Μαμά για πάντα, αλλά όχι νταντά για πάντα
40+Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι σημαίνει να είσαι μητέρα όταν το παιδί σου έχει πλέον ενηλικιωθεί; Και πώς αλλάζει η σχέση όταν τα παιδιά γίνονται 25, 30 ή και 40 ετών, αλλά οι οικονομικές συνθήκες τα κρατούν συχνά στο πατρικό σπίτι;
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη δύσκολη μετάβαση από τη διαρκή φροντίδα στην ισότιμη σχέση με τα ενήλικα παιδιά. Με αφορμή την εξομολόγηση μιας φίλης που δηλώνει πως «βαρέθηκε να είναι μάνα», εξετάζουν πώς οι γονείς μπορούν να αποδεχτούν ότι ο ρόλος τους εξελίσσεται, χωρίς να χάνεται η αγάπη και η σύνδεση.
Η κουβέντα αγγίζει τις οικονομικές δυσκολίες που καθυστερούν την ανεξαρτητοποίηση των νέων, τη συγκατοίκηση γονιών και ενήλικων παιδιών, αλλά και τις καθημερινές συνήθειες που συχνά διαιωνίζουν μια σχέση εξάρτησης. Πότε η φροντίδα γίνεται υπερπροστασία; Πότε η βοήθεια μετατρέπεται σε παρέμβαση;
Μιλούν για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», τη σημασία του να αποκτήσουν οι γονείς ξανά προσωπικούς στόχους, ενδιαφέροντα και χρόνο για τον εαυτό τους, καθώς και για τα όρια που χρειάζονται ώστε η σχέση με τα παιδιά να παραμείνει υγιής. Συζητούν επίσης για τις παρεμβάσεις στις προσωπικές επιλογές των παιδιών, τον ρόλο των παππούδων και των γιαγιάδων, αλλά και τη σημασία του αμοιβαίου σεβασμού όταν οι οικογενειακοί δεσμοί περνούν σε μια νέα φάση.
Ένα επεισόδιο για τη μητρότητα που δεν τελειώνει ποτέ, αλλάζει όμως μορφή. Γιατί τα ενήλικα παιδιά δεν χρειάζονται διαρκή έλεγχο· χρειάζονται εμπιστοσύνη, στήριξη όταν τη ζητήσουν και γονείς που συνεχίζουν να ζουν τη δική τους ζωή. Η μεγαλύτερη πρόκληση ίσως δεν είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί, αλλά να το αφήσεις να σταθεί μόνο του.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
όπου μένουν μαζί έτσι και όλο αυτό ξέρεις μετά το συζητήσαμε και μαζί πως πρέπει να είναι μια μάνα μετά τα 60 άστα τώρα γιατί το παιδί γύρω στα 30 όχι μετά τα 60 για να μην το περιορίσουμε μια μάνα όταν το παιδί της πια είναι ενήλικο είναι όχι κοντά στα 18 όχι ενήλικο μιλάμε για πάνω από 25-27 να έχει χορτάσει η ενηλικίωση έχεις πλύνει πάρα πολύ σώβρεκο και βρακή, μέτρεται σαν μαμά λες εντάξει τώρα είναι 30, θα πάει να μείνει κάπου μόνο του. Απλώς είναι η πρακτική δυσκολία του να ένα παιδί 30 χρονών που δουλεύει κάπου και έχει ένα μισθό ή βγάζει κάποια χρήματα συγκεκριμένα που δεν είναι πολλά, να νοικιάσει διαμέρισμα και να πάει να μείνει μόνο του.
Ευτυχώς ο δικός μου συγκατοικεί έχει νοικιάσει δηλαδή μαζί με ένα φίλο του οπότε μοιράζει τα έξοδα αλλά για να πάει μόνο του ένα παιδί τριαντάρι να νοικιάσει σπίτι είναι αδύνατον. Τώρα τι σχέση έχει αυτό με το μαμά. Έχει ότι δεν φεύγει το παιδί από το πατρικό σπίτι, κάθεται εκεί, άρα συνεχίζεις να είσαι μαμά μέχρι τα 90, καλά είσαι έτσι κι αλλιώς μέχρι τα 90, αλλά συνεχίζεις να κάνεις το πολύ, το πολύ, ξέρεις, ξέρεις, εγώ επειδή ο δικός μου έφυγε πολύ νωρίς, δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό, αλλά παρατηρώντας το μέσα από φίλες που ακόμη μένουν τα παιδιά στο σπίτι είναι ότι σε παίρνει μπάλα μια συνήθεια μητρότητας που αφορά πολύ μικρότερες ηλικίες.
Δηλαδή έμαθες σε ένα πάτερν, δεν συνέβη τίποτα για να στο κόψει αυτό δηλαδή να φύγει το παιδί ας πούμε είτε για σπουδές είτε να ζήσει κάπου αλλού και μετά να επιστρέψει. Όχι, δεν υπήρξε άδεια φωλιά που λέμε. συνεχίζεται η ίδια κατάσταση οπότε και εσύ μέσα στο μυαλό σου δεν έχεις καταγράψει την ηλικία του παιδιού και συνεχίζεις να λες πάρε το ζακετάκι καθάρισε το δωμάτιο τι ώρα θα γυρίσεις τι ώρα θα γυρίσεις τι θα σου φτιάξω για το μεσημέρι τι να σου φτιάξω για το βράδυ δεν ζητάνε επίσης από τα παιδιά παρότι όλα αυτά κάνουν μια δουλίτσα φυσικά και δεν μπορούν να ζήσουν αλλά εγώ θεωρώ ότι από μια ηλικία και έπειτα είστε συγκάτοικοι, δεν είσαστε μάνα και παιδί, που σημαίνει ότι και το παιδί κάπου πρέπει να συνεισφέρει δηλαδή να δώσει, να πληρώσει το κινητό, πληρώσει το ρεύμα, κάτι νομίζω ότι αυτή η υποχρέωση αν την επιβάλλεις αμέσως αμέσως τεχνητά με ένα τρόπο δημιουργεί την εντύπωση ότι είσαι με έναν ενήλικα ο οποίος σε βοηθάει δηλαδή να αντιμετωπίσεις το παιδί σαν ένα
ενήλικα, νομίζω Ναι όλα αυτά είναι σωστά όλα είναι σωστά απλώς είναι παράλληλα και θεωρητικά είναι σωστά αλλά και θεωρητικά γιατί αν το παιδί δεν βγάζει αρκετά λεφτά που είναι ο κανόνας τα παιδιά των φιλενάδων μου δεν βγάζουν τόσα πολλά ώστε να συμμετέχουν αυτά που μένουν με τους γονείς εννοώ που μένουν ακόμη στο σπίτι με τη μαμά συνήθως αλλά που έχουν υπάρχει μια εξασφάλιση από τους γονείς του τύπου ένα διαμέρισμα κάτι, μια άκρη και κάνει μια δουλίτσα το παιδί στην εταιρεία του μπαμπά δηλαδή αυτά ναι αλλά και εκεί δεν ενηλικιώνεται ποτέ αυτό είναι το χειρότερό μου, το παιδί που δουλεύει στην εταιρεία του μπαμπά νομίζω ότι γενικά το χειρότερο μοντέλο είναι όταν τα παιδιά παίρνουν τις δουλειές των γονέων και μάλιστα επειδή τους το έχουνε περάσει και όχι επειδή το επέλεξαν αυτό ναι, αμορτή, τις παίρνουν σαν διδομένες Εγώ τώρα είμαι στην περίεργη θέση να έχω ένα γιο 32 χρονών Και δίδυμα γόρι-κορίτσι που είναι 17 Και το κορίτσι 17 μένει μαζί μου στο σπίτι
Είναι μια συγκατοίκηση δηλαδή Εγώ κάνω ακόμη τη μαμά Και δεν ξέρω θα την κάνω για αρκετά χρόνια Γιατί το 17 χρονών πρέπει να βρει κάπου δουλειά για να φύγει από το σπίτι Πώς θα βρει δουλειά Κοίτα για τα 17 δεν μιλάμε ακόμη Μιλάμε για παιδιά που έχουν ενοικιωθεί Μην το βάζεις στην κόρη σου Έχω μια πενταετία μπροστά μου άλλο πήγα να πω ότι έχω τουλάχιστον μια πενταετία μπορεί και εφτά ετία μαμαδισμού αλλά και με το μεγάλο όταν μιλάμε τον 32 θα το ρωτήσω ε φαγιές αν θες έχουμε το τάδε φαΐθες να περάσεις να φας είσαι εντάξει όλα καλά αυτό το κάνω βέβαια είμαι μεγάλη εδερφή το κάνω και με τα αδέρφια μου Αυτό μπορείς να το πεις και σε ένα φίλο Τώρα δεν είναι ενδεικτικό το να ασχοληθείς, δεν μπορεί να περάσει κάποιος για καφέ και να του πεις έφαγες, θες να σου κάνω κάτι να φας ή οτιδήποτε.
Δεν είναι αυτό ενδεικτικό τη σχέση αλλά μπορεί και να είναι. Τώρα πρέπει να υπάρχουν και άλλα δείγματα, να μας πεις και άλλα που κάνεις για να δούμε, να ξετάσουμε αν η σχέση είναι υγιής ή όχι ας πούμε. Βάζω όλα τα πλυντήρια, πιάτω ρούχον. Όχι ρε παιδί μου, για το παιδί που έχει φύγει, σου φέρνεις μου τα πλητά του. Όχι, όχι δεν μου τα φέρνει και μάλιστα δεν ενοχλείται και όλες Αν αφήσει κάτι στο σπίτι και το πλύνω Αν αφήσει μια ζακέτα ρε παιδί μου και τη βάλω στο πληντήριο Α μου λέει την έπλυνας εντάξει Όχι ενοχλείται Δεν το θεωρεί δεδομένο ότι εγώ θα την πλύνω τη ζακέτα που άφησε στο σπίτι Εγώ ήξερα άνθρωπο που είχε παντρευτεί και πήγαινε τα πλύντα στη μάνα του Για να μην νιώσει η μανούλα ότι παραμιλημένη Ας πούμε και πήγαινε κάθε μεσημέρι και έτρωγε μαζί της Είναι και αυτά Κάθε μεσημέρι Άφηνε την οικογένεια, τα συμμαζευόντουσαν το βράδυ Ας πούμε και αυτός πήγαινε και έτρωγε την μανούλα Και έπαιρνε και τα περάκι μετά Αυτό είναι λίγο τρελό Αλλά αυτό συμβαίνει όταν ο ρόλος σου είναι μαμά
Όταν αυτός είναι ο ρόλος σου Εγώ έχω και άλλους ρόλους όπως και εσύ Δηλαδή μια γυναίκα που είναι σήμερα στην ηλικία μας Κάπου γύρω στα 60 είχε πολλούς ρόλους στη ζωή της δούλευε, ήταν εργαζόμενη δεν ήταν μόνο μαμά τώρα αυτό που μου λες προφανώς αυτή η γυναίκα ήταν μόνο μαμά και δεν είχε και κάτι άλλο ήταν πάνω στα παιδιά της όλη της η ζωή ένα καλό στάδιο για να μπορέσεις να εξασκηθείς και να κάνεις αυτή τη μετάβαση είναι όταν φεύγουν για σπουδές, αυτό που λέμε το σύνδρομο της άδειας φωλιάς το οποίο για πολλές γυναίκες είναι μια δύσκολη περίοδος αποχωρισμού μπορείς να δες τα καλά της και να δουλέψεις και παίρνεις πράγματα σε σχέση με την ελληνική έως του παιδιού να βάλεις στο μυαλό σου ότι τώρα το παιδί έφυγε, μεγάλωσε άρα αν γυρίσει ακόμα και για να μείνεις στο ίδιο σπίτι ή να υπάρχει ένα μεταβατικό στάδιο μέχρι να βρει δουλειά, να πάει στρατό εσύ όταν γυρίσαι αυτό πρέπει να είσαι εφορετική νομίζω ότι γίνεται σιγά σιγά αυτό, δηλαδή αρχίζεις και το ψήνεις
από νωρίς ότι μήπως να μαζεύεις το δωμάτιό σου, μήπως, δεν το κάνουν βέβαια τα παιδιά όσο είναι στην εφηβεία αλλά φαντάζομαι κάποια ηλικία γύρω στα 24-25 αρχίζουν και ξέρουν πότε πρέπει να πλύνουν τα ρούχα τους καταρχήν. Ναι ρε παιδί μου αλλά αυτό όταν μείνεις μόνη σου το μας ένιωσες, το μας ένιωσες. Πρέπει μόνο και δεν το κάνεις ποτέ οι περισσότερες δεν το κάνουν αυτό το πράγμα. Είναι μια περίοδος Μόνοι σου να καταλάβεις Ότι αυτό το παιδί που θα επιστρέψει Δεν είναι το ανήλικο που έφυγε Θα γυρίσει ένας ανήλικας Και ότι με αυτόν τον ανήλικα Αλλάζουμε τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουμε Αλλάζουμε τον τρόπο που το μιλάμε Αλλάζουμε τον τρόπο που το απευθυνόμαστε Αλλάζουμε τον τρόπο που τον σκεφτόμαστε Γενικότερα Και τη συμπεριφορά μας απέναντί του Για να τον αφήσουμε Γιατί να γίνουν όλα αυτά Τα οποία μπορεί να είναι και δύσκολα Γιατί το παιδί πρέπει να ενεργειωθεί, πρέπει να φύγει από πάνω σου και εσύ επίσης πρέπει επιτέλους να ζήσεις για σένα και όχι προσκολημένη στο παιδί σου.
Γιατί η μάνα είναι μια ιδιότητα η οποία είναι full time για ένα διάστημα. Μετά πρέπει να ξαναβρίσεις τη δικιά σου τη ζωή. Αυτό είναι το σημαντικό. Ε, άρα είναι ο ρόλος, ότι αν έχεις μόνο αυτό το ρόλο, μόνο το ρόλο της μαμάς Είναι πολύ δύσκολο μετά τα 60 που ο ρόλος μειώνεται σε σημασία γιατί το παιδί είναι 25-30 ως με 35-40 Είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθείς ότι έχεις χάσει αυτό το ρόλο της μαμάς Και άρα ποιοι είναι οι άλλοι ρόλοι στη ζωή, να τους βρεις Αν δεν τους βρεις να εφέλουν ρόλους για σένα, ασχετά με τις...
Είναι δύο διαφορετικά πράγματα δηλαδή, το ένα είναι η σχέση με τον ήλικο παιδί Και άλλη είναι η σχέση με τον εαυτό σου Τα οποία είναι άλλη λένετε τα όμως Ναι πρέπει να τα τσεκάρεις και τα δύο Ότι δουλεύουν Εννοείται Δηλαδή πρέπει για ένα διάστημα μεγαλώνοντας το παιδί Τον χάνεις τον εαυτό σου αυτό είναι αλήθεια Όταν μεγαλώνουμε στο παιδί πρέπει να ξαναβρεις Αυτό που ήσουνα δηλαδή εσένα Τα δικά σου ενδιαφέροντα Τα δικά σου χόμπι Τη δουλειά που θες να κάνεις Τον τρόπο που θες να ζήσεις να αγκαλιάσεις τη μοναξιά σου να είσαι ανεξάρτητος μέσα σε ένα σπίτι και να μην ασχολείσαι με τη φροντίδα των άλλων όλα αυτά θέλουν ξανά δουλειά και η δουλειά το φοβερό είναι ότι είναι ευχάριστη στο τέλος δηλαδή στην ουσία κερδίζεις χαρά κερδίζεις πράγματα που σε κάνουν χαρούμενη δεν είναι κάτι δυσάρεστο απλά είναι ευχάριστο και το να βλέπεις ότι το παιδί σου στέκεται στα πόδια του και μπορεί να τα κάνει μόνο του και όλα αυτά Και αυτό και αν είναι. Γιατί να σου πω αν συνεχίσεις να είσαι νταντά και τα παιδιά καλοσυνηθίζουν.
Μην νομίζεις ότι εύκολα θα σου πούνε ξέρεις τώρα ποια θέλω να μην πλένεις τα ρούχα, να μην μαγειρεύεις, να μην ξέρω εγώ με φροντίζεις όπως με φρόντιζες. Όχι. Καλοβολεύονται σε αυτό και μετά δημιουργούνται. Δηλαδή εγώ βλέπω και παιδιά που φύγανε, που παντρευτήκανε. Παιδί μου και είναι παντρεμένα και έχουν και παιδιά Και είναι εκεί προσκολλημένα με τη μαμά Όπου είναι πολύ άχαρο γιατί βλέπεις ότι η μαμά γίνεται παρεμβατική Βάζει χέρι στο γιο για το πως μεγαλώνει το παιδί του Τσακώνεται για την ύφη την οποία δεν εγκρίνει Η οποία μπορεί να την εγκρίνει αλλά έκανε και την τάδε μαλακία τώρα Και πρέπει να την δει δηλαδή παρεμβαίνει Και αυτό είναι πάρα πολύ άσχημα, άχαρο πράγμα, δεν είναι ωραίο Αυτό βέβαια είναι λίγο σαν ελληνική ταινία, ξέρεις, τις ελληνικές ταινίες που είναι η πεθερά του Βουτζά πάντα, η μαμά του Βουτζά μάλλον που επεμβαίνει στη σχέση, είναι ένα πολύ κλασικό σχήμα και είναι κλασικό σχήμα επειδή ισχύει και ισχύει ακόμη ως ένα βαθμό.
Ισχύει βέβαια, είναι αυτό. Τα πόνερα ας πούμε της... Ότι τι γίνεται, τα παιδιά όταν μεγαλώσουν και ενηλικιωθούν και είναι κοντά στα 30 ξέρω εγώ Όχι δέχονται το φροντιστικό ρόλο της μάνας γιατί μια χαρά βολεύονται όπως είπαμε Απ' την άλλη όμως τσακώνονται και συνέχεια Για σήμαντο αφορμή δημιουργούνται καυγάδες Θα σου τυμπούνε, δεν είναι ότι σε αποδέχονται κιόλας 100% Και όλο αυτό δημιουργεί μια ψηλοάρρωστη κατάσταση Δεν είναι και τέλεια σχέση, τέλεια συγκατοίκηση Σίγουρα δεν είναι.
Οπότε νομίζω ότι ένα τσεκ για να δεις πως κάτι δεν πάει καλά είναι να σκεφτείς για ποιους λόγους τσακώνεσαι με το παιδί σου. Αν οι καυγάδες γίνονται για σήμα διαφορμή, πρέπει να πεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Δηλαδή δεν μπορεί να τσακώνεσαι για το φλιτζανάκι του καφέ με το 30χρονο παιδί σου. Είναι κάτι και πάει λάθος. Όντως πάει.
Εμάς ο μπαμπάς μας που δεν ήταν ιδιαίτερα οικογυρεμένος ας πούμε έκανε μέχρι σε μεγάλη ηλικία όταν πηγαίναμε να το δούμε μας έστιβε πορτοκάλια και μας έκανε χυμό πορτοκάλι και θυμάμαι ότι με ενοχλούσε μέχρι που κάποια στιγμή άρχισα να το βρίσκω συγκινητικό ότι πήγαινα στην κουζίνα δηλαδή έμπαινα εγώ στο σπίτι πήγαινα στην κουζίνα έστιβε δύο πορτοκάλια και μου φέρνε ένα ποτήρι χυμό στα καλκαθούμενα δηλαδή δεν σε ρώτη Ελίζη αυτό είναι ανθρώπινο Ήταν πολύ το μέχρι και τώρα το σκέφτομαι όταν στύβω πορτοκάλια και ρωτάω τα παιδιά μου θες σου στύψω δυο πορτοκάλια ας πούμε ακόμη και τον μεγάλο όταν έρχεται στο σπίτι γιατί το έβρισκα πολύ φροντιστικό και τρυφερό χωρίς να είναι παρεμβατικό θα μου πεις μπορεί να μην ήθελες να πιεις το χυμό τον έπιψα σου έλεγε και όλες σου τέχει βιταμίνη και εγώ που θεωρώ ότι μπορεί να έχω κάνει χιλιάδες λάθη αλλά αυτό το έκανα σωστά και το παιδί είναι ανεξάρτητο και μακριά από μένα θα έρθει μια φορά το μήνα να του μαγειρέψω
συγγνώμη κιόλας μαγειρέψαμε καλό φίλο στο σπίτι να φάνεται δεν είναι ότι ξαφνικά από φροντιστική μανούλα θα γίνεις σκύλα και θα το κλωτσάς θα πεις σου την καλημέρα ε όχι απλώς το άλλο θέμα με το ενήλικο παιδί είναι μέχρι ποιο σημείο μπορείς να ανακατευτείς κάποιος μου λέγε για την κοπέλα του γιού του ότι δεν τη συμπαθώ δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το κορίτσι αυτό δεν το λες όμως μόκο, καθόλου θα το πεις καταρχήν δεν είναι δική σου κοπέλα, τι σε νοιάζει εντάξει αρέσεις αυτό είναι σαν να σου περισσεύει αν δεν κινδυνεύει το παιδί σου αν δηλαδή δεν αισθάνεσαι ότι ο κόμμενος της κόρης σου είναι τρελός δολοφόνος ας πούμε κατάλαβες, αν δεν είναι κάτι πολύ ακραίο δεν λες τίποτα, δεν λες τη γνώμη σου δεν παρεμβαίνεις όπως και αυτό ρε παιδί μου Τώρα βλέπω μια ταινία που αυτή η μάνα, ανεξάρτητα, η μία ζούσε σε μία χώρα, η άλλη ζούσε σε άλλη, αλλά συνειδητοποίησε ότι την κόρη της, τη δέρνη, ο σύζυγος που ήταν μακριά, πήγε και την έσωσε.
Αυτό θα το κάνεις. Αυτό δεν είναι παρέμβαση. Αυτό είναι σωτηρία. Αυτό είναι πουλί διαφορετικό. Δεν είναι ότι καταλήγουμε και όλους τους δεσμούς και τον κρίκο της αγάπης, ας πούμε, ή ότι θα βοηθήσουμε το παιδί μας σε μια δύσκολη στιγμή. είναι η καθημερινότητα εκεί νομίζω ότι έγκυται η διαφορά στο είμαι προσκολλημένος ή δεν είμαι στα πράγματα της καθημερινότητας αν ένα κόλληπο είναι να βάζεις πάλι πάντα προτεραιότητα τον εαυτό σου αν δεις, τσεκάρεις μέσα σου ότι η δική σου ζωή έχει προτεραιότητα τότε όλα τα άλλα γίνονται νορμάλ ακόμη και για για να είσαι και σε πάρει να σου πει μαμά θέλω να κρατήσω το παιδί σήμερα αλλά εσύ εκείνη τη μερίδα της κανονής να βγεις ή να πας γυμναστική θα πεις δεν μπορώ γιατί σε ξέχω γυμναστική δεν θα πεις ok φέρ' το δεν θα πάω γυμναστική Ναι ότι μέχρι ποιο σημείο κάνεις την τούμπα ας πούμε την κάνεις την τούμπα αλλά μέχρι ένα σημείο δεν αλλάζεις τελείως Διότι αν το κάνεις αυτό δυο-τρεις φορές θα σε σεβαστούν και αυτοί μετά
όταν θα σε πάρουν τηλέφωνο και σου πούν θέλουν να μου κρατήσεις το παιδί ποια μέρα μπορείς, θα αρχίσει να γίνεται άλλος διάλογος κατάλαβες Ναι, είναι πιο σεβαστική πια η σχέση. Πιο σεβαστική δηλαδή και σε αντιμετωπίζουν και αυτοί σαν ενήλικα και εσύ αυτούς. Δηλαδή είναι αυτό το πράγμα που ξεκινάει, ότι στα κεφάλια μας η μητρότητα μας εκπαίδευσαν μέσα από γενιάς επιγενεών να πιστεύουμε ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή.
Οκ, είναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν θα σου ροκανίσει κιόλας τη ζωή. Το πιο σημαντικό από όλα είσαι εσύ. Εσύ με τον εαυτό σου. Αυτό είναι. Ναι με δεδομένο ότι Αυτό που λένε ότι η δουλειά Του γονιού είναι να κάνει πιο εύκολη Τη ζωή του παιδιού του Αν μπορώ να κάνω πιο εύκολη τη ζωή του παιδιού μου Του ενήλικου παιδιού μου με κάποιο τρόπο Θα την κάνω Αν ξέρεις θα ρωτήσεις θα του πάω σούπα στο σπίτι Να την κρεμάσω πέρα Θα την πάω στη σούπα Θα κάνω ό,τι μπορώ για να του κάνω τη ζωή του πιο εύκολα Μην ξέρω να πάω στην άλλη μέρα με φασολάκια Αυτό σου λέω, εννοείται. Καταρχήν οι φασολάκια. Ποιος θέλει να τα φάει από παιδί ενήλικο, ούτε να τα ακούσει. Θέλω να πω ότι κάνεις ό,τι μπορείς για να βοηθήσεις, αλλά μέχρι ασμίω. Από μακριά και αγαπημένη είναι το ιδανικό πάντως. Να μένετε σχετικά κοντά, όχι στο ίδιο σπίτι, να είστε αγαπημένοι, γιατί τότε είστε αγαπημένοι, δεν τρώγεστε.
Μα ένα σοβαρό είναι ότι όταν υπάρχει η σωστή απόσταση δεν υπάρχει κανένας καυγάς Γιατί η απόσταση δημιουργεί και ένα συμβασμό Δηλαδή όταν έρθει και μου πει ας πούμε ότι είναι με τη λάθος γκόμενα Εγώ δεν θα μιλήσω γιατί ήδη έχουμε μια απόσταση, μένουμε αλλού, κάνουμε άλλα πράγματα Οπότε θα τον αντιμετωπίσω σαν ενήλικα που δεν θα παρέμβω να του πω ότι τι θες αυτή και να αρχίσουν οι καυγάδες και οι τριβές για να πεις μετά που εγώ θυσιάστηκα και εγώ κάθε μέρα σου μαγειρεύω σου κάνω αλλά εσύ δεν το εκτιμάς όχι δεν είναι φτιαγμένο το παιδί για να εκτιμάει τέτοια πράγματα ούτε εμείς ήμασταν και εμείς ήμασταν παιδιά κάποτε και πρέπει βασικά να θυμόμαστε πως ήμασταν εμείς όταν ήμασταν 30 ή 25 και φύγαμε από την πατρική μητρική ξέρω εγώ whatever ναι αν θες να πεις πάντως μια βασική αλφαβήτα είναι ότι δεν ανακατεύεσαι στις αποφάσεις τους δεν ανακατεύεσαι στην καθημερινότητά τους βάζεις προτεραιότητα δικιά σου ζωή και γίνεσαι ένας φίλης, συμβουλάτορας καθοδηγητής
ναι ωραία όλα αυτά τα κάνεις βασικά να αντιμετωπίσεις τα παιδιά σου όπως αντιμετωπίσεις τους φίλους σου αυτό είναι το ιδανικό αυτό ναι και γενικά επίσης αν θες να το τσακάρεις πως πάει το πράγμα πόσες φορές του μιλάς στο τηλέφωνο γενικά Κάθε πότε μιλάτε στο τηλέφωνο Ακόμα και αν δεν μένετε μαζί Γιατί το έχω δει αυτό Ότι είναι μάνες που το κουμπί, το δάχτυλο Κολλημένου στο κουμπί Παίρνουν τα παιδιά τους ένα δέκα λεπτά Δηλαδή αυτό είναι εκνευριστικό Είδα κάτι και θέλω να σου το πω Πήρα έτσι Το νεκλεί στο παιδί Και παιδιά το κάνουν αυτό Ναι, αλλά σε παιδιά όταν δεις ότι το παιδί αυτό Αυτό κόβεται σε μια μέρα Αν δεις ότι το παιδί σου έχει πάρει πέντε φορές Θα απαντήσεις τη μία.
Το πιάνω του επονομή. Στέλνεις με είναι κάτι. Μπράβο. Ναι. Αν είναι κάτι, αν δεν είναι τίποτε. Ναι, όχι ωραία. Σωστά το βλέπουμε. Ελπίζω να συνεχίσουμε το πράγμα έτσι. Και επίσης αυτό που λέμε χρειάζεται μια... Πρέπει να επαναπροσδιορίσεις την ταυτότητά σου από την ώρα που φεύγει το παιδί. Οπότε, για να πάει για σπουδές.
Λέμε, τώρα υπάρχει ένας πρόσκαιρος χωρισμός. πρέπει εκεί να κάνεις την πολύ σοβαρή ερώτηση αν δεν είχα παιδί τι θα έκανα και να κάτσεις κάτσε και γράψε καταρχήν θα ήσουν και πλούσιοι άμα δεν είχες παιδί θέλω να σου πω ότι είναι και αυτή η παράμετρο που δεν τη σκεφτόμαστε και μετά επειδή εντάξει θα μου πεις ναι αλλά εγώ είμαι μάνα και ανησυχώ ας τελειώσουμε με αυτό ότι τα παιδιά χρειάζονται υποστήριξη δεν χρειάζονται άμεσο έλεγχο και νομίζω ότι η λέξη κλειδί είναι να τα εμπιστευτείς. Να μην θεωρείς όπως όταν ήταν μικρά ότι εσύ ήξερες καλύτερα. Όταν ήταν μικρά και κινδύνευαν φαντοκεφάλαι τους άμα πέσουν από τη σκάλα, εσύ ήξερες καλύτερα.
Τώρα είναι ενήλικες και ξέρουν αυτοί καλύτερα για τον εαυτό τους. Άρα ο πιο εύκολος δρόμος και ο πιο χαλαρωτικός μέσος για να σου φύγουν τα άγχη και αγωνίες και να είσαι με το κουμπί στο τηλέφωνο και να παίρνεις κάθε δεκαλεπτά να δεις αν περάσαν το δρόμο απέναντι και αν βγήκαν από το μετρό, το έχω ακούσει και αυτό, είναι να τα εμπιστευτείς.
Τέλεια. Άρα μη σκαλώνεις που μεγαλώνεις. Ήταν ένα podcast της Athens Voice. Ακολουθήστε μας στο Spotify, στο Apple Podcast, στο YouTube και στο AthensVoice.gr
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
