Τραύμα: Οι πληγές που μας διαμορφώνουν
40+Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι είναι τελικά το τραύμα; Είναι πάντα αποτέλεσμα ενός μεγάλου γεγονότος ή μπορεί να γεννηθεί και από μια εμπειρία που για τους άλλους μοιάζει ασήμαντη;
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τις ψυχικές πληγές που όλοι, λίγο ή πολύ, κουβαλάμε και για τον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τη ζωή, τις σχέσεις και το σώμα μας.
Με αφορμή προσωπικές εμπειρίες, επιστημονικά δεδομένα και ιστορίες από την καθημερινότητα, αναζητούν τα σημάδια που αφήνει το τραύμα, από το άγχος και τις κρίσεις πανικού έως τις δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτογνωσίας, της ψυχοθεραπείας, αλλά και της δημιουργικής έκφρασης μέσα από τη γραφή, την τέχνη, τον χορό και τη σωματική άσκηση ως δρόμους επεξεργασίας και θεραπείας.
Η συζήτηση τους επεκτείνεται και στις διαφορές ανάμεσα στις παλαιότερες και τις νεότερες γενιές ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες, καταλήγοντας σε μια αισιόδοξη διαπίστωση: οι «ρωγμές» μας δεν είναι μόνο οι πληγές μας, αλλά και η πηγή της αυθεντικότητας, της δημιουργικότητας και της δύναμής μας. Γιατί όσο μεγαλώνουμε, δεν θεραπεύουμε μόνο τα τραύματά μας· μαθαίνουμε και να ζούμε πιο συμφιλιωμένοι με αυτά.
Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
να το ορίσουμε γιατί είναι αυτό το τραύμα, γιατί το λέμε και το λέμε και το λέμε, είναι το πώς ανταποκρίνεται ο οργανισμός σε ένα δυσάριστο γεγονός. Μπορεί να είναι μια σημαντικό γεγονός, μια απώλεια, κακοποίηση, φυσική καταστροφή, σε έναν πόλεμο. Αλλά μπορεί να είναι και κάτι ασήμαντο. Γιατί διαφορετικά τραυματίζεται ο καθένας άνθρωπος.
Το τραύμα εξαρτάται από το χαρακτήριο σου, από την αντοχή σου. οπότε μπορεί να είναι και κάτι ασήμαντο το οποίο όμως σε εσένα σε έχει πληγώσει βαθύτερα μια προσβολή ρε παιδί μου στην παιδική ηλικία Α, εννοείς κάτι ασήμαντο για τους άλλους που για σένα έχει σημασία Δεν χρειάζεται να είναι ένας πόλεμος, δεν έχει καλά ή ένας χωρισμός Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λέει ότι το 90% των ανθρώπων θα πάθουν ή έχουν ήδη πάθει ένα μεγάλο τραύμα στη ζωή τους μέχρι την ηλικία των 70 ετών και ότι ένα μεγάλο τραύμα δηλαδή θα συμβεί τραυματικό γεγονός μέχρι να γίνεις 70 και ότι τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν την ικανότητα να ξεπερνάνε το τραύμα ακόμη και αργά στη ζωή δηλαδή ακόμη και το τραύμα που συμβαίνει όταν είσαι 80 έχεις την ικανότητα να το ξεπεράσεις και αυτό μου φάνηκε πολύ συγγνώμη φτενίστηκα, πολύ αισιόδοξο Ναι το τραύμα να πούμε ότι αποθηκεύεται στο σώμα έτσι και εκδηλώνεται συνήθως έτσι καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει και καλά Με αϊπνίες, με σωματικά συμπτώματα, κρίση πανικού, άγχος, δυσκολία στις σχέσεις
Αυτό είναι κάτι το οποίο είναι αυτό που λέμε το τραύμα σωματοποιείται Και δίνει σημάδια στο σώμα οπότε σημαίνει ότι κάτι πρέπει να δουλέψεις εκεί πέρα γιατί τώρα έχουμε όλοι κρίση πανικού το έχεις παρατηρήσει αυτό είναι πολύ συνδυσμένο το ακούω πολύ συχνά το κρίση πανικού εγώ που έχω από 18 χρονών τότε ήταν κάτι πάρα πολύ σπάνιο τώρα το ακούω δεξιάς αριστερά όλος ο κόσμος έχει κρίση πανικού δεν ξέρω αν αυτό είναι αποθηκευμένο τραύμα ή προέρχεται και από κάτι άλλο από τον αγχωτικό τρόπο που ζούμε μπορεί να είναι και διαφορετικό αλλά εκεί είναι ένα καμπανάκι αν θες να το ψάξεις.
Γιατί συνήθως όταν λέμε τραύμα εννοούμε κάτι το οποίο έχει αποθηκευτεί από την παιδική μας ηλικία. Αυτό είναι το πρώτο κομμάτι. Αυτό που λέει ο Παγκοσμίος Οργανισμός Υγείας λέει ότι είναι το τραύμα στην παιδική ηλικία μέχρι τα τρία χρόνια, μετά μέχρι τα πέντε χρόνια, μέχρι τα οκτώ, εννιά. Έχουν διάφορες διαβαθμίσεις τραύματος.
Δηλαδή ένα μωρό που το αφήνει, τον καταλείπει η μαμά του όταν είναι τριών μηνών τεράστιο το τραύμα και στον εγκέφαλο και στο σώμα και παντού σε σχέση με ένα παιδί που το εγκαταλείπημα όταν είναι 11 χρονών δηλαδή έχει διαβαθμίσεις γιατί το βασικό τραύμα στην παιδική ηλικία είναι από όλα της μαμάς είτε από θάνατο είτε από αποχώρηση το άλλο που διάβασα στο ίδιο άρθρο γιατί κάθομαι και διαβάζω τέτοια συνέχεια πολύ μου αρέσουν λέει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να απορροφάει εμπειρίες, να αναγνωρίζει τα πατρών και να ξεχωρίζει τα συναισθήματα, ακόμη και πολύ αργά στη ζωή.
Αυτό είναι το αισιόδοξο κομμάτι, ότι μπορεί να είναι το τραύμα το δικό σου να ήταν όταν ήσουν έξι χρονών και εσύ να το ανακαλύψεις στα 70 μετά από ψυχανάλυση ή ψάξιμο. Και ότι παρόλο που υποστηρίζει ότι μετά τα 50 αργούμε πολύ να αλλάξουμε, αλλάζουμε πιο συνετά γιατί το ψάχνουμε περισσότερο και τώρα είναι δύο διαφορετικά κάποιος μου έλεγε μια μέρα ότι έχω περάσει τρελό τραύμα γιατί δεν βρίσκω ποτέ το σωστό παπούτσι και λέω ε όχι αυτό δεν είναι τραύμα αυτό είναι μεταφορά και ανοησία γιατί δεν παθαίνεις τραύμα από αυτό θα βρεις το σωστό παπούτσι και ποιος κάει και να μην το βρεις επέσεις δε θα τραυματιστείς είναι κάτι άλλο το τραύμα αν μου πεις ότι όταν ήμουν 5 χρονών χτύψα το πόδι μου και από τότε δεν μπορώ να βάλω παπούτσικη ή είμαι μόνο με πέδιλο ας πούμε αυτό είναι τραύμα και αυτό είναι λίγο να το κοιτάξεις το άλλο θαυμαστό είναι ότι η ψυχανάλυση υποστηρίζει ότι στην παιδική μας ηλικία ας πούμε ότι είναι η φωλιά των μεγάλων τραυμάτων εκεί όσο μεγαλώνουμε
συνεχώς θεραπεύουμε τραύματα δηλαδή αυτό όμως να μας δώσουμε και τα έψιμα κάποια στιγμή σημαίνει ότι έχουμε θεραπεύσει πάρα πολλά τραύματα αλλά υπάρχει και ένα το οποίο δεν μπορούμε να το θεραπεύσουμε. Έμας έχει κατσικωθεί ας πούμε. Οπότε για να αρθείς σε επαφή με αυτό καταρχήν πρέπει να υπάρχουν τα συμπτώματα ή που λέμε μπορεί να παθαίνεις κρίση πανικού, άγχος ή να βλέπεις ψυχοσωματικά αϊπνίες ή μπορεί να δεις ότι ψυχολογικά εντελώς ότι χωλένεις έναν τομέα της ζωής σου ρε παιδί μου.
Γιατί χωλένεις ας πούμε. και για να το βρεις πρέπει πρώτα να το βρεις να συζητήσεις με τον εαυτό σου ή να πας να ζητήσεις βοήθεια να έρθεις σε επαφή και μετά ο πρώτος τρόπος για να το λύσεις είναι να το αποδεχτείς Ναι αυτό όμως θέλει βοήθεια θέλει ψυχανάλυση θέλει κάποιον να δεν είναι το λες σε μια φίλη σου πάνω από τον καφέ και λύνεται Όχι είναι ότι κάτι δεν έχουμε καταλάβει από μια εμπειρία της παιδικής μας ηλικίας και είναι πρέπει η ψυχανάλυση παίρνει και πολύ καιρό μέχρι να το βρει αυτό το πράγμα δεν είναι κάτι που πας και το λες στο ψυχιατρό και αμέσως βγαίνει ένας τρόπος για να το ανιχνεύσεις λίγο μόνος σου είναι να κάτσεις να τσεκάρεις τι σε πληγώνει από αυτά που σου λένε οι άλλοι αν δεις ότι είναι κάτι το οποίο σε πληγώνει ας πούμε το να σε υποτιμάνε να μη σε ρωτάνε τη γνώμη σου να μη σε θαυμάζουνε δεν ξέρω κάτι κάτι να σου δίνει σημασία τσεκάρε το αυτό ρε πω ή ακόμη εκεί που μπορείς να το τσεκάρεις είναι να κάνεις την ερώτηση στον εαυτό σου
τι είναι αυτό που σε τρομάζει περισσότερο στη ζωή τι είναι αυτό που φοβάσαι ότι θα σου συμβεί πιο πολύ απ' όλα κάτι κρύβει αυτό πίσω ίσως το τραυματικό γεγονός υπάρχει ένα συγγραφικό ντουέτο που λέγονται νίκη φρέντς το επώνυμο της γυναίκας είναι νίκη και του άντρα φρέντς ή ανάποδα δεν θυμάμαι αυτοί γράφουν αστυνομικά με δυστορήματα και σε κάποιο αστυνομικό είχαν γράψει ότι είχε μία φράση που μου άρεσε πάρα πολύ που έλεγε ότι όλοι οι καλλιτέχνες και οι άνθρωποι που ασχολούνται με δημιουργικά πράγματα, μιλούσε για συγγραφείς κυρίως, αλλά όλοι έχουν μέσα τους μία μαύρη τρύπα γύρω από την οποία γυρνάνε συνέχεια γύρω γύρω γράφοντας ή δημιουργώντας ή ζωγραφίζοντας ή οτιδήποτε ότι υπάρχει μέσω σου μια μαύρη τρύπα ένα τραύμα που δεν το έχεις βρει και δεν μπορείς να το λύσεις και γι' αυτό κάνεις αυτά τα δημιουργικά πράγματα το οποίο όταν το είχα διαβάσει είχα σου ευχαριστεί, μου άρεσε πάρα πολύ δεν κατάλαβα, ξέρεις όλο ψάχνες σε όλη τη ζωή όσο μεγαλώνεις έχω κάνει και ψυχανάλυση τα χιλιόμετρά μου
ψάχνεις πάντα να βρεις τι είναι αυτή η μαύρη τρύπα και μετά σκέφτηκα μήπως δεν μπορώ να τη βρω ούτε να τη λύσω Μήπως αν τη βρεις δεν θα σταματήσεις να γράφεις. Ναι, ναι, ναι. Ή εγώ βλέπω με τον αδελφό μου που είναι καλλιτέχνης, ο οποίος ό,τι φρικτό του συμβεί στη ζωή του, την επόμενη μέρα γίνεται έργο. Είναι πολύ λογικό.
Δηλαδή η κάθε επόμενη έκθεσή του, που κάνει μια μεγάλη έκθεση κάθε χρόνο στην καλερί, είναι το τραύμα της περασμένης χρονιάς. Και επειδή τελευταία είχαμε πολλά μαζεμένα, συνέβησαν, μας έπνιξε ο Ντάνιλ κρεμιστήκε το σπίτι του γενικώς πεθάνουν μπαμπάς ήταν πράγματα που έπρεπε να δουλέψει τα έβγαλε κάνοντας τέχνη και μέσα κάπου σιρεμούν αυτά δηλαδή ακόμα και αν δεν είναι ένα τραύμα μπορεί να είναι πολλά τραύματα τα οποία τα θεραπεύεις γι' αυτό σου λέει ακόμα και αν δεν είσαι καλλιτέχνης εσύ γράφεις ο άλλος κάνει γλυπτάκια εγώ που δεν είμαι ξέρεις πόσο βοηθάει και παλιότερα όλοι οι άνθρωποι το κάνανε και τώρα δεν υπάρχει πια το να κρατάς ημερολόγιο Ναι, είναι κάτι να το κάνεις κάτι να το κάνεις υποτίθεται ότι είναι και το κέντημα λειτουργεί σαν ημερολόγιο το πλέξιμο, όλα αυτά που κάνουμε τα δημιουργικά όλα αυτά λειτουργούν αντί ημερολογίου Ναι, το ξέρω εγώ που κεντάω τη μισή μέρα Ναι, μα γι' αυτό σου λέω Υπάρχει μια τέτοια συγκέντρωση το να μετράς και να αποτυπώνεις τον καμβά
είναι μια τρομακτική πειθαρχία δηλαδή δεν μπορείς να δώσεις την προσοχή σου σε κάτι άλλο να διασπαστείς διότι θα συμβεί λάθος οπότε μέσα σε αυτή τη τρομερή πειθαρχία του μυαλού υπάρχει ένα κενό άρα εκεί βρίσκει χρόνο το υποσυνείδητο θεωρώ εγώ να σου βγάλει σκέψεις πράγματα που έχουν γίνει και να... δεν είναι πάντα ευχάριστο καλά δεν είναι και εγώ τα κάνω βιβλία οτιδήποτε είναι τραυματικό τα βάζω σε βιβλία μου σε ιστορίες πάντως σου λέει ότι σε περίπτωση που δεν είσαι καλλιτεχνίζων άνθρωπος υπάρχουν τρόποι ας πούμε να αντιμετωπίσεις άπαξ και το κατάλαβες ότι κάτι τρέχει ας πούμε είναι το να κάνεις γυμναστική βοηθάει πάρα πολύ το να περπατάς η σωματική δραστηριότητα το να διατηρήσεις την κοινωνικότητά σου να μιλάς για αυτά που σου συμβαίνουν να βλέπεις τους φίλους σου και επίσης το να έχεις μια ρουτίνα γιατί η ρουτίνα δημιουργεί μια έστηση ελέγχου σταθερότητα οπότε σου δίνει το ελεύθερο να επεξεργαστείς αυτό το κακό που σου συμβαίνει να βρεις τον τρόπο
πάντως η γενική η καλύτερη βοήθεια στο τραύμα είναι η ψυχανάλυση και η βοήθεια από δικούς νομίζω δεν ξέρω κάνει πολλή δουλειά υπάρχουν ομάδες, θεατρικές ομάδες τώρα εμείς κάναμε μια παράσταση με αυτή την ομάδα Main Point που είναι άνθρωποι από διάφορες δουλειές, φαρμακοποιοί γιατροί, γραμματείς χαρακοϊπάλοι που έρχονται στη θεατρική ομάδα και παίζοντας ρόλους εκφράζουν και το τραύμα τους δηλαδή βλέπεις έναν ηθοποιό που βγάζει πάρα πολύ θυμό που δεν είναι ηθοποιός σου λέω, έναν εραστίχνη το οποίο βγάζει πάρα πολύ θυμό παίζοντας το ρόλο του κακοποιημένου παιδιού και αισθάνεσαι ότι κάτι υπάρχει μέσα του σχετικό με αυτό γιατί ο θυμός του βγαίνει πραγματικός.
Ή μια κοπέλα που μιλάει για τη φτώχεια και μιλάει τόσο ελεγκρινά που το αισθάνεσαι ότι υπάρχει το φάσμα της φτώχειας στο παρελθόν της σαν τραύμα. Και αυτό βοηθάει. Θεραπεύει. Δεν έχεις μόνο θεατρικές ομάδες που τους δίνεις ένα έργο να το παίξουν και αρχίζουν και αυτοσχεδιάζουν με βάση τους ρόλους. Διαβάζουν το ρόλο και πάνω κάτω αυτοσχεδιάζουν.
Και έχω δει ότι λειτουργεί αυτό το πράγμα. Θα σου πω και κάτι άλλο που το έχω δει να λειτουργεί. Η ομάδος χορού. Ακόμα και αν δεν έχεις κάνει χορό. Υπάρχουν αριστερικές ομάδες χορού. Το έχω δει αυτό το πράγμα και το έχω πάθει και όλες. έχω να σου πω ότι ξαφνικά είχα φύγει και άρχισα να κάνω πράγματα που δεν φαντάζεσαι δεν ξέρω πως φαινόμουν απ' έξω αλλά το σώμα μου εκείνη τη στιγμή είχε τρελαθεί. Πατήκεται ένα κουμπί με έναν τρόπο και επειδή λέμε ότι και το τραύμα σώματοποιείται, από τη στιγμή που γίνεται αυτή η έκρηξη και αποκτάς μια αδιανόητη και εντελώς σουρεαλιστική ελευθερία με το σώμα σου το σώμα κάτι εκφράζει εκείνη τη στιγμή ή κάτι διώχνει από μέσα του, τοξίνες, δεν ξέρω, είναι κάτι λυτρωτικό.
Όπως τη γυμναστική που κάνω, που την κάνω από τα 28 και κάθε μέρα το ίδιο πράγμα, που είναι ένα μείγμα από γιόγκα, πιλάτες, μπαλέτο, είχε έρθει ένας κοινός μας φίλος, ο οποίος πάνω στο μάθημα ξαφνικά παθαίνει μια κρίση κλάματος που δεν μπορείς να διανοηθείς. Πήγε σπίτι του, συνέχισε να κλαίει, έκλαγε στον δρόμο. η άσκηση, κάποια άσκηση κάτι άνοιξε μέσα του ένα κανάλι και έβγαλε τόσο κλάμα το οποίο ακόμα αυτό που σου λέω τώρα έχουν περάσει 15 χρόνια ακόμα το θυμάται αυτό. Έσπασε ένα απόστημα μέσα του.
Πάντως κοίτα άμα σκεφτείς ότι το 90% των ανθρώπων έχουμε κάποιο τραύμα είναι το 9 στους 10 δηλαδή σχεδόν όλοι έχουμε ένα τραύμα δεν το ξέρουμε ή το ξέρουμε. Μπορεί να έχουμε και περισσότερα αλλά και περισσότερα και έχουμε ζήσει τραυματικά γεγονότα, είναι διαφορετικό το τραύμα και διαφορετικά τα τραυματικά γεγονότα πολύ ωραία θα είναι μια μέρα να φέρουμε ένα ψυχολόγο, μια ψυχολόγο να μας τα πει ανελητικά αυτά που τα έχουν χαρτί και γλαμάρη τα ξέρουν γιατί πια όχι έχει γίνει της μόδας δεν θέλω να το πω έτσι γιατί είναι σαν να το πω τιμώ είναι τελείως αποδεκτό το να πηγαίνεις σε ψυχολόγο ψυχή και να συζητάς τα αυτά που θεωρείς ότι είναι τραύματα της παιδικής σου ηλικίας.
Ναι, ναι, εντάξει, σίγουρα. Το θέμα είναι, κοίτα να δεις. Εγώ θα σου πω και την άλλη μεριά. Πιστεύω ότι το πιο γοητευτικό πράγμα σε κάθε άνθρωπο είναι οι ρογμές του. Δηλαδή, ένας άνθρωπος που δεν έχει ρογμές, που δεν έχει εσωτερικές σου λες, δεν είναι γοητευτικός. Είναι επίπεδος. Κάπου, δηλαδή, και μέσα σε όλο αυτή το για τα πάντα πρέπει να υπάρχει ένας ψυχίατρος στη ζωή μας το οποίο είναι και ένα μοντέλο ευρωπαϊκό άπαξ και το διευκρινίζω για να είμαι σαφής μπορείς να δουλέψεις, μπορείς να αγαπήσεις μπορείς να κάνεις σχέσεις, μπορείς να μεγαλώσεις ένα παιδί που σημαίνει τα βασικά της ψυχικής ισορροπίας είναι εκεί εγώ δεν είμαι και της άποψης να τρέξεις για τα πάντα στο ψυχίατρο δηλαδή αυτές οι ρογμές είναι η αγωετία μας είναι μια θλίψη στα μάτια μας είναι μια κουλαμάρα στη συμπεριφορά μας είναι εκεί που σπάει η τελειότητα και μέσα από το σπάσιμο της τελειότητας υπάρχει μια καταπληκτική ομορφιά η οποία φέρνει και τους άλλους προς εμάς ναι αυτό όμως δεν θες να το φεσωθείς
στον άνθρωπο που έχει πολλές ρογμές γιατί μετά σου κάνει τη ζωή πατή όχι δεν σου λέω ότι να υπάρχει ένα όριο δεν σου λέω το σχεδόν φρενεί τον άνθρωπο ναι λέμε για αυτά τα τραύματα τα οποία κάπου μπορεί να είναι αποθηκευμένα κάπου και να βγάζουν αυτή τη ρογμή, αλλά να είναι ελέγξημα δηλαδή η ζωή σου να λειτουργεί. Δεν σου λέω να έχεις χάσει τη λειτουργικότητα, να μη σαν έχονται οι άλλοι ότι εσύ τον εαυτό σου, δεν ξέρω, να έχεις ξεπεράσει κάποιο όριο.
Και πιστεύω ότι ήδη το να αλλάξεις μοντέλο, έχοντας πλέον καταλάβει ας πούμε ένα τραύμα, δεν σου λέω ότι είναι εύκολο, αλλά μπορείς να το κάνεις και σαν άσκηση. αν δεις ας πούμε ότι σε πλήγωνε πάρα πολύ ρε παιδί μου και τα έπαιρνες και γινόντουσες να εξωφρίνουν αν κάποιος σε επικρίνει λέμε τώρα και το ψάχνεις και βλέπεις ήταν γιατί οι γονείς σου ήταν επικριτικοί με σένα και δεν σου είπαν ένα μπράβο και τι καλό παιδί που είσαι και πόσο φοβερή είσαι αυτό όταν το ξέρεις στην επόμενη φορά που θα σε επικρίνουν το κάνεις ανάσκηση δεν απαντάς δεν αφήνεις τον εαυτό σου να απαντήσει Γιατί δεν το κάνουν οι άνθρωποι Στο νικινέ Δεν το παίρνεις προσωπικά Το λέω και εγώ και το λέω και στα παιδιά μου Μην το παίρνεις προσωπικά Έχει ένα πρόβλημα άλλος Δεν είναι δικό σου πρόβλημα Το ότι σου μιλάει άσχημα Δεν είναι δικό του πρόβλημα Γιατί δεν είσαι καλά Δεν είσαι εσύ Και βασικά πιστεύω ότι με ένα τρόπο Λύνονται όλα Και η ψυχανάλυση αυτό κάνει στην ουσία Με την αγάπη
Την αγάπη για τον εαυτό σου Καλά που το έβαλες το για τον εαυτό σου γιατί η αγάπη για τους άλλους είναι... Όχι, την αγάπη για τον εαυτό σου, για αυτό το είπα δραματικά για να τονίσω ότι είναι αγάπη για τον εαυτό σου. Το άλλο θέμα είναι ότι ένας συγγενής μου γιατρός που τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση κάποτε μου είχε πει ότι τα τραύματα και τα προβλήματα που έχεις εάν δεν τα αντιμετωπίσεις μέχρι τα 40, από τα 40 και μετά πέφτουν να σε πλακώσουν.
γίνονται αρρώστιες ψυχοσωματικά ψυχικές διτεραχές δηλαδή αν δεν τα δεις μέχρι τα 40 καθόλου δεν τα αντιμετωπίσεις δηλαδή την έχουμε βάψει εμείς τώρα τόσα χρόνια τα αντιμετωπίζουμε όλα δεν τα αντιμετωπίζουμε δεν είναι ότι θεωρείς ότι είσαι λίρα 100 εγώ ποτέ δεν το θεώρησα για τον εαυτό μου ότι είμαι ξέρεις τζάμι και ούτε και εσύ εμείς ξέρουμε ότι με τόση όρες μιλάω για τις ροχμές εγώ ταλαιπτεύω αυτά τις κουλαμάρες του εαυτού μου αυτά που λέω και εσύ ας πούμε εσύ είσαι ένα άτομο είσαι ένα εντελώς ξεχωριστό άτομο γιατί έχεις ένα δράμα στα μάτια μιλάς κανονικά σοβαρά και ξαφνικά πετάς μια κορώνα χιούμορ που αυτό δεν το έχουν όλοι οι άνθρωποι και αυτό είναι μια ιδιαιτερότητα μπορεί να είναι ο τρόπος να ξεπερνάς τα δύσκολες ζωές σου το χιούμορ απλώς θέλω να πω ότι αλλού ήθελα να καταλήξω Και δεν θέλω να αποκαλύψω και το τελευταίο σου βιβλίο το οποίο είναι ένα αριστούργημα.
Το διάβασα απ' νευστήμα στις μια μέρα. Αλλά είναι φοβερό το πόσο καταλητικό ρόλο ένα θέμα που είναι η βία των αντρών απέναντι στις γυναίκες μπορεί να έχει αυτό το τέλος, το οποίο δεν θέλω να αποκαλύψω. Αυτό αποκαλύπτει όμως έναν άνθρωπο με συγκλονιστικό χιούμορ. Και μια αισιοδοξία ότι όλα τα περνάει. Ναι, είναι αυτό το κομμάτι.
απλώς εγώ ήθελα να εστιάσω σε κάτι άλλο ότι όσο είσαι πολύ νέος τα τραύματά σου δεν φαίνονται γιατί είσαι πολύ λαμπερός, νέος έχεις την ενέργεια της νιώτης σου είσαι όλο αυτό και δεν τα κοιτάει κανένας ούτε εσύ μετά τα 40 αρχίζουμε και ψαχνόμαστε πιο πολύ γιατί μετά δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε ότι οτιδήποτε μας συνέβη σε παιδική ηλικία σε φιβεία, σε whatever και γι' αυτό πιστεύω ότι οι άνθρωποι γίνονται πιο σοφοί όσο μεγαλώνουμε και μας αγαπάω πιο πολύ όσο μεγαλώνουμε καλά βέβαια με εμισφέρει κιόλας είναι φοβερό το πόσο μορφαίνουμε όσο μεγαλώνουμε ναι ότι δεν... ίσως μεγάλωσα και με παππούδες και γιαγιάδες κι εγώ όπως κι εσύ δηλαδή είχαμε αυτή την... η γενιά μας είχε την επαφή με τη γιαγιά και τον παππού και δεν μας ήταν κάτι ξένο η μεγάλη ηλικία βέβαια αυτοί ήταν εντελώς διαφορετικοί από μας. Αυτή όμως τα τραύματα που κουβάλεγαν αυτοί οι άνθρωποι. Ναι, αυτοί οι άνθρωποι όμως, ξέρεις κάτι, είχαν έναν τρόπο, όχι ότι και αυτοί δεν είχαν, δηλαδή υπήρχαν άνθρωποι
που είχαν ψυχικά θέματα από αυτά που τροβήξαν. Επειδή όμως τότε η κοινωνία ήταν περισσότερο βασισμένη στο υλικό κομμάτι και καθόλου στο ψυχολογικό. Δεν υπήρχαν τότε ψυχία, τριψυχικές. Ήταν τι θα φάμε. Και επειδή ήταν προτερότητα αυτό το πράγμα, επειδή είδαν τη λύση των προβλημάτων τους μέσα από τον λυσμό των να βγάλουν λεφτά, να μεγαλώσουν παιδιά, να χτίσουν ένα σπίτι, τελικά θεραπεύονταν πολύ πιο εύκολα.
Όταν τα αποκτούσαν αυτά τα πράγματα, κατάλαβες, αποκτούσαν μια ισορροπία. Καλά, πεθαίναν και πιο νέοι οπότε ας μην το ψάχνουμε. και ποιο νέο, όχι να σου πω κάτι εμένα όλες οι γιαγιάδες της εμικρινοκρασιατικής καταστροφής κόρεκο ζωήσανε δηλαδή 5% πεθάναν δεν ήταν ότι πεθαίνανε και νέοι όχι ενώ υπήρχε μεγάλη θυμησιμότητα ήταν πολύ τόρυο η ολική ασφαλή για τη ζωή των ανθρώπων στη δικατή του 50 και του 60 ήταν πολύ χαμηλότερο από ότι είναι τώρα ναι αλλά οι γιαγιάδες μας και οι παππούδες μας πεθάναν μεγάλοι οπότε και αυτοί είχαν ζήσει καταστροφές Σόρρυ και όλας. Απλά έλυσαν τα προβλήματά τους μέσα από την οδό, την ηλίκη.
Μέσα από τη δουλειά, δουλεύανε πάρα πολύ. Ναι, μέσα από τη δουλειά και στο να κατακτήσουν μια υγιή ζωή με ένα σπίτι, να μπορούν να πληρώσουν τις σπουδές των παιδιών τους, αυτά. Να τα παντρέψουν, τέτοια θέματα που εμείς τα έχουμε αυτά, έχουμε και τα ψυχολογικά. Καλά άσχητο θέλω να σου πω ότι ο παππούς του μπαμπά μου ο παππούς ο Αναστάσης πέθανε 100 πόσο ετών ο οποίος είχε πάει στα στρατόπεδα εργασίας τον είχαν στείλει στην Ανατολία και είχε μείνει εκεί 5 χρόνια 4 δεν ξέρω Να σπάει πέτρες Ναι κατάφερε και έφυγε τελος πάντων με χίλια ζόρια ήταν από την Κεσάρια το βάλανε στη Σέλιανη που τώρα λέγεται στους Φιλίππους και κάπνιζε στριφτά τσιγάρα και του έλεγε ο μπαμπάς μου που ήταν ο εγγονός του παππού μη καπνείς θα πεθάνεις νέος και του έλεγε ο παππούς ρε Χαϊβάνη δεν ξέρεις ότι το καπνιστό το κρέας βαστάει πιο πολύ και όντως έζησε 100 πλάς με όλη αυτή την πάρα πολύ μεγάλη ταλαιπωρία ζωής τα τρελά τραύματα γιατί του σκοτώσαν όλη την οικογένεια κατάφερε και έζησε όλο
δεν λέω ότι το έκανε χάρη στο τσιγάρο αν και μάλλον το βοήθησε λέω ότι υπήρχε μία άλλη αυτό που είπες εσύ ότι το βασικό ήταν να επιβιώσουμε τι θα φάμε, ένα κομμάτι ψωμί και τρεις ελιές και ένα τυρί ας πούμε να ζήσουμε και αυτό τους ήταν το μεγάλο κίνητρο για τις προηγούμενες γενιές να ξεπερνάνε τα τραύματά τους όχι να τα αντιμετωπίζουν, τα ξεπερνάνε κάτω από το χαλί, ναι μου σκοτώσαν τη μάνα δεν πειράζει πάμε παρακάτω τι άλλο έχουμε να κάνουμε με ήμουν πέντε χρόνια και πέρασαν τώρα είμαι έξω. Είναι φοβερό πάντως ότι μερικά τραύματα ας πούμε ανθρώποι σε καταστροφές έχουν δει την όλη τους οικογένεια να σκοτώνεται μπροστά τους και αυτοί με ένα τρόπο θεραπεύστηκαν πολύ πιο εύκολα από ότι ένα παιδί που μπορεί στη σημερινή εποχή που μπορεί η μαμά του να το χαστούκισε και το κουβαλάει αυτό ναι ισχύει όμως το λένε, δεν τραβάμε από τα μάτια Ισχύει Ή ότι πλέον έχουμε και άλλες αντοχές Δηλαδή επειδή πλέον είναι πολλά προβλήματα λυμένα Τα προβλήματα είναι πλέον λίγο πολυτέλεια
Πολυτέλειας, κατάλαβες Ναι, ναι Και πολύ πιο δύσκολα τα ξεπερνάμε Μα δεν είναι τυχαίο Κοιτάει, κάθε κοινωνία είναι πρόσωπό της Το ότι της συμβαίνει, δηλαδή εικόνα της Δεν είναι τυχαία το ότι είναι παντού Κότσες και ψυχίατροι Ναι, αυτό είναι πολύ ωραίο Υπήρχαν παλιά Να το κάνουμε και θέμα Ναι, το έχουμε κάνει Ναι, μα να το ξανακάνουμε, είναι ωραίο, εμένα μου αρέσει Γιατί, αυτή μέσα από την ανάγκη μιας κοινωνίας Πρέπει να υπάρχουν εκατομμύρια τραύματα Ή πολλές αμοιχές Οι οποίες πλέον στις μέρες μας Ρογμές Και μικρούλες ρογμές, δηλαδή μια γρατζουνιά ψυχική Οποία μπορεί για ένα νέο παιδί, για έναν άνθρωπο της εποχής μας Να είναι τραύμα Και εφόσον έτσι το πιστεύει, έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και εμείς.
Δεν είναι τυχαίο δηλαδή ότι ψυχική βοήθεια είναι παντού δίπλα μας πλέον. Παλιά δεν υπήρχε. Τέλος πάντων, ναι, με τούτα και με εκείνα το τραύμα υπάρχει σε όλους μας. Εννιά στους δέκα το έχουμε, το κουβαλάμε, κάπως βρίσκουμε τρόπους και το... Είμαστε όλοι τραυματίες. Το θέμα είναι να ανοίγουμε την καρδιά μας γιατί αυτό βοηθάει πάρα πολύ και να την ανοίγουμε και να μιλάμε και να γενικώς να είμαστε ανοιχτοί γιατί αυτό νομίζω ότι είναι το μυστικό.
Να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον επικοινωνούμε. Μη σκαλώνεις που με καλώνεις. Για να γεμίσει η καρδιά σου από αγάπη αυτό. Ήταν ένα podcast της Athens Voice. Ακολουθήστε μας στο Spotify, στο Apple Podcast, στο YouTube
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
