5 πράγματα που πρέπει να αφήσεις πίσω για να εξελιχθείς (μέρος B)
Αλλά|ΖΩ – το Podcast της AυτογνωσίαςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Send us Fan Mail Άκουσε ακόμα 5 πράγματα που χρειάζεται να αφήσεις πίσω για να ανοίξεις χώρο για εξέλιξη και δημιουργία.` Η εξέλιξη δεν προκύπτει πάντα από αυτά που προσπαθείς να προσθέσεις στη ζωή σου. Πολύ συχνά προκύπτει από αυτά που επιλέγεις να αφήσεις. Support the show Μπες εδώ και μάθε για το πρόγραμμα ΑλλάΖΩ. Αυτό το πρόγραμμα είναι για εσένα. Εσένα που θέλεις ουσιαστική αλλαγή και προσωπική πρόοδο.Δες όλα μου τα προγράμματα εδώΒρείτε περισσότερες ιδέες και έμπνευση ε...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλώς ήρθες στο Αλλάζω, το podcast της αυτογνωσίας. Είμαι ο Κωνσταντίνος Χαραντινιώτης και εδώ θα βρεις έμπνευση και υποστήριξη για να κάνεις δημιουργικές αλλαγές ώστε να βελτιώσεις τη ζωή σου. Καλώς ήρθες. Σε αυτό το επεισόδιο εστιάζουμε σε ορισμένες συμπεριφορές και στάσεις που, ενώ δεν φαίνονται πάντα ξεκάθαρος πρόβλημα, στην πραγματικότητα μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό εμπόδιο στην εξέλιξή μας και στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας γενικότερα.
Υπάρχουν συνήθειες και τρόποι σκέψης που μοιάζουν απόλυτα φυσιολογικοί και συχνά είναι κοινωνικά αποδεκτοί και θεωρούνται και σωστοί. Ωστόσο, όταν παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά αυτές τις συμπεριφορές θα διαπιστώσουμε ότι μας θερούν ενέργεια, καθαρότητα σκέψης αλλά και πολύτιμες ευκαιρίες που μπορεί να έχουμε για να κινηθούμε και να ζήσουμε όπως πραγματικά επιθυμούμε.
Το χαρακτηριστικό αυτών των συμπεριφορών είναι ότι λειτουργούν αθόρυβα και πηρεάζουν αρνητικά τον τρόπο που ζούμε, χωρίς να το αντιλαμβάνομαστε πάντα άμεσα. Το επεισόδιο αυτό λοιπόν αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας σειράς όπου παρουσιάζονται στάσεις και συμπεριφορές που αξίζει να αφήσουμε πίσω μας με σκοπό να εξελιχθούμε και να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
Όπως και στο πρώτο μέρος θα αναλύσω μοτίβα σκέψης τα οποία αν τα αφήσουμε μπορούν να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε μπροστά. Στο προηγούμενο επεισόδιο εξετάστηκαν 5 τέτοιες στάσεις και σήμερα θα εστιάσουμε σε άλλες 5. Για τον λόγο αυτό ξεκινάμε τη μέτρηση από το 6 καθώς συνορικά τα δύο επεισόδια έχουν 10 τέτοιες στάσεις ως αντικείμενο.
Αν δεν έχεις ακούσει το πρώτο μέρος, αξίζει να το κάνεις μετά το τέλος αυτού του επεισοδίου γιατί μπορεί να σε βοηθήσει ουσιαστικά. Αν αναγνωρίσεις ότι κάποιες από αυτές τις συμπεριφορές υπάρχουν και στη δική σου καθημερινότητα, να θυμάσαι πως ο στόχος δεν είναι να κρίνεις αυστηρά τον εαυτό σου, αλλά να σκεφτείς κατά πώς αυτές οι στάσεις σε εξυπηρετούν πραγματικά και αν τις επιλέγεις συνειδητά ή απλώς λειτουργείς από συνήθεια.
Εάν κάποια από τις ιδέες που θα ακούσεις σου χτυπήσει η καμπανάκι, μην το αγνοήσεις γιατί εκεί βρίσκεται η αληθινή αξία αλλά και η ευκαιρία να αντλήσεις ιδέες και έμπνευση ώστε να αλλάξεις πρακτικά αυτή τη στάση στη ζωή σου Άκουσε με ανοιχτό μυαλό και κράτησε ό,τι σου ταιριάζει και μπορείς να το εφαρμόσεις άμεσα Το να απαντάμε θετικά σε κάθε αίτημα ή πρόσκληση είναι κάτι που συχνά γίνεται αυθόρμητα σχεδόν μηχανικά Το ναι προσφέρει μια αίσθηση προσωρινής ησυχίας βοηθά στην αποφύγηση κρούσεων και διατηρεί μια φαινομενική αρμονία στις σχέσεις μας στην καθημερινότητά μας Ωστόσο, κάθε ναι που προφέρουμε δεν είναι απλώς μια λέξη αλλά μια επιλογή.
Κάθε φορά που λέμε ναι, αποφασίζουμε πού θα διαθέσουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας, πού θα στρέψουμε την προσοχή μας. Αυτές οι επιλογές είναι οι πιο πολύτιμοι πόροι που έχουμε στη διάθεσή μας. Όταν λέμε ναι, χωρίς να το έχουμε σκεφτεί πραγματικά, διασκορπίζουμε τον εαυτό μας σε πάρα πολλές κατευθύνσεις. Η μέρα γεμίζει με πράγματα, οι εβδομάδες μας περνούν γρήγορα και στο τέλος νιώθουμε συχνά εξαντλημένοι εσωτερικά.
Αυτή η κούραση δεν προκύπτει επειδή κάναμε πολλά σημαντικά πράγματα, αλλά επειδή δεν επιλέξαμε με επίκνωση και σαφήνεια τι αξίζει πραγματικά να κάνουμε ώστε να μας εξυπηρετεί και να μας ενδυναμώνει. Το ναι έχει αξία όταν προσφέρεται για κάτι ουσιαστικό. Όταν συνδέεται με τις προσωπικές μας αξίες. Όταν υπηρετεί ένα σημαντικό σκοπό.
Όταν ενισχύει σχέσεις που έχουν νόημα για εμάς τελικά. Όταν όμως το ναι γίνεται συνήθεια, όταν το λέμε ας πούμε από φόβο, μήπως δυσαριστήσουμε τους άλλους ή από ανάγκη αποδοχής, τότε αρχίζει να μας αποδυναμώνει και να μας περιορίζει σε όποια πορεία θέλουμε να ακολουθήσουμε. Σε αυτές τις στιγμές είναι σημαντικό να κάνεις μια παύση, να σταματάς για λίγο πριν να απαντήσεις και να δεις τον εαυτό σου καθαρά, να του δώσεις χώρο να παρατηρήσει πώς έφτασες σε αυτό το ναι.
Ήταν μια συνειδητή επιλογή ή ήρθε από κούραση, πίεση ή φόβο. Σε αυτή την εσωτερική πάυση μπορείς να ρωτήσεις τον εαυτό σου «Αυτό που μου ζητείτε στηρίζει τη ζωή που θέλω να χτίζω? Σέβεται την ενέργεια που χρειάζομαι? Εκφράζει τον άνθρωπο που θέλω να είμαι?» Κάθε ξεκάθαρο «όχι» προστατεύει τον προσωπικό μας χώρο και κάθε συνειδητό «ναι» τον ενδυναμώνει.
Η εξέλιξη δεν μετριέται από το πλήθος των πραγμάτων που κάνουμε, αλλά από το πόσο ουσιαστικά και συνειδητά συμμετέχουμε σε εκείνα που επιλέγουμε. Το σημαντικό βήμα προς τα μπρος ξεκινά όταν λες λιγότερα ναι και αρχίζεις να ζεις με μεγαλύτερη ακρίβεια σε σχέση με αυτό που πραγματικά επιθυμείς. Εβδομό. Άφησε την ανάγκη να σε συμπαθούν όλοι.
Η ανάγκη για αποδοχή είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση. Από τα πρώτα μας βήματα στη ζωή μαθαίνουμε πως το να ανοίξει μια ομάδα προσφέρει ασφάλεια και σταθερότητα. Αυτή η επιθυμία για ένταξη μας οδηγεί πολύ συχνά στο να προσαρμόζουμε τις συμπεριφορές και τις απόψεις μας, να μαλακώνουμε τη στάση μας και να αποφεύγουμε να εκφράσουμε πλήρως τις σκέψεις ή τα ωριά μας.
Δεν σημαίνει ότι απαρνούμαστε τις αλήθειες μας, τις αξίες μας, απλώς προσπαθούμε να αποφύγουμε τη δυσαρέσκεια των άλλων. Με το πέρασμα του χρόνου όμως αυτή η προσαρμοστικότητα μπορεί να γίνει συνήθεια και εκεί αρχίζεις να αξιολογείς τον εαυτό σου με βάση σαν τη δράση των γύρω σου, να προσαρμόζεσαι πριν καν εκφραστείς και έτσι η αυθεντική σου φωνή χάνει σταδιακά την έντασή της και πάβει να ακούγεται δυνατά.
Η πραγματική αξία της αποδοχής βρίσκεται εκεί που έρχεται ως αποτέλεσμα αλήθειας, ειλικρίνειας. Όταν η αποδοχή μετατρέπεται σε απαραίτητη προϋπόθεση για να εκφράσει τον εαυτό σου, τότε αρχίζει να σε περιορίζει. Η προσωπική ανάπτυξη απαιτεί καθαρότητα και αυτή η καθαρότητα βασίζεται στην ικανότητα να παραμένεις πιστός σε αυτό που είσαι ακόμα και αν δεν συμφωνούν όλοι μαζί σου.
Εάν λοιπόν αυτή την ανάγκη να σε συμπαθούν όλοι και να αφήσεις πίσω, πραγματοποιείται μια ουσιαστική εσωτερική μετατόπιση. Από την προσπάθεια να σε συμπαθούν οι άλλοι προς τον σεβασμό προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν αυτή η βάση σταθεροποιείται, οι σχέσεις αποκτούν διαφορετική ποιότητα. Κάποια απομακρύνονται, κάποια άλλοι πλησιάζουν και σίγουρα όσοι μένουν βλέπουν καθαρά αυτό που πραγματικά είσαι.
Η δύναμή σου βρίσκεται στη συνέπεια απέναντι στον εαυτό σου, στο να εκφράζεσαι με ειλικρίνεια και σεβασμό, επιτρέποντας τους άλλους να συμφωνούν ή να διαφωνούν, χωρίς να χάνεις την εσωτερική σου σύνδεση και ισορροπία. Αξίζει να παρατηρείς τον εαυτό σου την καθημερινότητα. Πού κρατάς πίσω, σε εισαγωγικά, την αλήθεια σου για να μην δυσαρεστήσεις, πού προσαρμόζεις τη στάση σου για να παραμείνεις αποδεκτός.
Όταν επιλέγουμε να βρισκόμαστε πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε, ξεκινάει και η ελευθερία. Αυτή η ελευθερία είναι που αποτελεί το βασικό στοιχείο της προσωπικής εξέλιξης. Όγδο, άφησε την προσδοκία της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη αποτελεί ένα υψηλό ιδανικό και ανώτερο χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Είναι αξιέπαινο να στέκεσαι με εντυμότητα και καθαρότητα απέναντι στους άλλους, να λειτουργείς με δικαιοσύνη, με ήθος.
Όμως, η δικαιοσύνη χάνει την αληθινή της αξία όταν λειτουργεί ως συναλλαγή. Όταν δηλαδή πράττεις το δίκαιο με την προσδοκία ότι θα σου επιστραφεί με τον ίδιο τρόπο από τους άλλους. Δεν είναι πάντα δυνατόν αυτό. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν γεννιέται μια εσωτερική σύγκρουση. Περιμένεις αναγνώριση, αποζημίωση, δικαίωση Όταν όμως αυτά δεν έρχονται Το συνέστημα του αδίκου σε βαραίνει Και η ενέργειά σου παγιδεύεται Και καταπονείται ο ψυχισμός σου Η αίσθηση της αδικίας γίνεται βάρος στην καθημερινή ζωή Θα μπορούσα να απογίνεται ο τρόπος που λειτουργεί στην καθημερινή ζωή Ο αδικημένος Αν και όλοι να γνωρίζουμε τη δικαιοσύνη ως κάτι θετικό όπως είπα και στην αρχή Η προσδοκία να την βιώνουμε πάντα είναι προβληματική.
Και αυτό επειδή η δικαιοσύνη δεν έχει την ίδια μορφή για όλους. Αποτελεί μια κατασκευή του εσωτερικού μας κόσμου, της συνείδησης και της προσωπικής μας στάσης. Ο Σοκράτης μίλησε για το νοητό κόσμο, εκεί όπου εδρεύει αυτή η έννοια της δικαιοσύνης. Γι' αυτό οι άνθρωποι δημιούργησαν νόμους ώστε να υπάρχει ένα κοινό πλαίσιο που συνεπάρχουμε.
και όμως ακόμα και με αυτό το πλαίσιο που έχουμε φτιάξει και έχουμε νόμους υπάρχουν παραβάτες αυτή είναι η πραγματικότητα στη ζωή όταν αποδεχτείς αυτή τη συνθήκη αλλάζεις στάσεις σου δεν εγκαταλείψεις τις αξίες σου αντίθετα τις διατηρείς καθαρές επιλύσεις να είσαι δίκαιος επειδή αυτό σε εκφράζει εσένα όχι επειδή προσδοκάς ανταπόδοση και όταν συναντήσεις το άδικο όταν δεν βρίσκεις χώρο για να εκφραστείς εκφραστείς, για δικαίωση ίσως, επιλέγεις τότε να απομακρυνθείς, με επίγνωση ότι απλά αυτό δεν σου ταιριάζει.
Η εξέλιξη έρχεται όταν μετατοπίζεις το ενδιαφέρον σου από το «γιατί δεν ήταν δίκαιο» στο «ποιος θέλω να είμαι» μέσα σε αυτό που μου συνέβη. Από το τι μου οφείλουν, στο που θέλω να επενδύσω την ενέργειά μου. Και εκεί αρχίζεις να επιλέγεις πιο καθαρά. Σκέψου λοιπόν και σημείωσε Που στη ζωή σου περιμένεις ακόμα Να δικαιωθείς Για να μπορέσεις να αλλάξεις Να προχωρήσεις, να εξελιχθείς Αναρωτήσου τι αλλάζει Όταν επιλέγεις εσύ Να σταθείς δίκαιος καθαρός και συνεπής με τον εαυτό σου Ανεξάρτητα από την ανταπόκριση των άλλων Αυτό που θεωρείς ηθικό Αυτή η στάση Δεν σε μειώνει ούτε σε αδικεί Αντίθετα, σε κάνει αυτόνομο σε δυναμώνει και σίγουρα θα σε οδηγήσει σε πιο συνειδητές σχέσεις και επιλογές.
Ένατο. Άφησε το να μην είσαι ο εαυτός σου. Σε κάποιο σημείο της ζωής, σχεδόν όλοι μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε. Μαθαίνουμε να διαβάζουμε το περιβάλλον και να καταλαβαίνουμε τι περιμένουν οι άλλοι, ρυθμίζοντας έτσι τη συμπεριφορά μας ώστε σε εισαγωγικά να χωράμε, να ταιριάζουμε. Και αυτή η διαδικασία ξεκινά αρχικά από μία ανάγκη.
Μέσα από την προσαρμογή Ανήκεις Και με έναν τρόπο προστατεύεσαι Και έτσι προχωράς Με το χρόνο όμως αυτή η προσαρμογή Μπορεί να εξελιχθεί σε μια μόνιμη στάση ζωής Και έτσι αρχίζεις να λειτουργείς περισσότερο Με βάση ρόλους που έχουν νόημα για τους άλλους Και λιγότερο με βάση Όπως είπα και προηγουμένως Την εσωτερική σου αλήθεια Και έτσι λαμβάνεις αποφάσεις που είναι μεν λειτουργικές Αλλά δεν εκφράζουν απαραίτητα σε κρατά αποδεκτό, αλλά όχι απαραίτητα αυθεντικό.
Με σπιρτάδα, ζωντάνια, με εσωτερικό κίνητρο. Η αυθεντικότητα είναι μια στάση που επιλέγεται συνειδητά. Είναι η εσωτερική συμφωνία ανάμεσα σε αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθεις και αυτό που πράττεις. Όταν αυτή η εσωτερική συμφωνία διαταράσσεται, κάτι μέσα σου αρχίζει και φθήνει, κουράζεται Και αυτή η φθορά δεν συμβαίνει άμεσα.
Χτίζεται. Σιγά σιγά, λίγο λίγο. Χωρίς να γίνεται επίσης εύκολα αντιληπτή. Γιατί, όπως είπα, υπηρετείται η προσαρμογή. Η πραγματική ευημερία δεν βρίσκεται μόνο στο να ταιριάξεις με τους άλλους, αλλά στο να ταιριάξεις πρώτα με τον εαυτό σου. Να ανήκεις στον εαυτό σου και να επιλέγεις με βάση αυτό που σε εκφράζει σήμερα. Όχι με βάση αυτό που χρειάστηκε να γίνεις κάποια στιγμή για να σταθείς μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, η εξέλιξη δεν ζητά να απορρίψει το παρελθόν σου.
Ζητάει να το ξεπεράσεις συνειδητά. Η αυθεντικότητα απαιτεί παρουσία. Να είσαι εκεί όταν μιλάς. Να στηρίζεις τις επιλογές σου και να αντέχεις τη διαφορετικότητα που συναντάς. Αυτή η στάση σίγουρα δεν θα απομακρύνει τους ανθρώπους που χρειάζεσαι. Αντίθετα, θα ξεκαθαρίσει το πεδίο και θα δημιουργήσει χώρο για σχέσεις που είναι ουσιαστικές.
Θα προσκαλέσεις αυτούς που κάνουν για σένα. Εδώ λοιπόν τώρα στοχάσου εσύ που λειτουργείς από συνήθεια, που κρατάς τον εαυτό σου πίσω για να μην σε εισαγωγικά εγχωρίσεις ξεχωρίσεις και τι αλλάζει όταν επιτρέψεις τον εαυτό σου να εκφραστεί με καθαρότητα και συνέπεια. Και όταν συναντήσεις τον εαυτό σου με αυτήν την καθαρότητα και τη συνέπεια θα αρχίσει και μια πιο ουσιαστική μορφή έκφρασης και προφανώς, αφού αφήνεις πίσω την παλιά συμπεριφορά, εξελίσσεσαι.
Φτάσαμε στο νούμερο 10. Άφησε το παράπονο. Το παράπονο συχνά δεν εμφανίζεται ως κάτι σοβαρό και εισβάλλει στη ζωή σου μέσα στα ψηλά γράμματα και παρουσιάζεται ως μια λογική και δικαιολογημένη σκέψη η οποία επαναλαμβάνεται ως μία αφήγηση για όσα δεν πήγανε καλά, δεν εξελίχθηκαν δηλαδή όπως θα τα επιθυμούσαμε ή δεν τα θεωρούμε σωστά.
Όσο παραμένει ανεξερεύνητο αυτό το διαρκές συνεχόμενο παράπονο, το οποίο ακούγεται όπως είπα στα ψηλά γράμματα, μετατρέπεται σιγά σιγά σε στάση ζωής γιατί σε προγραμματίζει. Γίνεται ένας τρόπος ερμηνείας των πραγμάτων που επηρεάζει το παράπονο και συγχρόνως η μορφή που παίρνει ο κόσμος μας. Το αρχικό πρόβλημα που δημιουργεί το παράπονο είναι η μετατόπιση της προσοχής προς τα έξω, σε ανθρώπους, σε συνθήκες, σε καταστάσεις.
Κι έτσι η ενέργειά σου απομακρύνεται από το σημείο της ευθύνης και μεταφέρεται στο σημείο της αντίδρασης. Σε εκείνο το σημείο η ζωή παραμένει όμως τάσιμη. Απλώς ερμηνεύεται και εξηγείται με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει ότι φταίνουν αυτά τα πράγματα εκεί έξω και έτσι δεν αλλάζει πραγματικά κάτι. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του παραπόμουν είναι πως δημιουργεί την ψευδέστηση ότι εκτονώνεσαι.
Εκτονώνει το συνέστημα, ενώ στην ουσία απλά σε καθυλώνει στην κρίνια. Αντί να σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που επιθυμείς, σε κρατάει αγκαζέ με αυτό που σε δυσκολεύει. Όσο περισσότερο το επαναλαμβάνεις, τόσο περισσότερο θα γίνεται το φίλτρο μέσα από το οποίο θα βλέπεις τα πάντα. Η ουσιαστική ευθύνη βρίσκεται στην έξοδο από αυτό το σημείο.
Όταν αναλάβεις την ευθύνη της στάσης σου, σίγουρα έρχεσαι πιο κοντά στον εαυτό σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα συμφωνήσεις με όσα συνέβησαν, σημαίνει ότι επιλέγεις τον τρόπο που θα σταθείς σε αυτά που συνέβησαν από εδώ και πέρα. Και η αλλαγή ξεκινά επίσης από την συμπαντική αρχή που είναι μια εσωτερική Η μετατόπιση από το «Ωχ, τι μου συνέβη» στο «Τι επιλέγω να κάνω με αυτό που μου συνέβη».
Από το «Ποιος φταίει» στο «Ποιος αποφασίζει πώς θα λειτουργήσει από εδώ και πέρα». Και έτσι ξεκινάει η οριμότητα και προφανώς η εξέλιξη. Σε προσκαλώ να παρατηρήσεις σε ποια θέματα ή με ποιους ανθρώπους εμφανίζεται συχνά το παράπονο στη ζωή σου. Εντόπισε τις σκέψεις που επαναλαμβάνεται και δες τι αλλάζει όταν αντί να το ανακυκλώνεις επιλέγεις μια πιο καθαρή συμπεριφορά που σε μετακινεί έστω και λίγο σε μια νέα θέση.
Η δράση, ακόμα και η πιο απλή, έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη από οποιοδήποτε παράπονο. Όταν αφήνεις το παράπονο, ανοίγει χώρος για καθαρότητα και μέσα σε αυτή την καθαρότητα μπορείς να επιλέξεις τη ζωή που θέλεις να χτίσεις, να ζεις με μεγαλύτερη συνείδηση και λιγότερη αντίσταση και φθορά, γιατί η γκρίνια φθείρει. Καθώς φτάνουμε στο τέλος του δεύτερου μέρους, αξίζει να κάνεις μια στάση για στοχασμό σε κάτι ουσιαστικό.
Η εξέλιξη δεν προκύπτει από την προσπάθεια να γίνεις κάποιος άλλος. Γεννιέται όταν αποφασίζεις να αφήσεις πίσω σου ό,τι πλέον δεν σε εκφράζει. Τα δέκα σημεία που παρουσίασα στα δύο επεισόδια αυτά δεν αποτελούν κανόνες, αλλά λειτουργούν ως καθρέφτες. αποκαλύπτουν στάσεις και συμπεριφορές που όταν παραμένουν ασυνείδητες μπορούν να κρατήσουν τη ζωή σου στάσιμη.
Όταν όμως τις αναγνωρίζεις και τις απελευθερώνεις ανοίγεται χώρος για διάβια, ενέργεια και πιο συνείδητες επιλογές. Δεν είναι απαραίτητο να ασχοληθείς και με τα 10 σημεία αυτά ταυτόχρονα. Διάλεξε εκείνο που σε άγγιξε περισσότερο, αυτό που αναγνωρίζεις ότι συναντάς πιο συχνά στην καθημερινότητά σου. και ξεκίνα από εκεί.
Μια αλλαγή στη στάση σου, όσο και μεγριγιαν είναι, μπορεί να έχει μεγαλύτερη δύναμη από πολλές καλές προθέσεις και στόχους. Αν το συγκεκριμένο επεισόδιο σου προσφέρει κάτι σημαντικό, μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο και να μοιραστείς ποιο σημείο σε έκανε να σκεφτείς διαφορετικά. Έχεις επίσης τη δυνατότητα να αξιολογήσεις το podcast και να μοιραστείς πώς σε βοήθησε.
Αυτές οι κινήσεις σου θα ενισχύσουν το podcast στην πορεία του και σίγουρα θα το βοηθήσει να φτάσει περισσότερους ανθρώπους που το χρειάζονται. Αν θέλεις να εμαθύνεις περισσότερο σε όλα αυτά, μπορείς να επισκεφτείς το site μου, Konstantinos.com, όπου θα βρεις προγράμματα, workshops και υλικό που στηρίζουν τη διαδρομή της εξέλιξης, με πρακτικό τρόπο.
Μέχρι το επόμενο επεισόδιο, κράτα το εξής. Η εξέλιξη γεννιέται όταν επιλέγεις να ζεις με μεγαλύτερη επίγνωση, καθαρότητα και αλήθεια. Όταν οι επιλογές σου εκφράζουν αυτό που είσαι σήμερα και όχι αυτό που συνήθισες να είσαι. Να είσαι καλά. Το επεισόδιο του «Αλλάζω» τελείωσε, αλλά ξεκινάει το υπόλοιπο της ημέρας σου ή της ζωής σου αν θες.
Άδραξε την ευκαιρία και κάνε ωφέλιμες αλλαγές.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα