Άν έχουμε σήμερα επεισόδιο όπως των Ιμίων δεν είναι σίγουρο ότι θα παρέμβουν οι ΗΠΑ
«Ακούγοντας» με τον Κώστα ΠλιάκοΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
«Με την κρίση των Ιμίων η Τουρκία εγκαινίασε μια εκστρατεία υβριδικού πολέμου εναντίον της Ελλάδας με σκοπό να μετατρέψει το Αιγαίο σε ένα χώρο ασαφούς κυριαρχίας» λέει στο CNN Greece ο κ. Κωνσταντίνος Γρίβας, καθηγητής γεωπολιτικής και σύγχρονων στρατιωτικών τεχνολογιών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Στο ερώτημα αν θα μπορούσε να υπάρξει ένα ανάλογο επεισόδιο σήμερα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ο κύριος Γρίβας τονίζει ότι το βασικό χαρακτηριστικό σε μια τέτοια περίπτωση είναι ότι θα συμβεί μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Παλαιότερα θεωρούσαμε δεδομένη μια αμερικανική παρέμβαση σε μια τέτοια περίπτωση για να σταματήσει η εξέλιξη της σύγκρουσης. Σήμερα όπως είναι τα πράγματα στον κόσμο κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα συμβεί, καταλήγει ο κ. Γρίβας.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
τι έχουν αφήσει στην ελληνική εξωτερική πολιτική και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις τα γεγονότα εκείνης της τελευταίας εβδομάδας του Ιανουαρίου του 1996. Κοντά μας σήμερα έχουμε τον κύριο Ποσταντίνο Γρίβα, καθηγητή γεωπολιτικής και σύγχρονων στρατιωτικών τεχνολογιών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Καλώς ήρθατε κύριε Γρίβα.
Καλώς σας βρήκα. Ναι, νομίζω ότι ήταν ότι για πρώτη φορά η Τουρκία επέτυχε να δημιουργήσει μια ρογμή στην ελληνική αρχιτεκτονική κυριαρχία στο Αιγαίο αμφισβητώντας εν τη πράξη και επιτυχημένα εν τέλει την ελληνική εθνική κυριαρχία σε ένα ελληνικό νησί το οποίο μέχρι τότε ήταν ανατήρητα ελληνικό. Δεν θα είχε ούτε σκεφτόμασταν ότι θα μπορούσε η Τουρκία να αμφισβητήσει κάτι τέτοιο πριν από μερικά χρόνια.
Συνακόλουθα λοιπόν ξεκινώντας από τη νύχτα των ημείων η Τουρκία εγκαινίασε μια εξτρατεία υβριδικού πολέμου εναντίον της Ελλάδος, που ουσιαστικά αποσκοπεί στο να μετατρέψει ολόκληρο το Αιγαίο, την αρχιπελαγική δομή του Αιγαίου, σε έναν χώρο ασαφούς κυριαρχίας, ουσιαστικά σε μια γκρίζα ζώνη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Οπότε ναι, ήταν όντως μια ιστορική καμπή για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ουσιαστικά εγκαινίασε μια εκστρατεία μαξιμαλιστική από πλευράς Τουρκίας, στόχος της οποίας είναι ο γεωπολιτικός ακροτηριασμός της Ελλάδας.
Από τη μία υπάρχει το κομμάτι της πολιτικής και της διπλωματίας, από την άλλη υπάρχει και αυτό που είναι το μέα σας, το στρατιωτικό κομμάτι, το εξοπλιστικό κομμάτι και το στρατιωτικό δόγμα. Πώς άλλαξε σε αυτά τα χρόνια αυτό το κομμάτι? Εάν εννοείται σε παγκόσμιο επίπεδο, άλλαξε γιατί είχαμε μια σειρά από δραματικές εξελίξεις στον χώρο των πολεμικών τεχνολογιών.
Κοιτάξτε, τα ίμια συνέβησαν μέσα σε μια εποχή, στην οποία ακόμη κυριαρχούσε η αντίληψη περί του τέλους της ιστορίας και συνακόλουθα και η στρατιωτική εξοπλισμή ανα το κόσμο ήταν προσανατολισμένη, να το πούμε έτσι, προς άλλες κατευθύνσεις. Δηλαδή οι ισχυρές χώρες εκείνου του καιρού θεωρούσαν, οι δυτικές χώρες εν πάση περιπτώσει, θεωρούσαν ότι πλέον θα έχουμε μόνο αυτό που λέμε επιχειρήσεις εκτός του πολέμου, ο περίσσος other than war, δηλαδή ανθρωπιστικές επεμβάσεις, οικοδόμηση εθνών κλπ.
Εν συνεχεία είχαμε και την 11η Σεπτεμβρίου η οποία κατήφθηνε τους εξοπλισμούς προς την αντιμετώπιση αντιμετώπιση αυτών που λέμε ασύμετρων αντιπάλων χαμηλής τεχνολογίας, αντάρτες να το πούμε έτσι, αντιαντάρτικες επιχειρήσεις. Λοιπόν, οπότε υπήρξε μια μετάλλαξη της πολεμικής τεχνολογίας εν συνόλο. Γι' αυτό και η Ελλάδα εκείνο τον καιρό, που ήταν σίγουρα μία από τις πολύ λίγες χώρες στον πλανήτη που είχε να αντιμετωπίσει έναν συμβατικό στράτευμα, είχε ένα από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα στον κόσμο και τα υλοποίησε.
Εκείνο τον καιρό, για την ακρίβεια, η Ελλάδα, μάλλον μαζί με την Ινδία, ήταν οι μεγαλύτερες ανοιχτές αγορές πολεμικού υλικού στον κόσμο από την εποχή των ημείων μέχρι και τις αρχές του 2000. Υλοποιήθηκε με πολλές παθογένειες, βέβαια, αλλά υλοποιήθηκε ένα υπερφιλόδοξο εξοπλιστικό πρόγραμμα που, επαναλαμβάνω, ήταν από τα μεγαλύτερα στον πλανήτη εκείνο τον καιρό.
Μετά, βέβαια, τα πράγματα αλλάξανε και σήμερα βρισκόμαστε σε μια εντελώς νέα πραγματικότητα όσον αφορά τις στρατιωτικές τεχνολογίες. Γι' αυτό υπάρχει και ασάφεια αναφορικά με το ποιος είναι ισχυρός και ποιος δεν είναι πλέον στα διεθνή δρόμενα, στους διεθνούς ανταγωνισμούς. Αυτό όσον αφορά, μου λέτε για τις στρατιωτικές τεχνολογίες, στο κομμάτι στρατητικό δόγμα.
Δηλαδή, έχει αλλάξει η στρατηγική σε περίπτωση, για παράδειγμα, ενός τερμού επεισοδίου, πώς απαντάει μια πλευρά, πώς απαντάει η άλλη. Αυτά έχουν αλλάξει σε βάθος χρόνου. Επειδή βρισκόμαστε σε ένα εντελώς νέο διεθνές σύστημα, οποιαδήποτε έκρηξη μπορούμε να έχουμε στο ελληνοτουρκικό σύστημα, είναι πολύ πιθανό να είναι πάρα πολύ διαφορετική σχέση με το παρελθόν.
ας πούμε στην εποχή των ημείων, αλλά και πιο πριν και πιο μετά, θεωρούσαμε σχεδόν ωστέσφατο ότι θα υπήρχε μια γρήγορη αμερικανική παρέμβαση η οποία θα τερμάτιζε την όποια πολεμική αναμέτρηση πάρα πολύ γρήγορα και θα περιοριζόμασταν σε αυτό που αναφέρουμε ως θερμό επεισόδιο ή πας περίπτωση σε κάτι σύντομο. Σήμερα, όπως είναι τα πράγματα στον κόσμο, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο.
Είδαμε να έχουμε πολέμους πολύ μεγάλης έντασης, με πάρα πολλά θύματα και πάρα πολύ μεγάλης χρονικής διάρκειας, όπως έχουμε στην Ουκρανία. Ακόμη και στα κατεχόμενα, στη Λορίδα της Γάζας, το Ισραήλ βρίσκεται σε μια ασκή πολεμική δράση με πάρα πολλά θύματα σε αμάχους για διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών, το οποίο το θεωρήσαμε αδιανόητο στο παρελθόν.
Άρα και στο ελληνοτουρκικό σύστημα είναι πολύ πιθανό να γίνει κάτι τέτοιο. Μετά έχουμε μια διαφορετική Τουρκία. Η Τουρκία της Τανσούτσι Λέρντο 96, κουτσά στραβά, ήταν μια χώρα ενταγμένη μέσα στην ευρύτερη δυτική αρχιτεκτονική και ήταν προσανατολισμένη προς τη Δύση και σε κάποιο βαθμό ελεγχόμενη από δυτικές δυνάμεις. Σήμερα έχουμε μια υπερφιλόδοξη Τουρκία, η οποία θέλει να γίνει μια από τις μεγάλες ευρασιατικές αυτοκρατορίες, άρα δεν ξέρουμε και πώς θα λειτουργήσει σε καιρό πολέμου, να το πούμε έτσι.
τι ακριβώς θέλει, πώς μπορεί να υπάρξει αποτροπή εναντί αυτής, εάν προκύψει κάποια σύγκρουση πώς ακριβώς θα εξελιχθεί και μια σειρά από άλλα. Και φυσικά έχουν αλλάξει και οι στρατιωτικές τεχνολογίες πάρα πολύ. Δηλαδή είδαμε τα παραδοσιακά οπλικά συστήματα όπως είναι άρματα μάχης, όπως ήταν μεγάλα απειλή επιφανίας και στην Ουκρανία αλλά και αλλού να αντιμετωπίζουν αυτό που λέμε ασύμετρες απειλές.
Η κορυφή μόνο του παγόβουνου είναι τα περιβόητα δρόμους, ας πούμε. Υπάρχει μια ολόκληρη μετάλλαξη στην στρατηγική, στην επιστήμη, στην τέχνη και την τεχνολογία του πολέμου, που αυτή τη στιγμή δύσκολα μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Υπάρχουν νέου τύπου οπλικά συστήματα που δεν υπήρχαν πάρα πολύ τότε, όπως είναι αντιπλοϊκή βαλιστική πύραυλη δηλαδή βαλιστική πύραυλη εξειδικευμένη να πάνε πολεμικά πλοία.
Η Τουρκία έχει αναπτύξει μια σειρά από ενοφανείς κατηγορίες όπλων με χμή του δόρατος εξελιγμένα, μη επανδρομένα αεροσκάφη. Δεν μιλάμε για τα μικρά δρόμους αυτά που φτιάχνουμε με το κιλό και τα χρησιμοποιούμε στην Ουκρανία. Μιλάμε για εξελιγμένα μαχητικά. Από πλευράς η Ελλάδα κάνει και αυτή μια σειρά από εξοπλισμούς πιο παραδοσιακούς θα έλεγα βασιζόμενοι σε συστήματα υψηλής τεχνολογίας όπως είναι τα μαχητικά τα Ραφάλ και οι φρεγάτες η Μπελαρά αλλά και άλλα.
Οπότε αυτή τη στιγμή νομίζω ότι η γεωπολιτική επανάσταση που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια και εντείνεται τους τελευταίους μήνες πολλώδε μάλλον τις τελευταίες εβδομάδες με αυτά που ζούμε σε συνδυασμό με την στρατιωτική επανάσταση που έχει ξεσπάσει εδώ και κάποιο καιρό και είναι ο συνδυασμός των εφαρμογών της ρομποτικής, της τεχνητής νοημοσύνης, της επαναφοράς του ολοκληρωτικού πολέμου, της αξιοποίησης οπλικών συστημάτων φτηνών, αναλώσιμων σε πολύ μεγάλους αριθμούς και μια σειρά από άλλα.
Αυτός ο συνδυασμός δηλαδή της στρατιωτικής επανάστασης των τελευταίων ετών με τη γεωπολιτική επανάσταση που βιώνουμε σήμερα, δηλαδή μια δραματική αλλαγή στα δρόμενα στον πλανήτη, έχει δημιουργήσει μια πολύ, πολύ, έτσι θα έλεγα, ομιχλώδη κατάσταση και στα ελληνοτουρκικά. Οπότε, νομίζω ότι ζούμε ένα τέλος εποχής και την αρχή μιας άλλης και μέχρι να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτός ο υπηρετικός πόλεμος εναντίον της Ελλάδας από πλευρά της Τουρκίας.
Το τελευταίο διάστημα, από τα τελευταία χρόνια, ξεκινώντας από την περίοδο που είχαμε το Ουρούς Ρέιτς και τα λοιπά, και σχετικά πρόσφατα, τα τελευταία χρόνια είχαμε παρενοχλήσεις στην Κάσο, είχαμε στην Κρήτη, είχαμε πυροβολισμούς ψαράδων, τα ξέρετε όλα αυτά, τέτοια συμβάντα, τέλος πάντων στο Αιγαίο. Μπορεί να έχουμε κάτι ανάλογο με αυτό που ζήσαμε το 1996 σε ελληνικό έδαφος.
Κοιτάξτε να δείτε τι γίνεται. Η Τουρκία εφαρμόζει μία μεθοδολογία, μία φιλοσοφία που έχει ξεκινήσει από την Κίνα πριν από χρόνια, στην νότιο-συνική θάλασσα, που είναι η λογική του γαλάζιου εδάφους. Δηλαδή, η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει την παρανοϊκή άποψη, όχι μόνο παρανοϊκή από πλευράς διεθνούς δικαίου, γιατί είναι κατάφορη, ολοκληρωτική και ξεκάθαρη παραβίαση ακούμοι και στοιχειοδός του διεθνούς δικαίου αλλά αγνοεί και την ίδια τη γεωγραφία.
Και τι λέει η Τουρκία και προσπαθεί να το επιβάλλει εν τυπράξη. Είναι ότι θεωρεί το μισό τουλάχιστον Αιγαίο ως προέκταση της ακτής της, ως γαλάζια πατρίδα. Ένα είδος γεωπολιτικής επιχωμάτωσης. Άρα θεωρεί ή τουλάχιστον προσπαθεί να επιβάλλει αυτή την άποψη ότι και τα ελληνικά νησιά είναι χώροι περιορισμένης κυριαρχίας. Δεν μιλάμε τώρα για κατοίκητα μικρά νησιά όπως ήταν τα ίδια.
Μιλάμε για όλα τα ελληνικά νησιά. Είναι χώροι περιορισμένης κυριαρχίας που βρίσκονται πολύ απλά μέσα στο τουρκικό γαλάζιο έδαφος. Γι' αυτό το λόγο προσπαθεί να αδρανοποιήσει δια των απειλών και κάθε προσπάθεια της Ελλάδος να επεκτείνει, κάθε σκέψη της Ελλάδος να επεκτείνει, να κάνει το αυτονόητο δηλαδή, τα χωρικά της ίδατα στα 12 αυτικά μίλια, να ανακηρύξει αόζ και μια σειρά από άλλα.
Άρα, όχι μόνο αυτό που είδαμε στα ίδια, αλλά και πολύ πιο ακραίες καταστάσεις, είναι πιθανώς να δούμε στο μέλλον. Βέβαια, η σημερινή Τουρκία είναι πιο προσεκτική από την Τουρκία της Τανσούτσι Λερ, από ό,τι φαίνεται σήμερα. Δηλαδή, δεν νομίζω ότι θέλει να οδηγήσει την Ελλάδα οδηγεί στην Ελλάδα σε μια κρίση αντίστοιχη των ημείων που θα μπορούσε να οδηγηθεί σε πολεμική αναμέτρηση για μια σειρά από λόγους.
Η Τουρκία ακριβώς γιατί είναι τρομακτικά φιλόδοξη και δίνει μεγάλη έμφαση στο βόητρο της πολύ δύσκολα θα έθετε το βόητρο αυτό σε κίνδυνο μέσω μιας πολεμικής αναμέτρησης με την Ελλάδα γιατί έχει πάρα πολλά εσωτερικά προβλήματα κλπ. Και κυρίως γιατί προτιμά αυτή τη λογική της υβριδικής του ροκανίσματος κατά κάποιο τρόπο σταδιακά των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και της ελληνικής ευθυντικής κυριαρχίας μέσω μικρών προκλήσεων, που είναι ο όρος της μόδας, ώστε σταδιακά να καταφέρει να επιβάλλει αυτό που θέλει να επιβάλλει, δηλαδή την μετατροπή του Αιγαίου σε χώρο ασαφούς κυριαρχίας, στην αρχή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και εν συνεχεία τη μετατροπή μεγάλου κομματιού του Αιγαίου σε ένα είδος επιχωμάτωσης της Τουρκίας σε αυτό που ίδια λέει γαλάζιο έδαφος, γαλάζια πατρίδα.
Στην ουσία όμως, αν μπορούσαν να τα βάλουμε αυτά τα δύο σε μια ζυγαριά, θα έγερνε προς την πλευρά της Τουρκίας, δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Τουρκία από την πλευρά της έχει επιτύχει την αφισβήτηση και μάλιστα ακόμα και στο εσωτερικό της δηλαδή. Αν τα παιδιά τα τελευταία 30 χρόνια, για παράδειγμα, να διδάσκονται ότι το Αιγαίο είναι μια ασαφή στάλασα, όπου εκεί έχουμε κυριαρχικά δικαιώματα, η επόμενη γενιά θα το θεωρεί αυτονόητο.
Θα είναι και πολύ πιο εύκολο να την πείσεις σε την ηλικία. Να ρίξει ότι μια πολεμική αναμέτρηση είναι δεδομένη και αναγκαία. Να το πω έτσι. Ναι, δυστυχώς είναι ακριβώς έτσι όπως το είπατε. Ήδη η τουρκική κοινωνία και το κακό είναι όχι μόνο η τουρκική, αλλά και μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας Αναφέρομαι σε κομμάτια του πνευματικού κόσμου.
Αναφέρομαι σε μεγάλο μέρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Προσπαθούν να επιβάλλουν την παρανοϊκή ανάγνωση ότι το Αιγαίο είναι μια άδεια θάλασσα η οποία βρίσκεται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αρκεί κανένας να ρίξει μια ματιά στο χάρτη, οποιονδήποτε χάρτη, και θα δει ότι το Αιγαίο δεν είναι μια κενή θάλασσα. Είναι μια θάλασσα γεμάτη από ελληνικά νησιά.
ακριβώς απέναντι από τις μικρασιατικές ακτές ξεκινάει μια πυκνή και αδιέρετη αλυσίδα ελληνικών νησιών και πίσω ακολουθούν άλλα νησιά είτε μεμονωμένα είτε σε μεγάλες πυκνές αρχιπελαγκικές δομές. Άρα κάθε προσπάθεια της Τουρκίας προϋποθέτει ότι επί του εδάφους υπάρχει αμφισβήτηση της κυριαρχίας. Είτε το λέει άμεσα είτε έμεσα.
Και όταν αρνείται στα ελληνικά νησιά, αυτό δεν το κάνει παρεκτώντας τώρα, δεν το κάνει καν από την εποχή των Ιμιών, το κάνει από το 1974, όταν θεωρεί και προσπαθεί να επιβάλλει την αντίληψη και εν μέρη την έχει επιβάλλει δια της αδυναμίας ή της άρνησης της Ελλάδας να κάνει τα στοιχειώδη ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν κανενός είδους κυριαρχικό δικαίωμα, δεν έχουν ΑΟΣ, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, γιατί η άποψη της Τουρκίας δεν είναι ότι η Ελλάδα διεκδικεί μεγαλύτερη υφαλοκρηπίδα και μεγαλύτερη ΑΟΣ από αυτή που διεκδικείται. Όχι.
Λέει ότι τα ελληνικά νησιά είναι προέκταση της μικρασιατικής ακτής και συνακόλουθα δεν έχουν μηδέν ΑΟΣ και μηδέν υφαλοκρηπίδα. Και φυσικά είναι το φοβερό και τρομερό κάσους μπέλι για τα φορικά υδά τα οποία από μόνο του η απειλή πολέμου για τέτοιο θέμα αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και παραβίαση των θεμελίων του διεθνούς δικαίου, όταν λοιπόν υπάρχει μια άρνηση ή αδυναμία, εγώ επιμένω στο άρνηση και όχι στην αδυναμία της Ελλάδος, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, εδώ και δεκαετίες, να υπερασπίσει τον ζωτικό πυρήνα της ύπαρξής της, τότε ναι, η Τουρκία αυτή τη στιγμή έχει καταφέρει και βρίσκεται δέκα βήματα μπροστά από εμάς.
Νικάει, να το πούμε έτσι. Δεν νικάει με δραματικό τρόπο, αλλά νικάει δια του de facto το οποίο σταδιακά δια της χρονικής επέκτασης το επιβάλλει Πιστεύετε ότι έχει μείνει υπάρχει ένα συλλογικό τραύμα στην ελληνική κοινωνία και στο στρατό από τα γεγονότα των ημείων Κοιτάξτε υπάρχει μια μεγάλη κουβέντα και υπάρχει και ένα κυκλοφόρηση πριν από λίγο καιρό και ένα εκπληκτικό βιβλίο του Αντώνη Αδρουλιδάκη για το ελληνικό τραύμα το οποίο ναι και στα ίνια υπάρχει ένα τραύμα υπάρχει και στην Κύπρο πιο πριν και υπάρχει η Πανεία και πιο βαθύ εν πάση περίπτωση. Ναι, ισχύει αυτό το πράγμα.
Η Ελλάδα ως χώρα, η ελληνική κοινωνία, ο ελληνικός λαός και οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν υποστεί ένα τραύμα, όπως πολύ σωστά το είπατε, και χρειάζεται μία αποκατάσταση. Λοιπόν, η αποκατάσταση είναι ότι επιτέλους πρέπει να λειτουργήσουμε μέσα σε ένα εξόχως χαοτικό, ανταγωνιστικό, εθνοκεντρικό διεθνές σύστημα, μέσα στο οποίο η προηγούμενη τάξη πραγμάτων με τις όλες τις παθογένειες καταραίει.
Επανερχόμαστε δηλαδή πάρα πολύ γρήγορα σε έναν κόσμο, σε μια ευρεασιατική σκακέρα όπου λειτουργεί με τη φυσική κατάσταση του Χόμπς, δηλαδή το όλοι εναντίον όλων. Οπότε υπερφιλόδοξες χώρες όπως η Τουρκία είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα εντείνουν την επιθετικότητά τους έτσι όχι απλώς να κερδίσουν κάτι παραπάνω από τον ορεικτό πλούτο του Αιγαίου ή λίγο παραπάνω μίλια χωρικών υδράτων ή κάτι τέτοιο όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά ακριβώς να ακροτηριάσουν γεωπολιτικά την Ελλάδα, να επιβάλλουν μια παρανοϊκή ανάγνωση πραγματικότητας επί του Αιγαίου και στην ακόλουθα, επειδή η εθνική κυριαρχία είναι ένα καινείο μέγεθος, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα άτυπο προτεκτοράτο.
Οπότε, νομίζω ότι έχουμε φτάσει σε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση και οφείλουμε να κάνουμε τα αυτονόητα, δηλαδή να υπερασπίσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Αλλιώς, μέσα σε έναν τόσο ανταγωνιστικό κόσμο, δεν είναι μόνο η Τουρκία, είναι ότι θα μεταβληθείς σε μια χώρα την οποία δεν θα την παίρνει απολύτως κανένα σοβαρά και τότε τα πράγματα θα είναι πολύ επικίνδυνα γενικότερα.
Θέλω να τονίσω ότι ούτε στα ίμια, ούτε τώρα η Τουρκία έχει κάποιο πλεονέκτημα εμφανές, πολλό δε μάλλον ένα σοβαρό στρατιωτικό πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδος. Έχει τα δικά της δυνατά σημεία, έχει και τα αδύνατα και η Ελλάδα το ίδιο. Δεν είναι πιο ισχυρή η Τουρκία από ότι η Ελλάδα. αντιθέτως και οι εξελίξεις αυτό που λέμε στο χώρο της πολεμικής, της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνολογίας του πολέμου ευνοούν πρωτίστως την Ελλάδα υπό την έννοια ότι όπως βλέπουμε και στην Ουκρανία και αλλού με πολύ λίγα χρήματα μπορείς να αναπτύξεις ασύμετρες ικανότητες και αν τις παντρέψεις αρμονικά με τη γεωγραφία στην οποία καλούνται να δράσουν στην οποία η γεωγραφία βολεύει την Ελλάδα στο Αιγαίο τότε μπορείς να έχεις δραματική αύξηση των μαχητικών ικανοτήτων σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Και η Τουρκία, επαναλαμβάνω, είναι μια στρατηγικά ασταθής χώρα. Είναι ένας παγωμένος εμφύλιος πόλεμος. Άρα μια πολεμική περιπέτεια με την Ελλάδα που δεν θα της έβγαινε με θριαμβευτικό τρόπο μπορεί να οδηγούσε ακόμη και σε δραματικές εξελίξεις στο εσωτερικό της και πολύ περισσότερο στο να χάσει το γόητρό της, το οποίο είναι κομβικό κομμάτι για την υψηλή στρατηγική της Τουρκίας δεδομένου ότι θέλει να εξελιχθεί σε μια αυτοκρατορία ευρασιατική όχι απλώς σε περιφερειακή δύναμη.
Οπότε, επαναλαμβάνω, στις επικίνδυνες εποχές υπάρχουν και ευκαιρίες κανείς δεν είναι ανίκητος, πολλοδε μάλλον η Τουρκία πρέπει όντως να θεραπεύσουμε αυτό το τραύμα της αδράνειας το οποίο υπάρχει πάρα πολύ έντονο και ξεκινάει από την Κυπριακή τραγωδία και να αισκήσουμε μια σοβαρή αποτρεπτική πολιτική στρατηγική σε όλα τα επίπεδα και το διπλωματικό και το στρατιωτικό έναντι της Τουρκίας.
Και ένα τελευταίο. Κοιτάξτε να δείτε. Υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρών για την ελληνική διπλωματία. Η Τουρκία ακριβώς γιατί είναι πάρα πολύ φιλόδοξη. σε μια ευρασιατική σκακέρα η οποία βρίσκεται σε πολύ ρευστή κατάσταση. Είναι δεδομένο ότι πατάει πολλούς κάλους, να το πούμε έτσι απλά και λαϊκά. Καμία δύναμη στην Ευρασία αλλά και η Περατλαντική δεν θέλει μια ανεξέλεγκτη και πανίσχυρη Τουρκία στην περιοχή, στην κρίσιμη αυτή περιοχή του κόσμου που θα επιβάλλει τη δική της ατζέντα.
Άρα υπάρχει, το ξαναλέω, πεδίο δόξης λαμπρών και για την ελληνική διπλωματία να δημιουργήσει μια αρχιτεκτονική ανάσχεση της Τουρκίας η οποία θα μπορεί να λειτουργεί πολλαπλώς. Γίνονται πράγματα, αλλά νομίζω ότι τα περιθώρια είναι πάρα πολύ μεγαλύτερα από αυτά που βλέπουμε αυτή τη στιγμή. Κύριε Γρήγορα, σας ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συζήτηση και ελπίζω αυτά που μας είπατε να τα ακούσουν όσο δυνατόν περισσότερο και λίγο πιο ψηλά στην ιεραρχία της χώρας.
Σας ευχαριστώ πολύ. Σας ευχαριστώ και εγώ. Να είστε καλά. Γεια σας.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα