Αντιγόνη χωρίς ανυπακοή: το τέλος που δεν γράφτηκε

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Τύρανο και τον Ιδίποδα Επικολωνό. Τα αμυτοπλαστικά γεγονότα της Αντιγόνης είναι μεταγενέστερα χρονολογικά από κοινότρα γοντιών για τον Ιδίποδα, αλλά η Αντιγόνη παρουσιάστηκε πριν από αυτές. Για όσους δεν γνωρίζουν το μυθολογικό υπόβαθρο, η Αντιγόνη ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά που απέκτησε ο Ειδήποδας με την μητέρα του Ιωκάστη, βασίλισσα της Θήβας, χωρίς να γνωρίζει πως εκείνη ήταν η φυσική μητέρα του.

01:05 Τα υπόλοιπα παιδιά τους ήταν η Ισμήνη, ο Αιτεοκλής και ο Πολυνίκης. Ο Ειδήποδας είχε καταραστεί τους γιους του να διαφωνήσουν για το μοίρασμα της κληρονομιάς τους και να αλληλοσκοτωθούν επειδή είχαν παραβιάσει τις διαταγές του. Όταν ο Οιδίποδας ανακάλυψε την αλήθεια για την καταγωγή του, αυτό εξορίστηκε και τα δύο αδέρφια συμφώνησαν να κυβερνούν να αλλάξει τη Θήβα για έναν χρόνο.

01:34 Μετά το πρώτο έτος διακυβέρνησης, ο Τεοκλής αρνήθηκε να παραχωρήσει τον θρόνο στον Πολυνίκη. Έτσι, ο Πολυνίκης έφυγε από τη Θήβα και πήγε στο Άργος, όπου παντρεύκε την κόρη του βασιλιά άδρας του και οργάνωσε εκστρατεία αντίον της Θήβας. Η εκθατή απέτυχε, όμως και δύο αδερφοί, ο Τεοκλής και ο Πολυνίκης, σκοτώθηκαν σε μονομαχία μεταξύ τους.

01:58 Τον θρόνο ανέλαβε ο θείος τους, Κρέον, αδερφός δηλαδή της μητέρας τους Ιωκάς της, και διέταξε να μείνει άταφο το πτώμα του Πολυνίκη επειδή πρόδωσε την πατρίδα του. Και κάπου εδώ ξεκινά η τραγωδία. Σοφοκλή δεν ξεκινά με θάνατο, ξεκινά με απόφαση. Ο κρέον έχει διατάξει. Κανείς δεν θα αγγίξει το σώμα του προδότη. Η αντιγόνη ξέρει τι σημαίνει αυτό, ξέρει την ποινή.

07:35 Ξέρει ότι ο θάνατος δεν είναι απειλή, είναι βεβαιότητα. Και παρόλα αυτά επιλέγει να παραβεί το νόμο. Αν όμως δεν το έκανε, Αν έλεγες στον εαυτό της δεν μπορώ να πεθάνω για κάτι που δεν θα αλλάξει τον κόσμο Η τραγωδία τότε θα μετατρεπόταν σε καθημερινότητα 🎵 Φαντάσου μια ζωντανή αντιγόνη. Ζωντανή. Σιωπλή. Να περπατά μέσα στη θύβα με το βάρος μιας πράξης που δεν έκανε.

11:17 Ο αδερφός της πολυνίκης παραμένει άταφος. Ο θείος της και βασιλιάς κρέων παραμένει ισχυρός. Η πόλη παραμένει τακτοποιημένη. Και μέσα της κάτι αρχίζει να σαπίζει. Η τραγωδία δεν θα ήταν εξωτερική. Θα γινόταν εσωτερική. Όχι κραυγή. Διάβρωση. Στο έργο του Σοφοκλή, όταν η αντιγόνη στέκεται μπροστά στον κρέοντα, δεν νικετεύει, δεν διαπραγματεύεται, δεν φοβάται.

11:56 Μιλά σαν να έχει ήδη πεθάλει Αν όμως είχε υπακούσει, αυτή η σκηνή δεν θα υπήρχε Δεν θα υπήρχε σύγκρουση Δεν θα υπήρχε αποκάλυψη της κυρότητας του κρέοντα Η εξουσία χωρίς αντίσταση Μοιάζει φυσική Σχεδόν σωστή Η ανυπακοή είναι αυτή που τη φωτίζει Και ο Κρέων χωρίς να διγόνει να τον αμφισβητήσει Ο Κρέων δεν θα κατέρεε Δεν θα είχαν γιο, δεν θα είχαν γυναίκα Δεν θα έμενε μόνος μέσα στο παλάτι του Θα κυβερνούσε ήρεμα, αναμφισβήτητα Και οι πόλοι θα μάθανε κάτι επικίνδυνο Ότι ο νόμος όσο άδικος κι αν είναι γίνεται αλήθεια όταν δεν τον αγγίζει κανείς.

12:57 Για να δούμε όμως τι χάνεται όταν επιλέγεις να ζήσεις. Η υπακοή τα έσωσε τη ζωή της αντιγόνης αλλά θα της αφαιρούσε το μύθο. Δεν θα γινόταν σύμβολο, δεν θα γινόταν φωνή, δεν θα γινόταν τραγωδία. Θα γινόταν ρεαλισμός. και ο ρεαλισμός είναι πάντα πιο ασφαλής αλλά δεν αλλάζει τίποτα. Like a dream that quickly dies, leaving only butterflies Now I dream of what could be If you'd stayed a while with me Like a song without a key Dancing through my memories Ας είμαστε ειλικρινείς Η επικίνδυνη πλευρά είναι αυτή της ανυπακοής Η ανυπακοή της αντιγόνης Δεν είναι εύκολο να την υπερασπιστείς, είναι απόλυτη, είναι αδιάλακτη, δεν σκέφτεται συνέπειες και αν υπάκουε θα ήταν πιο λογική, πιο όρημη, πιο ανθρώπινη.

16:00 Αλλά η τραγωδία δεν γεννιέται από τη λογική, γεννιέται πάντα από τη σύγκρουση. Σήμερα δεν έχουμε κρέοντες με βασιλικό διάταγμα, έχουμε συστήματα, θέσεις εργασίας, κανονισμούς και έτσι λειτουργούν τα πράγματα Το ερώτημα παραμένει όμως το ίδιο Πόσο αντέχεις να ζεις με κάτι που θεωρείς άδικο, πόσο αντέχεις να επιβιώσεις χωρίς να αντισταθείς αν οι αντιγόνοι πάγκουε θα μας μάθανε την αξία της προσαρμογής αλλά δεν θα μας μάθανε τίποτα για το τίμημα της ιοπής σε ένα τέλος που δεν γράφτηκε οι αντιγόνοι θα ζούσε και η πόλη θα έμενε όρθια η τάξη θα επικρατούσε και η ιστορία θα ξεχνούσε η τραγωδία όμως υπάρχει για να μας θυμίζει ότι κάποια ρήγματα δεν πρέπει να κλείνουν.

17:05 Η αντιγόνη δεν νικά, δεν σώζει, δεν διορθώνει, απλώς αρνείται. Και αυτή η άρνηση είναι που κάνει το έργο να αντέχει αιώνες. Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι αν η αντιγόνη έπρεπε να υπακούσει, αλλά αν εμείς σήμερα θα είχαμε το θάρρος να μην το κάνουμε. γιατί η υπακοή κρατά τον κόσμο ήρεμ η ανυπακοή τον ταράζει και η λογοτεχνία δεν γράφεται για την ηρεμία αλλά για να αφυπνήσει