηλαδή κάποιον τον έχει αγγίξει η προσωπική μου περιπέτεια, κάποιον άλλον τον έχει αγγίξει η σχέση των ΜΜΕ και πώς παρουσιάζονται οι ειδήσεις. Άλλος μου έχει αναφέρει για το δικαστικό και το φρονιστικό σύστημα.
Άλλος για το συγγραφικό συνάθη και πώς μου συμπεριφέρθηκε. Εδώ πέρα να πούμε ότι λογοτεχνικά sites κατά κάποιο τρόπο διστάζουν να το παρουσιάζουν αυτό το βιβλίο. Δηλαδή η παρουσίαση είναι σε εφημερίδες και σε free press περισσότερο και σε ανεξάρτητα blogs και sites παρά σε αμυγός λογοτεχνικά blogs και sites. Μου κάνει εντύπωση και με χαροποιεί ιδιαίτερα ότι επί της ουσίας έχει αρχίσει να δημιουργείται, αν δεν έχει ήδη δημιουργηθεί, αυτό που λέμε το αποστόμα σε στόμα, το word of mouth.
Κάποιος το παίρνει το βιβλίο, του αρέσει, ξέρω εγώ τον εντυπωσιάζει για τον αλφαβήτα λόγο επειδή λέει πράγματα τα οποία δεν περνούσε καν το μυαλό του ότι συνέβαιναν ή ότι μπορούσαν να συμβούν, το συστήνει σε κάποιον άλλον ή το παίρνει δώρο. Αυτό μου φαίνεται ότι είναι η πιο υγιής προσέγγιση, ας το πω και εμπορική προσέγγιση για ένα βιβλίο, δηλαδή δείχνει μια ανθεκτικότητα.
Τα προηγούμενα βιβλία μου τα οποία ήταν ως επιτοπλή στον εφηβικά νεανικά δεν υπήρχε τόσο άμεσα αυτό το αποστόμα σε στόμα το word of mouth ούτε τόσα πολλά μηνύματα τα οποία να μου γράφουν τις απόψεις τους για αυτό το βιβλίο. Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος με αυτό το επιλογή και χαίρομαι ιδιαίτερως επειδή έχει καταφέρει, τουλάχιστον σε όσα άτομα το έχουν διαβάσει, να τους αλλάξει κάπως την άποψη και τη σκέψη γύρω από τα δικαστικά και τα σοφρονιστικά ζητήματα.
Να δούνε κάποια πράγματα διαφορετικά. Όπως διαφορετικά είδα και εγώ κάποια πράγματα μετά από όλη μου αυτή την περιπέτεια. Το έχω πάει και στο κατάστημα κράτησης Τρίπολης όπου έχουν αρχίσει ήδη να το διαβάζουν. Το βιβλίο αυτό δίνει κουράγιο και δίνει και ελπίδα στους κρατούμενους που ασημειωθεί πάρα πολύ από αυτούς επειδή ακριβώς η Τρίπολη η πλειοψηφία των κρατουμένων είναι προφυλακισμένη δηλαδή θα ακολουθήσει το πρωτόδικο και μετά το εφετείο τους δηλαδή δεν είναι τελεσίδικα καταδικασμένη.
πάρα πολλοί, αρκετοί ας το πω έτσι, έχουν την μεγάλη πιθανότητα να αθώθουν στο τέλος. Το βιβλίο μιλάει γύρω για πάνω από 20 άτομα που αθώθηκαν. Αλλά και πάλι το γεγονός ότι δίνει ενθάρρυνση στα άτομα τα οποία έχουν την α ή τη β δυσκολία, όχι τέτοιου είδους δυσκολίες τέτοιας φύσης, δυσκολίες αλλά οποιαδήποτε, Τα απογοητεύσεις, την καθημερινότητα, με σχέσεις τους, επαγγελματικά κτλ.
Τους δίνει ένα παραπάνω κίνητρο, ας το πω, να μην το βάζουν κάτω. Δηλαδή, σε κάποιες φάσεις αυτό το βιβλίο λειτουργεί και ως βιβλίο life coaching. Παρόλο που δεν ήθελα ή δεν το επαιδείωξα να γράψω ένα βιβλίο life coaching. Επαιδείωξα να γράψω ένα βιβλίο αυθόρμητα, όπως μου έβγαινε. Θα ήθελα να συνεχίσω τις παρουσιάσεις.
Πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να μπει και σε σχολεία ακριβώς γιατί μιλάει και για την παραβατικότητα, μιλάει και για τον ρατσισμό, μιλάει και για το να μην το βάζεις ποτέ κάτω ας το πούμε και να έχεις μια εσωτερική δύναμη και μια εσωτερική αντίσταση που να αντιπαλεύεις κάθε δυσκολία και κάθε αντικσότητα της ζωής.
Γενικά βγαίνουν διάφορα διδάγματα ή μηνύματα Ας το πω έτσι από αυτό το βιβλίο Αν το ξανάγραφα ή αν έμπαινα σε μια διαδικασία Να το ξαναδιαβάσω, να κοιτάξω μήπως πρέπει να διορθώσω κάτι Δεν θα διορθώνα τίποτα Γράφτηκε τη χρονική στιγμή που γράφτηκε Με τον αυθορμητισμό που γράφτηκε Συνεπώς άμα άρχισα να αλλάζω διάφορα πράγματα Θα χαλούσε αυτή η ισορροπία Απλά θα πρόσετα και άλλα πράγματα μου έχουν θυμίσει και διάφορα άλλα περιστατικά, είτε εντός της Τρίπολης, είτε εκτός της Τρίπολης, ή και εγώ έχω σκεφτεί διάφορα άλλα περιστατικά, τα οποία θα μπορούσαν ενδεχομένως να μπουν εκεί πέρα.
Όπως και θα μπορούσε να μπει σε αυτό το βιβλίο βεβαίως και όλες οι μετέπειτα εξελίξεις. Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος από την αντίδραση και την αποδοχή του κόσμου, Γιατί δεν μιλάμε για κόσμο ο οποίος είναι αυτό που λέμε το αμυγός βιβλιοφιλικό κοινό. Μιλάμε για κόσμο, μπορεί κάποιοι να παίρνουν βιβλία, κάποιοι άλλοι σπανιότερα και κάποιοι άλλοι να μην διαβάζουν καν βιβλίο και να μπήκαν σε αυτή τη διαδικασία να το διαβάσουν και να το διάβασαν πάρα πολύ γρήγορα για τα δικά τους δεδομένα.
δεδομένα. Αισιοδοξώ ότι μάλλον θέλω να ελπίζω ας το πω έτσι και να αισιοδοξώ ότι αυτό το βιβλίο θα ανοίξει κάποιες συζητήσεις. Πέρα από όποιους προβληματισμούς φέρει θα ανοίξει και κάποιες συζητήσεις. Δεν είναι δύσκολο στην Ελλάδα να ανοίγουν αυτές οι συζητήσεις ή οποιασδήποτε συζητήσεις ανοίγουν και κλείνουν πάρα πολύ γρήγορα αλλά θα ήθελα ορισμένα πράγματα να μπουν στο τραπέζι.
Γιατί παρακολουθώ αυτές τις μέρες, συνέχεια δηλαδή και τα social media και τις ειδήσεις, όπου δένεται μια εξωπραγματική έκταση σε περιστατικά ας το πούμε του αστυνομικού δελτίου και αυτά και επί της ουσίας αν τα ακούς σε καθημερινή βάση διαρκώς και βομβαρδίζεις από αυτά τα πράγματα, δηλητηριάζεις και τον ίδιο στον εαυτό.
Σε κάποια φάση νιώθεις ότι έχεις μπει σε ένα τοξικό κλίμα. Θέλω να πιστεύω ότι η συνέχεια αυτού του βιβλίου, η πορεία του από εδώ και πέρα θα είναι εξίσου καλή όσο αυτή την οποία έχει διανύσει μέχρι στιγμής. Είναι το πρώτο μου βιβλίο αμυγός ενηλίκων, αν και τα εφηβικά και τα νεανικά μου βιβλία έλεγα ότι διαβάζονται από εφίβους και νέους, μπορούν να διαβαστούν και από ενήλικες.
Αυτό είναι ένα βιβλίο ενηλίκων, το οποίο μπορεί να διαβαστεί και από εφίβους και νέους και ίσως έχει και μεγαλύτερη σημασία να διαβαστεί από εφίβους και νέους. Πιστεύω ότι πρέπει να διαβαστεί από εκπαιδευτικούς και να κάνουν αντίστοιχες συζητήσεις στην τάξη, στα σχολεία Γυμνάσια Λύκεια για αυτά τα θέματα τα οποία θίγει το βιβλίο.
Ευχαριστούμε πολύ τον Βασίλη Παπαθεοδόρου για τον χρόνο που διέθεσε να μας πει λίγα πράγματα και εκείνος για την εμπειρία του και για το βιβλίο το ίδιο. Και σε αυτό το επεισόδιο θα παρουσιάσουμε ένα από τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών, σύμφωνα με τον Guardian, όπως τα επέλεξε ομάδα 170 συγγραφέων, κριτικών και ακαδημαϊκών από όλο τον κόσμο.
Είμαστε στο νούμερο 99, όπου βρίσκουμε το βιβλίο Ο Μεσάζων του Λάμδα Π. Χάρτλεϊ. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά στις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση της Τόνια Κοβαλέγκο. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο Βρετανού συγγραφέα του Leslie Pauls Hartley, ο οποίος έμενε συχνά στη Βενετία και εκεί ήταν που συνέλαβε τον Μάιο του 1952 την ιδέα για το βιβλίο Ο Μεσάζων.
Το 1971 το βιβλίο μετατράπηκε σε ταινία, υπό τη σκηνοθεσία του Τζόσεφ Λόουζι σε σενάριο του Χάρολτ Πίντερ. Πρωταγωνιστούσαν δύο μεγαθύρια της Βρετανικής δραματουργίας, η Τζούλι Κρίστι και ο Άλαν Μπέιτς. Μάλιστα, η ταινία βραδεύτηκε με χρυσό φήμικα στο Φεστιβάλ των Κανών. Τι γίνεται λοιπόν στο βιβλίο ο Μεσάζων? η ροάς του είναι ο Λίο, ο οποίος πλέον σε μεγάλη ηλικία θυμάται το καλοκαίρι του 1900, όταν ήταν σε μία έπαυλη της Βρετανικής εξοχής, φιλοξενούμενος της οικογένειας Μόντσλι.
Εκείνη την περίοδο, το καλοκαίρι του 1900, ο Λίο είναι μικρός, από τα 12 στα 13. Γοητεύεται λοιπόν εύκολα από την ομορφιά της μεγαλύτερης αδερφής του Μάρκους, του συμμαθητή του, ο οποίος τον προσκάλεσε να μείνει στην έπαυλη Μπράνταμ. Ο έφηβος Λίο γοητεύεται από την Μάριαν, από την όμορφη και σπιρτόζα και τσαχπίνα Μάριαν, η οποία είναι η μεγαλύτερη αδερφή του συμμαθητή του Μάρκους.
Τι γίνεται όμως, η Μάριαν για τους γονείς της πρέπει να εξυπηρετήσει ένα συγκεκριμένο σκοπό. Την προξενεύουν με τον νόμιμο ιδιοκτήτη της έπαυλης Πράνταμ, τον Λόρδο Τρίμινχαμ. Παρόλα αυτά η Μάριαν ως γνήσια για απόγονος ευγενών γοητεύεται από έναν αγρότη. Ο Λίο, ο μικρός Λίο που εμπλέκεται σε όλο αυτό γίνεται ο αγγελιοφόρος.
Μεταφέρει δηλαδή τα μηνύματα της Μάριαν προς τον αγρότη και επίσω λαμβάνει άθελά του μέρος σε μία ιστορία η οποία είναι ακατάλληλη για τον ίδιο σε ένα αγοράκι 12-13 ετών. Τι γνωρίζει από το πάθος και το παράνομο πάθος και το παράφορο πάθος όσο δε μάλλον όταν το συγκεκριμένο πάθος θα οδηγήσει σε ένα σκάνδαλο. Ένα σκάνδαλο που θα χαρακτηρίσει τόσο την εφηβική του ψυχή και θα τη σημαδέψει, αλλά θα χαρακτηρίσει και τη μετέπειτα ζωή του.
Ο τίτλος λοιπόν, ο Μεσάζων, αντλείται από την ιδιότητα του Λίο μέσα στην πλοκή, γιατί στην παιδική αθωότητά του είναι χαρούμενος να κάνει τον Μεσάζοντα ανάμεσα στη Μαριάν και στον Τέντ, τον αγρότη, όμως δεν μπορεί να καταλάβει ότι οι δύο παράνομοι αραστές ουσιαστικά τον εκμεταλλεύονται. Το χειρότερο δε είναι ότι όταν ο μικρός Λίο αντιλαμβάνεται ότι αυτή η ανταλλαγή επιστολών δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί με τον Αραβώνα και τον γάμο της Μαριάν με τον Λόρτ Τρίμινχαμ, ζητάει να διακοπεί, ζητάει να μη συμμετάσχει άλλο, όμως δέχεται μεγάλη ψυχολογική πίεση και το χειρότερο δέχεται πίεση και από τη μητέρα της Μαρίαν με καταστροφικές συνέπειες τόσο στο ψυχισμό του Λίο όσο και στην μοίρα του παράνομου ζευγαριού.
Το βιβλίο εκδόθηκε στην Αγγλία το 1953. Θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει μια ιστορία ενηλικίωσης και πράγματι η γραφή του χαρακτηρίζεται από χιούμορ, από φαντασία, από σπιρτόζικο στυλ. σε άλλο επίπεδο μπορεί μέσα στην ιστορία ενηλικίωσης πότομη και ίσως αναπόφευκτη απώλεια της αθωότητας. Όλο αυτό σε ένα χρονικό πλαίσιο όπου το παρελθόν παραμένει στη συνείδηση, χαρακτηρίζει το παρόν του χαρακτήρα και μάλιστα τον έχει συνοδεύσει έως την μέση ηλικία του, γιατί ο Λίο, ο αφηγητής της ιστορίας, ορμόμενος από το αημερολόγια που ξέθαψε εκείνη την περίοδο είναι γύρω στα 60 κάπου εκεί.
Τον βλέπουμε λοιπόν να ξαναζεί τη συγκεκριμένη περίοδο της προεφηβίας. Παρατηρούμε επίσης ότι τον έχει στιγματίσει σε σημείο που την κουβαλάει μέσα του εκείνη την εποχή. Ο συγγραφέας εδώ παίζει με τον χρόνο, τον καθιστά σχετικό και τον καθιστά ένα εργαλείο συναισθηματικής διαχείρισης ή συναισθηματικής χειραγώγησης, μια και ο ήρωας δεν έχει βρει την ικανότητα να αφήσει το παρελθόν, να καταστήσει δηλαδή την εμπειρία εκείνη η παρελθοντική φάση της ζωής του, αλλά την μεταφέρει σε όποια ηλικία και σε όποια περίοδο ζει ο ίδιος.
Εωρούνται επίσης κάποιοι ισχυρισμοί πως ο πυρήνας της ιστορίας εμπνεύστηκε από πραγματικά γεγονότα στη ζωή του Χάρτλεη, στη ζωή του συγγραφέα. Όντως ο Χάρτλεη στην εφηβεία-προεφηβεία, το γύρο στα 12-13 φιλοξενήθηκε στο σπίτι ενός συμμαθητή του στην Αγγλική εξοχή, αλλά δεν μπορούμε να έχουμε αποδείξεις πως ο ίδιος ο συγγραφέας αναμίχθηκε σε κάποιο είδους παράνομη σχέση εν υλίκων ή μεγαλύτερών του.
Ίσως είναι ακόμα ένα παράδειγμα του πώς η πραγματική ζωή εμπνέει την τέχνη, εμπνέεται η τέχνη από την πραγματική ζωή και πώς τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην μυθοπλασία συγχέονται, μπλέκουν και δημιουργούν τέχνη. Δημιουργούν λογοτεχνία, δημιουργούν μυθοπλασία προστέρψην όλων μας. Στο νούμερο 99 λοιπόν των 100 καλύτερων μυθιστορυμάτων όλων των εποχών όπως αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα της ευρετανικής εφημερίδας Guardian, ο Μεσάζων του Λάμδα Π. Φάρτλεϊ.
Ευχαριστούμε που μας ακούσατε και που μας ακούτε γενικώς εδώ κάθε τρίτη που ανεβαίνουμε στην πλατφόρμα της Athens Voice ή μάλλον στην Athens Voice και στην οποία δεν είναι πλατφόρμα ακούτε στα podcast σας Καλή με την άλλη τρίτη Θα τα πούμε την επόμενη τρίτη το πρωί γύρω στις 7.30 Περιμένουμε τα μηνύματά σας Περιμένουμε τα email σας στο deepthoughtpod.gmail.com που θα δείτε ακριβώς κάτω στις πληροφορίες του podcast.
Γεια και χαλά. Τα λέμε λοιπόν. Bye bye. Ήταν ένα podcast της Athens Voice. Ακολουθήστε μας στο Spotify, στο Apple Podcast, στο YouTube και στο Athens Voice.gr
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
