Τι θα γινόταν αν το Stranger Things ήταν βιβλίο; | Ανατροπή στο Χαρτί
Ανατροπή στο ...χαρτίΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ανάλυση του Stranger Things σαν λογοτεχνικό έργο: τρόμος, ενηλικίωση, χαρακτήρες και Upside Down χωρίς εικόνα. Ένα επεισόδιο για το χαρτί αντί για την οθόνη.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
και να σκεφτούμε τις αναλλακτικές εξελίξεις στα αγαπημένα μας βιβλία. Καινούργια χρονιά λοιπόν, ξεπεράσαμε το 2025 και είμαστε πλέον στο 2026. Και βεβαίως οι γιορτές των Χριστουγέννων ξεχώρισαν τα γλυκά των Χριστουγέννων όπως πάντα, ξεχώρισε η γιορτινή ατμόσφαιρα, τότε βραχτήκαμε με την οικογένειά μας, με φίλους, περάσαμε περισσότερες ώρες ενδεχομένως μαζί τους και κάπου εκεί στην άκρη περάσαμε και πολλές ώρες βλέποντας μια συγκεκριμένη σειρά η οποία έκανε τον κύκλο της και βεβαίως εννοούμε το Stranger Things στο Netflix.
Δεν ξέρω αν το έχετε δει ή δεν το έχετε δει, φαντάζομαι ότι περισσότεροι από εσάς έχετε δει την σειρά κάποιοι είστε ευχαριστημένοι με τον τρόπο με τον οποίο ολοκληρώθηκε και κάποιοι όχι εμείς γιατί αυτό είναι και το θέμα του podcast σκεφτόμαστε συνήθεια τι θα γινόταν όμως αν και συγκεκριμένα τι θα γινόταν αν το Stranger Things ήταν βιβλίο αν το Stranger Things δεν είχε οθόνη συντς και παιδικά BMX αλλά χαρτί μελάνι και σιωπή θα είχαμε ένα υβρίδιο σκοτεινής λογοτεχνίας ενηλεκίωσης, τρόμου και κοινωνικής αλληγορίας.
Λιγότερο εντυπωσιακό, σίγουρα, ίσως όμως πιο άβολο. Και αυτό είναι καλό. Το βιβλίο δεν θα απολύσει νοσταλγία, θα απολύσει φόβο που σέρνεται ανά. Τι χάνει το Stranger Things χωρίς εικόνα Έχετε αναλογιστεί Και τι κερδίζει η λογοτεχνία Εκεί που η κάμερα απλώς δείχνει Θέτει τον άξονα όχι σειρά σε χαρτί αλλά ένα βιβλίο με δική του ταυτότητα.
Καταρχήν αναρωτιόμαστε τι είδος βιβλίο θα ήταν αυτό το Stranger Things. Προφανώς θα ήταν κοντά σε Gothic τρόμο, ένα βιβλίο ενηλικίωσης και μιας weird φαντασίας. Το ύφος του θα ήταν αργό, υπόγειο, κλειστοφοβικό. θα έχει πολλαπλές οπτικές αφήγησης ίσως και από τον κάθε ήρωα τον κεντρικό ήρωα εννοώ θα έχει λίγη πληροφορία και σίγουρα θα έχει πολλή υποψία το story tale η αφήγηση ίσως θα ήταν κάπως έτσι θα έχει πολλά κεφάλαια από διαφορετικούς χαρακτήρες το upside down, το πάνω κάτω δεν θα περιγράφεται πλήρως, θα υπονοείται.
Γιατί πιστεύστε με, ο αναγνώστης, ο κάθε αναγνώστης είναι πιο σαδιστής από τον κάθε σκηνοθέτη. Για να δούμε λιγάκι όμως και τους χαρακτήρες, πως ήταν οι χαρακτήρες του Stranger Things στο χαρτί. Τα πρώτα, η Ελεύερ. Ενδεχομένως, είναι ένα κορίτσι που δεν θα έχει υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά ένα τραυματισμένο υποκείμενο. Θα έχει πολλούς εσωτερικούς μονολόγους, ένα σπασμένο λόγο, αποσπασματικές σκέψεις.
οι δυνάμεις δεν είναι κουν στον χαρακτήρα αυτό, αλλά παρενέργεια μιας κακοποίησης. Τα παιδιά τώρα σίγουρα θα ήταν λιγότερο χαριτωμένα, θα ήταν και λίγο πιο σκληρά. Η φιλία θα λειτουργούσε ως μια άμυνα απέναντι σε έναν κόσμο που δεν εξηγείται. Και το D&D, το παιχνίδι, γίνεται μεταφορά. τα φορά. Οι ενήλικες τώρα, ας πούμε οι Τζόις, θα ήταν μια μητέρα σε λογοτεχνική παράκουση τύπου The Yellow Wallpaper. Από την άλλη ο Χόπερ ήταν ένας κουρασμένος αντιήρωας και σχεδόν νουάρ.
Πώς θα λειτουργούσε όμως το Upside Down ως λογοτεχνικό εργαλείο. είναι περισσότερο κυματογραφικές οι σκηνές του παρά καθαρά αντιλοπτικές, αλλά στο βιβλίο πιστεύω ότι δεν θα το βλέπαμε. Θα το νιώθαμε περισσότερο, ο καθένας θα το νιώθαμε τον τρόπο. Θα λειτουργούσε ίσως και ως μια μεταφορά παιδικού τραύματος από το πάνω κάτω.
Ίσως ο χώρος όπου οι φόβοι αποκτούν ηλική μορφή. Το έχουμε να σημαίνει αυτό και στον διάλτη στον τρόπο με τις Λεύκες. αντιστροφή της κανονικότητας της αμερικής αμερικής αλλά και του καθενός στην πραγματικότητα μιας και ο κάθε ένας από εμάς έχει διαφορετικές προσλαμβάνουσες όσο λιγότερο θα περιγράφετε το upside down τόσο πιο αποτελεσματικό θα είναι μέσα μας Η θεματική άξιον της οποίος θα μπορούσε να στηριχθεί ένα τέτοιο βιβλίο καταρχήν θα ήταν η παιδική ηλικία χωρίς προστασία.
Η κρατική βία και πειράματα είναι και αγαπημένο θέμα της αμερικανικής pop κουλτούρας. Η ψευδέστηση, γενικότερη ψευδέστηση που υπάρχει παντού ότι στις μικρές πόλεις, στα χωριά υπάρχει μια μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας και είπαμε ότι αυτή είναι μια ψευδέστηση. Και η φιλία ως πράξη αντίστασης απέναντι σε οτιδήποτε εξωτερικό παράγοντα.
Το βιβλίο δεν θα ήταν ένα ταξίδι νοσταλγίας, ενδεχομένως θα ήταν και ένα κατηγορό προς τους μεγάλους. και ο Ρεϊ Μπραντεμπερι στο Something Wicked This Way Comes παιδιά απέναντι στο ανίποτο κακό είναι ένα αγαπημένο θέμα της λογοτεχνίας του φανταστικού Σίρλει Τζάξον, ψυχολογικός τρόμος το σπίτι, η πόλη, το φυσιολογικός απειλή και ο Τζε Βάντερ Μερ για το upside down ως οικοσύστημα παραμόρφωσης και βεβαίως σε ένα τέτοιο βιβλίο έρχεται εξ αρχής το ερώτημα γιατί να το διαβάζαμε Ενδεχομένως όταν το διαβάσαμε και το βιβλίο θα έκοβε το φίλτρο της διασκέδασης, θα ήταν για και πιο βαθύ, θα μας άφηνε μόνος με τον φόβο και ο φόβος στο χαρτί δεν έχει μουσική υπόκριση για να σε παρηγορήσει, δυστυχώς δεν έχει όμως και μουσικές οι οποίες λειτουργούν με τρόπο που σε κάνει να πετάγεσαι το jump scare.
Το Stranger Things ως βιβλίο θα ήταν λιγότερο viral και περισσότερο επικίνδυνο και αυτό είναι πάντα μια ένδειξη καλής λογοτεχνίας Μέχρι την επόμενη φορά συνεχίστε να διαβάζετε και είμαστε εδώ για να προσφέρουμε εναλλακτικά σενάρια σε αγαπημένα λογοτεχνικά βιβλία αλλά και όχι μόνο
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα