Skip to content
PodBase
Αλάτι και Πιπέρι - Σ.Κ.Λ.Ε. Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (Γιώργος Σαμπροβαλάκης - Γαρυφαλλιά Μανελάκη)

Αλάτι και Πιπέρι - Σ.Κ.Λ.Ε. Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (Γιώργος Σαμπροβαλάκης - Γαρυφαλλιά Μανελάκη)

Αλάτι και Πιπέρι
Σεπτέμβριος 19, 2026 01:03:52 Σεζόν 1 Επεισόδιο 12
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Στο 12ο επεισόδιο του Αλάτι & Πιπέρι καλεσμένοι του Φίλιππου Μαράκη , ο Γιώργος Σαμπροβαλάκης και η Γαρυφαλλιά Μανελάκη, Πρόεδρος και Γενική Γραμματέας αντίστοιχα του Περιφερειακού Συμβουλίου Κρήτης. Ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος ως ανεξάρτητο και αυτοδιοίκητο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) εκπροσωπεί επιστημονικά και επαγγελματικά όλους τους Κοινωνικούς Λειτουργούς της χώρας με περισσότερα από 10000 εγγεγραμμένα μέλη. Ποιος είναι ο ρόλος του κοινωνικού λειτουργού στη κοινωνία; Ποιος στα σχολεία ; Πως ένας κοινωνικός λειτουργός υποστηρίζει άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ) και τις οικογένειες τους ; Η Γαρυφαλλιά και ο Γιώργος, μας μιλάνε για τα προβλήματα αλλά και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά στο πεδίο, τα γραφειοκρατικά κωλύματα, την θεσμική ανυπαρξία, καθώς και τον καθημερινό αγώνα που δίνουν για να πραγματοποιούν το λειτούργημα τους.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Αλάτι και πιπέρι το πόρκας που δίνει γεύση Αλάτι και πιπέρι πάμε εδώ σε μια δόση Το πάγκας που δίνει γεύση, αλάτι και πιπέρι. Πάμε εδώ σε μια δόση. Καλημέρα ή καλησπέρα σε όλες και όλους, ανάλογα το πότε ακούτε τέλος πάντων αυτό το podcast. Στο μικρόφωνο, όπως πάντα, ο Φίλιππος Μαράκης σε ένα ακόμα επεισόδιο αλάτι και πιπέρι.

Εσείς μας ακούτε σταθερά μέσα από το kretanews.eu καθώς και μέσα από τις μεγαλύτερες podcast πλατφόρμες όπως είναι το Spotify και τα Apple Podcast Σήμερα έχουμε τη χαρά και την τιμή να έχουμε στην παρέα μας τον Γιώργο Σαμπροβαλάκη και την Γαρυφαλιά Μανελάκη Πρόεδρο και Γενική Γραμματέα του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος στο Περιφερειακό Συμβούλιο Κρήτης Καλησπέρα παιδιά Καλησπέρα σας Ευχαριστούμε Εγώ ευχαριστώ για τη τιμή που μας κάνετε και θα πούμε πραγματάκια όμορφα σήμερα να αναδείξουμε κάποια θέματα να αναδείξουμε βασικά πολλά θέματα αλλά για να καταλάβουν και οι ακροατές μας τι θέλουμε να πούμε μας μπορούμε απευθείας στο ψητό, τι λέτε Λοιπόν, ρωτάω και απαντάτε εσείς όποιος κρίνει από εσάς ποιος είναι πιο involved σε αυτή την ερώτηση τέλος πάντων Λοιπόν, ξεκινάω ρωτώντας, θα πούμε δύο πραγματάκια αναφορικά για την αλήθεια από το πεδίο και την καθημερινότητα του συνδέσμου και ήθελα να ρωτήσω ποια είναι η πραγματική εικόνα που αντικρύζει ένας κοινωνικός λειτουργός στην Κρήτη σήμερα

μακριά από τα ωραιοποιημένα στατιστικά. Αρχικά να πούμε ότι η εικόνα που αντικρύζει ο κοινωνικός λειτουργός στην Κρήτη δεν διαφέρει ιδιαίτερα πολύ από την εικόνα που αντικρύζει συνολικά στη χώρα. και αυτή δυστυχώς δεν είναι ούτε ιδανική όπως παρουσιάζεται ή τέλος πάντων η ιδανική της μορφή μέσω μιας φιλανθρωπικής διάστασης ούτε ερώδυνη στην καθημερινότητα.

Και αυτό σημαίνει πολλά και για μας, τους επαγγελματίες του πεδίου, αλλά φυσικά και για τους ανθρώπους που καλούμαστε να εξυπηρετήσουμε. Το τι ποιότητα υπηρεσιών και τι τελικά παρέχεται πρακτικά. στο σύνολο των κοινωνικών υπηρεσιών να το βάλουμε. Για παράδειγμα, η βασική συνθήκη που σήμερα αντιμετωπίζουμε ως κλάδος, αλλά φαίνεται να επεκτείνεται συνολικά στο προνοιακό κομμάτι και της υγείας, είναι η απόλυτη σε βαθμό υποστελέχωση.

Μιλάμε για αριθμούς πολύ κάτω από τις πραγματικές ανάγκες, αλλά και πολλοί να ήμασταν, αν έτσι που είναι το σύστημα, που φαντάζομαι θα συζητήσουμε μετά παραμένει, πάλι δεν θα κάνουμε δουλειά. Και ακούμε για υποστελέχωση από φορείς, από οργανισμούς, από παντού. Τελικά δεν λιβόμαστε από αυτή την έννοια και από αυτή τη σταθερά σε αυτή τη χώρα που ζούμε.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που συναντάτε στην πρώτη γραμμή στην καθημερινότητά σας? Να ξεκινήσω από σχολιάζοντας ότι είμαστε πλούσιοι στη φτώχεια υπηρεσιών στη χώρα και αυτό εκφράζεται στην καθημερινότητα. Τι σημαίνει όμως μία μέρα σε μια τυπική κοινωνική υπηρεσία ας πούμε ενός Δήμου. Σημαίνει καταρχήν στο Δήμο σίγουρα πάμπολα καθήκοντα.

Ένα μεγάλο μέρος όμως της ευθύνης είναι η παιδική προστασία που έχει μετακυλιστεί στους Δήμους εδώ και χρόνια, χωρίς όμως ούτε τα απαραίτητα μέσα, ούτε την απαραίτητη εκπαίδευση στο παρελθόν, ούτε την νομική στήριξη των συναδέλφων όπου χρειάζεται και φυσικά χωρίς την πραγματική υπόσταση της κοινωνικής φροντίδας. Δηλαδή πολλές φορές καλούμαστε να παρεύουμε σε κάποιες υποθέσεις και στο τέλος μένει μόνο η παρέμβασή μας, μένει μόνο το γραπτό μας και ουσία, δουλειά, Πέρα από αυτή που θα κάνει ατομικά συνήθως ή συλλογικά η υπηρεσία, ατομικά ο κοινωνικός δουλειός ή συλλογικά η κοινωνική υπηρεσία, μένει εκεί.

Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό, αν σε ρωτούσε κάποιος, δηλαδή τι θα απαντούσες. Το πιο εύκολο να πούμε είναι ότι είναι επιλογή. Και θα πω τώρα ότι είναι εκτεταμένο αυτό που αγγίζει στις κοινωνικές υπηρεσίες, το προνοιακό κομμάτι που λέγαμε ίσως στο παρελθόν, σήμερα μπορούμε να το πούμε καλύτερα κοινωνική φροντίδα, κοινωνική προστασία, είναι απογυμνωμένο δεκαετίες, απλά τώρα εκφράζεται περισσότερο.

Η υγεία, για παράδειγμα, που είναι δίπλα σε αυτό, το ίδιο δεν συμβαίνει, δεν είναι επιλογή. Πόσα χρήματα κατευθύνονται σε τράπεζες, σε φοραπαλλαγές για αυτούς, σε πολεμικές δαπάνες, αλλά στην πρόνοια βλέπουμε πολύ χαμηλότερους προϋπολογισμούς, προϋπολογισμούς στην πράξη, να το πούμε και μαθηματικά και δημοσιοοικονομικά όπως το λένε.

Και η βασική απάντηση που παίρνουμε, γιατί πρόσφατα κάναμε, μάλλον πρόσφατα, πέρυσι το Μάρτη, κάναμε μια παρέμβαση με την κεντρική διοίκηση του Συνδέσμου και συναντηθήκαμε με τον κύριο Σκέρτσο και μας έβαλε ότι πείτε μου κάτι να σας κάνω που δεν έχει δημοσιοοικονομικό κόστος. Μη μου προτείνετε κάτι που κοστίζει. Μάλιστα Έκανες αναφορά πριν έτσι για την παιδική προστασία τέλος πάντων και θα ήθελα λίγο να σταθούμε σε αυτό καθώς έχω μαζέψει κάποιες τέτοιες ερωτήσεις που θέλω να σας κάνω σε αυτό να σας κάνω σε αυτό η παιδική προστασία η παρέμβαση στα σχολεία η παιδική προστασία έρχεται στην επικαιρότητα συνήθως εκ των υστέρων πως εντοπίζονται τα δομικά κενά στην πρόληψη Πώς εντοπίζονται τα δομικά κενά Εδώ θα απαντήσω κάπως εγώ ότι Το θέμα είναι ότι η πρόληψη δεν υπάρχει Γιατί όταν φτάσουμε να μιλάμε για αντιμετώπιση της παιδικής προστασίας Έχει συνήθως τη μορφή μιας εισαγγελικής παραγγελίας Επομένως όταν έρθει η εντολή από τον εισαγγελέα Βασικά αν θες να αναφέρει τη διαδικασία πώς γίνεται

Θες να αναφερθώ στη διαδικασία Πες του και αυτού Ωραία. Καταρχάς διαφέρει η πρόληψη από την αντιμετώπιση. Η αντιμετώπιση σημαίνει ότι έχει παρέμβει ήδη ο εισαγγελέας, έχει διατάξει οι κοινωνικές υπηρεσίες να εισέλθουν στην οικία, στην οικογένεια, να διαπιστώσουν, να αξιολογήσουν την προβληματική και να κάνουν παρέμβαση.

Το θέμα είναι ότι δυστυχώς δεν υπάρχει πρόληψη στην Ελλάδα έτσι ώστε να μην καταφθάνουν τόσες πολλές εισαγγελικές παραγγελίες και το κομμάτι της παιδικής προστασίας να μην έχει υπερφορτωθεί και να μην έχει επιφορτήσει τόσο πολύ κατά κυριολόγο τη τοπική αυτοδιοίκηση τους Δήμους και τους κοινωνικούς λειτουργούς που δυστυχώς δεν επαρκούν για να καλύψουν όλον αυτόν τον αριθμό.

Και για να τους συνδέσω λίγο με αυτά που απαντήθηκαν πριν, ερωτήθηκαν και απαντήθηκαν, δυστυχώς στην εποχή μας δεν μετράει η ποιότητα των υπηρεσιών. Καταμετράται η ποσότητα. Επομένως, αριθμητικά, ναι, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε φτάσει μεγάλους αριθμούς εισαγγελικών παραγγελιών σε όλους τους Δήμους. Αυτό δεν είναι μόνο φαινόμενο της Κρήτης, είναι πανελλαδικό φαινόμενο, με φαινόμενα τόσο ενδοικογενειακής βίας, παραβατικότητας, παραμέλης κακοποίηση.

αλλά στην ποιότητα εδώ θα πούμε ότι δεν έχουμε την ευχέρεια οι επαγγελματίες να παρέχουμε την ποιότητα των υπηρεσιών που διοντολογικά τουλάχιστον θα θέλαμε Αλήθεια, μετά από μια εισαγγελική παραγγελία, το πρώτο πράγμα που συναντάτε θα είστε σε μια επίσκεψη κατοίκων σε μια ευάλωτη οικογένεια. Τι είναι, ποια είναι η κατάσταση.

Νομίζω ότι πλειοψηφικά οι περισσότερες περιπτώσεις πάσχουν δομικά. Δηλαδή έχουμε οικογένειες οι οποίες μπορεί να αναδεικνύεται κατά πρώτο λόγο ατομικό το πρόβλημα αλλά δεν είναι. Υπάρχουν θέματα βιοπορισμού, υπάρχουν θέματα έτσι που συνδέονται με προγενέστερα συστήματα τα οποία δεν παρενέβησαν έτσι ώστε να φοραγγίσουν τους οικογενειακούς δεσμούς τον οικογενειακό θεσμό τον ίδιο.

Εκεί είναι που μιλάμε για πρόληψη. Επομένως όταν έχεις μια οικογένεια η οποία δεν έχει να βιοποριστεί όπου ας πούμε η αναφορά έχει φτάσει στον εισαγγελέα από το σχολείο που λέει το σχολείο ότι το παιδί έρχεται παραμελημένο. Μπαίνουμε εμείς στο σπίτι και διευστώνουμε ότι αυτή η οικογένεια δεν μπορεί να βρει εργασία είτε λόγω του προφίλ και της ταυτότητας των γονέων όπως είναι ας πούμε μετανάστες όπου το ίδιο το σύστημα τους απορρίπτει από το να ενταχθούν.

πώς εμείς οι επαγγελματίες θα πάμε να μιλήσουμε γιατί για το πώς θα διαπαιδαγωγούν, θα φροντίζουν το παιδί τους το θέμα είναι τι κάνει η ίδια η κοινωνία για να τους παρέχει τα μέσα αυτό το κενό να το καλύψουν να μην έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο Αναφέρθηκες στα σχολεία και δεν μπορώ να μην ρωτήσω θα ήθελα να μου πείτε πώς λειτουργεί σήμερα ο θεσμός του σχολικού κοινωνικού λειτουργού στα σχολεία της χώρας.

Να πούμε γι' αυτό, αλλά αν μου επιτρέπεις να φάλλω μια πτυχή και για το προηγούμενο ζήτημα, που εντάξει ακουμπάει και το σχολείο, με τον τίτλο που είπαμε, παιδική προστασία, δυστυχώς έχουμε φτάσει να εννοούμε παιδική προστασία ή σύστημα τέλος πάντων παιδικής προστασίας μόνο το δεύτερο σκέλος, δηλαδή την καταστολή σε εισαγωγικά.

Το ότι έχεις στάσει πια με μια εισαγγελική τολή να πρέπει να παρέμβεις, που και αυτό είναι χρήσιμο προφανώς όταν υπάρχει κίνδυνος για ένα παιδί, εκεί πρέπει να το προστατεύσεις. Όμως η ουσιαστική προστασία για μας και για κάθε επιστημονική ουσιαστική προσέγγιση είναι μια ολόπλευρη διαδικασία. άρα από πλήρη στήριξη της οικογένειας, του παιδιού να υπάρχουν υπηρεσίες και δομές ώστε να μπορεί να γίνει αυτό σε αυτή τη λογική θα μπορούσε να ενταχθεί και η σχολική κοινωνική εργασία που λέμε η παρέμβαση στο σχολείο που σκοπό δεν έχει μόνο την προστασία έτσι όπως το χαρακτηρίζει το σύστημα δηλαδή την άμεση προστασία ενός παιδιού αλλά συνολικά την ανάπτυξή του, τη στήριξη των γονιών και τη στήριξη και του εκπαιδευτικού συνόλου, αν το θέλουμε.

Γιατί αν θέλουμε να παρεύουμε συνολικά πρέπει να βοηθήσουμε όλο το σύστημα, όλα τα μέρη του, τους δασκάλους, τους γονείς, τα παιδιά. Δεν είναι ξέχωρο σύστημα. Ωστόσο, έχουμε το εξής παράδοξο. Ενώ η σχολική και κοινωνική εργασία είναι ένα υποσχόμενο στη χώρα μας πεδίο, δηλαδή έχει ανοίξει αρκετά μεγάλη βεντάλια και έχουν απορροφηθεί σε ένα βαθμό, στην πλειοψηφία τους βέβαια αναπληρωτές οι συνάδελφοι στα σχολεία, είναι ένας κοινωνικός διτουργός σε πέντε και στην καλύτερη σε τέσσερα σχολεία την εβδομάδα.

δηλαδή πρέπει να αλλάζεις το διακόπτη κάθε μέρα σε άλλο σχολείο, με άλλα παιδιά, με άλλες υποθέσεις και φυσικά μπορεί του χρόνου να μείνεις σε αυτό το πιθανότερο αν είσαι αναπληρωτής και να πρέπει να έρθει κάποιος άλλος να ξανακάνει joining με τα παιδιά και αν κάνει δεν υπάρχει δηλαδή και δεν είναι τώρα μυρολόγη από εμάς μυρολατρικό η σταθερότητα είναι επιστημονικά αποδεικμένο ότι η σταθερή σχέση ο δεσμός αποδίδει πολύ καλύτερα στη φροντίδα στην παρέμβαση, στο να πετύχει το σχέδιο που κάνεις και στην εμπιστοσύνη εδώ που τα λέμε.

Ζούμε σε μια εποχή ειδικά στα παιδιά, στα σχολεία μέσα ακούμε για bullying, για περιπτώσεις οι οποίες επεμβαίνουν συχνά πλέον κοινωνική λειτουργία. Πώς διαχειρίζεστε αυτά τα αυξανόμενα φαινόμενα όπως ο σχολικός εκφοβισμός ή ακόμα και η ενδιακογενειακή βία. Λοιπόν πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο το ότι το σχολείο όπως κάθε θεσμός αν το θέλουμε που ζούμε και υπάρχουμε δεν είναι σε κάποιο κοινωνικό κενό άρα μοιραία θα αντιγράφει ή τουλάχιστον θα τα ανακλά και τα καλά και τα κακά μιας κοινωνίας Μα μικρογραφία της κοινωνίας μας είναι Είναι μικρογραφία με λιγότερους πως να το πούμε καταναγκασμούς που κρατάνε προς τα πίσω, εκφράζονται όλα.

Και φυσικά στο σχολείο έχεις και την πλήρη κοινωνικοταξική εικόνα. Έχεις από τα φτωχά μέχρι τα πιο πλούσια παιδιά, πιο εύρωστα οικονομικά, οπότε μπορείς να δεις σε ένα μεγάλο εύρος τι διάφορες της κοινωνίας και πού ακριβώς χτυπάνε περισσότερο αυτές οι κοινωνικές παθογένειες. Όμως, παραβατικότητα είναι πολλά πράγματα. παραβατικότητα είναι με κάποια παιδιά να παίζουν με κάτι που δεν είναι στην ιδιοκτησία των γονιών τους αν το βάλουμε έτσι το θέμα όμως εδώ δεν είναι να συζητήσουμε το νομικό σκέλος αλλά το ηθικό και το πως τελικά φτάνουν στη βία στη βία η συμπεριφορά και εδώ νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται και για τους επαγγελματίες για εμάς είναι να ξεχωρίσουμε ότι γενικά είναι βία η κατάσταση γύρω μας είναι βία ο γονιός ενός παιδιού να μην μπορεί να του παρέχει τα απαραίτητα.

Είναι βία να μην το βλέπει το παιδί του ποτέ επειδή δουλεύει 12 ώρες και 13 ώρες. Και τι παιδική προστασία για να τη γυρίσεις αυτό. Πώς μπορείς να μιλάς για παιδική προστασία όταν λείπουν οι γονείς για να τα βγάλουν πέρα όλη μέρα. Πώς το διαχειρίζεις θέλεις για αυτό. Θα σας πω πολλοί γονείς παρότι οι πολλοί γονείς που αναγκάζονται να το κάνουν αυτό και ξέρετε στην Κρήτη έχουμε και ξέρω δεν έχω πάλι που είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα εντατικοποίηση, εργοστάσια είναι αυτοί που συνήθως εντάξει από προσωπική πίερα τουλάχιστον θα προσπαθήσουν όταν τους καλέσεις στο σχολείο αν υπάρχει ένα ζήτημα να έρθουν που φυσικά και αυτό δεν υπάρχει είναι πρωινό μόνο έτσι Δεν υπάρχει όμως ένα ολοκληρωμένο σύστημα που θα τον παραπέμψω εγώ το γονιό αν όντως χρειάζεται βοήθεια και είναι πρόθυμος, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα.

Δεν υπάρχει δηλαδή ένα ολοκληρωμένο σύστημα ώστε απ' έξω να μπορώ να τον παραπέμψω. Για το πιο απλό, πρέπει να παεράσει και δασί το παιδί του. Πού θα απευθυνθεί όταν υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Κρήτη μόνο ένας δημόσιος παιδοψυχίατρος στο Παγνή. που είναι αναγκαία δηλαδή η γνωμάτευση του παιδοψυχιάτρου γιατί όπως καταλαβαίνετε όλα αυτά, όλες αυτές τις υπηρεσίες διέμονται από μια διεπιστημονικότητα.

Όλοι έχουν ένα ρόλο. Ο λογοθεραπευτής στο κεδασί, ο ψυχολόγος, ο κοινωνικός διτουργός αντίστοιχα στα σχολεία. Πώς θα συμβεί αυτό όταν στο ιατροπαιδαγωγικό δεν υπάρχει παιδοψυχίατρος δύο χρόνια τώρα που ήταν και μόνο ιδιώτες. Άρα και η δουλειά σου πάλι είναι επεπερασμένη στο σχολείο. Ωστόσο και στο σχολείο και στο Δήμο και σε κάθε πλαίσιο, το ανθρώπινο στοιχείο, ο κρίκος που μας συνδέει είναι η εμπιστοσύνη.

Καταχτώντας την αυτή στη δουλειά μας με τους εξυπηρετούμενους, πολλές φορές μπορούμε να δούμε οι ίδιοι πια να σηκώνονται, να διεκδικούν αυτό που τους ανήκει. Και αυτό είναι που νομίζω μας κρατάει και πολλοί σε αυτή τη δουλειά. πολλούς σε αυτή τη δουλειά. Οπότε, αν σας ρωτούσα ουσιαστικά τι χρειάζεται άμεσα έτσι ώστε το σχολείο να μετατραπεί σε ένα πραγματικό δίκτυ προστασίας για τα παιδιά, τι θα απαντούσατε.

Γιατί καλό είναι να αναδεικνύουμε όλα τα προβλήματα αλλά να προτείνουμε και κάποιες λύσεις. Θα πω ότι προφανές και δεν θα είναι μόνο για τους κοινωνικούς δουλειούς. Θα πω ότι πρέπει ένα σχολείο να είναι ασφαλές. και η ασφάλεια ξεκινάει από το φυσικό αντικειμενικό περιβάλλον, δηλαδή την ίδια την υπόσταση του σχολείου. Ασφαλές σημαίνει σωματικά, παράλληλα ψυχικά, να μην είναι στρεσογόνο, να είναι ένα ευχάριστο περιβάλλον, όχι ευχάριστο με ζωγραφιές απαραίτητα και μόνο επιφανειακά ζητήματα, αλλά να μην είναι εξεταστικό κέντρο, να μην συντονίζεται ακόμα περισσότερο, να μην προμοτάρεται ακόμα περισσότερο ανταγωνισμός μεταξύ των παιδιών για την επίδοση και όχι για την ουσία.

Και φυσικά να υπάρχει μια σταθερότητα. Και εκείνη έχει πολύ σημαντικό ο ρόλος του δασκάλου θα πω. Αυτό θα έλεγα. Ότι δεν μπορεί σήμερα να πεις υπάρχουν οικισμοί δίπλα μας, στο Ηράκλειο, χωριά ας πούμε, που μπορεί τα παιδιά έξι χρόνια στο δικαιωματικό να μην έχουν ξεσκολλήσει, που λέμε και εδώ, με ίδιο δάσκαλο. Αυτό από μόνο του είναι ζήτημα Αλλά στο κομμάτι των κοινωνικών υπηρεσιών πάλι θα βάλω την πτυχή ότι δεν μπορείς να είσαι μια μέρα τη βδομάδα και να κάνεις ουσιαστική δουλειά ακόμα και αν κάνεις παραπάνω όπως απέναντι από το χέρι σου θα χάσεις προφανώς κάτι Άρα χρειάζεται μια πλήρως τελεχωμένη διεπιστημονικά κοινωνική υπηρεσία στα σχολεία με κοινωνικό λειτουργό ψυχολόγο, νοσηλευτή σε κάθε σχολείο όχι μόνο που υπάρχει μια αλλεργία, μια νόσος και για 400 παιδιά ένας άνθρωπος, βοηθητικό προσωπικό, δάσκαλοι προφανώς.

Άρα συζητάμε ότι για να πετύχει ένα σχολείο δεν μπορείς να μιλήσεις για μια ειδικότητα μόνο. Αντίστοιχα για να πετύχει το σχολείο πρέπει να στελεχθεί το και δασί καλύτερα, για να φροντίζει να περνάνε τα παιδιά νωρίτερα, να υπάρχουν κοινωνικές υπηρεσίες, ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες, υγεία, πρόληψη γύρω από το σχολείο και αυτόν αποτελεί δίκτυο.

Πάμε τώρα στο πονεμένο κομμάτι ψυχική υγεία και στήριξη αμαία, το οποίο είναι τεράστιο κεφάλαιο και δικό σας φαντάζομαι. Ποια είναι η κατάσταση των δομών ψυχικής υγείας στην περιφέρεια της Κρήτης σήμερα? Είναι δύσκολα τα πράγματα γενικότερα Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω αυτή τη στιγμή Μιλώντας για ψυχική υγεία Και μιλάω έτσι λίγο απογοητευτικά Γιατί έχω εργαστεί στο κομμάτι της αξιολόγησης Πιστοποίησης αναπηρίας Εγώ αυτό που έχω να πω είναι ότι οι άνθρωποι Οι οποίοι αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας είτε εκγενητής είτε το απέκτησαν στην πορεία της ζωής τους, είναι χαομένοι.

Δεν γνωρίζουν από πού βασικά τις βασικές οδηγίες πώς θα κινηθούν, πώς θα βοηθήσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους. Το κομμάτι αμαία, ναι μεν γνωρίζουμε, αντιμετωπίζουμε όλοι οι καταστάσεις, έχουμε γνωστούς φίλους, οικογένεια, δυστυχώς δεν είναι πλέον η στήριξη έτσι όπως θα έπρεπε. από το απλό που είπαμε το να περάσει κάποιο παιδί από το κεδασί έχοντας μία ή από παιδοψυχίατρο Αν θέλετε εδώ να βάλω μία παρένθεση πείτε τι είναι το κεδασί γιατί μπορεί πολλοί ακροατές να μην γνωρίζουν Το κεδασί είναι η υπηρεσία που αξιολογεί τα παιδιά για τις μαθησιακές δυσκολίες θα πρέπει να γίνει η εισήγηση από τη σχολική μονάδα για να περάσει το παιδί από το κεδασί μπορεί να διαπιστωθεί μετά αν χρειάζεται παράλληλη στήριξη ή τμήμα ένταξης και οποιαδήποτε παρέμβαση τέλος πάντων που προτείνει η διεπιστημονική ομάδα.

Όταν υπάρχουν άλλες παθήσεις και ψυχοπαθολογία τότε μιλάμε για παιδοψυχιατρική εκτίμηση, όπου δυστυχώς στο κομμάτι των παιδιών αυτό που είπαμε, καταρχάς σε επίπεδο Κρήτης υπάρχει ένας παιδοψυχίατρος σε δημόσιο νοσοκομείο, Δεν υπάρχει άλλος. Οι κλινικές και η παιδοψυχιατρική κλινική του παγνεί ασφικτιά. Γνωρίζουμε ότι πολλές φορές ο παιδοψυχίατρος δεν επαρκεί για να καλύψει όλα τα περιστατικά.

Οι γονείς πολύ συχνά καταφεύγουν σε ιδιώτες. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Εννοείται γιατί είναι πολύ κοστοβόρο αυτό για τους ίδιους και επιβάρηση τεράστια και χρονοβόρο γιατί έχω ακούσει ας πούμε ότι και στον ιδιότητα περιμένεις αρκετούς μήνες μέχρι να εξυπηρετηθείς για μία απλή ανανέωση μιας γνωμάτευσης. τώρα όσον αφορά τις άλλες μονάδες ψυχικής υγείας δυστυχώς και εκεί η υποστηλέχωση έχει χτυπήσει την πόρτα πάρα πολύ και λόγω συνταξιοδοτήσεων και λόγω έλλειψη δικοτήτων και θέσεων που δεν έχουν ανοίξει, δεν έχουν καλυφθεί αυτό επηρεάζει όλες τις διαδικασίες και τώρα σε γενικότερο μιλώντας για την ψυχική υγεία αν μιλήσουμε για την περιφέρεια Κρήτης εγώ θα το εντάξω λίγο και στο κομμάτι των σχολείων αλλά θα κάνω μια άλλη σκέψη η οποία θέλω να αναφερθεί Εγώ αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι μιλώντας για την εκπαίδευση, ακόμα και πλαίσια εκπαιδευτικά, τα οποία προορίζονται για παιδιά με προβλήματα υγείας και ειδικές καταστάσεις, δεν είναι, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις έτσι ώστε το απλό να είναι προσβάσιμα.

Ίσοδο σχολείου ας πούμε που να μην υπάρχει κάλυψη, να μην υπάρχει στέγαστρο έτσι ώστε τα παιδιά να μην βρέχονται κατά την είσοδό τους στο σχολικό χώρο να μην υπάρχει ασανσέρ, μιλάμε τώρα και για τα αυτονόητα Ναι, εδώ μπορεί να συμπληρώσει και ο συνάδελφο Δεν ξέρω αν θυμάστε πριν περίπου 1,5 χρόνο που το ΕΚ, το Ειδικό Γυμνάσιο Κοιμνάσιο κατέρευσε μετά από μια νεροπομπή.

Εκεί πάλι είχαμε κάνει παρέμβαση, εμείς ο Συλλόγος είχαμε προσπαθήσει. Ωστόσο στο κομμάτι της... Επειδή τα αγγίζει όλα τελικά αυτή η φτώχεια που λέγαμε, η ένδυα στις υπηρεσίες, αλλά αλλού ξέρουν να πηγαίνουν. Τι συμβαίνει τώρα στη ψυχική υγεία και στις χρόνιες νόσους όμως, συνολικά, μιας και μιλήσαμε και για τα άτομα με ανεπίρεια, αυτό που λέγαμε δεν υπάρχει καμία πρόληψη η κλινική του Παγνή για παράδειγμα που είναι μια από τις μεγαλύτερες κλινικές αλλά δεν υπάρχει στο Λασίθι έχει μόνιμα 7-8 ράτζα πάντα γιατί δεν υπάρχει όμως στην κοινότητα δουλειά δεν υπάρχουν δομές άρα θα συμβεί αυτό παιδοψυχίατρους όπως είπαμε πριν δεν υπάρχουν παιδοψυχιάτροι αλλά Ένας, πρέπει να πούμε, ότι ο χάρτης, σε εισαγωγικά, της ψυχικής υγείας στη χώρα μας, πήγε δεκαετίες πίσω με το νομοσχέδιο για την υποτιθέμενη ολοκληρώσεις ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, όπου, ακούστε τώρα να δείτε, έγινε ολόκληρη διαπάλη χρόνων στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ώστε η ψυχική υγεία να είναι αποσπασμένη από τον γενικό όρο υγεία.

Νομίζω σχετικά πρόσφατα εντάκτηκε. Ναι, ήταν κάποιες καταδίες, αλλά πια, δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς, αλλά πια, και εντάξει, το καταλαβαίνουμε όλοι ότι δεν μπορείς να αποσπάσεις την σωματική υγεία από την πνευματική ψυχική υγεία. Ένα πράγμα είναι η υγεία. Και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε και έτσι θα το αντιμετωπίζουμε άνθρωποι που είμαστε ταγμένοι με την επιστημονική σκέψη.

Και ήρθαμε σήμερα, τα είχαμε να ολοκληρώσουμε μια ψυχιατική μεταρρύθμιση και αποσπάσαμε την ψυχική υγεία από την υγεία σε άλλο φορέα. Θα μου πεις διοικητικά το κάναμε. Ναι, αλλά το κάνεις στην πράξη. Το αποσπάς, γυρίζεις δεκαετίες πίσω από αυτή την αντίληψη. Αποσπάς και την απεξάρτηση. Τα κάνεις άλλα διοικητικά κέντρα στη ΣΥΠΕ.

μπορεί δηλαδή να έχεις μια κλινική μέσα σε ένα νοσοκομείο το προσωπικό αυτής της κλινικής δεν ανοίξει το νοσοκομείο αλλά ανοίξει την ΥΠΕ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία τη διασύνδετική και τη λειτουργία ακόμα και της κοινωνικής υπηρεσίας πως αν δεν υπήρχε κοινωνικός δουλειός στην κλινική δεν θα βοηθούσε για την κοινωνική αποκατάσταση ενός ασθενή έχουμε τέτοια ζητήματα τα οποία έκαναν ακόμα χειρότερη την εικόνα αλλά ερχόμενος τώρα και στις χρονίες νόσου που είπαμε και για τα αμαία θα σας πω το πιο απλό.

Ας πούμε ότι καλείται ένας κοινωνικός διευθυντουργός στο Ρέθιμνο να στηρίξει μια οικογένεια με έναν ογκολογικό ασθενή. Συμβουλευτικά. Το γνωρίζετε ότι στο νοσοκομείο του Ρεθίμνου δεν υπάρχει λειτουργική ογκολογική κλινική. όσο και να τον στηρίξω εγώ αν είμαι εκεί κοινωνικός δουλειός όταν η οικογένεια πρέπει να φεύγει χιλιόμετρα και νομίζω γίνεται μια-δυο φορές τη βδομάδα ογκολογικό ιατρείο αλλά θεραπείες ουσιαστικά έρχεται κάποιος στο Ηράκλειο ωραία, τι ψυχική ανθικτικότητα να δουλέψω εγώ πώς να δουλέψω με τους ανθρώπους πώς να κάνουμε μια δουλειά πραγματικά επιστημονική και ουσιαστική να συμβάλλουμε είτε αν είναι καταληκτικό στην αποδοχή ακόμα και να είναι αξιοπρεπής η κατάληξη ενός ανθρώπου.

Δεν υπάρχει κανένα πλαίσιο χωσπισκέρ, δηλαδή τελικού σταδίου με στήριξη. Δεν υπάρχει κανένα κέντρο αποκατάστασης. Η νούμερο ένα περιφέρεια στη χώρα παραγωγής αναπηροποίησης, να το πούμε έτσι, μετά από οδικά τυχήματα είναι η Κρήτη και δεν υπάρχει ένα κέντρο αποκατάστασης. δημόσιο οπότε τώρα μπορεί να μιλάμε σαν κοινωνική λειτουργία αλλά ακριβώς επειδή είμαστε τέτοιοι και αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας σε μια ομάδα, σε ένα σύνολο δεν μπορεί να μην τα πούμε αυτά γιατί ότι και να κάναμε εμείς όσοι και να ήμασταν αν δεν υπάρχουν αυτά που λέμε Σίγουρα και ουσιαστικά ήθελα να αναφερθώ στο τελικά ποιες είναι οι υποδομές που που θα πρέπει να υπάρχουν για την αποασυλοποίηση και την αυτόνομη διαβίωση τελικά των ατόμων με αναπηρία ή ψυχική νόση, αν θέλετε.

Πέρα από την ύπαρξη υπηρεσιών, θα πρέπει να τονίσουμε ότι θα πρέπει να υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες, επαρκώς τελεχωμένες, με διεπιστημονική ομάδα. και εδώ μου δίνει το έδαφος την ευκαιρία να πω και να συνεχίσω ένα παράδειγμα στο Λασίθι αυτή τη στιγμή και συγκεκριμένα στον Άγιο Νικόλαο δεν υπάρχει ΕΕΚ ούτε ΓΔΑΠΑΜΕΑ θα πρέπει να μεταφέρονται στην Ιερά Πέτρα να διανύουν τόσα χιλιόμετρα.

Υπάρχουν άτομα τα οποία επειδή έχουν φτάσει το όριο της ηλικίας θα πρέπει να σταματήσουν την εκπαίδευση και οι γονείς δεν ξέρουν, είναι απελπισμένοι στο τι θα κάνουν τα παιδιά τους. Γιατί, ναι, μην ενηλικιώνονται, αλλά παραμένουν για αυτούς παιδιά. Παιδιά που έχουν ανάγκες. Χρειάζονται φροντίδα. Χρειάζονται πέρα όμως από τη φροντίδα, χρειάζονται δημιουργική απασχόληση.

Και φροντίδα, να τους φροντίζει κάποιος άλλος πέρα από τους φροντιστές. γιατί πολλές φορές τους ξεχνάμε τους φροντιστές. Και θα ήταν και μια ερώτηση που θα έκανα παρακάτω γιατί αυτά τα άτομα καλώς ή κακώς είναι εξαρτώμενα. Και είναι και σημαντικό και εκεί πέρα μπαίνει και το κομμάτι του κοινωνικού λειτουργού. Εγώ θα πω το πιο απλό.

Τι συμβαίνει όταν οι φροντιστές, οι γονείς των ατόμων με αναπηρία φεύγουν κάποια στιγμή από τη ζωή. Δηλαδή υπάρχει πρόνοια για την επόμενη μέρα. Πώς δουλεύει το σύστημα σε αυτό Συγγνώμη σε ότι διέκοψα Εδώ σκέφτομαι ότι Νομίζω ότι έχουμε όλοι στο μυαλό μας Τη λέξη ίδρυμα Και όλοι λένε Η άμεση λύση είναι Θα πάνε στα ιδρύματα Για τον οποιοδήποτε περιστατικό Είτε είναι άτομο με αναπηρία Ψυχιατρικός ασθενής Είτε είναι ανήλικο Το οποίο οι γονείς του δεν είναι σε θέση Να το...

ή είχε απομακρυθεί, να το μεγαλώσουν, αριθμητικά τα Ιδρύματα, η Ιδρυματοποίηση. Για μας είναι κόκκινο πανί και μιλάω για μας τους κοινωνικούς λειτουργούς, γιατί σε περιπτώσεις όπου πραγματικά πρέπει να απομακρυθεί κάποιος, η επιλογή είναι το Ίδρυμα, δεν υπάρχουν θέσεις. Δεν υπάρχουν θέσεις. και φυσικά ακόμα και στα ήδη υπάρχοντα ιδρύματα, οποιατισδήποτε μορφής, οι προβληματικές και εκεί είναι τεράστιες.

Και λόγω του μεγάλου αριθμού των περιστατικών τα οποία εξυπηρετούν, αλλά και της υποστελέχωσης. Υπάρχουν τέτοια παραδείγματα. Προσφάτως με το θεραπευτήριο χρονίων παθήσεων στο Λασίθι πάλι, το οποίο έχει αναταράξει πάρα πολύ την επικαιρότητα και την πραγματικότητα για μια τόσο σημαντική δομή. Υπάρχει, εγώ θα πω το εξής, έθουσα οπτικοακουστικής αφής, αισθητηριακής ολοκλήρωσης, η οποία είναι μοναδική και η οποία παραμένει κλειστή για πάρα πολλά χρόνια.

Αναξιοποιητή Τέλος πάντων Εδώ πέρα θα πρέπει Ο λόγος προφανής να πω Ναι αυτό ήθελα να Με πρόλαβες Ότι εδώ είναι θέμα που επενδύουμε Και δεν είναι που επενδύουμε εμείς Η κοινωνική λειτουργία Είναι που επενδύει η κοινωνία Η πολιτεία Και τελικά Θέλουμε να μιλάμε για συμπερίληψη Τι συμπερίληψη είναι αυτή που διατυμπανίζουμε κατά τα άλλα ότι εφαρμόζουμε στην Ελλάδα.

Ως να πούμε, συγγνώμη, ότι η συμπερίληψη αν είναι να σου πάρουν το σπίτι σε πληστηριασμό δεν κοιτάει. Βεβαίως, εννοείται. Αυτό το είδαμε πάρα πολύ. Συγγνώμη τώρα για την παρέμβαση, αλλά είναι έτσι όπως το λέει η Γαρυφαλιά. Και να πούμε ότι εμείς δεν φαντάζομαστε δομές και υπηρεσίες έτσι πώς λειτουργούν σήμερα, δηλαδή ιδρυματικά.

Δεν θέλει πολύ φαντασία να κάνεις μερικά διαμερίσματα σε μια τυπική πολυκατοικία με προσωπικό. Δημόσια υπηρεσία όμως, έτσι. Να έχει προσωπικό 24 ώρες αν χρειάζεται ή προσωπικό βοηθό. Όχι προσωπικό βοηθό που θα έχετε φαντασίως ότι θα είναι εργοδότης ο άνθρωπος με αναπηρία και θα πρέπει να μπει σε ένα πρόγραμμα που είναι για λίγους και για λίγο, όπως είδαμε προσωπικός βοηθός, αλλά να του δώσει τη δυνατότητα να αυτονομηθεί με έναν εργαζόμενο πλήρη δικαιώματα και αυτός δίπλα του για να μπορεί να κάνει σωστά και τη δουλειά του.

Άρα πρέπει εμείς προσπαθούμε όταν λέμε δομές και υπηρεσίες δεν φανταζόμαστε και ούτε προτείνουμε τις δομές που υπάρχουν σήμερα. για παράδειγμα στην παιδική προστασία γυρίζοντας επειδή γίνεται πολύ κουβέντα για το Ίδρυμα η λογική είναι να πηγαίνουν τα παιδιά πια σε ανάδοχες οικογένειες έτσι πολύ καλύτερα τα πράγματα φυσικά με έλεγχο και έχουν υπάρχει μητρό οι κοινωνικές πηρεσίες των περιφερειών τα τσεκάρουν όλα είναι σε σύνδεση με τις ανάδοχες οικογένειες υπάρχει μητρό μέχρι να γίνει αυτό πόσο συχνά βλέπουμε παιδιά μήνες στο νοσοκομείο.

Ωραία. Και λέμε εμείς, λέω εγώ τώρα, είναι μια προσωπική μου έτσι εκτίμηση, ότι είναι ώρα σήμερα να μπορούμε να συζητήσουμε για μεταβατικές δομές υπηρεσίες, σπίτια, τα οποία θα μπορούν να κάνουν τη μετάβαση. Γιατί η αλήθεια είναι ότι με βάση και τη θεωρία του δεσμού, αν το πούμε έτσι, μες στην οποία βασίζεται και η ανάδοχη οικογένεια, να έχει δεσμό το παιδί. Καλύτερα να έχει ένα δεσμό έστω ένα διάστημα με ένα σημείο αναφοράς, με ένα πρόσωπο αναφοράς σε μια τέτοια υπηρεσία, σε ένα τέτοιο διαμέρισμα παρά να μην έχει ένα δεσμό για μήνες στο νοσοκομείο.

Πολλά λοιπόν τα θεσμικά κενά να πω, η ανυπαρξία της κοινωνικής φροντίδας όταν μιλάμε λοιπόν όμως για ανυπαρξία κοινωνικής φροντίδας, ποιες είναι οι πιο κραυγαλές αποτυχίες του συστήματος κατά τη γνώμη σας. Εγώ θα αναφερθώ σε κάτι συγκεκριμένο που συνδέεται με το ερώτημά σου και με το προηγούμενο σημείο το οποίο τονίσαμε.

Προσωπικός βοηθός για άτομα με αναπηρία. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και το οποίο καταθέτω είναι ότι στην πρώτη φάση του πιλωτικού προγράμματος πολλά υποσχόμενου, που βέβαια όποιος πρόλαβε μπήκε, ήταν πάρα πολύ δύσκολο να μην πω ανέφικτο από τα άτομα δικαιούχοι του προγράμματος να βρουν προσωπικό βοηθό. Δεν θα ξεχάσω φροντιστές με συγγένεια πρώτου βαθμού ή δεύτερου βαθμού να έρχονται στο γραφείο μου και να μου λένε δεν μπορώ να πάω να εργαστώ γιατί πρέπει να τον φροντίσω, να την φροντίσω.

Αλλά δεν μπορώ να ενταχθώ και στο πρόγραμμα που για εμάς θα ήταν μια στήριξη. Λοιπόν, αυτό είναι το ένα τραγελαφικό. Πώς μια βοήθεια που ουσιαστικά βοηθάει στην ένταξη δεν βοηθάει επί της ουσίας. Δημιουργεί περισσότερη προβληματική στις ίδιες τις οικογένειες. θα πω άλλο πρόγραμμα σε αντιπαράθεση δαντάδες της γειτονιάς εδώ πέρα όμως αποφασίσαμε να το ανοίξουμε το πρόγραμμα και να εντάξουμε τους παππούδες, τις γιαγιάδες για τα εγγόνια σε τι διαφέρει η μία στήριξη της οικογένειας από την άλλη εγώ αυτό θα ήθελα να αναλογιστούμε λίγο ποιος έχει την περισσότερη ανάγκη που βέβαια να πούμε ότι και στο προσωπικό βοηθό ο φροντιστής δουλειών άλλων είναι γιατί πάλι φροντιστής θα είναι το θέμα είναι πως θα φροντιστούν και οι φροντιστές δηλαδή έχει πάρα πολύ δίκιο σε αυτό που είπε και σε ένα προηγούμενο σημείο η Γαρυφαλιά η έγκυα που έχουν οι γονείς για παράδειγμα των παιδιών με μια αναπηρία είναι το τι θα συμφεί όταν φύγουν από τη ζωή και εδώ μπαίνει και η κοινωνική κρατική

φροντίδα αλλά δεν επενδύουμε εκεί όπως πω δηλαδή αναρωτιέμαι όντως τι θα γίνει να στήνει ο άνθρωπος το έχουν αναρωτιθεί πολλοί ή θα πάει σε ένα ή θα του βγάλουν μια σύνταξη του ΠΚ, κάτι θα συμβεί μπορεί να είναι στο σπίτι του σε μια άδεια κατάστασης και μια στο τόσο, όποτε προλαβαίνει θα πηγαίνει το βοήθειο στο σπίτι πράγματα που στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, το λέω έτσι εμφαντικά γιατί πρέπει να το λέμε είναι τουλάχιστον παράδεκτα, αλλά είναι επιλογή.

Ενώ θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα. Ουσιαστικά, εγώ θα πω ότι καλύπτονται τα κενά του κράτους πολλές φορές από εθελοντές, από μη κοιό. Πόσο βιώσιμο όμως είναι αυτό τελικά. Και όχι μόνο. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτά τα κενά, πολλές φορές συνειδητά έρχονται ιδιωτική πρωτοβουλία να τα καλύψει. Επομένως, τελικά αυτά τα κενά δεν καλύπτουν το σύνολο, γιατί...

Εγώ θα ρωτήσω, θα κάνω το εξής ερώτημα. Για τους ηλικιωμένους. Πόσο δύσκολο είναι για ένα άτομο τρίτης ηλικίας να βρει μία θέση σε δημόσια δομή για να μπορέσει να περάσει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του, είτε γιατί δεν υπάρχει υποστηρικτικό περιβάλλον, είτε γιατί υπάρχει λύση. πόσο δαπανηρό και κοστοβόρο είναι αυτό που συνήθως οι δημόσιες δομές δεν υπάρχουν όχι συνήθως, δεν υπάρχουν δεν υπάρχουν σχεδόν η ιδιωτική πρωτοβουλία τι ζητάει για να φροντίσει αυτό το άτομο είναι απλησίαστα τα νούμερα και οι αριθμοί επομένως είναι πάλι για τους λίγους αυτή η ιδιωτική κάλυψη αναγκών Και επειδή γραφειοκρατία έχουμε παντού Ξέρω ότι δεν ξελείπηκε σε εσάς Πώς εμποδίζει τελικά η γραφειοκρατία την άμεση κοινωνική παρέμβαση Σε επίγουσες καταστάσεις Και πόσο σημαντικό είναι αυτό το χρονικό διάστημα που χάνεται Έτσι ώστε να έχουμε μια άμεση επέμβαση Μπορούμε να το βάλουμε ως εξής Γενικά ότι δεν είναι γραμμένο δεν υπάρχει να το πούμε έτσι, τουλάχιστον για τη δημόσια διοίκηση.

Και αν το θέλουμε σε έναν βαθμό, χρειάζεται, όμως δεν μπορεί αυτό να είναι το απόλυτο κριτήριο για τη λειτουργία μιας υπηρεσίας και παρέμβασης σε έναν άνθρωπο, σε μια οικογένεια, σε μια κοινότητα. Πολλές φορές, καταρχήν, στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου, στα κέντρα κοινότητας, η πρόθεση που υπήρχε στην αρχή είναι να είμαστε σε ένα γραφείο.

Να κάνουμε μόνο γραφειοκρατία, μόνο επίδομα. Ή άλλες αιτήσεις. Που γενικά έχουν αυγατήσει και οι αιτήσεις στα κέντρα κοινότητας. Το θέμα είναι πώς όμως αξιοποιείς αυτό το εργαλείο. Δηλαδή όταν έρθει ένας άνθρωπος στο κέντρο κοινότητας και αυτό μπορεί να το πει και καλύτερα η Γαρφαλιά, πώς μέσα από μια γραφειοκρατική διαδικασία εσύ την κάνεις εργαλείο για να ανοίξεις σε ένα πεδίο επικοινωνίας με έναν άνθρωπο που θα έρθει για κάτι πολύ συγκεκριμένο ψάχνοντας και ανοίγοντας επιπλέον ζητήματα.

Άρα είναι πώς το χρησιμοποιείς. Όμως, προφανώς, η γραφειοκρατία σε επίπεδο πάνω από εμάς το να αιτηθείς κάτι πάρα πολύ απλό σε μια δημόσια υπηρεσία εμείς πάμε και αιτούμαστε, ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Υντουργών και ετούμαστε ίδρυση οργανικών θέσεων. Α, υπάρχει γραφειοκρατία. Ή όταν λέμε ότι στους οργανισμούς εσωτερικών υπηρεσιών στους Δήμους δεν μπορεί να μην έχει δικαίωμα ένα δικό μας αμυγός κλαδικό θέμα αλλά που αγγίζει και άλλους κλάδους είναι το ΠΕΤΕ, Πανεπιστημιακής Τεχνολογικής Εκπαίδευσης.

Μέχρι πρόσφατα ήταν κυρίως τεχνολογική η συνάδευση κοινωνική λειτουργία και τώρα αρκετά χρόνια έχουμε και ΠΕΤΕ και πια έχουν καταρριχθεί τα τέη μόνο ΠΕΤΕ. Και συνεχίζουμε να έχουμε αυτή τη διάκριση, ενώ είναι το ίδιο επιστημονικό αντικείμενο με τον ίδιο σύνδεσμο στον οποίο γίνεται μέλη, με την ίδια αδιάσκηση επαγγέλματος, με την ίδια διαδελωγία, να υπάρχει διάκριση και να μην μπορεί να σταφέψει ένας συνάδελφος που δουλεύει 30 χρόνια να μπορεί να προήσταται στην υπηρεσία του και να διαμορφώνει κοινωνική πολιτική σε ένα δήμο.

Τέτοια πράγματα πάει στη γραφειοκρατία. Σε εκεί η γραφειοκρατία είναι προσπέλαστη σε ό,τι αφορά τις κοινωνικές ανάγκες και τα άλλα ζητήματα από πάνω. Θεωρώ ότι σε μεγάλο επίπεδο όμως, σε μεγάλο βαθμό με συγχωρείτε, οι συνάδελφοι στο πεδίο παρότι τα λεπορούνται από τη γραφειοκρατία, πολλές φορές μπορεί και να σφιχτιούν, η εικόνα που έχουμε είναι ότι κάνουν με πολύ μεράκι τη δουλειά και καταφέρουν να ξεπεράσουν το δίχο.

Δεν ξέρω, Γαριφαλιά, έχεις άλλη άποψη γι' αυτό. Συμφωνώ, συμφωνώ απόλυτα. Αυτό που σκεφτόμουν τώρα είναι το εξής. Η γραφειοκρατία συνήθως λαμβάνει μια αρνητική χρειά. Εγώ θα της δώσω μια θετική όψη. Θα πω ότι δεν θα πρέπει να τη φοβόμαστε. Γιατί μέσω της γραφειοκρατικής διαδικασίας, είτε είναι η διαδικασία που ανέφερε ο Γιώργος μέσω της διεκπαιρέωσης μιας αίτησης, θα πρέπει να τη θεωρούμε οι επαγγελματίες σαν εργαλείο για να μπορούμε να εκμεέψουμε και να αναδείξουμε ζητήματα που οι ίδιοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα οποία μπορεί να μην ήταν έτοιμοι εκείνη τη στιγμή είτε να τα συνειδητοποιήσουν είτε να τα προβάλλουν να μιλήσουν για αυτά και εκεί είναι η διαφορά του επαγγελματία.

Αλλιώς θα ήμασταν κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών, ΚΕΠ. Άρα το θεωρώ και σαν πρόκληση για τον κάθε επαγγελματία να μπορεί να αναδείξει τις δεξιότητες του στην κοινωνική εργασία. Πέραν τούτου, θα έλεγα ότι στο κομμάτι της γραφειοκρατικής διασύνδεσης προς τα πάνω, με την ίδια την οργάνωση, το φορέα που εργαζόμαστε, πάλι είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, διότι μπορούμε να ασκήσουμε πίεση.

Η πίεση στον προφορικό φεύγει από το παράθυρο, στον προφορικό λόγο. Γραπτός μπορεί να μην έχουμε άμεσα αποτελέσματα, αλλά τουλάχιστον ένας τρόπος να ενδυναμώσουμε εμείς οι ίδιοι την επαγγελματική μας δράση και να φέρουμε αλλαγές. και αν δεν τις φέρουμε αμέσως, στο μέλλον θα υπάρξει κάτι, κάτι θα φέρει αποτέλεσμα, κάτι θα γίνει μια παρέμβαση.

Ξέρεις, σκέφτομαι όσο συζητάμε αυτό, ότι η ροπή μας στο να τα αναπλησιώνουμε και να τα κάνουμε θετικά εμείς στην κοινωνική λειτουργία, μάλλον μπερδέψαμε τώρα τη διοικητική πράξη που πρέπει, και με ευθύνη και δική μου δηλαδή στην αρχή γιατί είπα ότι ότι γράφεται υπάρχει, με τη γραφειοκρατία, δηλαδή τα εμπόδια που μπαίνουν στην πραγματικότητα από τις διοικητικές πράξεις, από τις κρατικές διοικητικές πράξεις.

Άρα σίγουρα κρατάω την ιδέα μας θυροποίηση στο θετικό, όμως σκέφτηκα όσο το ζητούσαμε πόσες φορές ένα χαρτί μπορεί να μην άφηνε μια περίπτωση να προχωρήσει και να λυθεί ας πούμε. Με αυτή την έννοια ρώτησα εγώ εξ αρχής αλλά μου αρέσει που αναπτύξαμε και από την άλλη οπτική του. Πηγαίνοντας τώρα στο ρόλο του Σκλέ και προτάσεις για το μέλλον αρχικά ήθελα να σας ρωτήσω για να μπαίνουμε λίγο έτσι και πιο στα δικά μας εδώ στην Κρήτη.

Ποιες συγκεκριμένες προτάσεις έχετε καταθέσει προς την περιφέρεια Κρήτης και τους Δήμους. Να πούμε για αρχή τι είναι ο ΣΚΛΕ για να το... Φυσικά. Ο ΣΚΛΕ είναι ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος. Είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και κάποια χρόνια τώρα, από τα 18 και έπειτα, όλοι οι κοινωνικοί λειτουργοί από αυτή τη κοινωνική εργασία, σχολόν κοινωνικής εργασίας, υποχρεούνται να είναι μέλη του.

Αυτή τη στιγμή έχουμε πάνω από 10.000 μέλη πανελλαδικά και το Περιφερειακό Τμήμα Κρήτης, το οποίο διοικείται από το Περιφερειακό Συμβούλιο, έχει πάνω από 1.000 μέλη, είναι το τρίτο μεγαλύτερο σε αριθμό περιφερειακό τμήμα από τα 13 περιφερειακά τμήματα της χώρας. Τώρα, είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσιοδικαίου θα μου πείτε, που είναι πια τμήμα του κράτους αν το θέλουμε, είναι.

όμως το θέμα είναι πως αυτό το θεσμό εμείς θα τον κάνουμε εργαλείο και όχι θα εγκλωβιστούμε και να γίνουμε γραφειοκράτες όπως λέγαμε πριν άρα έχουμε επιδιώξει τα τελευταία χρόνια να κάνουμε ουσιαστικές παρεμβάσεις όχι μόνο στην περιφερειακή στο Δήμο αλλά συνολικά στους φορείς στην ΕΕ, στα νοσοκομεία και ο βασικός πυρήνας είναι κυρίως η υποστελέχωση, η δημιουργία νέων οργανικών θέσεων, η κάλυψη των οργανικών θέσεων.

Έχουμε κάνει συναντήσεις με τις περιφερειακές διευθύνσεις εκπαίδευσης, με την περιφερειακή διευθύνση εκπαίδευσης επίσης για αυτό το ζήτημα. Να το πούμε, δηλαδή, τις προμετωπίδες των ετοιμάτων μας τις βάζουμε πάντα και συχνά. Κυρίως υποστελέχωση, δημιουργία αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν συστήματος και δικτύου κοινωνικής προστασίας, φροντίδας, υγείας, πρόνοιας.

Ένα πράγμα το αντιλαμβανόμαστε. Και μια σειρά άλλων πιο θεματικών παρεμβάσεων, είτε με αφορμή κάποια περιστατικά που έχουν έρθει στην αντίληψή μας, είτε κάποια που έχουν αναδείξει συνάδελφοι. Έχουμε προσπαθήσει να αναδείξουμε τη φωνή του παιδίου με συναδέλφους να γράφουν τα άρθρα τους και να αναδεικνύουν το τι συμβαίνει στην καθημερινότητά τους.

Προσπαθούμε να κάνουμε συναντήσεις, διαζώσεις σε όλη την κρίση με τους συναδέλφους. Όμως, σε ό,τι αφορά τις φορείς, τα κύρια που έχουμε ζητήσει είναι αυτά που είπαμε πριν και έχουμε κάνει παρεμβάσεις, ξεκινώντας μια πολύ σημαντική παρέμβαση που είχαμε κάνει πριν κάποια χρόνια που εμπλεκόταν και η Γαριφαλιά και ως μέλος της διοίκησης του Περιφερειακού αλλά και ως εργαζόμενοι στο Δήμο Αγίου Νικολάου όπου είχαμε κάνει παρέμβαση στο Δημοτικό Συμβούλιο ακριβώς γιατί υπήρχαν ζητήματα διοντολογίας, παρεμβάσεις από τη διοίκηση στο έργο των κοινωνικών τουργών σε επιφαλείς συνθήκες που αυτά χτυπάνε στην κοινότητα.

Δεν λέμε τώρα, προσπαθούμε πάντα να συνδέουμε, γιατί το βλέπουμε, το υποκείμενό μας, το επιστημονικό, επαγγελματικό, με το ποιος είναι ο σκοπός του, δηλαδή να εξυπηρετεί στην κοινότητα. Έχουμε κάνει παρεμβάσεις, όπως είπαμε, για αδικίες σε προκήρυξεις για τις διακρίσεις. έχουμε κάνει μια πολύ σημαντική παρέμβαση αποκαλυπτική θα την έλεγα που θα μπορούσατε να την ψάξετε να τη δείτε ή θα σας τη δώσουμε εμείς στο Δήμο Ρεθίμνου για εκδικητική μη ανανέωση σύμβασης απόλυση στην πραγματικότητα συναδέλφη σας που κατήγγειλε εργοδοτικό εκφοβισμό έχουμε μια πολύ μεγάλη νίκη μετρήσει τόσο για τον κλάδο όσο και για την για τα άτομα με αναπηρία πέρυσι τέτοιο καιρό αν δεν κάνω λάθος με τη συνάδευό μας που συμμετείχε σε μια προκήρυξη αποκλειστικά για ΑΜΕΑ του ΑΣΕΕ προσλήφθηκε, βγήκε πρώτη για να πάει στην περιφέρεια Κρήτης ως κοινωνικοί λειτουργός και υπήρχε μια διαδικασία εκεί που την απορρίψαν.

Εκεί δώσαμε μια μεγάλη μάχη και στην περιφέρεια και στην Υγειονομική Επιτροπή έπειτα μαζί με δεκάδες συναδέλφους που μπήκα σε αυτόν τον σκοπό, μαζί με άλλους μαζικούς φορείς, σωματεία, ακόμη και εξυπηρετούμενους από τη δομή που δηλαδή η Συνάδευος για παράδειγμα και καταφέραμε και σήμερα η Συνάδευος είναι στη θέση της διορισμένη που είναι μια πολύ μεγάλη νίκη.

Πολύ σημαντικό. Και μπορώ να πω όχι αυτά αρέσκα αλλά με υπερηφάνεια το συζητάμε και από την άποψη ότι συλλογικοποιήθηκε ένα ατομικό ζήτημα αλλά και το ότι έγινε φάρος και για άλλους ανθρώπους που μπορεί να μας παίρνει ένα τηλέφωνο από άλλους κλάδους, όχι συναδελφοί μας και μας λέγανε πώς το κάνατε, μου συμβαίνει και εμένα κάτι παρόμοιο και αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλουμε να αφήσουμε.

Αναδείξαμε, αναδεικνύουμε το κακό σκήμα, έχουμε κάνει παρεμβάσεις για την αστεγεία για τις παρεμβάσεις το ότι κυριαρχούν οι μη κοιό και όχι το δημόσιο σύστημα όπως θα έπρεπε Γαριφαλιά ξεχνάω σίγουρα κάποια εντάξει πρέπει να πούμε και το άλλο ότι είχαμε κάνει πολύ σφοδρή καταγγελία για την προσαγωγή της Γαριφαλιάς συγκεκριμένα ενώρα εργασίας για εξακριβώσεις στοιχείων που ακόμα δεν έχουμε πάρει απαντήσεις από το έτοιμα που κάναμε στον Υπουργό για να τον δούμε δηλαδή θέλω να πω ότι έχουμε ένα επίπεδο δράσης σίγουρα ξεχνάω τώρα πολλά γιατί ποια τα χρόνια δουλεύουν τα σχολεία όπως είπαμε πριν για το ΕΕΞ, τα δημοτικά συμβούλια νομίζω ότι έχουμε εγκαινιάσει έναν τρόπο λειτουργίας του ΣΚΛΕ πιο συλλογικό, πιο μαζικό και ίσως κάποιες φορές επιθετικό όχι για να συγκρουστούμε σαν ΙΚΕΝΤΕ αλλά όπου πραγματικά χρειάζεται έχουμε αποφασίσει ή τουλάχιστον αποφασίζουμε κάθε φορά συλλογικά ότι δεν θα χαριστούμε.

Και αυτό είναι και το νόημα. Πες μου καλή φαλιά. Ναι, εδώ ήθελα να πω ότι επειδή αναφέρθηκε σε προτάσεις, πέρα από τις προτάσεις που μπορεί, τις παρεμβάσεις που μπορεί να έχουμε κάνει σε περιφέρεια, δήμους κλπ, εγώ θα έλεγα τις προτάσεις που καταλήγουν από όλο αυτό που οδηγήθηκε τώρα ο Γιώργος, είναι ότι εμείς οι ίδιοι, η κοινωνική λειτουργία πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας, κάθε ατομική προσωπική μας εμπειρία, βίωμα, στον εργασιακό χώρο, στο πεδίο, να αντιληφθούμε ότι δεν αφορά εμάς προσωπικά.

Αυτό έχει συλλογική διάσταση. Αφορά την κοινωνία. Αφορά όλο τον κλάδο, αφορά τους εξυπηρετούμενούς μας, αφορά τον τρόπο που λειτουργούν, ενδεχομένως στο λαθασμένο ή μη σωστό τρόπο που λειτουργούν οι υπηρεσίες και οι οργανώσεις και οι φορείς, η πρόταση βασική είναι ότι θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και μάλλον να αντιληφθούμε ότι η φωνή μας πρέπει να ακούγεται, να φτάνει προς τα έξω.

Γιατί στα συγκεκριμένα παραδείγματα τώρα που αναφέραμε στις παρεμβάσεις μας, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά να πάρουν αυτές οι παρεμβάσεις το κύμα που είχε πάρει το μη του η κίνηση που είχε γίνει. Να ανοίξουν στόματα, να ανοίξουν φωνές, να επαναστατήσει κόσμος που δεν είναι επανάσταση. Γιατί τι περιμένουμε τώρα να φτάσουμε στο αμήν για να διεκδικήσουμε.

είναι η ενδυνάμωση να καταλάβουμε ότι έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας και το να ενεργήσουμε, να ενεργοποιηθούμε αυτό θα έχει αντίκτυπο όχι μόνο σε εμάς τους ίδιους θα έχει στην ίδια την κοινωνία στον ίδιο τον πληθυσμό παντού, εμείς το έχουμε δει αυτό το έχουμε ζήσει μα γι' αυτό είπα και εγώ ότι αφορά γενικά την κοινωνία και βέβαια αυτό γιατί αναφερθήκαμε στους συναδέλφους στους επαγγελματίες έχει να κάνει και με τους εξυπηρετούμενούς μας, γιατί πολλές φορές το κάνουμε αυτό πράξη στο πεδίο.

Βασικό στοιχείο είναι η ενδυνάμωση. Να τους ενδυναμώσουμε να διεκδικούν οι ίδιοι. Εμείς δεν θα αποτελούμε πάντα τις φωνές τους. Δεν θα είμαστε πάντα εκεί δίπλα τους για να ό,τι το σύστημα δεν τους δίνει ή τους αδικεί να τους το βοηθήσουμε να το καλύψουν ή να το πάρουν πίσω. ο βασικός λόγος ύπαρξης του κοινωνικού λειτουργού είναι αυτός αυτό ήθελα να αναφέρω στη βασική πρόταση που εγώ καταθέτω Εδώ να πούμε ότι εμείς το βλέπουμε έτσι όπως το λέει η Αριφαλιά το σύστημα, το κράτος πολλές φορές μας βλέπει ως μοχλό αποσυμπίεσης ώστε να μην γίνει αυτή η διεκδίκηση δεν θα ξέρεις τι σκέφτομαι η Αριφαλιά και Φίλιππε ότι δίνουμε πολλή προσπάθεια καθημερινά στο πώς θα χεραφετήσουμε, πώς θα χεραφετηθεί ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας και το έχει ανάγκη και ξεχνάμε ότι είμαστε και εμείς σε παρόμοια θέσεις.

Φυσικά. Δηλαδή το έχει πει και παλιότερα η Γαριφαλιά κάπου που το συζήτησαμε ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μοιραζόμαστε βαλωτότητα. Ότι αύριο μεθαύριο και εμείς θα έχουμε ζήτημα, μπορεί να έχουμε ζήτημα. Ότι λένε έχουμε σήμερα συναδέλφους μας που μπορεί να βρίσκονται στην ίδια μοίρα με ανθρώπους που μπορεί να χάσουν το σπίτι τους.

Κάτι πρέπει να κάνουμε και σε αυτό. Όταν εμείς υπερασπιζόμαστε έναν άνθρωπο που μπορεί να το χάσει δεν μπορεί να ξεχνάμε εμάς. Φυσικά. Τελειώνοντας. Α, με συγχωρείς. Πριν τελειώσεις, εδώ θα ήθελα να καταθέσω, γιατί μου δίνει την μπάλα τώρα ο συνάδελφος και το έχω κάνει και δημόσια κατάθεση. Εγώ προσωπικά το έχω βιώσει αυτό.

Πολλές φορές έχω υπάρξει στη θέση να είμαι πιο ευάλωτη από τον ευάλωτο που εξπηρετώ. Με συστημικά και να, με συστημικές διαδικασίες που είναι και γραφειοκρατικές να πω όπως είναι το πρόσφατο που βίωσα που περίμενα 13 μήνες για να περάσει από υπηρεσιακό συμβούλιο η αναγνώριση της προϋπηρεσίας μου και έφτασα να παρετηθώ από τη δουλειά μου, διότι οικονομικά ήμουν εξαθλειωμένη.

Δεν μπορούσα να βαστάξω πλέον, να πηγαίνω να μεταφέρομαι στην εργασία μου, διότι δεν μου είχε κάνει αναγνώριση της προϋπηρεσίας. Ήμουνα στο βασικό κλιμάκιο, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψω. Να επιλέξω, να επιβιώσω από το να συνεχίσω να ασκώ το λειτουργήμα. θα το πω έτσι, κοινωνικό λειτουργήμα το έργο μου, με ό,τι κόστος φέρει αυτό.

Και δεν μπορούμε να παίρνουμε απαντήσεις ότι, μα τώρα εξετάζουμε τις αιτήσεις του 2024, έχουμε 2026. Δεν μπορείς να δίνεις μία απάντηση σε έναν εργαζόμενο που μετακινείται πάνω από 100 χιλιόμετρα καθημερινά για να εξυπηρετήσει ευάλωτους πολίτες και τελικά να είναι ο ίδιος πιο ευάλωτος από τον ευάλωτο και να μην αντιλαμβάνεσαι ότι θα πρέπει να τρέξεις αυτή τη γραφειοκρατία διότι οι καταστάσεις τρέχουν οι ίδιες.

Η τιμή της βενζίνης, παιδιά, έχει ανέβει στα ύψη και θα ανέβει κι άλλο. Επομένως, θα το συνδέσω εδώ με αυτό που λέγαμε, με τις εισαγγελιές παραγγελίες τους ευάλωτους, τους εξυπηρετούμενους τα περιστατικά όλα που διαχειριζόμαστε εμείς η κοινωνική λειτουργία είναι πάρα πολύ δύσκολο και για τα περιστατικά που διαχειριζόμαστε και για εμάς τους ίδιους να πρέπει να αντιπαρατεθούμε στο σύστημα και χωρίς να έχουμε εργαλεία να πρέπει να βελτιώσουμε τις συνθήκες και την κατάσταση όχι μόνο των εξυπηρετούμενων και τον εαυτό μας πώς θα γίνει αυτό εγώ θα βάλω αυτό το ερώτημα γιατί ενώ αύξανόταν η βενζίνη έχει να προβλεφθεί τι θα γίνει με την κάλυψη του κόστου της βενζίνης και δεν μιλάω τώρα βάζω ένα γενικότερο για όλους που μετακινούνται γιατί δεν τυχαίνει να έχουμε όλοι την εργασία μας δίπλα στο σπίτι μας έτσι είναι τελειώνοντας ποιο είναι αν είχατε τη δυνατότητα να αλλάξετε άμεσα ένα μόνο πράγμα στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του νησιού, της Κρήτης ποιο θα ήταν αυτό

έτσι εντάχει για να κλείσουμε όμορφα την κουβέντα μας σκέψη έπεσε παιδιά έπεσε σκέψη και έρχεται κόντρα σε όλο αυτό που συζητάμε πολύ ώρα που τα βλέπουμε έτσι διαλεκτικά δεμένα όλα αυτά τα ζητήματα αν θα άλλαζα ένα πράγμα θα ήταν το πώς μάλλον τη φύση αυτού του κράτους δηλαδή το ότι έχουμε ένα εχθρικό κράτος για τους πολλούς και είναι πραγματικά εχθρικό δηλαδή σήμερα δεν μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε ως παιδική προστασία για το να απλά αναπαράγεται, να μπορούν τα παιδιά να γίνονται για να έχω αύριο εργαζόμενους και τα ρέστα.

Και το λέω έτσι άκομψα. Αλλά στην πράξη ό,τι περιγράψαμε σήμερα δεν είναι ανυκανότητα, δεν υπάρχουν χρήματα, δεν είναι κακό σχεδιασμός. Είναι επιλογή. Και είναι επιλογή παρατεταμένη. δηλαδή έχουμε μια διαδοχικές πράξεις που οδήγησαν στο σημερινό στις κοινωνικές υπηρεσίες και θα πω ένα τελευταίο από το 1996 πέρασε ένας νόμος το 1996 για κοινωνικές υπηρεσίες στα πρωτοδικεία που θα έλυνε ένα μεγάλο κομμάτι των εισαγγελικών παραγγελιών που λέμε και της παιδικής προστασίας από το 1996 πόσες κυβερνήσεις έχουν περάσει πολλές Εγώ θα έλεγα το εξής, το σκέφτομαι όση ώρα μιλάμε Για να αλλάξει η κατάσταση θα πρέπει το ίδιο το κράτος να σταματήσει τη βία Τη βία προς τους πολίτες Γιατί δυστυχώς υπερπερισσότερη είναι η βία που βιώνουμε σαν πολίτες από την πολιτεία παρά η βία που αναπαράγουν οι άνθρωποι έχοντας την ξαφνική βία συμπεριφορά που δεν μπορεί να δικαιολογήσει κανείς από πού προήλθε.

Το να πούμε τώρα ότι να στελεχωθούν οι υπηρεσίες και θα λυθεί το πρόβλημα Νομίζω ότι δεν θα λυθεί Εάν δεν αλλάξει εξ ολοκλήρου η κατάσταση Πρέπει να αναδιοργανωθεί όλο το σύστημα Από την παιδική προστασία, το κράτος πρόνοιας Μιλάμε για κράτος πρόνοιας, μιλάμε για κοινωνική πρόνοια Μιλάμε για κοινωνική πολιτική. Εγώ θεωρώ ότι απέχει πάρα πολύ από αυτά που διδασκόμεθα στη σχολή, από αυτά που εφαρμόζουν άλλες χώρες.

δεν μπορούν πλέον στην Ελλάδα οι πολιτικές να περιορίζονται σε βάουτσερ, σε ανακοινώσεις προεκλογικές για στήριξη και συνήθως η στήριξη αφορά τους πολύ λίγους και όχι το σύνολο των πολιτών. Επομένως νομίζω ότι η αλλαγή θα πρέπει να είναι δομική Να είναι ολοκληρωμένη Και να ενισχύσει όλο τον πληθυσμό Σας ευχαριστώ πάρα πολύ από καρδιάς που κάναμε αυτή την όμορφη κουβεντούλα Δεν ξέρω αν την απολαύσατε κι εσείς όπως και εγώ Αλλά πραγματικά πήρα πολλά πράγματα Ευχαριστώ πάρα πολύ Γαριφαλιά Ευχαριστώ πάρα πολύ Γιώργο Ευχαριστώ και εσάς που ήσασταν μαζί μας σε ένα ακόμα επεισόδιο του Αλάτι και Πιπέρι έτσι να θίγουμε κοινωνικά κοινωνικοπολιτικά θέματα και όχι μόνο και να πω κατά τα άλλα ώστε πανηδύν Σας ευχαριστώ πολύ για μια ακόμη φορά

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00