Είναι οι νέες γενιές τόσο χάλια όσο ακούγεται;
40+Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Οι νέοι δεν ξέρουν να ζούνε – ή μήπως ξέρουν μια χαρά, όπως ξέραμε κι εμείς στην ηλικία τους, όπως ξέρουν όλοι οι νέοι, σε όλες τις γενιές; Οι εξεγέρσεις των μαθητών στη Γαλλία μάς θυμίζουν ότι οι επαναστάσεις ξεκινάνε από τους (πολύ) νέους, έτσι όπως ξεκινάνε και οι αλλαγές στις κοινωνίες που έχουνε μπατάρει διεθνώς. Κι αν δεν αντιδράσει έντονα, ζωηρά και επαναστατικά ένας πιτσιρικάς, στην αρχή ή στο τέλος της εφηβείας του, βλέποντας το μέλλον να ανοίγεται μπροστά του χωρίς προοπτικές, δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα και το μέλλον θα συνεχίσει να είναι μαύρο κι άραχλο. Το να τα βάζουμε με τους νέους είναι κακό σημάδι – σημαίνει ότι ξεχνάμε τι κάναμε, πιστεύαμε και λέγαμε κι εμείς όταν ήμασταν τσικό (πουμ ας μη το συζητάμε, ήμασταν τρις χειρότερες!)
Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Γιώργος Παΐδης
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
έρχεται. Περνάει από όλες τις χώρες της Ευρώπης και πάντοτε η κινητοποίηση ξεκινάει από μαθητές και φετιτές. Αυτές οι γενιές όμως, θα μου πεις πάντα το ίδιο δεν γινόταν. Πάντα δεν υπήρχαν οι γονείς που λέγανε εγώ στην ηλικία σου η δικιά μας η γενιά. Δηλαδή πάντοτε υπάρχει ένα φωτοστέφανο πάνω από την ηλικία των μεγαλύτερων, ενώ οι μικροί είναι πάντοτε κατηγορούμενοι.
Υπάρχει ένα τρομερό σκέτς των Monty Pythons που είναι τέσσερις μεγάλοι και μιλάνε και λένε ότι εγώ όταν ήμουν 16 τρώγαμε έβραζε η μαμά μου πέτρες μαζί με τις πατάτες για να είναι ωραία η σούπα λίγο άλλος εμένα η μαμά μου έβραζε την πόρτα γιατί δεν είχαμε ούτε πέτρες και ο τελευταίος λέει καλά εμένα η μαμά μου πρώτα με έδρανε με την πόρτα και μετά την έβραζε και την τρώγαμε και λες ότι είναι υπερβολή του πως η προηγούμενη γενιά βλέπει την επόμενη γενιά που όλες τις επαναστάσεις θυμάσαι και στο Γρηγορόπουλο το 2008 έγινε της τρελής με τα πιτσιρίκια τα 16 χρόνια, αυτά είχαν κατέβει στους δρόμους ας πούμε γιατί αυτά έχουν την άγνοια κινδύνου και γιατί έχουν και ακόμη ατρεναλίνη σε εμάς τους μεγαλύτερους πρέπει να εξατμίζεται, δεν ξέρω τι γίνεται εμείς είμαστε η διαμαρτυρία του καναπέ, αυτά ευτυχώς βγαίνουν Και παραέξω βγαίνουν στον τρόμο, τολμάνουν και το κάνουν.
Βέβαια, έλα, ακολουθούν και οι μεγαλύτεροι. Το θέμα όμως είναι σήμερα, για να πούμε και για ποιο πράγμα θα μιλήσουμε, το έχουν δίκιο οι μεγαλύτεροι όταν κατηγορούν τους μικρότερους. Γιατί ξέρεις τώρα, ως μάνα έχω μια άλλη ευαισθητοποίηση. Δηλαδή έχω βαρεθεί, και γι' αυτό σκέφτηκα να κάνουμε αυτό το θέμα, έχω βαρεθεί γύρω τριγύρω να βρίζουν τη γενιά του γιού μου.
Δηλαδή για το δίκιο του γιού μου θέλει να κάνω Καλά και σκέψου ότι και ο γιος Όπως και ο δικός μου μεγάλος γιος Είναι στην προηγούμενη γενιά δεν είναι τζένζι Τζένζι είναι αυτή που γεννήθηκαν από το 2000 Είναι οριακή τζένζι Είναι 30 αριδές Και εγώ δεν μ' αρέσει καθόλου Και μου φαίνεται πολύ για για δέξη αυτό Δεν θέλω δηλαδή δεν το υποστηρίζω Πιστεύω ότι κάθε γενιά Κάθε επόμενη γενιά είναι καλύτερη Απ' την προηγούμενη όπως εμείς ήμασταν καλύτεροι Αρκεί να την εμπιστεύεσαι Την εμπιστεύομαι ότι κάνουν πράγματα ότι θα γίνουν καλύτεροι από εμάς ότι έχουν διδαχθεί από τα λάθη μας ότι μεγαλώσανε με διαφορετικές οικογένειες με λιγότερη κακοποίηση ενδοοικογενειακή βία και τέτοια που υπήρχαν στις δεκαετίες του 40, 50 και 60 ενώ σιγά σιγά τώρα μειώνονται, όχι ότι δεν υπάρχουν αλλά δεν είναι τόσο μεγάλωσαν με μαμάδες που δουλεύουν κάπως δηλαδή ότι είναι πιο ανοιχτά τα παιδιά εγώ θα σου πω και το άλλο μπορεί και να μην συμβεί αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι ατελής
και όλες οι γενιές μαζί ατελείς είναι δηλαδή όλες είχαν τα καλά τους και είχαν και τα κακά τους όλες είχαν τα ίσια, όλες είχαν τα στραβά το να επιμένουμε όμως ενώ αλλάζει ο κόσμος να κατηγορούμε τις νεότερες γενιές είναι λίγο μήπως να το βάλουμε κάτω να δούμε τα points ρε παιδί μου τι έχεις μαζί τους ποια είναι τα points να τα εξηγήσουμε λιγάκι να ρίξουμε λίγο φως ότι είναι νέοι και ότι εσύ δεν είσαι πια νέος οπότε αρχίζεις και τους στάβεις γιατί λες δεν μπορώ να κάνω αυτά που κάνουν αυτοί νομίζω ότι είναι ζήλια δεν ξέρω στο κάτω κάτω αυτή τη στιγμή ο κόσμος είναι ωριακά χάλια δηλαδή είναι πιο πολύ από χάλια δεν έχουμε λεφτά υπάρχει ακρίβεια δεν υπάρχει ισότητα δεν υπάρχει μετά από τόσους αγώνες τόσο αίμα που έχει χυθεί, τόσες επαναστάσεις δηλαδή ξεκινάμε πάλι από το μηδέν τι καλύτερο έχουμε κάνει εμείς για να τολμάμε να κατηγορούμε τα πιτσιρίκια, τα οποία στο κάτω κάτω πιτσιρίκια, πιτσιρίκια για τη δικιά μας ηλικία δηλαδή αντί να μιλήσουμε μέχρι τους 35αρήτες
εγώ το φάζω 16 με 35 ας πούμε ακριβώς τους 16, τι ευθύνη μπορεί να έχει ο 16 με 30 όταν αυτή τη στιγμή έχει παραλάβει το χάλι μας στο μαύρο. Χάος. Δεν ξέρει που θα δουλέψει, δεν ξέρει τι θα κάνει, δεν ξέρει τι θα κάνει το πτυχίο του, που θα πάει να ζήσει. Και είναι διεθνές αυτό, δεν είναι μόνος. Ναι, όχι, είναι διεθνές.
Αλλά λέω, εγώ σου λέω, αυτή εντωμεταξύ, η μεγαλύτερη κατηγορία είναι τεμπέληντες. Δεν δουλεύουν, τους προσλαμβάνουν σε δουλειές, αλλά μπορεί να σου πει ότι, α, είναι μακριά, πρέπει να παίρνω ένα μετρό και πέντε λεωφορεία και δεν υπάρχει περίπτωση να την πάρω στη δουλειά. Αυτή είναι η κατηγορία που λένε οι μεγάλοι. Η κατηγόρια, όχι η κατηγορία.
Η κατηγορία, ότι είναι τεμπελόσκυλα. Αυτό λέει. Αυτό το ακούω all around. Δηλαδή δεν υπάρχει κάποιος από εμάς τους πρώην και νυν σκληρά εργαζόμενος που δεν με πει αυτή η νέα γενιά, τεμπέληδες. Όλοι τεμπέληδες. Παρασκευή μεσημέρι κλείνουν το γραφείο Και δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα Πολύ καλά κάνουν Εγώ που τα σηκώνω Κυριακή Ανήμερα Χριστούγεννα και Πάσχα Και την ώρα που το παιδί μου ήταν άρρωστο Ας πούμε και έπρεπε να το κάνω γαργάρα Και να συνεχίσω να δουλεύω ήταν καλύτερο Έπαιρνε περισσότερα λεφτά Ναι, γι' αυτό το έκανα Όταν όμως αυτή η γενιά παίρνει 845 ευρώ Πόσα παίρνει Στην καλύτερη περίπτωση να συζήσει με μια αγκόμενα, με ένα αγκόμενο.
Δηλαδή, γιατί να το κάνει. Γιατί να την κάνει την υπέρβαση και γιατί να κάνει την υπερβολή. Τι θα κερδίσει. Τίποτα πολύ τόσο. Συμφωνώ, έτσι είναι. Και εγώ δεν πιστεύω ότι είναι κανένα. Μου λένε πολλές φορές ότι πήραν κάτι πιτσιρί και να δουλέψουν στον τάδε φούρνο αλλά είναι τεμπέλκα, δεν έρχονται, αργούν. Ναι, γιατί τους δίνεις 300 ευρώ. Δώσε 800, δώσε χίλια, δώσε λεφτά κανονικά και όχι μόνο αυτό αλλά δεν τους δίνεις και προοπτικές να του πεις ότι έλα ξέρω εγώ ένα μήνα με 300 και μετά ξέρεις, τα γίνουν μα τι, όταν εμείς οι γονείς παίρνουμε τα ίδια λεφτά, τι μπορεί να απαιτήσεις από έναν άνθρωπο να σου δώσει τι ας πούμε και για ποιο με ποιο τίμημα, σύντο ότι αυτά τα παιδιά είναι και τα μεγαλώσαμε πάρα πολύ ωραία είναι καλομεγαλωμένα, δηλαδή είχαν τα πάντα. Δεν ήταν και τίποτα γενιές οι οποίες πεινάσανε και προσπαθούν να βγουν από την πείνα ή να πάρουν 300 ευρώ για να πάρουν παπούτσια. Είχαν παπούτσια περισσότερα.
Παπουτσάκια είχαν περισσότερα από όσα χρειαζόντουσαν. Οπότε, είναι καλομαγαλωμένα και δεν έχουν και κανένα λόγο να υποφέρουν για 300 ευρώ και για 400 και για 840. Και πολύ καλά κάνουν. Εν τω μεταξύ, μέσα από αυτό έχουν αναπτύσσει. και μία άλλη πραγματικότητα δικιά τους αυτό που βλέπω εγώ και γύρω από τους φίλους του γιού μου και τους πάντες ότι σου λένε ότι εγώ θα κάνω τη δουλειά που θέλω και όπως ακριβώς τη θέλω.
Ναι, αυτό είναι τρομερό ότι έχουν ένα σεβασμό για τη δουλειά τους που δεν την έχει η δικιά μας γενιά. Ναι, και μια τόλμη. Πήγα της πριν άλλη στο Παγκράτη, άνοιξε ένα καινούριο από αυτά τα μπραντσάδικα και τέτοια. Α, πήγες αυτό, ναι. Ήταν ένα κοριτσάκι το οποίο έκανε με τα χεράκια του κάτι πιτούλες εκεί πέρα, ομολογουμένως πάρα πολύ ρασιτεχνικές αλλά διαφορετικές από όλα αυτά που είναι τα πανκέκς και όλα αυτά τα ίδια.
Δεν ήταν ό,τι νοστιμότερο, αλλά αυτό το κοριτσάκι είχε βρει ένα ρημάδι ερήπιο σπίτι. Το είχε νοικιάσει πολύ φτηνά. Πήγε από τους γείτονες, ζητούσε ό,τι σκουπίδια είχαν και το επίπλωσε με τα σκουπίδια των γειτόνων. δεν είχε λεφτά να δώσει το έκανε όμως το όνειρό της αυτό είναι τρομερό που κάνουν ακολουθούν το όνειρό τους και μπήκε μέσα σε μια κουζινίτσα και κάθεται και κάνει 10 παρακόπητες τη μέρα βγάζει 0,50 χέστηκε όμως γιατί κάνει αυτό που θέλει επίσης το ανοίγει όποτε θέλει δεν το βράδυ δεν θέλει να δουλεύει δεν το ανοίγει δεν κόπτεται να βγάλει περισσότερα γιατί έχουν προσαρμόσει και τη ζωή τους βλέπεις ούτε μάρκες θέλουν σε ρούχα ούτε βγαίνουν στα super clubs ούτε θέλουν super αυτοκίνητα ούτε super σπίτια τίποτα σε super δεν θέλουν και αγοράζουν ρούχα από thrift shop δεύτερα χέρια το ξέρω αυτή είναι μια γενιά τώρα μιλάς για τους 25 με 35 έτσι έχουν κάνει την επιλογή τους και την τηρούν άρα δεν μπορείς να κατηγορήσεις αυτά τα παιδιά για τίποτα
γιατί η ευθύνη είναι δική μας αν δεν σου αρέσουν αυτοί κοίτα τι έκανες εσύ όταν εργαζόσουν για να μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά αυτές τις γενιές τι κάναμε ας πούμε άσε που αυτοί υπάρχει και μια άλλη ας πούμε τικεολογία αν λειτουργούν διαφορετικά από εμάς μεγαλώσαν μέσα στη χλυδή γιατί τότε τη δεκαετία των 90 ας πούμε και του 2000 είχαμε όλη λεφτά και μετά ήρθε η κρίση και χάσαμε εμείς τη γη κάτω από τα πόδια μην νομίζεις ότι αυτό ήταν αμέτωχα ή δεν το ζήσανε αυτό το πράγμα.
Οπότε έχουν το δικό μας παράδειγμα. Μας ταιρήθηκαν, δεν ήμασταν εκεί όπως θα έπρεπε να ήμασταν και στο τέλος τι πήρανε, μην πω την κακιά τη λέξη. Κατάλαβες τι πήραμε. Και εμείς και αυτά. Και εμείς και αυτά. Οπότε αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Συν ότι ζήσανε και τον εγκλισμό. Ας, καλά. Κάποια στιγμή μου έλεγε ο μεγάλος γιος μου χθες ότι λέω εντάξει τα παιδιά είναι χαρά.
μου λέει ναι ναι είδα τι μεγάλη χαρά είναι γιατί έζησα με δυο πολύ μικρότερα αδέρφια και είδα ότι είναι τεράστια τα λεμπορεία και μη μου λες εμένα χαρά και γενικά όλοι οι άνθρωποι που ξέρω αν δεν έκαναν παιδιά θα ήταν πολύ καλύτερα οικονομικά και λέω όντως είναι ένα επιχείρημα αυτό που το βλέπεις όταν είσαι 25-30 μετά αλλάζεις επιχειρηματολογία δεν είναι μόνο το τι κάναμε εμείς είναι ότι οι συνθήκες της ζωής είναι πολύ διαφορετικές για διάφορους λόγους Δεν ισχύει το θα δουλέψω σκληρά και θα πληρωθώ ανάλογα.
Ούτε ισχύει το έχω ένα τρελό ταλέντο και θα το χρησιμοποιήσω και θα βγάλω τα λεφτά που αντιστοιχούν στο ταλέντο. Δεν ισχύει τίποτε από αυτά. Και το έχουν καταλάβει. Έχουν καταλάβει από 15 χρονών, από μικρά. Ξέρουν ότι είναι το πάνι δικτύωση, ποιους γνωρίζεις, τι άκρες έχεις και που γεννήθηκες. Αυτό το έγραψε κάποιος στο Facebook, τα μυστικά της επιτυχίας.
ποιά είναι τα μυστικά για να γίνεις πετυχημένος να έχεις γεννηθεί στη σωστή οικογένεια στη σωστή γειτονιά να πας στο σωστό σχολείο να πάρεις υποτροφία στο σωστό σχολείο γιατί ο μπαμπάς σου έκανε δωρεά στο σωστό σχολείο να έχεις τους σωστούς φίλους και να έχεις υπηρετικό προσωπικό που να στέχει όλα έτοιμα έτσι ώστε να μην πνίσαι ποτέ με άμπλυτα που κάμισα και ασυντερώ τη γραβάτα δεν ξέρω Και ήταν πολύ σωστό, αυτού τα παιδιά μας το έχουν καταλάβει από πολύ μικρά και ίσως τα social τα οποία θαύουμε και λέμε αυτά είναι τα social, ίσως να οφείλεται και στα social συνειδητοποίηση αυτή.
γιατί τα social έχουν και μια πολύ ηρωνική σαρκαστική πλευρά την οποία τα παιδιά την πιάνουν αμέσως. Αυτό που σαρκάζει και ηρωνεύεται το σύστημα με την ευρύτερη έννοια τα παιδιά το πιάνουν κατευθείαν και το κάνουν ξέρεις Θεό βάζουν ακόλουθους μετά δεν ακολουθούν μόνο τα χίλια και τα που βάζουν χίλια και είναι και άλλοι που δεν βάζουν χίλια και τους ακολουθούν.
Επίσης έχουν και μια λέω αυτούς τώρα που λένε τα εναντίον, εγώ θα σου πω τα κακά που λένε ότι ναι το παίζουν έτσι και τα χαμού ακολουθούν το όνειρό τους γιατί έχουν την καβάτσα των γονιών αυτό είναι μεταξύ ποιος το λέει γονιός και γονείς σε πληθυντικό οι οποίοι παρέχουν την καβάτσα, απλόχερα κιόλας, κατάλαβες, δηλαδή εμ τους τα δίνουμε, εμ τα κατηγορούμε γιατί τα παίρνουν, δηλαδή είμαστε εμείς παρανοικοί, δεν φτάνουν τα παιδιά Επίσης ξέρεις είναι μικρό το ποσοστό πια των γονιών που έχουν αυτή την καβάντζα Όχι ξέρεις τη καβάντζα επειδή δουλεύουμε Εγώ τσοντάρω στο δικό μου ένα κατουστάρικο 200 ευρώ το μήνα Αλλά δεν μπορώ να το κάνω Δεν μπορώ όμως να τον κατηγορήσω γιατί δεν του φτάνουν και του τα δίνω Καταλαβαίνεις άμα δεν θέλω δεν θα το δώσω Ή ας πούμε το άλλο παιδί σου λέει καβάντζα εννοούν ότι μένουμε τους γονείς Ωραία δεν συνηθίζεται στην Ελλάδα να πετάς τα παιδιά στον τρόμο Στα Αμερική μπορείς να διώχνουν Εδώ δεν συνηθίζεται Αλλά εσύ που το κάνεις αυτό
Και μένεις σπίτι σου Μετά το κατηγορείς το παιδί Διώξ το μέρος Ότι έχει την καβάντζα Γι' αυτό το παίζει η παραστάτηση Το άλοξες που έχω δει με τους νέους Πολύ νέους και μέχρι και τα 17χρονα παιδιά μου Το βλέπω Λένε να κάνω κάτι να βγάλω ένα χαρτζηλίκι Αλλά θέλω να κάνω κάτι Το οποίο είναι σχετικό με αυτό που με ενδιαφέρει Δεν θέλω να πάω Καρσόνη στον Πιτσόμπαρο με κάτι που κάναμε εμείς στην ηλικία τους θέλω να κάνω, ο γιος μου ήθελε να ασχοληθεί να πηγαίνει σε γυρίσματα και να μαθαίνει γύρω από σκηνοθεσία και η κόρη μου το ίδιο μου λέει κάτι να έχει να κάνει με καλλιτεχνία δεν θέλω να κάνω μια δουλειά τελείως άσκητη ναι είναι όμως ότι και το το Πιτσόμπαρο πια δεν έχει λεφτά καλά ένα αυτό και ότι είναι μια τρελή ταλαιπωρία για πολύ λίγα λεφτά Οπότε χάνουν το δρόμο τους τα παιδιά Και δεν βγάζουν τότε τα παρέντα για να ζήσουν Οπότε σου λέει δεν θέλω να κάνω τίποτα από αυτά Αν υπάρχει κάτι σχετικό με αυτό που με ενδιαφέρει Να το κάνω Και αυτό το βρίσκω πολύ σωστό
Στην εποχή που εγώ πιτσιρίκα Δούλευα σε όλα τα Ξέρεις οτιδήποτε Τάινες, εστιατόρια αυτά το θεωρούσα πολύ Μπαράκια, εγώ το θεωρούσα και πολύ χάη Τότε ήτανε Ήτανε γιατί ήταν και καλά τα λεφτά και καλά, και ήταν μια κοινωνικοποίηση γνώριζες κόσμο ήταν η Αθήνα μικρότερη, σου έγινε σε καλό δεν τα ίδια πια όχι, το δεν είναι τα ίδια θα πρέπει να το γράψουμε στο κούτελο δηλαδή να το βλέπουμε στον καθαριστή κάθε μέρα ότι οι παιδιά δεν είναι τα ίδια, άρα να μην βλέπουμε και τα μικρότερα παιδιά σαν να ζουν το 1970-80 ή 90 δεν ζουν τότε, ζουν τώρα και το τώρα είναι ένα τελείως άλλο και ζουν σαν αποτέλεσμα του τρόπου που τα μεγαλώσαμε Όταν προσπαθούσαμε να έχουν το καλύτερο, να φορέσουν το καλύτερο, να εκπαιδευτούν το καλύτερο, να τους τα δίνουμε όλα στα χέρια, δεν μπορούμε μετά να τα κατηγορούμε γιατί δεν παλεύουν για 10 ευρώ.
Ναι, κάνω τη χαζή ότι όχι δεν το κάναμε εμείς αυτό γιατί δεν θέλω ποτέ ένα φταίο για τίποτα. Ναι, είναι και αυτό ένα κομμάτι. Αλλά το άλλο κομμάτι είναι αυτό που λες για τη Γαλλία, ότι γίνεται μια επανάσταση επίπεδου Μάης 68 τώρα. αυτό έχει να κάνει με κοινωνικές συνθήκες και δεν έχει να κάνει τόσο με το πως μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά είναι ότι είναι μια κοινωνία χάλια τη βλέπουν ότι είναι χάλια βλέπουν ότι δεν υπάρχει διέξοδος, δεν υπάρχει μέλλον η πλειοψηφία αυτών των παιδιών που διαμαρτύρονται και πάνε στη διαδηλώση δεν έχουν άκρες, δεν είναι από καλές οικογένειες ξέρουν ότι το μέλλον διαγράφεται θα πάω να δουλεύω μέσα ένα ιατρικό κέντρο με 360 και να παίρνω αίμα από ποιον έρχεται.
Αυτοί ακόμη που σπουδάζουν σε σχολές αντίστοιχες ή θα κόβω νύχια σε κατάκια, ας πούμε, σε αυτό και θα παίρνω 3,60. Βλέπουν το μέλλον και δεν τους αρέσει. Επίσης, στις δικές μας τις γενέσεις υπήρχε και κακό, τραγικό, αλλά υπήρχε και η φούσκα. Ξέρεις, υπήρχε η εποχή των γιάπης, ρε παιδί μου, που όλοι μπορούσαν να γίνουν πλούσιοι.
Υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Ψέμα, αλλά δεν έχει σημασία. Όχι, μπορούσαν να γίνουν φλούσοι και άνθρωποι που ήταν πολύ φτωχοί, που δεν ήταν σε καλές οικογένειες. Ενώ τώρα, καλό είναι να δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Ναι, ακριβώς τώρα. Η ωρία θα πρέπει να είναι χρηστή. Ή έχεις γεννηθεί σωστά εκεί που πρέπει, ή δεν έχεις γεννηθεί σωστά και sorry, ξέρεις.
Καθώς υπάρχει μια μεσαία τάξη, η οποία εξαλείφεται σιγά-σιγά, κατακρεουργείται η μεσαία τάξη δηλαδή υπάρχουν οι πολύ πλούσιοι και οι πολύ φτωχοί και το φοβερό είναι ότι όλοι εμείς τώρα που μιλάμε μεταξύ μας και συνδιαλεγόμαστε ανήκουμε στην κατηγορία των πολύ φτωχών και σε λίγο θα φτωχεύουμε κι άλλο μαζί και τα παιδιά μας το ένα πόδι στον τάφο το παιδί του ο Νάση δεν νομίζω δεν μιλάμε γι' αυτό σήμερα αυτό θα έχει άλλα θέματα το θέμα τώρα είναι ότι επίσης σε αυτό που εμένα μου αρέσουν πάρα πολύ και τους θαυμάζω έχω κολλήσει σε κάτι real στο instagram που είναι πιτσιρίκια τα οποία πάνε σε μια εταιρεία σε μια πολυεθνική σε κάτι λαμόγικο και ανακαλύπτουν τι συμβαίνει και μετά live δίνουν την παρέτηση και τα γράφουν όλα αυτά με το κινητό γράφουν με το κινητό από το γραφείο πως κάνουν ξέρεις από το σπίτι πως δίνουν την παρέτηση τι τους λένε κτλ και μετά αρχίζουν και βγάζουν όλες τις λαμωγές στη φόρα.
Ναι, δε έχουν μια αίσθηση δικαίου, δικαιοσύνης. Ναι, αυτό είναι... Συχαίνονται την εκμετάλλευση. Και είναι πάρα πολύ ωραίο αυτό. Γιατί εμείς, στην αντίστοιχη περίπτωση, κάνουμε τις πάπιες. Δηλαδή, εγώ θυμάμαι ότι βγάζαμε λεφτά, αλλά δεν μιλάγαμε κιόλας. Όχι μόνο δεν μιλάγαμε με το τι συνέβαινε μέσα, δεν θέλαμε να ξέρουμε, αλλά κάναμε κιόλας, επειδή επιδώσαμε και χορεύαμε στο ρυθμό των εφετικών.
Δουλεύαμε 12 ώρες, γράφαμε αυτά που δεν θέλαμε ενδεχομένως. Εντάξει, ξέρεις. Δηλαδή δουλέψαμε μέσα από πολλούς συμβιβασμούς. Δεν μας βγήκε σε κακό, σκληρή, να αποκτήσαμε άλλες δεξιότητες. Καλά, δεν είχαμε και άλλη λύση μωρέ τώρα, μην το βλέπεις έτσι. Δεν είχαμε και άλλη λύση. Είμαστε καλά άτομα. αλλά καλά άτομα είμαστε και οι περισσότεροι είμαστε μια χαρά παιδιά αλλά μέσα μου θα ήθελα ίσως να το κάνω και λίγο αλλιώς Ναι, λες ότι αν άρχιζα τώρα Να με μαζαλίζουν γιορτές μέρες και εγώ να λέω, α δεν πειράζει, μάχαι προς Θεού, αν είναι δυνατόν Αυτό δεν θα το κάνει ο Πιτσιρικάς τώρα Δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει Έτσι είναι και άσχετο αλλά υπάρχει ένα, δεν θυμάμαι πότε σε ποιο είναι γραμμένο ο Σοκράτης της συνομιλίας τώρα με ποιον κάπου λέει ότι κάθε γενιά που έρχεται, του αναφέρει ο μαθητής του ότι η νέα γενιά είναι κατεστραμένη, ότι αυτά τα παιδιά θα κάνουν ποτέ τίποτα, δεν ξέρουν να ζουν, δεν ξέρουν να κάνουν σεξ, δεν ξέρουν να δουλεύουν, αυτά που λέμε
όλοι. Και ο Σοκράτης απαντάει ότι μην ανησυχείς, κάθε προηγούμενη γενιά λέει τα ίδια για την επόμενη γενιά. Και αυτή η γενιά είναι μια χαρά. Και θυμάμαι ότι όταν το διάβασα, ήμουν μικρή 25 ξέρω εγώ και λέω κοίτα τώρα χαζομάρες. Και όσο μεγαλώνω πάω όλο η πιο πολύ προς το Σοκράτη. Λέω κάτι ήξερε ή το ήξερε δηλαδή το ότι όντως έτσι είναι.
Κάθε γενιά βλέπει την επόμενη και λέει κοίτα είναι κολλημένοι στα κινητά τους δεν κάνουν τίποτα όλη μέρα. Αυτό ενώ αυτός που το λέει είναι επίσης κολλημένος ο γονιός. Οι πιο μεγάλοι είναι στο κινητό τους. Συγγνώμη κιόλας, δηλαδή όλοι είναι οι ηρωοί της εποχής. Τέρμα, δεν είναι οι μικρότεροι που είναι κολλημένοι. Αντίθετα, αν τους παρατηρήσεις και αν τους δεις και λίγο καλοπροαίρετα και λίγο εξηγήσεις τη συμπεριφορά τους, αντί να κολλάς ετικέτες τους, άλλο ή σ' αυτό, μπορούμε να πάρουμε και πάρα πολλά μαθήματα.
Και ένα μάθημα που θα κρατήσω, το αφήνω για το τέλος, γιατί το ελατρεύω αυτό, είναι ότι δίνουν προτεραιότητα στην προσωπική τους ζωή. είναι φοβερό αυτό που εμείς δεν το κάναμε μια χαρά πάνε τα παιδιά δηλαδή παιδιά μικρά κάναμε και αισθανόμασταν και τύψεις που κάναμε τα παιδιά γιατί λείψαμε από τη δουλειά ξέρεις είχαμε μια ενοχή για την προσωπική μας ζωή αυτά δεν έχουν καμία ενοχή να σου πούνε ότι ξέρεις κάτι δεν με πάρεις Σάββατο μεσημέρι γιατί κοιμάμαι Σάββατο είμαι με την κόμμενά μου δεν σηκώνω τηλέφωνα και αυτό το ότι δίνουν αυτή την προτεραιότητα στην προσωπική τους ζωή και έχουν οργανώσει πάρα πολύ καλά τις φιλίες τους έχουν φοβερές φιλίες γιατί ήταν και από εμάς όλους τους χωρισμένους καμία επιστοσίνη στο θεσμό της οικογένειας δεν τους έχουμε εμφυσίσει οπότε και αυτοί έχουν κάνει τις δικές τους οικογένειες έχουν οικογένειες παρέες και αυτές οι οικογένειες στηρίζουν και οικονομικά ο ένας φίλος τον άλλο ερωνό καβάντζα ο ένας με τον άλλον οπότε την έχουν τη λύση τους
κάπου δεν θα χαθούνε και σίγουρα δεν είναι χειρότεροι από εμάς ούτε εμείς καλύτεροι από αυτούς μια χαρά είναι τα παιδιά εμείς καλώνεις που μεγαλώνεις λοιπόν Ήταν ένα podcast της Athens Voice ακολουθήστε μας στο Spotify στο Apple Podcast στο Youtube και στο Athens Voice.gr
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
