Η ιστορία του «δράκου του Σέιχ Σου»
Αληθινά εγκλήματαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται την ιστορία του Αριστείδη Παγκρατίδη, ο οποίος στήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα για τρεις δολοφονίες και δύο απόπειρες στο δάσος του Σέιχ Σου.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
20 χρόνια τώρα στη Λάϊφο μοιραζόμαστε ιστορίες που αξίζει να ακουστούν. Το podcast που ακολουθεί είναι μια χορηγία της Μέτλεν. Μέτλεν. Τιαγμένη από μέταλλο, γεμάτη από ενέργεια. υπόθεση στα εγκληματολογικά χρονικά. Δεν υπάρχουν τόσες αμφιβολίες εάν αποδόθηκε δικαιοσύνη και αν ο Αριστίδης Παγκρατίδης που στήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα ένα χειμωνιάτικο πρωί του 1968 ήταν πράγματι ο δράκος του Σέιξου.
Πολλοί είπαν ότι ένας αλητάκος που πουλήσαν το κορμί του για 10-15 δραχμές ή ένα πιάτο φαΐ λειτουργώντας ως σκεύος ιδονής για τον υπόκοσμο της πόλης, ήταν το εύκολο θύμα και η ιδανική περίπτωση για να μείνουν για πάντα στο σκοτάδι οι πραγματικοί ένοχοι, να πάρουν γαλώνια κάποια αξιωματική και να αποσπαστεί το ενδιαφέρον του κόσμου από την πρόσφατη δολοφονία Λαμπράκη και τη ρευστή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα που θύμιζε ότι ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ.
Ο Αρίστος ήταν ο μικρότερος από τα τρία παιδιά φτωχών αγροτών από τα Λαγκαδίκια, ένα χωριό ανάμεσα στις λίμνες Κορώνια και Βόλβη. Ο πατέρας του Χαράλαμπος, λοχαγός του ελληνικού στρατού στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δολοφονήθηκε κατά την περίοδο του εμφυλίου, όταν εκείνος ήταν πέντε ετών. Η μητέρα του πήρε τα παιδιά και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, στην περιοχή της Τούμπας.
Ξενόπλαινε για να τα μεγαλώσει. Όταν παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, έναν εισπράκτορα στα λεωφορεία κράτησε μόνο τον Αρίστο καθώς τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του κατέβηκαν σε συγγενείς στην Αθήνα για να γλιτώσουν τη φτώχεια Ο μικρός δεν τα έπαιρνε τα γράμματα, έκανε τρεις χρονιές να βγάλει την πρώτη δημοτικού και μετά από ένα χρόνο παράτησε το σχολείο για να δουλέψει από ρακοσυλλέκτης και λούστρος μέχρι χαμάλη στο λιμάνι και βοηθός στο Λούνα Πάρκ στη Διεθνή Έκθεση για ένα κομμάτι ψωμί.
Εκεί Γύρο δέχτηκε σεξουαλική επίθεση σε ηλικία 10 ετών και από τότε πουλούσε το κορμί του για λίγες ραχμές ή ένα πιάτο φαγητό. Στα 15 του, το Δικαστήριο Ανηλίκων τον έστειλε για μικροκλοπές στο αναμορφωτήριο της Κέρκυρας, στο μικρό νησάκι Βίδο απέναντι από το ενεντικό φρούριο. είχε κλέψει λίγα κέρματα από το κηλικείο στο γήπεδο του ΠΑΟΚ και δύο ποδήλατα μαζί με ένα φύλλο του, το Λάζαρο που ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερος τα οποία πούλησαν για να εξοικονομήσουν χρήματα και να φύγουν για την Αθήνα, αλλά δεν πρόλαβαν Δύο χρόνια αργότερα, ο Αρίστος επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και έπιασε δουλειά στο λιμάνι Στα είκοσι παρουσιάστηκε στο στρατό αλλά μετά τη λιποταξία του απολύθηκε ως ψυχικά διαταραγμένος λόγω τοξικομανίας.
Επισκεπτόταν συχνά τους οίκους ανοχής. Ταυτόχρονα εκδίδοταν και ο ίδιος για τα προστοζήν. Συχνά παρακολουθούσε τα ζευγαράκια, κρυμμένος πίσω από τις φιλοσχές και έπνιγε τη φτώχεια του στο αλκοόλ και το χασίς. Στις 7 Δεκεμβρίου 1963, αναστάτωση και έσπευσε στο σημείο. Ξετρύπωσε τον Αρίστο κάτω από ένα χαμηλό μπαλκόνιο που είχε κρυφτεί.
Εκείνος δεν αρνήθηκε να του δώσει την αυτοτήτά του. Ο χωροφύλακας την κράτησε και του είπε να περάσει το πρωί από το τμήμα για να δώσει εξηγήσεις και μετά να την πάρει. Κι έτσι, ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει οι έρευνες και οι καταθέσεις για την επίθεση στο ορφανοτροφείο ήταν θέμα χρόνου η σύλληψή του στο σπίτι του στα γερμανικά της Ανοτούμπας. Οι εφημερίδες με την ανοχή ή και ενθάρρυνση της χωροφυλακής ήταν στο πρόσωπο του 23χρονου τον δράκο του Σέιξου με επιβαρυτικό στοιχείο την πέτρα που κρατούσε στην επίθεση στο ορφανοτροφείο όπως και ο δράσης των εγκλημάτων του 1959 που επί τέσσερα χρόνια παρέμεναν ανεξιχνίαστα.
τότε που μέσα σε 1,5 μήνα τρεις εγκληματικές ενέργειες δημιούργησαν το μύθο του δράκου πριν ακόμη προχωρήσει καλά-καλά η προανάκριση για την επίθεση στο ορφανοτροφείο ο τύπος είχε με λεπτομέρειες το ποινικό του μητρό και εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι ο συλληφθής είναι ο δράκος του Σέιξου Ας πάμε τέσσερα χρόνια πίσω στις επιθέσεις του δράκου που είχαν τρομοκρατήσει τη Θεσσαλονίκη Ήταν 19 Φεβρουαρίου 1959 όταν ένας πιτσιρικάς από το Δημοτικό Σχολείο του Αγίου Παύλου πήγε να πιάσει την μπάλα που είχε πέσει στο διπλανό δασάκι την ώρα που έπαιζε ποδόσφαιρο με τους συμμαθητές του στο διάλειμμα και είδαν αίσθητους τραυματισμένους στο κεφάλι έναν άντρα και μια γυναίκα σε απόσταση περίπου 20 μέτρων Όπως διαπιστώθηκε ήταν ο 35χρονος Λεβιτοποιός Αθανάσιος Παναγιώτου και η 33χρονη φίλη του, Ελεωνόρα Βλάχου, η οποία ήταν διαζευγμένη και διατηρούσε ο ποροπολίος στον δόγιο στην Ιανού.
Λίγο αργότερα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και οι δύο επέζησαν μετά από πολύ έμερη νοσηλεία χάρη στην παγωνιά που είχε σταματήσει την αιμορραγία, όπως εκτιμούσαν οι γιατροί. Οι εφημερίδες έκαναν λόγο για τουλάχιστον δύο δράστες, καθώς ο Παναγιώτου ήταν ιδιαίτερα ρομαλαίος και χειροδύναμος και απέκλειαν την πιθανότητα επίθεσης του δράκου που είχε ήδη κάνει την εμφάνισή του στο δάσος του Σέιξου τα προηγούμενα χρόνια με θύματα μια καθηγήτρια του Αμερικανικού Κολεγίου το Μάρτιο του 1957 και δύο ζευγαράκια τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1958.
Άλλωστε, μπορεί τα ρούχα της Ελεωνόρας Βλάχου να ήταν σκισμένα αλλά η ίδια δεν είχε ίχνη ασέλγους πράξης, ενώ το κίνητρο φαινόταν η ληστεία, αφού το πορτοφόλι του Λεβιτοποιού βρέθηκε άδειο. Η ασφάλεια έκανε δεκάδες προσαγωγές, εξέτασε υπόπτους, ερεύνησε τυχόν λόγους ζηλοτυπίας ή τιμής από την πλευρά της οικογένειας της 33χρονης γυναίκας και όλα αυτά με άκρα μυστικότητα, αλλά άκρη δεν βγήκε.
ο όρχο της αεροπορίας στη Μήκρα, 500 μέτρα από το δημοσιοδρόμο. Ήταν λίγα μέτρα μακριά από το Όστιν του αξιωματικού, το οποίο είχε σβηστά φώτα και κλειστές πόρτες στο χωματόδρομο που οδηγούσε στην παραλία της Νέας Κρίνης. Στο εσωτερικό του αυτοκίνητου βρέθηκαν δύο κοφτερές πέτρες με ίχνη αίματος, γεγονός που παρέπεμπε σε χτύπημα του δράκου του Σέξου, που ίσως άλλαξε πεδίο δράσης για να θόλωσει τα νερά.
Ματωμένες πέτρες βρέθηκαν και έξω από το Ωστίν, πράγμα που οδηγούσε στο σενάριο ότι ο αξιωματικός και οι φίλοι του δέχθηκαν την επίθεση ενώ ήταν ακόμη μέσα στο αυτοκίνητο και πιθανότατα εκείνος βγήκε και πάλεψε με τον δράστη ή τους δράστες. Ο ιατροδικαστής Δημήτρης Ροβήθης που έφτασε για την πρώτη αυτοψία διαπίστωσε ότι η επίθεση έγινε ανάμεσα στις 8 και 9 το βράδυ.
Ο λοχαγός κρατούσε ακόμη στη χούφτα του έναν αναπτήρα. Ίσως προσφέρει φωτιά στους ντολοφόνους που πλησίασαν το αυτοκίνητο με αυτή την πρόφαση. Όπως διεπιστώθηκε στο νεκροτομείο, οι δράστες τους είχαν σκοτώσει χτυπώντας τους αλεπάλες φορές το κεφάλι με πέτρες και είχαν βιάσει την άτυχη γυναίκα που βρέθηκε με σκισμένο φόρεμα και εσώρουχα είχαν συρθεί, αλλά είχαν μεταφερθεί για αρκετά μέτρα, μέχρι το σημείο που βρέθηκαν.
Κανείς στην αεροκατοικημένη περιοχή δεν είδε τίποτα. Ξανά έρευνες, ξανά προσαγωγές, ξανά τρόμος. Κανένα αποτέλεσμα. Έγραφε χαρακτηριστικά η εφημερίδα Μακεδονία στις 8 Μαρτίου 1959, προσπαθώντας να φωτίσει τα σενάρια. Θα πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι ευρισκόμεθα προκακοποιών διαπρατώντον το έγκλημα, αποκλειστικός και μόνον για να ικανοποιήσουν τον ανώμαλο ψυχικό των κόσμων.
Και τούτο είναι ένας ακόμη λόγος να πιστεύει κανείς ότι πρέπει να ευρίσκονται και να αναζητηθούν στην ανωτέρα λεγόμενη κοινωνία. Διότι ο ψυχικός κόσμος του εργάτου και του απλοϊκού ανθρώπου, απορροφημένο από τα προβλήματα της βιοπάλης και της αντιμετωπίσεως των καθημερινών αντικσοοτήτων της ζωής, δεν έχει τον καιρό να ασχοληθεί με τα θεωρία του Μαρκισίου Ντεσάντ και των οπαδών του, όπως φαίνεται να συμβαίνει εν προκειμένο.
Οι έρευνες της αστυνομίας δεν παρουσίαζαν καμία πρόοδο και η Θεσσαλονίκη ζούσε μέσα στο φόβο. Ούτε και η επικήρυξη του δράκου με 100.000 ραχμές σε όποιον έδινε πληροφορίες που θα οδηγούσαν στα ίχνη του έφερε αποτέλεσμα. Πριν περάσει ένας μήνας, στις 3 Απριλίου 1959, η 28χρονη μελπομένη Πατρικίου δολοφονήθηκε στις εγκαταστάσεις του Δημοτικού Νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης, ακριβώς δίπλα στο Σέιξου.
Η άτυχη κοπέλα, που καταγόταν από τη Λευκάδα, εργαζόταν στο ραφείο του νοσοκομείου. Ο Δράσης παραβίασε την πόρτα του οικήματος, που χρησιμοποιούσε ως κατάλημα το προσωπικό, κοντά στην περίφραξη και την σκότωσε με τον ίδιο τρόπο, χτυπώντας την με μια πέτρα στο κεφάλι. Την ώρα που έπλαινε τα χέρια του και ήταν έτοιμος να απομακρυνθεί, έγινε αντιληπτός από μια νοσοκόμα, την φανή τσαμπάζη.
Της επιτέθηκε, αρπάζοντάς την από το λαιμό και την απλήσε να τη σκοτώσει και αυτήν. Αλλά όταν έβαλε τις φωνές, τράπηκε σε φυγή και εξαφανίστηκε στο σκοτάδι. Ήταν ένας μάλλον νέος άντρας, ψηλός, εύσωμος, μελαχρινός, με μαύρο πουλόβερ που έκλαινε με φερμουάρ και μαύρο παντελόνι, θα πει αργότερα, δίνοντας κατάθεση. Χωρίς να πει λέξη, μάρπαξε με το ένα χέρι από το λαιμό για να με πνίξει και με το άλλο με χτυπούσε.
Κάποια στιγμή έχασα τις θεσθήσεις μου. Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά. Ο γιατροδικαστής Δημήτρης Καψάσκης που κλείθηκε από την Αθήνα για να συνδράμει την έρευνα διαπίστωσε ότι το θύμα είχε χτυπηθεί στο κεφάλι με μια πέτρα αλλά δεν είχε βιαστεί Αυτά τα 10 χρόνια που ζούσε και εργαζόταν στη Θεσσαλονίκη η άτυχη κοπέλα κοιμόταν μέσα στο νοσοκομείο ή στο σπίτι της αδελφής της που ήταν παντρεμένη εκεί και αυτό την βοήθησε να μαζέψει χρήματα και να αγοράσει ένα διαμέρισμα στην οδό Κασάνδρου.
Όμως δεν πρόλαβε να το επιπλώσει για να μετακομίσει με τον άνθρωπο που μόλις είχε αραγωνιαστεί. Τραγική ηρωνία, το μοιραίο βράδυ η αδελφή της της ζήτησε να κοιμηθεί στο σπίτι της αλλά εκείνη προτίμησε να γυρίσει στο νοσοκομείο επειδή έπιανα δουλειά πολύ νωρίς το πρωί. Σύμφωνα με τις εφημερίδες, το σενάριο να ήταν ο ίδιος δράσης με τις δύο προηγούμενες επιθέσεις αποδυναμωνόταν.
Οι εξωματικοί που είχαν αναλάβει τις έρευνες, αλλά και ο Ισανγκελέας, με δηλώσεις τους στον τύπο, εξέφρασαν την πεποίθησή τους πως ήταν θέμα χρόνου ο δράκος να πέσει στα χέρια τους. Ίσως αυτή η αισιοδοξία τους πήγαζε από ένα στοιχείο που είχαν στη διάθεσή τους. Κάποιες τρίχες που βρέθηκαν στην παλάμη της μελπομένης Πατρικίου.
Πάντως η κοινωνία της Θεσσαλονίκης δεν σημεριζόταν αυτή την αισιοδοξία Μετά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις ο τρόμος απλώθηκε πάνω από την πόλη Ο κόσμος κλειδόταν στο σπίτι τα μαγαζιά κατέβαζαν ρολά μόλις σουρούπονε και τα πάντα, τόσο στην αγορά όσο και στις γειτονιές νέκροναν Ήταν ασφυκτική η πίεση στις ιδιοκτικές αρχές από την κοινή γνώμη αλλά και τις εφημερίδες που έγραφαν καθημερινά για τις εξέλιξεις.
Η δημιουργηθή σα κατάστασης είναι αδύνατο να συνεχιστεί, διαβάζουμε στην εφημερίδα Μακεδονία, της 5ης Απριλίου 1959. Εαρχές, οφείλουν να αντιληφθούν το χρέος τους. Εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες προσαγωγές δεν θα φέρουν αποτέλεσμα. Ανάμεσα στους προσαχθέντες είναι και ο ταρμετοφύλακας του Ηρακλή Γιώργος Χιώτης Μοιάζει στα χαρακτηριστικά Μελαχρινός, ψηλός, σωματόδης Μέχρι να αποδειχθεί ότι δεν έχει καμία σχέση Η καριέρα του θα πάρει την κάτω βόλτα Όλοι βλέπουν παντού το δράκο Τα τηλεφωνήματα στην ασφάλεια αμέτρητα Μέσα σε αυτό το κλίμα Οι αστυνομικοί εκμεταλλεύονται τον τρόμο του Σέιξου ανακατεύουν τα χαρακτηριστικά των εγκλημάτων του 1959 και σχηματίζουν μια πιστική φωτογραφία του Παγκρατίδη που βρίσκεται στα χέρια τους.
Κι ας μην είναι ψηλός, μελαχρινός, με βλωσιρό βλέμμα τουλάχιστον 25 ετών όπως περιεγραφάν το δράκο αλλά ένα γόλι μικροκαμωμένο και καχεκτικό που μόλις και μπει στα 19 όταν έγιναν τα εγκλήματα. Απομένει μια ομολογία που έρχεται μετά από έξι μερόνυχτα εξαντλητικής ανάκρισης. Ο Αρίστος οδηγήθηκε στα τρία σημεία για αναπαράσταση, αλλά ενός ο κόμμα που είχε γλιτώσει από τα χέρια του δολοφόνου, ο μοναδικός ουσιώδης μάρτρας της δράσης του δεν τον αναγνωρίζει.
Μόλις τον αναλαμβάνουν οι δικηγόροι Μενέλα Οσαπουτζής και Δημήτρης Λάζος τους οποίους διορίζουν η μητέρα του και ο αδελφός του Παγκράτης που είναι χρυσοχός υποστηρίζει ενώπιον το ανακριτή ότι η ομολογία του έγινε κάτω από ψυχολογικές και σωματικές πίεσεις Λέει ότι το επίμαχο διάστημα βρισκόταν στην Αθήνα και δούλευε σε περιφερόμενο Λούνα Πάρκ στο γύρο του θανάτου Το βράδυ που λένε όπως ομολόγησα με έβαλαν σε ένα δωμάτιο που έσταζε νερό Μου έδωσαν μόνο ένα παξιμάδι και είμαι χανόρθιος στις 10 το πρωί Ζητούσαν νερό και δεν μου έδιναν Πες μας ότι είσαι ο δράκος και θα σου δώσουμε μου έλεγαν. Θα σε καθαρίσουμε με δύο χρονάκια στην Κασάνδρα. Ως μια στιγμή δεν άντεξα. Δώστε μου νερό και θα σας πω ότι θέλετε τους είπα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη του κατάθεση για την επίθεση στο νοσοκομείο φέρεται να ομολογεί ότι χτύπησε την 28χρονη μελπομένη, διαλύθου εις το κρανίον, την έρυψαν χαμέ, εκτάδινε επί του τάπητος, αφήρεσαν τη σκελέα της και εισέλγησε επ' αυτής κατά φύσιν.
Όμως η κοπέλα δεν είχε βιαστεί. Σε επόμενη κατάθεσή του εμφανίζεται να ομολογεί ότι εξυπηρμάτισε στα πόδια της. Θορυβημένες οι δικαστικές αρχές από όσα λένε δικηγόροι και δημοσιεύουν οι εφημερίδες απαγορεύουν την περαιτέρω αναφορά ή φωτογραφία σχετικά με την υπόθεση αυτή σε όλο τον τύπο Φροντίζουν πάντως να διαρρεύσει ότι ο Παγκρατίδης είχε προσαχθεί ως ύποπτο στον καιρό των εγκλημάτων τέσσερα χρόνια πριν αλλά προφασίστηκε έντονους πόνους και μεταφέρθηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο από όπου απέδρασε.
Ο αρμόδιος εισαγγελέας χαρακτηρίζει την επίθεση στο 12χρονο κορίτσι ως απόπειρα βιασμού και σε συνδυασμό με το νόμο 4000 περί τετυμποϊσμού παραπέμπει την υπόθεση εσωκλείοντας και τις δικογραφίες των εγκλημάτων του 1959 στον τακτικό ανακριτή για να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας. Στις 5 Οκτωβρίου 1964, και ενώ η τακτική ανάκριση για τις δολοφονίες δεν έχει ολοκληρωθεί, ο προφυλαγισμένος του αιγεντή Κουλέ Παγκρατίδης δικάζεται για την επίθεση σε βάρος της μικρής Κατερίνας, στο ορφανοτροφείο.
Οι φίλοι του καταθέτουν ότι νωρίτερα ήταν όλοι μαζί σε μια ταβέρνα και όταν έφυγαν, ο Αρίστος ήταν μεθυσμένος. «Όσα λένε για τα εγκλήματα είναι ψέματα», θα πει στην απολογία του. Δεν σκότωσα κανέναν εγώ Παραδέχομαι ότι πήγα στο ορφανατροφείο Για να βιάσω καμιά κοπέλα Αλλά γι' αυτό φταίει το κρασί και το χασίς Ήμουν τόσο κουρασμένος και μεθυσμένος Που το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ Αυτή την πράξη την έκανα και ομολογώ Δεν σκότωσα όμως για να πάρω χρήματα Από μικρό παιδί βασανίζομαι Πουλούσα το σώμα μου για 10 δραχμές για να φάω «Πουλούσα το αίμα μου στον Ερυθρό Σταυρό για να πάρω λίγα χρήματα.
Αν ήθελα να γίνω εγκληματίας, θα σκότωνα τον δολοφόνο του πατέρα μου, που ζει σήμερα στο χωριό μας. Ομολογώ ότι έσφαλα, έσφαλα πολύ και γι' αυτό θέλω να με δικάσετε. Μέσα στη φυλακή είδα πολλά και κατάλαβα πολλά. Τώρα άλλαξα και γι' αυτό θέλω να τιμωρηθώ». Η κατηγορία σε βάρος του Αρίστου αλλάζει από απόπειρα βιασμού σε εξαναγκασμό σε ασέλγεια.
Το κακουριοδικείο Θεσσαλονίκης εκδίδει την απόφαση του στις 4 και 20 ταξιμερώματα και τον καταδικάζει σε ποινή κάθλιξη σε 9 ετών, πεντεετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων και χρηματική αποζημίωση 7.000 δραχμό στο θύμα. Την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 1966, η αίθουσα του πενταμελού σεφετίου Θεσσαλονίκης γεμίζει ασφυκτικά για τη δίκη του δράκου, ο οποίος ανέκφραστος, ντυμένος με γκρή κοστούμι και φορώντας χειροπέδες, καλείται να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα του 1959.
Τις τρεις ανθρωποκτονίες, στη Μήκρα και στο Δημοτικό Νοσοκομείο και τις δύο απόπειρες, ο Σέιξου, που θεωρήθηκε ότι είχαν κίνητρο τη ληστεία. Όπως θα γίνει γνωστό από την ασφάλεια, 750 δραχμές έκλεψε από το πορτοφόλι του Παναγιώτου 3000 δραχμές από τον Ήλαρχο και 500 δραχμές από την τσάντα της μελπομένης Πατρικίου Γι' αυτό και δεν δικάζεται από το κακούριο δικείο όπου έχουν λόγο και οι ένορκοι αλλά από το πενταμέλες εφετίο Στις ερωτήσεις που του κάνουν οι δημοσιογράφοι την ώρα που τον οδηγούν στο εδόλιο επιμένει ότι είναι αθώος και πως βασανίστηκε για να ομολογήσει Την ίδια στάση κρατάει ο Παγκρατίδης και στην αρχή της αποδεικτικής διαδικασίας Οι δικηγόροι του καταθέτουν μια επιστολή που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ακρόπολης με την οποία ο επιστολογράφος, μόνιμος κάτοικος Γερμανίας, υποδείχνει κάποιον άλλον ως δράκο και συγκεκριμένα έναν 34χρονο γόνο γνωσής οικογένειας της πόλης δυο καθηγητή πανεπιστημίου που έμενε ακριβώς δίπλα στο ΣΥΕΞΟΥ και αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
Όπως έγραφε στην επιστολή, εκείνο το διάστημα των αλλεπάλληλων επιθέσεων κυκλοφορούσε ελεύθερος, ενώ πλέον ήταν τρόφιμας ψυχιατρίου. Η υπεράσπιση ζητεί αναβολή και για έναν επιπλέον λόγο. Λείπουν ουσιώδεις μάρτυρες. Το δικαστήριο κρίνει ότι δεν συντρέχουν λόγια αναβολής για κρίσονες αποδείξεις και απορρίπτει το αίτημα.
Άλλωστε καθήκον έχει να κρίνει αν ο Παγκρατήδης είναι ένοχος ή αθώος και όχι να βρει ποιος είναι ο δράκος. Οι πρώτοι μάρτυρες από τους συνολικά 85 είναι οι επιζώντες των επιθέσεων. Ο Παναγιώτου και η Βλάχου δεν είχαν προλάβει έτσι κι αλλιώς να δουν το δράστη που τους ευνηδίασε στο σκοτεινό Σέιξου. Δεν αναγνωρίζουν τον Παγκρατήδη, ούτε κάτι ουσιαστικό έχουν να καταθέσουν πέρα από την εφιαλτική τους εμπειρία.
Αλλά η φανή τσαμπάζη που είχε έρθει πρόσωπα με πρόσωπο μαζί του στο Δημοτικό Νοσοκομείο είναι κατηγορηματική. Δεν είναι ο Παγκρατήδης ο δράκος, το λέω θετικά. Πολλές φορές λέω μήπως είναι αυτός, αλλά σε ποσοστό 9% και αυτό από επειρασμό εκ των διαδόσεων. Για τον ίδιο λόγο, επειδή δεν ήταν σίγουροι όπως λέει, δεν κατάθεσε μήνυση σε βάρος του.
Σε ερώτηση μάλιστα της υπεράσπισης γιατί στην κατάθεσή της στην ασφάλεια είπε ότι ο Παγκρατίδης είναι ο δράκος απαντά ότι έτσι τη συμβούλευσαν Με οδήγησαν σε ένα δωμάτιο της ασφάλειας και από μια πόρτα που είχε δύο ματάκια με έβαλαν εδώ 6-7 άτομα Ξεχώρισα τον Παγκρατίδη έμοιαζε περισσότερο με εκείνο που με χτύπησε Από τους άλλους οι περισσότεροι ήταν αστυνομικοί Τους γνώριζα από τις προηγούμενες φορές που είχα πάει στην ασφάλεια Αν δεν βλέπατε τη φωτογραφία του Παγκρατίδη Και δεν είχατε μάθει για την πράξη του στο ορφανοτροφείο Θα μπορούσατε να πείτε ότι ήταν αυτός που σας επιτέθηκε Ρώτησε η υπεράσπιση Όχι, ποτέ Εκείνος που με χτύπησε ήταν άλλο πράγμα, τελείως άλλο Και στο κλείσιμο της κατάθεσής της θα πει Είμαι η μόνη που τον είδε Και τόσο καιρό ζω με το άγχος Εάν είχα την ελάχιστη βεβαιότητα ότι είναι ο Παγκρατίδης θα το έλεγα για να απαλλαγώ από αυτό το άγχος Παρόμοια θα είναι και η κατάθεση της νοσοκόμας Μαρίας Χαλκιά που είδε τον δολοφόνο την ώρα που απομακρυνόταν
Δεν αναγνωρίζει τον Παγκρατίδη Για την επίθεση στη Μίκρα, με θύματα τον Ήλαρχο και τη φίλη του διαβάζεται η έκθεση των ιατροδικαστών Ροβίθη και Ηλιάκη οι οποίοι κάνουν λόγο για δύο δράστες αναφέρουν ακόμη ότι ο τρίτος τύπος αίματος που ανιχνέθηκε στο αυτοκίνητο και λογικά ανήκει στον έναν δράστη δεν ήταν όμοιος με τον τύπο του κατηγορούμενου.
Η υπεράσπιση επισημαίνει ότι το όστιν του Ραΐση είχε μετακινηθεί από τους δολοφόνους περί τα 50 μέτρα και ο Αριστίδης δεν ήξερε να οδηγεί. Τονίζει πως ούτε τα αποτυπώματα στο αυτοκίνητο του Ήλαρχου ήταν του Παγκρατίδη και ζητεί να εξεταστούν ως μάρτυρες οι ιατροδικαστές Ροβίθης και Ηλιάκης. Και αυτό το αίτημα όμως απορρίπτεται.
Κατά τη διάρκεια της εξέτασης ενός μάρτυρα, που έβγαζε το μεροκάματο ως ακροβάτη σε Λούνα Πάρκ του Πειραιά, ο παγκρατήτης υποστηρίζει ότι από τον Οκτώβριο του 1958 έως το Φεβρουάριο του 1959 δούλευε και αυτός εκεί και ζητεί να κληθεί ως μάρτυρας ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης. δεν θα προσφέρει τίποτα σημαντικότερο από όσα έχουν κατατεθεί.
Ο αγαπητός Διακογιάννης, εντεταλμένος συμφυγητής ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος εξέτασε δύο φορές τον κατηγορούμενο, θα πει στην κατάθεσή του ότι η εξέταση έγινε παρουσία ενός χωροφύλακα και ενός υπομοιράρχου και ότι ο Παγκρατίδης, τον οποίον χαρακτηρίζει ως ψυχοπαθητικό άτομο με πολλές διαστροφές, περιέγραψε με λεπτομέρειες όλες τις επιθέσεις του.
Όσα εγγράφησαν στην πραγματογνωμοσύνη, λέει, τα ανέφερε ο κατηγορούμενος με πλήρη συνείδηση. Δεν έδειχνε να ψεύδεται και το εγκεφαλογράφημα που του έγινε απέκλεισε την εκδοχή αυτή. Ούτε έδειξε να φοβάται τους χωροφύλακες που ήταν παρόντες. Μου είπε ότι οι πράξεις του απέβλεπαν στην εξέβραση χρημάτων και κατά δεύτερον λόγο στη σεξουαλική του ικανοποίηση.
Ένας σύνεδρος ρωτάει τον Μπαγκρατίδη εάν όντως τα είπε αυτά. Ναι, τα είπα αφού πρώτα με βασάνισαν, απαντά εκείνος. Την τρίτη ημέρα της δίκης οι δημοσιογράφοι πλησιάζουν και πάλι τον Μπαγκρατίδη. Τον ρωτούν αν ήταν στον πηρέα όταν έγιναν τα εγκλήματα, όπως υποστηρίζει αλλά δεν μπορεί να το αποδείξει με ημερομηνίες. Πάλι θα τα λέμε.
Είμαι αθώος, λέει. ενώ μια νεαρή κοπέλα κάθεται δίπλα του για να φωτογραφηθεί. «Ευχαριστώ», του λέει μόλις το φλάς ενός φωτορεπόρτερα στράφτη και του χαμογελάει. «Και εγώ ευχαριστώ», απαντά ο Παγκρατίδης. Αμέσως μετά κοιτάζει ένα δημοσιογράφο στα μάτια. «Νομίζω πως είσαι φίλος μου, αλλά δεν θέλω για αυτό να γράψεις καλά λόγια.
Να γράψεις την αλήθεια. Και αλήθεια είναι ότι είμαι αθώος». Μόλις η διαδικασία εισέρχεται στη δολοφονία της μελπομένης Πατρικίου, οι υπεράσπιοι συζητοί να κληθούν τα αδέλφια της και ο ιατροδικαστής Καψάσκης, στον οποίον είχαν σταλεί οι τρίχες που είχαν βρεθεί στην παλάμη της, ώστε να γίνει η σύγκριση με του κατηγορούμενου, πράγμα που περιέργως δεν έγινε ποτέ.
Παρά την θετική εισήγηση του εισαγγελέα της έντρας, και αυτό το αίτημα απορρίπτεται, με το σκεπτικό ότι και να υπάρχουν οι τρίχες, πράγμα αμφίβολο, θα έχουν αλλοιωθεί. Οι εξωματικοί της χωροφυλακής υποστηρίζουν στις καταθέσεις τους ότι ο Παγκρατήτης ομολόγησε αβίαστα και με κάθε λεπτομέρεια τις επιθέσεις του και έτσι δεν έμεινε καμία αμφιβολία στην υπηρεσία ότι ήταν αυτός ο δράστης και προσθέτουν ότι στις αναπαραστάσεις ήταν παρόντες τρεις εισαγγελείς.
Στο κρατητήριο λένε του έδιναν καθημερινά φαγητό και νερό Ενώ του πήγαιναν τσιγάρα και φρούτα όποτε ζητούσε Θυμούνται ακόμη πως μια Κυριακή Του παράγγειλαν φαγητό από ένα κοντινό εστιατόριο Το Ελβετικόν Σας ζήτησαν νερό και μου είπατε ότι οι βρύσσες θα ανοίξουν το πρωί Πανεβαίνει ο Παγκρατήδης Κοιμώνουν πάνω σε μια βρεγμένη κουβέτα Με μια βρύση να στάζει από πάνω μου «Κρατούμενος ήσουν», απάντα ο μάρτυρας υπομήραρχος.
Ένας συνάλλευός του θα πει ότι ένα πρωί που ανέλαβα υπηρεσία τον σκέπασε επειδή είχε ξεσκεπαστεί. Ένας άλλος ότι του αγόρασε πορτοκάλια. Και ένας τρίτος ότι τόσο ικανοποιημένος ήταν από τις συνθήκες κράτησής του που τους είπε ότι θα τους στέλνει γράμματα. Φίλοι και γείτονες του Αρίστου από την Άνω Τούμπα που καταθέτουν τις επόμενες ημέρες λένε ότι ήταν από μικρός φοβιτσιάρης και θρασίδηλος ανίκανος να κάνει τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορείται.
Τον φόνοζαν γουρούνα επειδή ήταν βρώμικος και παραπεταμένος. Ο αδελφός του λέει ότι ντρέπεται για τη ζωή που έκανε αλλά είναι σίγουρος ότι δεν είναι ο δράκος. Όταν τον είδαμε στο γραφείο του διοικητή με καμιά δεκαπενταριά αξιωματικούς η μάνα μου τον ρώτησε αν ήταν αλήθεια όλα αυτά. Εκείνος κοίταξε γύρω του και είπε «Ναι, τα παιδιά όμως είπαν ότι σε τέσσερα-πέντε χρόνια θα βγω»
και τότε τον πήραν αμέσως στο κρατητήριο. «Εάν κάνετε μια έρευνα και διαπιστώσετε ότι ο άνθρωπος ο οποίος αναφέρεται στην επιστολή που εστάλλει στην εφημερίδα δεν είναι ο δράκος, τότε δικάστε τον αδελφό μου. Πήγα στη βίλα του που είναι 50 μέτρα από το σημείο του πρώτου εγκλήματος και 200 από το νοσοκομείο. Υπάρχει μια σύραγγα, μέσα από την οποία μπορεί κανείς σε λίγα δευτερόλεπτα να βρεθεί από το σπίτι του στο δάσος, καταλήγει.
Η υπεράσπιση ζήτην την αναβολή της δίκης, ώστε να γίνει τακτική ανάκριση για την καταγγελία του αδελφού του κατηγορούμενου, να γίνει πραγματογνώμο σύνη για τις τρίχες, στα χέρια της Παντρικίου, και να κληθούν ουσιώδεις μάρτυρες που δεν είχαν παρουσιαστεί στο δικαστήριο. Και αυτό το αίτημα απορρίπτεται. Η υπεράσπιση επιμένει.
Υποβάλλει ένσταση για αναρμοδιότητα του δικαστηρίου, αφού δεν αποδείχθηκαν ληστείες, αλλά μόνο οι ανθρωποκτονίες, για τις οποίες αρμόδιο είναι το κακουριοδικείο. Απορρίπτεται και αυτό. Οι συνήγοροι του Παγκρατίδη παρετούνται τις υπεράσπισες μετά από τόσες αντιδικίες, αφού και 13 αιτήσεις τους για καταθέσεις ουσιωδών μαρτύρων και προσκόμισης στοιχείων που αποδεικνύουν την αθότητά του όπως υποστηρίζουν έχουν απορριφθεί.
Αργότερο ο Μενέλαος Σαπουτζής θα αποκαλύψει ότι πριν και κατά τη διάρκεια της δίκης τον εκφόβιζαν συχνά πυκνά. Τον κυνήγησαν τρεις φορές με το αυτοκίνητο για εκφοβισμό προφανώς για να του δώσουν να καταλάβει πως έπρεπε να σταματήσει να προσπαθεί να σώσει τον Παγκρατίδη. Οι νέοι δικηγόροι του 26χρονου κατηγορούμενου ζητούν χρόνο για να μελετήσουν τη δικογραφία.
Αυτές τις πέντε μέρες που μεσολαβούν, μέχρι την επανέναρξη της δίκης, Οι δημοσιογράφοι πολιορκούν την πολυτελή κατοικία, τις οικογένειες του ανθρώπου που κατηγορείται από τον επιστολογράφο, αλλά και από τον αδερφό του Αρίστου όσο δράσει των εγκλημάτων. Οι φωτορεπόρτερ τραβούν το σπίτι και το τούνελ που επικοινωνεί με το Σέιξου.
Η μητέρα του τονίζει ότι δεν έχει καμία ανάμειξη, αλλά δηλώνει την πεποίθησή της ότι και ο Παγκρατήδης είναι αθώος. Το ίδιο διάστημα, ο γιος της φιλοξενείται σε συγκινικό σπίτι στην Αθήνα. Βλέπει στα μανταλάκια τη φωτογραφία του και παθαίνει νευρική κρίση. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κάποιοι που έχουν όρεξη για πλάκα, τηλεφωνούν στις εφημερίδες και δηλώνουν δράκοι που θα ξαναχτυπήσουν σύντομα.
Στις 22 Φεβρουαρίου 1966, η δίκη συνεχίζεται. Ο Παγκρατήδης αρνείται να απολογηθεί. «Είμαι αθώος» λέει μόνο και δεν θα απαντήσω σε καμία ερώτηση. Στην αγόρευσή του, ο Ισανγγελέας Ισέντρας, Μιχαήλ Γουρίτσας, τονίζει ότι δεν έχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι ο Παγκραντίδης είναι ένοχος των εγκλημάτων για τα οποία κατηγορείται.
«Πολλά ελέγχθησαν εναντίον της χωροφυλακής» λέει, «αλλά το να πιστεύουμε ότι όλη η εξωματική της ασφάλειας εν συνοήσει με τον Ισαγγελέα Αθανασόπουλο έφτασε σε τέτοιο σημείο εγκληματικότητας ώστε να επιρρύψουν το βάρος των εγκλημάντων στους ώμους ενός αθώου είναι ακατανόητο. Βέβαια, τα στοιχεία της δικογραφίας είναι λυπή και έγιναν αρκετές παρατυπίες.
Γεννιέται όμως το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να θύμαται τα πάντα ο κατηγορούμενος και να περιγράφει τα εγκλήματα με τόσες λεπτομέρειες. Και κλείνοντας την αγόρευσή του, θα μιλήσει για αναρμοδιότητα του δικαστηρίου. «Τα πραγματικά περιστατικά υπέσταν πραγματική παραμόρφωση. Περιστατικά που συνθέτουν την ανθρωποκτονία υπερισχύουν των περιπτώσεων των ληστείων.
Ο δράκος ενέργησε με ανθρωποκτόνο πρόθεση και γι' αυτό η ληστεία εξασθενεί. Είναι δυνατό να πιστέψουμε ότι από αμέλεια του δράστου επίλθω θάνατος? Όχι, ο κύριος σκοπός του ήταν η ανθρωποκτονία και κατά δεύτερο λόγο η ληστεία και η σοξουαλική ικανοποίηση. Φρονώ λοιπόν ότι το δικαστήριό σας είναι αναρμόδιο και πρέπει η υπόθεση να εκδικαστεί από κακουριοδικείο.
Η πολιτική αγωγή εκφράζει τη βεβαιότητα ότι ο κατηγορούμενος είναι ο δράκος και ζητεί την παραδειγματική του τιμωρία. ενώ η υπεράσπιση υπογραμμίζει τις αμφιβολίες που προέκυψαν και ζητεί να του αναγνωριστούν τα ελαφριντικά της μετεφυβικής ηλικίας και της μετρίας συγχύσεως διότι τελούσε υπό την επίρρεα τοξικών ουσιών Μετά από διάσκεψη μιας ώρας και δεκάπεντε λεπτών το δικαστήριο κηρύσσει τον Παγκρατή διένοχο κατά πλειοψηφία για όλες τις κατηγορίες Ο Ισανγγελάσης Σέδρας θεωρεί ότι δεν πρέπει να του επιβληθεί η θανάτικη ποινή αλλά ισόβια κάθριξη για κάθε ανθρωποκτονία και 20 ετής πρόσκαιρη κάθριξη για την απόπειρα που πράγματι θα ήταν δυσανάλογα αλαφρύα ποινή για τέτοιο κατηγορητήριο.
Φυσανά λέει ας μην τον στείλουμε στο απόσπασμα μήπως και προκύψει στην πορεία κάτι που θα μας κάνει να το μετανιώσουμε. Η υπεράσπιση ζήτηκε πάλι να αναγνωριστούν ελαφριτικά αλλά το δικαστήριο χρειάζεται μόλις 15 λεπτά για να τα απορρίψει και να βγάλει την ετοιμηγορία του. Τετράκηση θάνατων και ισόβια κάθριξη. Το ακροατήριο έμεινε βουβό.
Μόνο οι λιγμοί κάποιων γυναικών έσπασαν αυτή τη βουβαμάρα. Ήταν πράγματι περίεργο. Η Θεσσαλονίκη, η πόλη που τόσα χρόνια ζούσε κάτω από τη σκιά του τρόμου, έκλαψε όταν ο Παγκρατήδης βγήκε από την αίθουσα. καταδικασμένος να πέσει από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Ο μοναδικός δικαστής που μειοψήφισε, ζητώντας την απαλλαγή του, αναρωτήθηκε στο σκεπτικό του ότι εφόσον ο Παγκρατήδης ομολόγησε την ενοχή του, γιατί άλλαξε τόσες φορές την κατάθεσή του, γιατί δεν συντάχθηκαν εκθέσεις για τις ανεπίσημες αναπαραστάσεις που προηγήθηκαν των επισήμων και δήλωσε πεμπισμένος ότι οι προανακριτικές απολογίες του δεν ήταν αβίαστες, αλλά ελήφθησαν κατόπιν πολύεμερων πιέσεων των οργάνων.
Η προσφυγή του Παγκρατίδη απορρίφθηκε 7 μήνες αργότερα από τον Άριο Πάγο. Τελευταίο του καταφύγιο ήταν το Συμβούλιο Χαρίτων. Μάταια, ο δικηγόρος και πρόνης Αγγελέας Κωνσταντίνος Λογοθέτης αναφέρεται στην υπόθεση Παγκρατίδη στο βιβλίο του με τίτλο «Ης θάνατον τετράκης» που κυκλοφόρησε το 2021. Σε συνέδεξή του στο Real FM της Θεσσαλονίκης, στη δημοσιογράφο Μαρία Σαμολαδά, μίλησε για τις μεθοδεύσεις χωροφυλακής και δικαιοσύνης που τον οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Τότε ίσχυε η θανατική ποινή και μάλιστα σε έναν και μοναδικό βαθμό, δεν υπήρχε έφεση. Όταν λοιπόν το τελικό αποτέλεσμα μιας δίκης μπορεί να είναι το εκτελεστικό απόσπασμα Καταλαβαίνετε ότι η υποχρέωση του δικαστού να εξετάσει με προσοχή όλα τα στοιχεία επιβαρυντικά και ελαφριντικά είναι υψημένη Σε αυτή λοιπόν τη δίκη όπως ήδη από ότι καταλαβαίνω είδατε και στο βιβλίο Σε αυτή λοιπόν τη δίκη συστηματικά αγνοήθηκαν, συστηματικά γιατί έγινε κατεπανάληση σε αυτό οτιδήποτε, οποιοδήποτε στοιχείο συνέτεινε στην απαλλαγή του κατηγορουμένου.
Αυτό πετάχτηκε ευθέως, σας το λέω, στο καλάτι των αχρήστων. Και κρατήθηκαν μόνο κάποια επιβαρυντικά, ενώ αυτά που αγνοήθηκαν, κύριε Σαμολάδα, ήταν καταλητικά. Για παράδειγμα, η διαφορά των δακτυλικών αποτυπωμάτων σε κάποιο έγκλημα, με αυτά του Παγκρατήδη, είναι τρομακτικό στοιχείο. Αγνοήθηκε αυτό. Η διαφορά των ομάδων αίματος σε ένα άλλο έγκλημα με το αίμα του Παγκρατίδη επίσης έχει την ίδια αξία.
Ακόμα οι στημένες αναπαραστάσεις. Δηλαδή προηγούνταν ψεύτικες αναπαραστάσεις από βραδείς, να τον δασκαλεύουν τι να πει την άλλη μέρα και την άλλη μέρα χρειαμβευτικά λέγανε «μανά τα ομολόγησε ο άνθρωπος». Αυτό το βιβλίο έχει το χαρακτηριστικό ότι περιέχει στοιχεία μόνο αντικειμενικά. Κάποια από αυτά προφανώς σκοπίμως κρατήθηκαν ως τα σφράγγιστα μυστικά.
Πιστεύω εγώ. Για παράδειγμα ένα συγκλονιστικό στοιχείο που προφανώς το είδατε είναι ότι αυτή η απόφαση δεν ήταν καθόλου ομόφωνη. Ένας εκ των δικαστών της ενθέσεως αυτής έχει ένα σκεπτικό απαλλακτικό πολυσέλιδο το οποίο ο κ. Σαμολανά πλήρως κονιορτοποιεί πλήρως όλα τα καταδικά στοιχεία της δικογραφίας. Πλήρως. Θα μπορούσε κανείς να πει, μα να είναι μόνο γνώμη, ξέρω εγώ, του κυρίου λογοθέτη, του κυρίου, δεν ξέρω ποιος άλλος θα μπορούσε να γράψει αυτό το πράγμα.
Εντάξει, το δέχομαι αυτό ότι είναι γνώμη του καθενός, αλλά όταν είναι ο δικαστής της σύμφεσης που κονιορτοποιεί κυρίως τις θυμενές αναπαραστάσεις, πώς το δικαστήριο τα δέχτηκε αυτά τα πράγματα και έστειλε τον άνθρωπο αυτό στο απόσπασμα. να σκοπεύσετε καλά, να μην βασανιστώ». Οι τελευταίες του λέξεις, με τα μάτια δεμένα, λίγο πριν ακουστούν οι ρηπές του εκτελεστικού αποσπάσματος, στις 7 και 16 λεπτά το πρωί, ήταν «Μαντούλα μου γλυκιά, είμαι αθώος, αθώος».
Εκείνη όμως δεν ήταν εκεί για να τον ακούσει. Η οικογένειά του δεν είχε καν ειδοποιηθεί για την εκτέλεση. Η μάνα του το έμαθε από τον δημοσιογράφο Κώστα Τσαρούχα, που την επισκέφθηκε στο φτωχικό της σπίτι στην Ανοτούμπα. Ακούμε και πάλι τον πρώην εισαγγελέα Κωνσταντίνο Λογοθέτη από την ίδια ραδιοφωνική εκπομπή. Έναν πρώην λειτουργός δικαιοσύνης και ως εκ τούτου με βαρύνους άποψη.
Λένε πολλοί, μα ο Παγκρατήρης ήταν ένα χαμήνι του δρόμου, ένας αλητάκος. Όλα αυτά είναι σωστά. Από 10 χρονών το παιδί το βιάζανε, το κάνανε, το δείχνανε. ένα παιδί του δρόμου. Αλλά όμως είτε παιδί του δρόμου ήταν είτε δεν ήταν παιδί του δρόμου, έπρεπε η δικαιοσύνη να σκύψει απάνω του. Η δικαιοσύνη, κυρία Σαμολαδά, νομίζω είναι πολύ περισσότερο χρήσιμη στους αδύναμους αυτής της κοινωνίας.
Όταν ένας έχει όλα τα μέσα, τα οικονομικά, τα δεν ξέρω ποια, τη μόρφωση το ένα το άλλο, ξέρει και μόνος του να υπεραστηθεί τον εαυτό του. Το αδύνατο, Το χαμίνι λοιπόν που το λέγαν τότε, αυτούς έχει μεγαλύτερη ανάγκη προστασίας. Το ορφανό, το φτωχό, το παιδί. Το ορφανό, το φτωχό, το πεινασμένο έχει πολύ μεγαλύτερη ανάγκη.
Και όχι να γίνεται ο εύκολος φτώχος επειδή έχει τρομοκρατηθεί εκείνο, επειδή πρέπει η αστυνομία να δείξει έργο, επειδή τώρα, επειδή τ' άλλο. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη σκοπιμοτήτων. Ριγινούσε στο δάσος παρακολουθώντας ζευγαράκια σε ερωτικές περιπτήξεις και χαρακτηρίστηκε ως ο δράκος νούμερο 2, λόγω του τρόπου δράσης του που ήταν παρόμοιος με αυτό του δράκου του σε εξού.
Εάν ο Αριστίδης Παγκρατίδης δεν είχε ήδη εκτελεστεί, η κοινή γνώμη θα πίστευε ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, έγραψαν οι εφημερίδες όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση σε Ρεσλή. Λίγες μέρες μετά την προφυλάξη του αρτεργάτη, ο δικηγόρος του Παγκρατίδη, Αριστίδης Κατσαούνης, κατάθεσε υπόνοιμα στον ανακριτή, με το οποίο ζητούσε να επεκταθεί έρευνα σε βάρος του για τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε και εκτελέστηκε ο Παγκρατίδης Ωστόσο, το αιτημά του απορρίφθηκε από τον αντισυναγγελέα εφετών, με το σκεπτικό ότι η υπόθεση εκρίζει τελεσίδικος υπό της δικαιοσύνης Τον Ιανουάριο του 2022, ο υποστρατηγός Αναποστρατεία, Βασίλης Κομνηνός, που συμμετείχε στις έρευνες της υπόθεσης Παγκρατίδη ως υπομήραρχος, αποκάλυψε στην εφημερίδα των συντακτών, μιλώντας στην Εύα Νικολαίδου, ότι ο Σερεσλής, πέρα από τις επιθέσεις για τις οποίες κατηγορήθηκε, ομολόγησε και τις επιθέσεις που φορτώθηκε ο Παγκρατίδης.
Αλλά οι ανώτεροι εξωματικοί συνενοήθηκαν να πνίξουμε το θέμα, γιατί θα ήταν τόσο μεγάλη η κατακραυγή που δεν μας ξέβλανε τίποτα. Μόλις άρχισε να ομολογεί τα εγκλήματα, που δίθεν είχε διαπράξει ο εκτελεσμένος Παγκρατίδης, βιέταξαν να κλείσει αμέσως την δικογραφία. «Πώς αντιδράσατε στο κουκούλωμα», τον ρώτησε η Εύα Νικολαίδου.
«Ήμουν ένας απλός υπομύραχος. ένας εισαγγελέας εφετών που με εκτιμούσε μου είπε ότι αν στραφώ εναντίον τους για να αποκαλύψω την αλήθεια θα με συντρίψουν Στο τέλος όλοι πήραν προαγωγή και έγιναν υποστράτηγοι ενώ εγώ αποστρατεύτηκα Αυτό ήταν το παραπονό μου αποδεικνύει ότι ήθελε να μου βουλώσουν το στόμα Πάντως ο δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας που ήταν παρός στην εκτέλεση και αυτός που μετέφερε τα τραγικά μαντάτα στη μάνα του έγραψε στο βιβλίο του «Υπόθεση Παγκρατίδη»
ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν ένα πλουσιόπεδο από την καλή κοινωνία της πόλης που οι αρχές προστάτευσαν γιατί τέτοια εντολή είχαν. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο ήταν νεκρόφιλος και είχε συνεργό τον οδηγό του ο οποίος φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό. Ο Κώστας Σαρούχας μίλησε πρόσφατα για την υπόθεση Παγκρατίδη στην εκπομπή του ΣΚΑΙ όπου υπάρχει Ελλάδα, στη δημοσιογράφο Γεωργία Μαυρουδή, που τον συνάντησε στο ΣΕΙΞΟΥ.
Ο δικαστικός ρεπορτάζ ήταν καταπληκτική. Αυτή μας φηρίζει ότι αύριο θα εκτελεσθεί ο Πακρατήρης. Και ο Γιώργος μαζί. Και επειδή αυτοί ήταν κουρασμένοι οι άνθρωποι, ο Σανανιχτήν ήταν μεγάλος άνθρωπος και άλλοι, παίρνουνε εμένα που ήμουν όλο ώρα ξαναπούμε για να κάνουν το ρεπορτάζ. Να γράψω τα αυτά και λοιπά. Και εκεί πηγαίνω στο ΣΕΙΧΣΟΥ ή στο συνήθιτο που εκτελέσαν.
Ήταν πίσω από το ταπίργιο ο τόπος. Εγώ άλλο που δεν ήθελα, δεν γυμνήθηκα το βράδυ. Πήγα εκεί πέρα και περίμενα. Και θυμάμαι λοιπόν αυτό που συμβάθμισε στη ζωή μου. Γιατί ο Παγκράτης, ο Παγκρατήρης, που ήταν αδάμαντας ο αδερφός του, ήρθε και με βρήκε μετά και μου είπε γράψε την αλήθεια. Είσαι δημοσιογράφος, εμείς δεν έχουμε την κοινωνία.
Αν πούμε κάτι θα μας βάλουν φυλακή. ο αδερφός μου ήταν αθώος εκτέλεσαν ένα αθώο παιδί ένα αθώο άνθρωπο το θυμάμαι υπορχόταν στο μαγαζί του αδερφού μου και έτρωγε φτωχοδιάβαλο στο Βουκάρα στα παλιά τζίδικα της Θεσσαλονίκης εκεί ήταν το μαγειρείο που είχε ο αδερφός μου λοιπόν και ήταν ένα παιδί το οποίο δεν βιλούσε δεν έκανε καθόλου το βάζανε να κάνει τις δύσκολες δουλειές γιατί ήταν αθωφόρος δεν έκανε, δεν έξερε γράμματα και λοιπά το είπα σε καμιά δεκαπενταριά ότι ήταν εγώ, πάτε, να μην πούμε το όνομα τώρα γιατί είναι πρωτοβολή μηνύσης τεχνιότος πολύ μεγάλο όνομα πολλά υπόθηκαν και περισσότερα γράφτηκαν για την ταυτότητα του πραγματικού δράχου του ΣΕΙΞΟΥ αλλά η δικαίωση υπήρξε τελικώς μόνο το τρελό όνειρο του Αριστού Παγκρατίδη.
Η ιστορία του παραμένει μια από τις πιο σκοτεινές και αμφιλεγόμενες της σύγχρονης Ελλάδας. Ήταν ένας αδίστακτος δολοφόνος ή ένας άνθρωπος που παγιδέθηκε στα γρανάζια της ασφάλειας και σε μια φοβισμένη κοινωνία που χρειαζόταν επιγόντως έναν ένοχο. Ίσως να μην μάθουμε ποτέ. Δεν έλειψαν πάντως και οι απόψεις ότι δεν υπήρχε αμφιβολία περί της ενοχής του Το μόνο σίγουρο, όπως έγραψε ο συγγραφέας Σάκης Ερέφας είναι ότι δεν είχε δει και η δίκη, καθιστώντας την εκτέλεσή του εγκληματική Η υπόθεση του δράκου του Σέιξου μεταφέρθηκε το 1989 στον κινηματογράφο από τον Δημήτρη Αρβανίτη, με τίτλο «Υπόθεση Παγκρατίδη, Αθώος ή Ένοχος»
με πρωταγωνιστές τους Σπύρο Δρόσο, Τάκη Βουλαλά, Όλγα Τουρνάκη, Γιώργο Μούτσιο και Γιάννη Μπέζο. Έγινε επίσης βιβλίο με τίτλο «Ο γύρος του θανάτου» από τον Θωμά Κοροβίνη και θεατρικό έργο σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη. Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγεί τις σκοτεινές υποθέσεις, διαβόητες δολοφονίες και ανεξιχνίαστα μυστήρια στο πλαίσιο της σειράς με αληθινά εγκλήματα που συγκλώνησαν την Ελλάδα από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα.
Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR. Είναι τα podcast της Lifeo.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
