Skip to content
PodBase
Αλάτι και Πιπέρι - Θάλασσα Αλληλεγγύης

Αλάτι και Πιπέρι - Θάλασσα Αλληλεγγύης

Αλάτι και Πιπέρι
Αύγουστος 22, 2026 00:49:45 Σεζόν 1 Επεισόδιο 10
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Στο νέο επεισόδιο του «Αλάτι και Πιπέρι» καλεσμένοι του Φίλιππου Μαράκη , η Ελευθερία Ιατράκη, ο Μιχάλης Μαρκοδημητράκης και η Ελισάβετ Καραγιάννη μέλη της Θάλασσας Αλληλεγγύης. Συζητάμε για το προσφυγικό - μεταναστευτικό, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα σύνορα, τις επαναπροωθήσεις, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα και τα ΜΜΕ πολλές φορές μετατρέπουν τους ανθρώπους σε αριθμούς. Μια συζήτηση που ξεκινάει από τις δράσεις της Θάλασσας Αλληλεγγύης και τις ιστορίες ανθρώπων που έφτασαν στην Κρήτη αναζητώντας ασφάλεια και καταλήγει στο δύσκολο ερώτημα. Τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε τελικά;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Άλατι και πιπέρι Το πόκας που δίνει γεύση Άλατι και πιπέρι Πάμε εδώ σε μια δόση Άλατι και πιπέρι Άλατι και πιπέρι Πάμε εδώ σε μια δόση Άλατι και πιπέρι Το πάγκας που δίνει γεύση, αλάτι και πιπέρι. Πάμε εδώ σε μια δόση. Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα επεισόδιο του Αλάτι και Πιπέρι. Επειδή με ρωτήσατε, την προηγούμενη εβδομάδα δεν βγήκε επεισόδιο λόγω 15 Αύγουστου, όπου και είπαμε να πάρουμε μια ανάσα.

Είμαι ο Φίλιππος Μαράκης και αυτό είναι το Αλάτι και Πιπέρι, το podcast που μπορείτε να ακούτε μέσα από το kretanius.eu αλλά και μέσα από τις μεγαλύτερες podcast πλατφόρμες όπως το Spotify και τα Apple Podcast. Σήμερα έχουμε μαζί μας τη θάλασσα αλληλεγγύης που εδώ και χρόνια δραστηριοποιείται στο Ηράκλειο με επίκεντρο την αλληλεγγύη, την εκπαίδευση, την κοινωνική ένταξη και την υποστήριξη προσφύγων και μεταναστών.

Θα μιλήσουμε για το τι είναι η θάλασσα, πώς ξεκίνησε και ποιες δεδράσεις έχει αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια, με κύριο άξονα το προσφυγικό και το μεταναστευτικό, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα σύνορα, την πρόσβαση στην πρώτη υποδοχή και τις δομές, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για τους ανθρώπους που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους.

και φυσικά θα προσπαθήσουμε να δούμε κάτι ακόμα πιο σημαντικό, τελικά τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε. Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε τους καλές μέρες μας. Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα αλάτι και πιπέρι. Μαζί μας λοιπόν η Ελευθερία Ιατράκη, ο Μιχάλης Μάρκο Δημητράκης. Καταρχάς να πούμε τους ρόλους τους. Η Ελευθερία είναι ιδρυτικό μέλος και ιστορικό μέλος της θάλασσας.

ο Μιχάλης Εθελοντής της συλλογικότητας Θάλασσα Λιαγκής στο Ιράκλειο και μεταδιδακτορικός ερευνητής σε θέματα υποδοχής και ένταξης προσφύγων και η πιτσιρίκα της ομάδας που μας έχει έρθει εδώ πέρα για να μας μιλήσει η Ελισάβετ Καραγιάννη, μέλος της Θάλασσας και φοιτήτρια κοινωνικής εργασίας. Καλησπέρα παιδιά, σας ευχαριστούμε πάρα πάρα πάρα πολύ που μας κάνετε την τιμή.

Καλησπέρα, Φίλιππε, και ευχαριστούμε και εμείς για την πρόσκληση. Θα ξεκινήσουμε αρχικά, το έχω χωρίσει έτσι το interview σε θεματικές όπως σας προανέφερα, για την εύρυθμη λειτουργία της συνέντευξης. Θα πάρουμε τις ερωτήσεις και απαντάει όποιος από εσάς θέλετε. Δεν απευθύνομαι λοιπόν προσωπικά σε κάποιον, εσείς κρίνετε τι απαντάει ο καθένας σας.

Ξεκινώντας αρχικά, θέλω να μας πείτε για τη θάλασσα της Ελληνικής έτσι σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Τι ακριβώς είναι η θάλασσα και ποιο ήταν το κίνητρο που οδήγησε στη δημιουργία της. Ωραία. Λίγο την εισαγωγή θα την κάνω εγώ ως ιστορικό μέλος, γιατί είμαι εκεί από την πρώτη μέρα. Ουσιαστικά η θάλασσα της Ελληνικής είναι ένα κοινωνικός χώρος, ένας χώρος που σκεφτήκαμε εμείς ότι έλειπε λίγο από την πόλη του Ιρακλείου.

είναι θελοντικής βάσης, να το τονίσουμε αυτό και ουσιαστικά θέλαμε να είναι ένας χώρος, ένα σημείο αναφοράς ένα σημείο συνάντησης πολλών και διαφορετικών ανθρώπων που έχουν διαφορετικές καταβολές, διαφορετική καταγωγή μιλάνε διαφορετική γλώσσα, διαφορετική κουλτούρα και θρησκεία και ούτε οδήποτε άλλο τρόπο σκέψης Σκοπός μας ήταν να συναντιόμαστε εκεί και να βρούμε τα κοινά μας σημεία Ένα από τα βασικά μας κοινά μας σημεία πάντα είναι η μάθηση οπότε ξεκινήσαμε έναν χώρο που προσέφερε δωρεάν από θελοντές σε οποιοδήποτε άνθρωπο, ανεξαρτήτως, όπως είπαμε, καταγωγής και περιβάλλοντος, κάποια εκπαίδευση, άτυπη εκπαίδευση, μη τυπική εκπαίδευση, όπως μαθήματα γλώσσας, μαθήματα ραπτικής, ηλεκτρονικών υπολογιστών και κάποιες άλλες δεξιότητες.

Παράλληλα, σκοπός μας ήταν να μαζευόμαστε όλοι μαζί, να γνωριζόμαστε, να καταναλωνούσαμε τις διαφορές μας, να βρίσκαμε τα κοινά μας σημεία και να προσπαθούσαμε να εκπαικτύνουμε και τις δράσεις μας και σε άλλα πεδία. Στη συνέχεια, αυτό που παρατηρήσαμε και παρατηρούμε και με το πέρασμα των χρόνων που μας δυσκολεύει περισσότερο είναι ότι δυστυχώς άνθρωποι μεταναστευτικής καταγωγής και προσφυγικού υποβάθρου δυσκολεύονται πάρα πολύ στην Ευρώπη της Δημοκρατίας και κατά πόσο μάλλον στην Ελλάδα.

Στην Ευρώπη των λαών. των λαών και κατά πώς στην Ελλάδα γιατί βλέπουμε το πέρασμα των χρόνων και μέσα από τη δράση μας και μέσα από την επικοινωνία με τις κοινότητες που είτε είναι χρόνια εδώ είτε βρίσκονται σε μια διαδικασία συνεχόμενης μετακίνησης ότι ανακτήσονται μάλλον βρίσκονται συνέχεια αντιμέτωποι με περισσότερες δυσκολίες έχουν να κάνουν από την εξέβριση εργασίας σπιτιών, ανάπτυξη δεξιοτήτων αναγνώρισης τους ως ανθρώπους θέματα νομικά, θεσμικά και κάτι που μας έχει δυσκολεύσει πάρα πολύ ειδικά τα τελευταία χρόνια που μπορεί να το συζητήσουμε και λίγο παρακάτω να μην το αναπτύξω τόσο πολύ που βλέπουμε ότι η Κρήτη έχει λίγο δημιουργηθεί σαν ένας διάδρομος κατά τον οποίο περνάνε άνθρωποι μετανάστες και πρόσφυγες από τρίτες χώρες και βλέπουμε πόσο πολύ όλη αυτή η μετακίνηση έχει δημιουργήσει κάποια ζητήματα που πατάνε πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ξεκινήσατε λοιπόν το 2019. Ουσιαστικά τι ήταν αυτό που βλέπατε τότε στην κοινωνία και αισθανθήκατε ότι υπήρχε αυτή η ανάγκη που προανέφερες για να δημιουργηθεί τέλος πάντων ένας τύχης χώρος. Μία τέτοια προσπάθεια θα πούμε. Αναγνωρίσαμε ότι υπήρχε ένα κενός στην εξέλιξη δεξιότητων όσον αφορά τους ενήλικες μετανάστες και πρόσφυγες.

δεν υπήρχαν ακριβώς χώροι που θα μπορούσε κάποιος να μάθει ελληνικά ή χώρες που μπορεί να αναπτυχθεί κοινωνικά ή να βρεθεί και με άλλες κοινότητες και με εντόπιο πληθυσμό να αναπτύξει το πολύ απλό, μια κουβέντα. Οπότε θεωρήσαμε, βλέποντας και άλλα παραδείγματα και εκτός Ηρακλείου και παραδείγματα, άλλα project που είχαν δημιουργηθεί στα νησιά του Αιγαίου τότε με το κύμα των προσφύγων το 2015 και έπειτα άλλα παραδείγματα που έχουν δημιουργηθεί και στο εξωτερικό και βλέπουμε ότι κάτι έλειπε που μάλλον και εμείς θελήσαμε να ασχοληθούμε με αυτό το τομέα είναι ένα κοινωνικό κέντρο το οποίο κατά κάποιο τρόπο θα φέρνει όλους αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους κοντά.

Και έτσι προχωρήσαμε σε αυτό που εξελικτικά έχει γίνει η θάλασσα αλληλεγγύης. Ποιοι άνθρωποι βρίσκονται πίσω από τη θάλασσα αλληλεγγύης και πόσο σημαντικό είναι για σας το στοιχείο του εθελοντισμού. Πλέον βρίσκονται πάρα πολλοί άνθρωποι. Είναι μια ομάδα που κάθε χρόνο εξελίσσεται, είναι ανοιχτή προς όλους, προς όλο τον κόσμο που θέλει να συμμετάσχει και να προσφέρει με βάση βέβαια και τα δεδομένα, τα δικά μας και του χώρου του οποίου έχουμε αναπτύξει.

Να φανταστείτε όταν ξεκινήσαμε το 2019, είμαστε στα τέσσερα άτομα εθελοντές που προσφέραμε το χρόνο μας για να στηθεί ο χώρος, να εργοδοθούν τα μαθήματα, τα τμήματα και να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε και τους άλλους παραπάνω τρόπους και λόγους. Φέτος που κλείσαμε μια χρονιά το 2026, ουσιαστικά τη σεζόν την εκπαιδευτική, πέρα από τις παράλληλες μας δράσεις, η εκπαιδευτική σεζόν μας φέτος χρονιά είχε γύρω στα 23 άτομα εθελοντικής βάσης στην εκπαιδευτική ομάδα και υπάρχει μια άλλη ομάδα η οποία προσπαθεί να βοηθήσει στα έξτρα ζητήματα στο οποίο είμαστε γύρω στα 7-8 ενεργά μέλη.

Από τα μαθήματα αραπτικής λοιπόν, υπολογιστών ελληνικών και αγγλικών μέχρι την ενημέρωση και τη στήριξη ανθρώπων σε διοικητικές και νομικές διαδικασίες ποιες δράσεις θεωρείτε ότι έχουν μεγαλύτερη σημασία για τους ανθρώπους που απευθύνονται σε εσάς. Νομίζουμε ότι όλες. Δηλαδή υπάρχει και για μας μία δυσκολία ίσως φέτος να αναπτύξουμε τα μαθήματα Θα πάρει και λίγο ένα ζήτημα με το χώρο.

Και ήδη έχουμε αναγνωρίσει και έχουμε δεχτεί και τα σχόλια από τους ανθρώπους που συμμετέχουν τόσα χρόνια, ότι και εμείς που θα πάμε μετά ή πώς θα συνεχιστεί αυτό. Δηλαδή βλέπουμε ότι υπάρχει γενικότερα μια ανάγκη οι άνθρωποι και οι κοινότητες να συναντιόνται, να αναγνωρίζουν ότι είναι μέλη αυτής της κοινωνίας. Γιατί επίσης θα συμπάνω λίγο εδώ ότι δεν προσφέρουμε μόνο κάτι εμείς προς αυτούς, μας προσφέρουν και αυτοί πίσω και είναι η γνώση το πώς πάμε τα στερεότυπα, το πώς επικοινωνούμε μεταξύ μας, το πώς είμαστε ενεργά μέλη της ίδιας κοινωνίας και επίσης ένα μέλη της εκπαιδευτικής ομάδας, της μαθητικής μας ομάδας, άτομα που θεωρητικά θα ήταν ωφελούμενοι αλλού, ήδη συμμετέχουν στην εκπαιδευτική ομάδα.

Είναι άτομα που κάνουν μαθήματα, προσφέρουν δηλαδή πίσω σε εμάς, είτε συμμετέχουν με άλλους τρόπους σε άλλες δράσεις αλληλεγγύης. υπάρχει μεγάλη ανάγκη που σαφώς δεν μπορούμε να την καλύψουμε γιατί δεν είμαστε ούτε επαγγελματίες ούτε εκνόσεις ούτε νομικών αντικειμένων και ούτε καθεξής. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη γιατί έχουν αυξηθεί δυστυχώς οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει αυξηθεί γύρω από το πλαίσιο και του πρόσφυγου και του μετανάστη η δυσκολία πρόσβασης, υπηρεσίες, κατανόησης του νομικού πλαισίου όπως και το πώς μπορούν να ζητήσουν και από πού βοήθεια.

Και μιλάμε για ανθρώπους που πλειοψηφικά δεν έχουν ούτε την οικονομική άνεση, αλλά μεγαλύτερο πολλόπληρο είναι και το γλωσσικό, η γλωσσική ενημέρωση, δεν υπάρχει ενημέρωση στις γλώσσες τους. Δεν αφορά μόνο τους πληθυσμούς που έρχονται τώρα και έχουμε να δούμε μπροστά μας τι ακριβώς συμβαίνει στο ποινικό κομμάτι, είναι και άνθρωποι που μένουν χρόνια στην Ελλάδα που έχουν να αντιμετωπίσουν μεγάλα ζητήματα όπως την ανανεώσουν τα χαρτιά τους έχουν όλα τα παρέτητα μέσα αλλά υπάρχει μια πολύ μεγάλη θεσμική καθυστέρηση παραδείγματος χάρη άνθρωποι που θέλουν να δηλώσουν να κάνουν εξετάσεις αγένειας. Πόσο δύσκολη είναι η εξετάσεις αγένειας κάτι που ούτε εμείς θα κατακαθαρναμε που είμαστε γεννημένοι εδώ και θεωρητικά μιλάμε ελληνικά καλύτερα να τις πετύχουμε από το πώς να εξυπηρετηθούν σε δημόσιες υπηρεσίες, από τη στιγμή δυστυχώς, δημόσιες υπηρεσίες και όχι μόνο, από τη στιγμή δυστυχώς που βλέπουμε ότι πέρα από τις ελλείψεις θεσμικές υπάρχει λίγο και μια κοινωνική μετατόπιση,

μια διαφορετική αντιμετώπιση του διαφορετικού, ό,τι και αυτό να σημαίνει. Έχετε δει όλα αυτά τα χρόνια κάποια από τα άτομα, που στηρίξατε να καταφέρουν να αλλάξουν ουσιαστικά τη ζωή τους. Υπάρχει κάποια ιστορία που σου έχει μείνει ιδιαίτερα. Υπάρχουν αρκετές. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βρει εργασία μετά από επικοινωνία, τρόπο βοήθειας κ.ο.κ.

Υπάρχουν άτομα που έχουν αναπτύξει όχι μόνο τις δεξιότητες αλλά έχουν αναπτύξει μια εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους στο πώς να προχωρήσουν παρακάτω, πώς να διεκδικήσουν κάποια ζητήματα για τη ζωή τους, πώς να αλλάξουν την καθημερινότητά τους ή πώς και μεταξύ τους να οργανωθούν περισσότερο, να αναπτύξουν την ιδέα της αλληλεγγύης, της στήριξης.

Οπότε βλέπουμε, το οποίο αφορά και εμάς, και εμείς εξελισσόμαστε μαζί τους, εμείς εξελισσόμαστε καθημερινά, βλέπουμε ουσιαστικά ότι με διάφορους τρόπους βοηθούνται μέσα από τη θάλασσα αλληλεγγύης και μέσα και από τις δικτυώσεις και τις γνωριμίες που μπορούν να αναπτύξουν. Και μια και αναφέρθηκες, πάμε λίγο στο προσφυγικό, μετανάστευση και ανθρώπινα δικαιώματα.

Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη γλώσσα που χρησιμοποιούν, το πιάνω από ένα ευρύτερο πλαίσιο, που χρησιμοποιούν κάποιοι όταν μιλάνε για το προσφυγικό ή για το μεταναστευτικό, χρησιμοποιούν έννοιες όπως πρόβλημα, κρίση, ροές, εισβολές και τα συναφή. πόσο τελικά αλήθεια επηρεάζει η ίδια η γλώσσα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι μας.

Η γλώσσα είναι πράξη. Άρα όταν κάποιος αναφέρει έναν άλλο άνθρωπο ως εισβολέα, ως εχθρό, ως απειλή αυτόματα δημιουργείται στο κοινό, ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι δουλεύουν στα μέσα ή είναι πολιτικοί, άρα έχουν πρόσβαση στο ευρύ κοινό, δημιουργείται ένα υπέδαφος για μία αντίδραση. Συνήθως επιθετική, η οποία δεν θα περιοριστεί μόνο στα social media, δεν θα περιοριστεί στο ψηφιακό κόσμο, αλλά θα ανοίξει και στον αναλογικό γύρω μας.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό και πάρα πολύ ενδιαφέρον ταυτόχρονα το πώς το κυβερνών κόμμα, για παράδειγμα, και την πρώτη φορά που βγήκε σε εκλογές το 2019 και τη δεύτερη φορά το 2023, έβαλε το προσφυγικό θέμα στο κέντρο της προεκλογικής τους εξαρτίας με την έννοια ότι έλεγε ότι εμείς θα μειώσουμε τις ροές, εμείς θα κάνουμε αυτό, εμείς θα κάνουμε εκείνο.

Σε δεύτερο χρόνο, όταν αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσαν να το κάνουν γιατί για παράδειγμα ξεχνάνε πάρα πολύ ότι με το που βγήκε το κυβερνόν κόμμα το 2019 αυξήθηκαν οι ροές. Μετά μειώθηκαν λόγω COVID και μετά ξανά αυξήθηκαν. Και φέτος έχουμε πάλι μια μείωση αλλά και μια μετατόπιση ταυτόχρονα των ροών που αυτή τη στιγμή έχουν φέρει την Κρήτη στο επίκεντρο.

Όταν λοιπόν έχεις δημιουργήσει στους ντόπιους την αίσθηση ότι όποιος έρχεται είναι εχθρός και μετά καλείς να χειριστείς αυτή την κρίση την οποία δημιουργείς, γιατί δεν είναι κρίση στην ουσία, οι αριθμοί δεν δείχνουν κρίση στην Ελλάδα, τότε διαπιστώνεις ότι το τέρας που εξέθρεψες δεν μπορείς να το μαζέψεις. Οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών για παράδειγμα για τα κάμπ ή για τους ίδιους τους ανθρώπους που έρχονται με τις βάρκες δεν προέρχονται από το πουθενά.

Κανείς δεν έγινε σε μία δεκαετία μέσα ρατσιστής, κανείς δεν έγινε και αντιρατσιστής ταυτόχρονα. Όλοι αυτοί συμπάσχουμε και συνεπάρχουμε στην ίδια κοινωνία. Όμως κάποιοι ένιωσαν άνετα να βγάλουν το ρατσισμό τους έξω αυτή τη στιγμή. Και κάποιος ευθύνεται γι' αυτό. Οπότε και αυτό είναι το σημαντικό ότι πρέπει τελικά να θυμόμαστε ότι πίσω από τους αριθμούς των μεταναστευτικών ροών υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, παιδιά και προσωπικές ιστορίες Μπορεί ένα κράτος να προστατεύει τα σύνορά του καλός ή κακός για κάποιους πρέπει να υπάρχουν και λέω για κάποιους γιατί εγώ αν με ρωτήσε προσωπικό θα σου πω δεν είμαι από αυτούς αλλά, εν πάση περιπτώσει, καλός ή κακός, για κάποιους πρέπει να υπάρχουν τα σύνορα.

Μπορεί, λοιπόν, ένα κράτος να προστατεύσει αυτά τα σύνορα χωρίς να παραβιάζει τα δικαιώματα των ανθρώπων που προσπαθούν να τα περάσουν. Η απάντηση σε αυτό κρύβεται μέσα στις ίδιες τις συμφωνίες που έχει υπογράψει η χώρα. Και όχι μόνο η χώρα, αλλά και τους κανόνες με τους οποίους ακόμα διέπεται η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ακόμα και με το σύμφωνο μετανάστευσης που είναι σε ισχύ, όλοι οι άνθρωποι που έρχονται στο ευρωπαϊκό έδαφος θα πρέπει να έχουν δικαίωμα να κάνουν αίτημα ασύλου. Εδώ βλέπουμε ότι στην Ελλάδα πέρυσι, για παράδειγμα, ο Υπουργός Μετανάστευσης θεώρησε πρέπον, με πολλά ερωτηματικά, να ανακοινώσει την αναστολή αυτού του δικαιώματος, κάτι το οποίο κατέπεσε αμέσως.

δεν το θυμόμαστε αυτό ότι κατέπεσε αμέσως αλλά φαίνεται ένα χρόνο μετά από πολλές αναλύσεις και συναδέλφων σας αλλά και άλλων ακαδημαϊκών ότι η αναστολή ασύλου δεν λειτουργήσε. Όμως όταν αναφέρουμε τους ανθρώπους σαν υβριδική απειλή και το είδαμε αυτό και στη Θεούτα όταν βάζουμε λοιπόν αυτό το πλαίσιο μετά νομιμοποιείται το κράτος να απαντήσει αναλόγως.

Όταν αναφέρεις τον άνθρωπο ως απειλή, τότε μπορείς να τον αντιμετωπίσεις με μέσα τα οποία ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα σου πει μετά ότι δικαιολογούνται. Και εκεί είναι κάτι το οποίο δημιουργείται και είναι πάρα πολύ επικίνδυνο. Μιλάμε ξεκάθαρα για εκφασισμό της κοινωνίας όταν υπάρχει μια θετική διάθεση να βουλιάζονται βάρκες ή αυτό που βλέπουμε στην ελληνική περίπτωση, να τις αφήνουμε να βουλιάζουν.

Γιατί μπορεί η Ελλάδα, παρόλο που έχει καταδικαστεί αρκετές φορές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, να μην βουλιάζει απευθείας βάρκες, αλλά ταυτόχρονα στις καταδίκες μέσα βλέπουμε στα κείμενα ότι δεν κάνει και ό,τι μπορεί για να τη σώσει. Είναι αυτό που λένε ότι, ξέρεις κάτι, ας μην την πάρω ολόκληρη την ευθύνη για να μην την έχω καθόλου.

Το δικαίωμα στη μετανάστευση, στη μετακίνηση είναι ανθρώπινο δικαίωμα. θεωρείτε ότι πρέπει τελικά να μπαίνουν όρια όταν ένα κράτος προσπαθεί να ελέγξει την ώρα του ή όχι πάρα πολύ ωραία ερώτηση η οποία γυρίζει ξανά στο ποιος είναι αυτός που έχει δικαίωμα να μεταναστεύει και τι ανάγκες έχει το κράτος το οποίο καλεί τους μετανάστες δηλαδή οι Έλληνες που πήγαν στην Γερμανία πολλοί από αυτούς πήγαν ως προσκεκλημένοι οι guest workers το οποίο σημαίνει κυριολεκτικά οι guest workers Δηλαδή οι προσκεκλημένοι εργαζόμενοι.

Στην Αμερική, αν πάμε λίγο πιο πίσω, η οποία η ρίστα εμπαρόδο δεν είχε τόσο αυστηρούς κανόνες το 1ο, 4ο, 20ο αιώνα ως προς τη μετανάστευση. Τα αμπάρια των πλοίων που έφταναν δεν ήταν γεμάτα μόνο με εμπόρευμα. Είχε και ανθρώπους μέσα, είχε και Έλληνες μέσα οι οποίοι δεν είχαν τα χαρτιά τους όλα. Δηλαδή οι Έλληνες μου φαίνεται λίγο περίεργο όταν γκρινιάζουμε για την παράτυπη μετανάστευση Όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε πάει σε αρκετά μέρες ως παράτυποι μετανάστες Μάλιστα είχα βρει όταν έκανα Για να σε διακόψω γιατί έχει σημασία σε αυτό Και το αφήγημα είναι ότι ναι αλλά εμείς οι Έλληνες όταν πήγαμε Πήγαμε για να δουλέψουμε νόμα και πάει λέγοντας μετά Θα σας πω μια πολύ μικρή ιστορία Πάρα πολύ μικρή Όταν έκανα έρευνα για το διδακτορικό μου που το έκανα στην Αμερική και έχει σημασία που θα το πω, με είχαν βάλει να ψάξω, να δω το κομμάτι της μετανάστευσης ώστε όταν μπορώ να γράφω για αυτό να είμαι πλήρως πληροφορημένος.

Ψάχνοντας λοιπόν είχα ανακαλύψει ιστορίες Ελλήνων οι οποίοι για να μπουν στην Αμερική πήγαιναν από τα σύνορα του Μεξικό και έμπαιναν ως Μεξικάνοι εργάτες γιατί είχαν το χρώμα στο δέρμα που δεν το λέμε και ξανθό. οπότε πηγαίνοντας από εκεί και επειδή υπήρχαν κάποιες διακρατικές συμφωνίες μπαινόβγαιναν ως Μεξικάνοι γιατί δεν υπήρχε εκεί ιδιαίτερος έλεγχος και έτσι κατάφεραν να φτάσουν στη γη της επαγγελίας άρα το ελληνικό δημόνιο σε αυτές τις περιπτώσεις υπερίσχει και δεν το λέω για να συγκρίνω με το παρόν προφανώς και πρέπει να υπάρχουν έλεγχοι στη μετανάστευση αλλά μου είναι αδιανόητο το να στερούμε το δικαίωμα στο άσυλο και τον αντιμετωπίζουμε τους ετούντες άσυλο και τους πρόσφυγες, αλλά και γενικότερα τους ανθρώπους, σαν κάτι λιγότερο από εμάς.

Κάτι λιγότερο από πολίτες. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πολύ έντονη συζήτηση για τις επαναπροωθήσεις και τη βία στα σύνορα. Μιλήστε μας γι' αυτό. Πώς βιώνεται αυτή η πραγματικότητα από έναν άνθρωπο που βρίσκεται ήδη σε εξαιρετικά ευάλωτη θέση. Όταν λέμε πώς θα αντιμετωπίζουν οι ίδιοι πρόσφυγες και μετανάστες την έξτρα βία στα σύνορα που δεν την περιμένουν γιατί ένας άνθρωπος που θα πάρει αυτή τη δύσκολη απόφαση που θα χρεωθεί τη ζωή του, τυχόν και της οικογένειάς του για να μεταναστεύσει, να βρει έναν τρόπο να μετακινηθεί από τη χώρα του η οποία βρίσκεται σε μια πολύ χειρότερη συνθήκη από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε από τη στιγμή που μπαίνει σε μια βάρκα, που επιλέγει να μπει σε μια βάρκα είναι μόνο η μόνη λύση που έχει να κάνει, δεν υπάρχουν άλλες λύσεις.

Δεν υπάρχει κάποιο σημείο να καταγραφεί για να μπορεί κάποιος να πάρει νομιμοποιητικά έγγραφα και να μετακινηθεί. Μπαίνοντας σε αυτή τη βάρκα βλέπει το απέναντι σαν μια νέα ζωή, σαν μια λύση. Θα έλεγα γη της επαγγελίας, αλλά δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο όρος. Οπότε περιμένει σαφώς να βρει μια λύτρωση. αυτό που δεν περιμένει σίγουρα είναι μαυροντημένους συνοριοφύλακες, μαυροντημένους υπάλληλους κάποιου κράτους της Ελλάδας και αλλού, γιατί μόνο η Ελλάδα είναι και η Λιβύη και άλλες χώρες να τους επιτίθεται μέσα στη νύχτα να τους ξεγυμνώνουν από οποιαδήποτε έγγραφα ή αντικείμενα μπορούν να έχουν και να τους πετάνε πίσω με φουσκωτά με σκοπό οι άνθρωποι να πάνε πίσω στην ακτή που ξεκίνησαν το οποίο αυτό γίνεται κατά κόρον στα παράλληλα με την Τουρκία Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με ειδήσεις, με πνιχμούς, με βία, με ανθρώπους που έχουν υποστεί οποιαδήποτε μορφή σκακοποίηση.

Ακόμα και το τελευταίο που έγινε το προηγούμενο διάστημα, έχει την άνοιξη στο Χίο, που προσπαθεί τώρα το ελληνικό κράτος να μας αποδείξει τι ακριβώς. Ότι το λιμενικό δεν εμβόλησε μια βάρκα επιθετικά, δεν κατακρεούργησε 15 συνανθρώπους μας, γιατί για εμάς είναι συνάθροποι μας ανεξαρτήτως καταγωγής, οριακά έχει ποινικοποιήσει έναν άνθρωπο ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη βία αυτή και με το έγκλημα αυτό ως το μόνιμο υπέτειο και φταίκτη ενός τεκμηράς του εγκλήματος.

Σαφώς με όλους τους ανθρώπους που έχουμε μιλήσει δεν έχουν λόγια να εκφραστούν για αυτά που έχουν αντιμετωπίσει, ειδικά όταν μιλάμε για θύματα συνοριακής βίας. όπως και αν έρθουμε, ας αφήσουμε λίγο και το κομμάτι του pushback που είναι εννοείται ένα έγκλημα, δεν ξέρουμε πότε και η Ελλάδα θα το πληρώσει το έγκλημα τάτς όλα αυτά εδώ ακόμα περιμένω να δούμε πώς θα εξελιχθεί και η υπόθεση της πύλου που θα πάει δικαστικά, θα πάει στη δικαιοσύνη όπως και στοιχείο θα πάει στη δικαιοσύνη, από ό,τι έχουμε μάθει από εκπρόσωπους είναι η μόνιμη ποινική αντιμετώπιση των ανθρώπων εδώ και πάρα πολλά χρόνια που φτάνουν στα ελληνικά παράλια, είτε είναι στο Βόρειο Αιγαίο, είτε είναι στην Κρήτη.

Αυτό που βλέπουν οι άνθρωποι, αφού πατήσουν τη γη, είναι στολές. Στολές, είτε ιατρικές ή οτιδήποτε άλλο είναι αυτό, αλλά κυρίως στολές που τους κάνει, τους καταγράφει, τους μετράει και τους μετακινεί. Και δεν εξηγούν και πολλά πολλά. Θεωρεί ο κόσμος εδώ ότι άμα τους δίνουμε ένα πιάτο φαΐ, ένα υπόστρομο, με μια χαρτόκοτα να κοιμηθούν μέχρι να μετακινηθούν στα κάμπη της ενδοχώρας για τη συνέχιση των διαδικασιών ή και έχει μόνος ενδοχώρας, γιατί γενικότερα η συνθήκη, ειδικά από πέρυσι, έχει αγριέψει.

Δεν είναι μόνο ότι δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στο άσυλο, ενώ σε τούντα ασύλου ένας πρόσφυγα, είναι και πολλοί άνθρωποι που μετακινούνται ως μετανάστες, άνθρωποι από τον Παγκλατές, από τον Πακιστάν, που η Ελλάδα ζητάει συνεχώς εργατικά χέρια. Αλλά τι κάνει, δεν αναγνωρίζει σε αυτούς που έρχονται με διαφορετικό τρόπο από αυτό που θεωρητικά θέλει αλλά δεν υπάρχει ο άλλος ο νόμιμος τρόπος.

Δεν τους αναγνωρίζει κανέναν ανθρώπινο δικαίωμα. Είναι άνθρωποι που έχουν στηβαχτεί σε χειρότερες μορφές φυλακές όπως είναι συντήκη στις αίρες. Είναι άνθρωποι που εδώ και ένα χρόνο βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση λίμπο. όσο η Ελλάδα και κατ' επέκταση η Ευρώπη, γιατί συνενεί σε όλο αυτό, δημιουργεί έξτρα τραύματα, έξτρα κακοποίηση στο μετακινούμενο πληθυσμό, είτε είναι έτοντας ασύλου, είτε πρόσφυγας, δηλαδή μπορεί να γνωρίζετε ως πρόσφυγας, είτε είναι και μετανάστης, για άλλους λόγους.

Και για να δείτε και το παράλογο των επαναπροωθήσεων, μπορείτε να ψάξετε μετά τη συνέντευξη, μπορούν και οι ακροατές να το ψάξουν. έχει γίνει πάνω από μία φορά. Οι ελληνικές αρχές έχουν επαναπροωθήσει μέχρι και διερμηνείς των ευρωπαϊκών υπηρεσιών οι οποίοι συνελήφθησαν σε κάποιες από αυτές τις black ops επιχειρήσεις από υπηρετικό σημείο της Ελλάδας και βρέθηκαν μέσα σε ένα βράδυ στην Κωνσταντινούπολη και στα παράλια της Τουρκίας.

Και μάλιστα είχε ευσκάσει στα μέσα αυτό πριν δύο-τρία χρόνια και είχε διαμαρτυρηθεί και η Γαλλία για παράδειγμα όπου ένας διερμηνέας της βρέθηκε μέσα σε ένα εικοστετράωρο να έχει επαναπροωθηθεί. Και άντε μετά να πείσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη ότι δεν κάνουμε επαναπροωθήσεις. Δηλαδή βρέθηκε ο άνθρωπος χωρίς διαβατήριο, χωρίς κινητό, χωρίς τίποτα στην Κωνσταντινούπολη.

Και όπως λέει και η Λαϊκή Ρίση, τι φάση. Τελικά ρε παιδιά, εσείς που μιλάτε με αυτούς τους ανθρώπους και είστε σε μια άμεση επικοινωνία. τι σημαίνει για έναν άνθρωπο να φτάνει τελικά σε μια χώρα και αντί για ασφάλεια, στέγη, ενημέρωση και πρόσβαση σε υπηρεσίες να βρίσκεται αντιμέτωπη με αβεβαιότητα, με αποκλεισμό, ακόμα και με κράτηση.

Τι σας λένε? Λοιπόν, γενικά στο μυαλό τους επικρατεί το πολιτό χάος γιατί όπως αναφέρθηκαν και τα παιδιά πριν έρχονται από μια χώρα που διαπράτητε γενοκτονία αναφερόμενη στο Σουδάν τώρα αλλά και για πρόσφυγες από Παλαιστίνη και όλα αυτά που έρχονται στην Κρήτη αλλά όσο επί το πλήρως την επιψηφία πλέον αφορά ανθρώπους από το Νότιο Σουδάν τι να πω, επικρατεί το απόλυτο χάος τα συναισθήματά τους είναι πάρα πολύ μπερδεμένα εκεί πέρα που κάπως αισθάνονται ότι φεύγουν από το κολαστήριο της Λιβύης όπου υπάρχει ανθρωποφαγία Δηλαδή έχουμε κοσμή μαρτυρίες ανθρώπων που τους απειλούν να μπουν στη βάρκα να πληρώσουν και σε περίπτωση που δεν πληρώσουν θα σκοτώσουν τη γυναίκα τους, το παιδί τους, τη μάνα τους, θα ψάξουν να βρουν τον αδερφό τους.

Τι άλλο, ότι μαρτυρία παιδιού το οποίο είναι 16 χρονών και λίγο πριν πει στην βάρκα είδανε μπροστά του να δολοφονεί το αδερφός του. απλά γιατί έτσι και το τραγικό είναι ότι και εκεί πέρα τους αντιμετωπίζουν ως απλούς αριθμούς και έρχονται εδώ πέρα και το σύστημα τους αντιμετωπίζει ως νούμερα ως δεν ξέρω δηλαδή δεν έχουν ψυχή δεν έχουν ζωή ως κάτι κακόμηρο που κρατεί τόσο μίσος και ψάχνουν παντού να βρούν δικλείτες ασφαλείας τα άτομα αυτά δηλαδή είτε σε εμάς που ασχολούμαστε με το κομμάτι αυτό είτε μετά σε άλλες ομάδες στην Αθήνα που έχει Θεσσαλονίκη και όλα αυτά αλλά ναι τα συναισθήματά τους είναι χάλια γιατί σκοτάδι πολύ πραγματικά δεν ξέρω πώς το διαχειρίζεστε παιδιά αυτό το πράγμα νομίζω είναι πολύ ψυχοφθόροτο να ακούς τέτοιες ιστορίες Από την άλλη βέβαια αν δεν τις ακούτε εσείς που είστε σε απευθείας επικοινωνία μαζί τους έτσι ώστε να μπορείτε και να τις μεταφέρετε δεν θα ακουστούν και από πουθενά.

Πάμε λίγο αν αφορικά με τις δομές, λίγο την νομοθεσία. Ποιο θεωρείτε σήμερα το μεγαλύτερο κενό της ελληνικής πολιτείας σε σχέση με την πρώτη υποδοχή και την ένταξη προσφύγων και μεταναστών. Βασικά είστε υπέρ των δομών. Η ερώτηση η ίδια είναι μια ερώτηση παγίδα. Διότι αυτό που πρέπει να ξεκινήσουμε να συζητάμε είναι τι έχουμε στο νου μας ως δομή.

Δομή ήταν και η Μόρια, την οποία τερατώθηκε επί της προηγούμενης κυβέρνησης. Δομή είναι και η Σιντίκη που προαναφέρθηκε η οποία είναι ένα κολαστήριο αυτή τη στιγμή. Δομή είναι και το παλιό ψυγείο στο Ηράκλειο ακόμα και αν δεν θέλουμε να το πούμε έτσι που έχει τα μαύρα του τα χάλια και οι άνθρωποι εκεί μέσα υποφέρουν. δομή είναι και η Αγιά η οποία πρόσφατα χρησιμοποιήθηκαν δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να έχει ένα φράχτινα τοϊκού τύπου υπέρ ποιών δομών λοιπόν αυτόν τον οποίο αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν φυλακισμένους που δεν τους δίνουν καμία προοπτική ένταξη που η υποδοχή είναι μεταπολίτως απαραίτητα και αν πιστέψουμε και διαβάζουμε αυτά έγγραφα που βγαίνουν στη Διάβγεια η διατροφή ενός ανθρώπου κοστίζει 6 ευρώ οποία πολλές φορές είναι και μη βρώσιμα.

Οπότε όχι, δεν καθόμαστε να δώσουμε μάλλον αυτή την απάντηση, διότι είναι σαν να παίζουμε μπάλα στο γήπεδο του πλεύρη, το οποίο είναι ένα γήπεδο στο οποίο τα goalpost μετακινούνται συνεχώς και ταυτόχρονα οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται είτε ως απειλή, είτε ως ένα νούμερο στο οποίο πρέπει να μπει στη δεξιά στήλη ένα τικ στο τέλος της μέρας για να πληρωθεί ο ανάδοχος που έχει αναλάβει τι φύλαξη, το φαΐ και στα ενδιάμεσα οι άνθρωποι εξαφανίζονται στην γραφειοκρατία.

Υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν στη χώρα χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, τη νομοθεσία ή τα δικαιωματά τους. Τελικά πόσο εύκολο είναι να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτά που δικαιούνται και ποιος είναι ο ρόλος αν θέλετε της θάλασσας σε αυτό. Η συνηγορία που κάνει η θάλασσα εδώ και χρόνια έχει να κάνει με συστημικά κενά που έχει το ελληνικό κράτος δεκαετίες τώρα.

Δηλαδή, από το να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο με τα χαρτιά του στο Ίκα, μέχρι σε μία εγγραφή στο σχολείο, μέχρι το να πάμε μαζί του που γίνεται κάποιες φορές σε μία υπηρεσία, ή το να του δώσουμε ένα τηλέφωνο χρήσιμο. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με μία δικτύωση και με δίκτυα ελληνικής, τα οποία δυστυχώς τα τελευταία χρόνια καταραίουν, με την έννοια ότι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί.

Δεν είμαστε στο 2016. Δεν είμαστε σε μια περίοδο στην οποία η αλληλεγγύη και από τα πάνω και από τα κάτω ήταν τουλάχιστον ανεκτήδεθα αποθεμητή. Ζούμε εμείς σε μια περίοδο η οποία η αλληλεγγύη ποινικοποιείται. Οπότε η δουλειά μας είναι όλο και πιο δύσκολη. Ο εθελοντισμός πολύ συχνά βρίσκεται αντιμέτωπος με εχθρικά συναισθήματα αν όχι από τις υπηρεσίες που πάνω κάτω έχουν συνηθίσει λίγο τη διαδικασία αλλά και αυτές δεν έχουν πάντα τη θετικότερη αντίδραση από τους συμπολίτες μας και δεν ξεκινάμε καν να λέμε το πόσο δύσκολο είναι για μια οικογένεια μεταναστών ή προσφύγων να βρει σπίτι ή ακόμα και όταν βρει σπίτι το να βγάλει άκρη με τυχόν ζημιές που θα γίνουν με λογαριασμούς, με σπιτονικοκύρδες που ζητάνε τον ουρανό με τ' άστρα με επιθέσεις μέσα στα ίδια τους στα σπίτια.

Όλα αυτά είναι στην καθημερινότητά μας και κομμάτι της βοήθειας που συχνά προσπαθούμε να παρέχουμε και η οποία ξεφεύγει των δυνατοτήτων μας. Ουσιαστικά, με ενδιαφέρει η απόψη σου σε αυτό. Τι συμβαίνει όταν η αλληλεγγύη προς ένα πρόσωπο ή ένα μετανάστη αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτη πράξη ή όταν άνθρωποι που βοηθούν κυδεύουν ακόμη να βρεθεί και αντιμέτωπη με ποινικές διαδικασίες.

Βρίσκονται αντιμέτωπη με ποινικές διαδικασίες. Είχαμε τη δίκη στη Λέσβο η οποία τελεσυδίκησε πριν από κάποιο διάστημα στην οποία το ελληνικό κράτος ταλαιπώρησε για χρόνια ανθρώπους τους οποίους ήξερε εξ αρχής, για παράδειγμα αυτοί που αντιμετώπισαν κατηγορίες κατασκοπίας ήξερε εξ αρχής το ελληνικό κράτος ότι δεν ήταν κατάσκοποι.

Είναι προφανές. σχετικά πρόσφατα και ίσως και λόγω αυτής της ταλαιπωρίας. Τώρα, δεν είναι κάτι καινούργιο. Η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης την είδαμε και στην Ιταλία τα προηγούμενα χρόνια και επί Σαλβίνη και επί των προηγούμενων και επί των επόμενων είναι ένα κομμάτι το οποίο το κάθε κράτος το διαλέγει να το προχωρήσει και να το πιέσει ώστε να κάμψει τα κινήματα αλληλεγγύης και να μην αφήσει τους ανθρώπους και ηθικά αλλά και νομικά να τους εξαντλήσει και να μην τους αφήσει να παρέχει τη βοήθεια η οποία μπορεί να είναι αντίθετη στις επιλογές του και στην ιδεολογία του.

Ρωματικά τώρα με αυτό, δεν είναι μόνο το κομμάτι της ποινικοποίησης, είναι η έλλειψη πρόσβασης. Όσο περνάει ο καιρός, δυσκολεύεται η πρόσβαση για τον οποιοδήποτε, είτε θεσμικό φορέα είτε και μη, να έχει πρόσβαση στους ανθρώπους που ούτε τώρα μπαίνουν στη χώρα είτε διαμένουν σε ένα κάμπο. Αυτά εδώ τα προηγούμενα χρόνια κλείσανε τα κάμπο οπότε ήτανε ελάχιστος οργανώσεις μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτό.

Κάποια στιγμή με την άρση του γεωγραφικού περιορισμού ο κόσμος μπορούσε να μετακινηθεί εκτός το κάμπο οπότε οι άνθρωποι βγαίνουν έξω και βρίσκονται στις ομάδες αλληλεγγύης ή την επικοινωνία που πάλι υπάρχει δυσκολία. Εμείς δεν μπορούμε να πάμε σε ένα κάμπ, δεν μπορούμε να πάμε ούτε καν και στις τοπικές αυτές μη δομές πρώτης υποδοχής.

Δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση. Σου λένε ποιοι είστε εσείς. Πέρα ότι είμαστε μια ακτιβιστική και θελοντική ομάδα, παρά όλο που έχουμε και νομική μορφή, δεν είμαστε οργάνωση, δεν είμαστε στο ΜΜΤ, κάτι που δεν το θέλουμε κιόλας, δεν είμαστε φορέας, αλλά έχουμε όλη την αλληλεγγύη και πολλές φορές περισσότερη και γνώση, Στο πώς να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους, ταλαιπωρημένους ανθρώπους που έχουν πάρα πολλά τραύματα, στο πιο πλό.

Να τους επικοινωνήσεις τη διαδικασία. Γιατί πολλές φορές ακούμε στα εμπόδια που μπαίνουν ότι εμείς τα έχουμε εξηγήσει όλα. Δεν τα έχουν εξηγήσει όλα. Γνωρίζουμε δυστυχώς πάρα πολύ όλο αυτό το θολό τοπίο γύρω της διαχείρισης και κυρίως στην Κρήτη εδώ και χρόνια. αυτή την μήνυ υπάρξη της πρώτης υποδοχής που τώρα πάει να πλαισιωθεί, αλλά θα πλαισιωθεί σε ένα ακόμα δυσκολότερο, πιο δυσβάστακτο τοπίο τους ανθρώπους. Όταν μιλάμε μετατροπή της Αγίας σε μια νέα μοντέρνα δομή θα είναι μια...

Ο κθησιακός χώρος της Αγίας είναι στα Χανιά οπότε δέχεται τον κόσμο που φτάνει προς τη Δυτική Κρήτη, στη Γάβδο και τη Δυτική Κρήτη. Θα είναι πάλι μια νέα μορφή σφυλακή. Αυτό βλέπουμε ότι βιώνουν οι λελή ανθρώποι από την πρώτη στιγμή που θα πατήσουν το ελληνικό έδαφος. Υπάρχει ένας περιορισμός, υπάρχει ένα λιμενικό που περιορίζει την πρόσβαση, υπάρχει μετά συνέχεια η αστυνομία, η μεταγωγή και ούτε ο καθεξής. Οπότε και για μας δεν είναι μόνο ότι θα αντιμετωπίσουμε κάποια στιγμή ίσως μια εξωτική κατάσταση που μπορεί να φέρει ένα νομικό παράπτωμα οτιδήποτε άλλο είναι ότι ήδη δυσκολευόμαστε πάρα πολύ ήδη βοηθούσαμε κόσμο στα κρατητήρια Ηρακλείου που δυστυχώς είναι ένα μεγάλο κομμάτι μια μεγάλη κουβέντα τι σημαίνει η διοικητική κράτηση στα στιγμιακά τμήματα εντός Ελλάδας ειδικά το Ηράκλειο δυστυχώς αντιμετωπίζει τους ανθρώπους δεν θα πούμε διαχωρισμός ποινικός διοικητικός όλοι οι άνθρωποι είναι σαν μία ανθρώπους οπότε από εκεί πέρα από ένα σημείο και μετά όταν δεν θέλανε παραπέρα να παρέχεται οποιαδήποτε βοήθεια εξωτερικά στους κρατούμενους

κόπηκε η πρόσβαση και πατήσαμε σε νομικά ζητήματα που ούτε αυτά ευσταθούν γιατί όταν υπάρχει διοικητή κράτηση υπάρχει και η πρόσβαση τρίτων ανθρώπων με αντιαπιστευτήρια εννοείται αν να πας ώρα και στιγμή ούτε σε άλλος τα πράγματα που προσπαθούν να βοηθήσουν πολύ απλά πώς να δώσεις ένα δεύτερο ρούχο, μια τηλεκάρτα ή μια επεξήγηση στην νομική διαδικασία.

Ουσιαστικά αυτό κάναμε. Οπότε αυτό που έχει δυσκολέψει τα τελευταία χρόνια και ειδικά το τελευταίο εξάμηνο είναι ότι σε κάθε βήμα που προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με ανθρώπους που καταφθάνουν στη χώρα το μόνο που βλέπουμε μπροστά μας είναι τείχοι, φυλακές, φυλακές, όλο το μορφών. Πόσο μεγάλη φθηνή έχουν τα μέσα ενημέρωσης στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται τελικά το προσφυγικό και το μετανεστευτικό γιατί όταν ακούμε καθημερινά για λαθρομετανάστες για εισβολείς, για ορδές, για ροές ξέρω εγώ δημιουργείται τελικά μια διαδικασία απανθρωποποίησης και τι συνήπες έχετε αν θέλετε όλο αυτό και στην ίδια την κοινωνία Λίγο πριν μπούμε στο στούντιο κοιτώντας το feed στο κινητό μου βρήκα τουλάχιστον τρία τοπικά μέσα του νόμου Ηρακλείου τα οποία συγκρίνανε τις ροές στο Νότο με τη Θέουτα, με τη Μούρθια.

Παρεμπιπτόντως είμαι σίγουρος ότι αυτός που έγραψε τα άρθρα δεν ήξερε ούτε που πέφτει η Θέουτα ούτε που πέφτει η Μούρθια. Είμαι 100% σίγουρος γιατί όταν βλέπουμε για ανθρώπους να μιλάνε για εισβολή για παράδειγμα στη Θέουτα η οποία είναι στην Αφρική δεν είναι καν στην Ευρώπη τότε καταλαβαίνουμε το πόσο στρευλή είναι αυτή η συνθήκη και το πόσο το κομμάτι της απανθρωποποίησης που λέμε αγγίζει μόνο αυτούς που δεν θεωρούμε επιθυμητούς.

Τι εννοώ. Ο Σουδανός, ο οποίος έρχεται εδώ και έχει τυχόν κότερο ένας μπασκετμπολίστας, είναι πάρα πολύ επιθυμητός. Τον θέλουμε και στην Ελούντα, τον θέλουμε και στο εστιατόριο και θέλουμε να αφήσει και 100 ευρώ τη μέρα σε φιλοδορήματα. Μη σας πω ότι τον θέλουμε και για να πάρουμε την Ευρωλίγκα. Απ' 6 πεντάρ ειδικά, καλύπτει τα κενά και είναι τέλειος.

Όταν όμως αυτός δεν έχει διαβατήριο, όταν τυχόν έρθει ο άνθρωπος σε μία βάρκα μαζί με άλλους 150, έχει υποστεί του κόσμου την κακοποίηση μέχρι να φτάσει από το Νότιο Σουδάν στην Κρήτη, τότε είναι εντός πολλών εισαγωγικών εισβολέας. Τότε είναι εντός πάρα πολλών εισαγωγικών λαθρέως, που δεν γίνεται να είναι λαθρέως. Οι άνθρωποι δεν είναι τσιγάρα, δεν είναι αλκοόλ.

Δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη. Είναι τρομακτικά προσβλητική. Και απορώ πώς χρησιμοποιείται στο δημόσιο διάλογο και απορώ πώς χρησιμοποιείται και από δημοσιογράφους, οι οποίοι θα έπρεπε να ξέρουν και δύο πράγματα παραπάνω. Και κατά κόρον, όχι απλά χρησιμοποιείται. ακριβώς θα έπρεπε να ξέρουν δύο πράγματα παραπάνω θα έπρεπε να έχουν σπουδάσει κάτι το οποίο να τους το δείχνει ότι αυτό το πράγμα είναι λάθος παρόλα αυτά το χρησιμοποιούν δείγμα και αυτό του πόσο χαμηλά είναι το επίπεδο του διαλόγου σε αυτό το κομμάτι όμως πέρα από το αστείο της υπόδεσης έχει πάρα πολύ σοβαρές συνέπειες όταν αντιμετωπίζεις ένα άνθρωπο σαν ένα προϊόν τότε μπορείς να το πετάξεις πέρα τότε μπορείς να του ασκήσεις βία γιατί σου λέει αλητός είσαι. Τότε μπορείς να μιλάς για αυτούς συνεχώς με υποτιμητικό χαρακτήρα μέχρι να έρθει περίοδος που θα πρέπει να μαζέψεις ελιές που θα πρέπει να μπεις στο θερμοκήπιο 10 και 12 ώρες που θα πρέπει να μαζέψεις τα σταφύλια από τις 7 η ώρα το πρωί

μέχρι τις 5 το απόγευμα. Τότε κάνεις και λίγο ησυχία γιατί ξέρεις ότι αν δεν έρθει αυτός ο εργάτης Θα πρέπει να τα μαζέψεις μόνος σου. Και σε αυτό έχουμε ένα προβληματάκι. Και αν δεν έφυγες τόσο εργάτη, θα πρέπει να βρεις κάποιον άλλον. Και δεν βρίσκω κάποιον άλλο. Και αν βρω κάποιον άλλο, θα πρέπει να δώσω και κανένα 20 ευρώ παραπάνω στο μεροκάμα του.

Είναι μεγάλη η συζήτηση. Συνέχισε, συγγνώμη. Όχι, ακριβώς. Είναι ένας διακόπτης αυτός. Ένας διακόπτης φιλοξενίας. σε ένας διακόπτης ενός προσώπου που δεν είναι ακριβώς ανθρωπιστικό αλλά είναι σίγουρα χρησιμοθερικό. Έχουμε χιλιάδες καινές θέσεις για παράδειγμα στον τουρισμό και εδώ και χρόνια καλύπτονται είτε τυπικά είτε άτυπα από ανθρώπους από τρίτες χώρες.

Δεν το διαφημίζουν αυτό τα ξενοδοχεία ιδιαίτερα. Δεν το διαφημίζουν οι υπηρεσίες εστίασης. Όμως συμβαίνει. Και αν πρέπει να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας θα δούμε ότι η μετανάστευση εν τέλει ωφελεί τους ανθρώπους, ωφελεί τις επιχειρήσεις, ωφελεί τις ίδιες, τις οργανώσεις ιδιοκτητών οι οποίοι είναι κατά της μετανάστευσης, αλλά στα ξενοδοχεία τους είναι γεμάτοι μετανάστες, οι οποίοι δουλεύουν είτε τυπικά είτε άτυπα.

Οπότε η απανθρωποποίηση, αν θέλετε, έχει και μια έννοια performance. Λέμε αυτό που ξέρουμε ότι θέλει να ακούσει ο άλλος, αλλά δεν μπορούμε να το εφαρμόσουμε στην επιχείρησή μας, γιατί αλλιώς θα κλείσει. Και μια και μιλάμε για τουρισμό, βρισκόμαστε στην Κρήτη όπου τουρισμός και φιλοξενία το λέμε τώρα είναι ένα. Λοιπόν, ένας τόπος που βασίζει μες χωρίς μεγάλο μέρος της ταυτότητας και της οικονομίας του στον τουρισμό και ταυτόχρονα μιλάει συνεχώς για την περίφημη ελληνική φιλοξενία για όλα αυτά τα ωραία.

Τι σημαίνει όμως πραγματικά φιλοξενία? Η ελληνική φιλοξενία και μάλιστα η κρητική φιλοξενία είναι κάτι το οποίο είναι ιδιότυπο. Είναι κάτι το οποίο αντιμετωπίζεται ως μοναδικό, αλλά στην πραγματικότητα έχει κάποια πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η κρητική φιλοξενία για παράδειγμα δεν είναι ανιδιοτελής. Η κρητική φιλοξενία έχει να κάνει με το ποιος έρχεται για να φιλοξενήσουμε.

Και όχι μόνο και με το τι περιμένουμε από αυτόν. Ένα κομμάτι το οποίο έχουν μελετήσει και οι Αμερικανοί ανθρωπολόγοι στην Κρήτη, εδώ και τουλάχιστον 30 με 40 χρόνια, υπάρχει μεγάλη βιβλιογραφία, είναι το πώς η κρητική φιλοξενία ενέχει τη δημιουργία της υποχρέωσης. Δηλαδή εγώ θα σου παρέχω κάτι, αλλά περιμένω και από σένα κάτι συγκεκριμένο.

Θέλετε να το μεταφράσουμε στον τουρισμό του 2026. αυτό σημαίνει ότι εγώ περιμένω από εσένα το φιλοδόρημα, τη διαφήμιση της επιχείρησής μου και το χρήμα εν τέλει και να μου ξανάρθεις. Οπότε φιλοξενία ναι, ταυτόχρονα επιτελεστική. Δύσκολα θα δούμε φιλοξενία από τα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων και όταν τη δούμε δεν θα είναι στο πλαίσιο του επαγγελματισμού, θα είναι από ανθρώπους στην καθημερινότητά τους που θα δώσουν ένα μπουκάλι νερό, θα δώσουν κάτι να φάνε.

Νομίζω στα Τέτσα, για παράδειγμα, είχα δει ένα εκπρόσωπο του κλήρου που είναι σπάνιο πλέον, ο οποίος είχε οργανώσει αποστολή ανθρωπιστική και πήγε ο ίδιος και έκατσε σε ένα τραπεζάκι και έδινε στους ανθρώπους και χωρίς να το κάνει και πολύ πολύ φασαρή, άλλως το ανέβασε. αυτό για παράδειγμα ήτανε μία κριτική και αν θέλετε χριστιανική φιλοξενία χωρίς πολλά πολλά και το γεγονός ότι δεν ακούστηκε τρομερά δείχνει από μόνο το πόσο ειλικρινές ήταν και αν μπείτε και βρείτε την ανάρτηση γιατί δεν θυμάμαι ποιος είναι και δείτε τα σχόλια από κάτω θα καταλάβετε το πόσο σπάνιο είναι στις μέρες μας να γίνει και να γίνει και αποδεκτό Σε μία συζήτηση που είχα πρόσφατα με έναν φίλο είχαμε θείξει αυτό το θέμα και μου είχε πει ένα ωραίο ότι μπορούμε σχετικά να μιλάμε για μια κοινωνία φιλοξενίας όταν η φιλοξενία εξαρτάται από το πόσα χρήματα έχει κάποιος σε τσέπη του ή από το διαβατήριο που κρατάει.

Και πάμε λίγο για να δούμε τελικά τι κοινωνία θέλουμε εμείς ως άνθρωποι. Αν αφήσουμε στην άκρη για λίγο την ομοθεσία, τα σύνορα, την πολιτική για τους αριθμούς. Τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε. Μια κοινωνία που προστατεύει τελικά τον πιο αδύναμο ή μια κοινωνία που τον θεωρεί απειλή. Θέλουμε σίγουρα μια κοινωνία συμπεριληπτική.

Μια κοινωνία που θα βλέπει τι γίνεται παράλληλα σε όλα τα σημεία του πλανήτη και γιατί ξαφνικά ο κόσμος μπορεί να περνάει από εδώ, από την κοινωνία τη δική μας. Μια κοινωνία που θα μπορεί να ενσωματώσει, εδώ δεν ενσωματώνεται και εμάς βαρβεία, αλλά μια κοινωνία που θα μπορεί να αποδεχτεί ότι χωράμε, μπορούμε να προσφέρουμε όλοι το ίδιο και μπορούμε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα όλοι ανεξαρτήτως της προέλεσης της καταγωγής μας, των διαφορετικών μας ιδεών, των διαφορετικών μας κουλτούρων.

Σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά σίγουρα είναι το μόνο που θα δημιουργήσει ένα πιο ανεδιωτελές μέλλον και ένα πιο ισότιμο μέλλον για όλα μας σε αυτή τη κοινωνία. Εγώ θα ήθελα μια κοινωνία στην οποία τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο σεβασμός τους δεν θα έχει να κάνει με το σε ποιο θα πέσεις. Θα ήταν ιδανικό να μην εξαρτάται από την καλοσύνη του ενός, αλλά από την καλοσύνη όλων.

Και ακόμα και αν αυτή είναι υποχρεωτική από τον νόμο. Δεν με πειράζει αυτό το πράγμα. Πολλές φορές η νομοθεσία προηγείται, ας το πούμε έτσι. Και γιατί το αναφέρω με αυτόν τον τρόπο. Η αλληλεγγύη στην Ελλάδα και ειδικά την τελευταία δεκαετία είχε αποκτήσει ένα χαρακτήρα επιτελεστικό με την έννοια ότι όλοι λέγαμε ότι είμαστε αλληλεγγύοι μέχρι να ξεβολευτούμε λίγο.

τότε αρχίζαμε ξαφνικά και το γυρίζαμε σε μια ιδανική κοινωνία το να δείξεις την αλληλεγγύη σου είναι παρά το βόλεμα και όχι μόνο από την άνεση του καναπέ ή επειδή σου περισσεύει λίγος χρόνος οπότε θα ήθελα πιο συνειδητοποιημένους συμπολίτες και τον εαυτό μου ίσως πιο συνειδητοποιημένο Οι προλαλήσεις της με καλύψαν πλήρως αν ήταν να συμπληρώσω κάτι θα έλεγα αγάπη γιατί κάπως δεν ξέρω νιώθω ότι λείπει πολύ από όλο αυτό Σπουδαία λέξη σπουδαίο συνέστημα Παιδιά αν μετά από τόσα χρόνια δουλειάς στη θάλασσα τι σας έχει μάθει η επαφή με αυτούς τους ανθρώπους για την έννοια της ελληνικής της συνύπαρξης και τελικά για εμάς τους ίδιους Μας μαθαίνει μάλλον συνεχώς και συνδυαχώς εξελίσσεται και αυτό, σίγουρα μας μαθαίνει ότι μπορούμε να βρούμε κοινή γλώσσα με όλο τον κόσμο.

Σίγουρα μας μαθαίνει ότι κανένας δεν είναι βολεμένος γιατί πολλές φορές ακούμε και τους ίδιους ανθρώπους αυτούς ότι θέλουν μόνο να έρχονται για να παίρνουν κάποια ωφέλη, που δεν τα παίρνουν τα ωφέλη. Είμαστε άνθρωποι της ίδιας κοινότητας, όπως και εμείς θεωρητικά θέλουμε να προσφέρουμε ή μπορούμε ή σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε παραπάνω.

Την ίδια ακριβώς αντίληψη έχει η πλειοψηφία των ανθρώπων με τους οποίους έρχομαι σε επαφή. Πιο πολύ θα ήθελα να πω το τελευταίο διάστημα ότι δεν ξέρω αν κάτι εκπέμπουμε τα αντιλέγγυα άτομα. Το έχουμε παρατηρήσει πάρα πολύ στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όταν ερχόμαστε σε επαφή με το νομικό κομμάτι, δηλαδή σε φυλακές, κρατητήρια, δικαστήρια, που οι συνάνθρωποι μας εκείνη τη στιγμή πρέπει να αντιμετωπίσουν όλο αυτό το βάρος σε μια μη κατανοητή γλώσσα βλέπουμε μια διαφοροποίηση στα βλέμματά τους όταν κοιτάνε εμάς δεν ξέρω τι φταίει είναι σαν να έχουμε τις υπαριστεί όλοι μεταξύ μας ίσως φταίει γιατί και εμείς προχωράμε τους κοιτάμε, χαμογελάμε, το κάνουμε και στην καθημερινή γενικότερα, δηλαδή προσωπικά πάρα πολλά χρόνια σε ανθρώπους διαφορετικών καταγωγών προσπαθώ, θεωρώ ότι γίνονται πολύ πιο ευχάριστοι γιατί αναγνωρίζω ευκολότερα όσες δυσκολίες μπορούν να αντιμετωπίζουν χωρίς τα αχ και βαχ που κάνουμε εμείς οι ντόπιοι.

Οπότε αυτό που νομίζω πιο πολύ μας κάνει είναι η ανταλλαγή κάποιων κοινών συναισθημάτων χωρίς πολλά λόγια. Και κάτι τελευταίο έτσι για να κλείσουμε με ένα προβληματισμό. θέλω να ρωτήσω τελικά ποιος χρειάζεται αλήθεια περισσότερο την αλληλεγγύη αυτός που τη δέχεται ή αυτός που μαθαίνει να τη δίνει η αλληλεγγύη η οποία ξεκινάει από ανάγκη δική μας εμένα με προβληματίζει δηλαδή ναι να μάθω να τη δίνω γιατί θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο αλλά σε ένα ιδανικό κόσμο δεν έχει να κάνει με τις προσωπικές μας φιλοδοξίες ούτε με τη δική μας ανάγκη η αλληλεγγύη έχει να κάνει με το να δώσεις και να το ρίξεις στο γυαλό που λένε και το να συνεχίσεις να δίνεις και να μην σκέφτεσαι συνέχεια αυτό το που πάει αυτή η ενέργεια και που πάνε αυτά που δίνουν γιατί αν κάτσουμε να αναλογιστούμε στην καθημερινότητά μας όσα άτομα βοηθάμε με κάθε τρόπο το αν έχει αποτέλεσμα τότε θα πέσουμε όλοι σε μια κατάθλιψη και αύριο και όλα στο πρωί και η θάλασσα θα έχει κλείσει και κάθε θελοντικό κίνημα

στην Ελλάδα θα πατήσει φρένο. Οπότε η αλληλεγγύη είναι ανάγκη η οποία καλύπτει δυστυχώς συστημικά προβλήματα. Και μέχρι να εκλείψουν αυτά τα προβλήματα τα οποία θα κάνουν την αλληλεγγύη κάτι καθημερινό και απλό, η αλληλεγγύη είναι υποχρέωση μας γιατί θέλουμε ένα καλύτερο κόσμο και προσπαθούμε προς αυτό τον καλύτερο κόσμο ακόμα και αν δεν το πετύχουμε άμεσα μικρές αλλαγές και μικρές νίκες είναι αυτές που μας διατηρούν Παιδιά να σας ευχαριστήσω πάρα πάρα πάρα πολύ για το χρόνο σας μέσα από την καρδιά μου ήταν πάρα πολύ ομορφή κουβεντούλα δεν ξέρω αν και εσείς το έκλαβα τον ίδιο τρόπο θα σας ευχαριστούμε κι εμείς και να ευχηθώ να συνεχίσετε αυτό το υπέροχο έργο προσπάθεια, όπως έλεγε πείτε το που κάνετε, με το ίδιο σθένος, πώς το ξεκινήσατε από την πρώτη μέρα και μακάρι και εμείς να μπορούμε να βοηθήσουμε με τον δικό μας τρόπο όπως μπορούμε και όπως χρειάζεται.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Ευχαριστούμε και εμείς πολύ για την πρόσκληση και θα πούμε στο Επανειδήν, στις δράσεις αλληλεγγύης, στους δρόμους και όπου χρειαστεί. Να ευχαριστήσω και εσάς που ήσασταν για ένα επεισόδιο ακόμη αλάτι και πιπέρι στην παρέα μας. Εμείς τα λέμε ξανά το επόμενο Σάββατο με νέο επεισόδιο. Κατά τα άλλα, όπως είπε και η Ελευθερία, εις το επανειδύν.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00