Η Τιμωρητική Σιωπή και η Συναισθηματική Απόσυρση

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Καλώς ήρθατε στο podcast ανθρώπων σχέσεις. Είμαι. Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος και εδώ εξερευνώουμε την ψυχολογία των σχέσεων, τις προκλήσεις της σύγχρονης ζωής και ανοίγουμε χώρο για σύνδεση με τον εαυτό μας και τους άλλους με την ψυχολογία ως οδηγό για την ποίηση ως γλώσσα. Καλωσορίσατε σε ένα ακόμη επεισόδιο των ανθρώπων σχέσης. Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα θέμα πολύ λεπτό, πολύ ουσιαστικό και βαθιά ανθρώπινο.

00:39 Την τιμωρητική σιωπή και την συναισθηματική απόσυρση που ακολουθεί. Τι; Συμβαίνει όταν ο άλλος δεν φωνάζει, δεν συγκρούεται ανοιχτά αλλά αποσύρεται, παγώνει και σε αφήνει μόνο μέσα στην αγωνία, στην αβεβαιότητα και στα ερωτήματα. Πότε η σιωπή είναι ανάγκη για χώρο και πότε γίνεται τρόπος ελέγχου πίεσης ή τιμωρίας; Πάμε Λοιπόν να το δούμε μαζί. Ξεκινάμε.

01:25 Από το βασικό ερώτημα τι είναι οι τιμωρητική σιωπή; Η τιμωρητική σιωπή είναι όταν ένας άνθρωπος αποσύρεται συναισθηματικά ή επικοινωνιακά, όχι απλώς επειδή χρειάζεται χώρο, αλλά με τρόπο που αφήνει τον άλλον σε αγωνία, αβεβαιότητα, ενοχή ή ψυχική πίεση. Δεν είναι απλώς μία παύση, δεν είναι μία σιωπή που λειτουργεί σαν μήνυμα, σαν πίεση ή σαν τιμωρία.

01:50 Η Cleveland Cennic αναφέρει ότι το η τιμωρητική σιωπή μπορεί να δείχνει προβληματική επικοινωνία και συναισθηματική ρύθμιση και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι και καταχρηστικό, ανάλογα με το κίνητρο και το μοτίβο. Με απλά λόγια, είναι όταν ο άλλος δεν σου λέει, χρειάζομαι λίγο χρόνο θα επανέλθω. Αλλά σε αφήνει ξαφνικά στο κενό, δεν εξηγεί, δεν ξεκαθαρίζει, δεν ρυθμίζει τη σχέση.

02:16 Απλώς αποσύρεται, παγώνει, δεν απαντά, δεν επικοινωνεί ουσιαστικά ή γίνεται συναισθηματικά απρόσιτος και αυτό είναι πολύ σημαντικό να ξεκαθαριστεί από την αρχή. Δεν είναι κάθε σιωπή τι μορτική ένας άνθρωπος μπορεί πράγματι να χρειάζεται χρόνο για να ηρεμήσει να επεξεργαστεί ένα συναίσθημα ή να μη μιλήσει πάνω στην ένταση. Αυτό μπορεί να είναι υγιές, αν φυσικά συνοδεύεται από καθαρότητα, ειλικρίνεια και ευθύνη. Για παράδειγμα.

02:46 Είμαι πολύ φορτισμένος τώρα θέλω λίγο χρόνο και θα μιλήσουμε αργότερα και φυσικά το αργότερα έρχεται. Δεν είναι ότι διαιωνίζεται για τα επόμενα 2 και 3 χρόνια. Εκεί, όταν συμβαίνει αυτό δεν υπάρχει τιμωρία. Υπάρχει ρύθμιση ο άλλος δηλαδή όντως δεν θέλει να επικοινωνήσει στη φόρτιση και χρειάζεται λίγο χρόνο. Η τιμωρητική σιωπή αρχίζει όταν η απόσυρση δεν χρησιμοποιείται για να προστατεύσει τη σχέση από περισσότερη ένταση, αλλά για να κάνει τον άλλο. Μειώσει άγχος, ενοχή, ανασφάλεια, φόβο απώλειας και ανάγκη να κυνηγήσει την επανασύνδεση. Η καθοδήγηση του Nh S του εθνικού συστήματος υγείας της Βρετανίας για ψυχολογική και κακοποίηση περιγράφει συμπεριφορές όπως έλεγχος, ταπείνωση, απειλές εγκατάλειψης και συναισθηματική κακοποίηση, στοιχεία που βοηθούν να δούμε πότε μία απόσυρση παύει να είναι απλή δυσκολία και γίνεται μοτίβο βλάβης.

03:46 Άρα η ουσία δεν είναι μόνο ότι ο άλλος σοπαίνει. Η ουσία είναι τι κάνει αυτή η σιωπή μέσα στη σχέση; Αν η σιωπή αφήνει χώρο για ηρεμία και καθαρότητα είναι άλλο πράγμα. Αν όμως η σιωπή αφήνει τον άλλον να διαλύεται, να μαντεύει, να κάνει over thinking, να πηγαίνει δηλαδή στην υπερανάλυση να λυγίζει, τότε μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό και ίσως η πιο ουσιαστική φράση είναι ως η τιμωρητική σιωπή.

04:11 Δεν είναι απλώς όπως σιγά είναι μία μορφή επικοινωνίας που λέει, θα σε αφήσω μόνο με την αγωνία σου. Και. Πάμε να δούμε και το δεύτερο σκέλος την επέκταση αυτού, δηλαδή το πως εκδηλώνεται η συναισθηματική απόσυρση. Η. Συναισθηματική απόσυρση δεν σημαίνει πάντα ότι ο άλλος φέρει κυριολεκτικά. Πολλές φορές παραμένει παρόν εξωτερικά, αλλά αποσύρεται εσωτερικά είναι εκεί, αλλά δεν είναι διαθέσιμος. Μιλάει στους ελάχιστα από εντά ψυχρά κόβει την συναισθηματική επαφή ή παγώνει το κλίμα χωρίς καθαρή εξήγηση και αυτό είναι που την κάνει τόσο δύσκολη γιατί ο άλλος δεν έχει πάντα απέναντί του.

04:50 Μία νυχτή ρήξη έχει συχνά ένα κενό που δεν ξέρει πώς να το ονομάσει. Η Cleveland Clining το περιγράφει ως απόσυρση της επικοινωνίας και δίνει ως χαρακτηριστικά σημάδια. Την εσκεμμένη αγνόηση την απότομη εξαφάνιση για ώρες, μέρες ή και περισσότερο τη μη ανταπόκριση σε άμεση επικοινωνία για το να μιλά κάποιος σε άλλους, αλλά όχι σε σένα. Πάμε να τα δούμε ένα ένα, πρώτον, ως πλήρης σιωπή, η πιο ξεκάθαρη μορφή είναι όταν ο άλλος σταματάει εντελώς να επικοινωνεί, δεν απαντά, δεν εξηγεί, δεν ανοίγει διάλογο, δεν λέει, χρειάζομαι λίγο χρόνο, απλώς κλείνει αυτό μπορεί να κρατήσει ώρες, μέρες ή και περισσότερο και αφήνει τον άλλο να μαντεύει τι έγινε; Τι ενόχλησε ότι θα τελειώσει και αν πρέπει να κάνει κάτι για να επανέλθει η σύνδεση; Δεύτερον. Ως ψυχή και κοφτή επικοινωνία η απόσυρση δεν είναι πάντα απόλυτη.

05:42 Σιωπή μπορεί να εκδηλώνεται και μέσα από μία επικοινωνία τυπική. Ψυχρή, επίπεδη και κομμένη από κάθε συναισθηματική επαφή υπάρχουν απαντήσεις, αλλά χωρίς ουσία υπάρχει λόγος, αλλά χωρίς παρουσία υπάρχει επαφή, αλλά χωρίς σύνδεση και πολλές φορές αυτό είναι ακόμη πιο μπερδεμένο. Γιατί τυπικά μιλάτε; Αλλά στην πραγματικότητα ο άλλος έχει αφήσει μόνο απέναντι σε έναν τοίχο. Τρίτον, ως απότομη αλλαγή ύφους, η συναισθηματική απόσυρση μπορεί να φανεί και ως ξαφνική μετατόπιση. Εκεί που πριν υπήρχε η ζεστασιά επαφή ή φυσική ροή ροή ξαφνικά υπάρχει πάγωμα.

06:18 Ο τόνος αλλάζει η διαθεσιμότητα πέφτει, το βλέμμα κλείνει η σχέση μοιάζει να σκοτεινιάζει χωρίς να έχει προηγηθεί πάντα μια καθαρή εξήγηση. Αυτό το απότομο κλείσιμο είναι πολύ αποσταθεροποιητικό γιατί ο άλλος δεν έχει μόνο να αντέξει την απόσταση, έχει και να προσπαθήσει να καταλάβει τι ακριβώς άλλαξε και τέταρτον ως παρουσία χωρίς συναισθηματική πρόσβαση. Υπάρχουν και περιπτώσεις που ο άλλος δεν φεύγει, δεν σταματά να μιλά, δεν εξαφανίζεται, αλλά γίνεται εντελώς απρόσθε συναισθηματικά.

06:45 Μπορεί να βρίσκεται στον ίδιο χώρο να κάνει τα πρακτικά, να υπάρχει φαινομενικά κανονικότητα, αλλά να μη δίνει καμία αίσθηση ανοικτότητας, τρυφερότητας ή διαθεσιμότητας για ουσιαστική επαφή. Αυτό συχνά κάνει τον άλλον να νιώθει ακόμη πιο μόνος, γιατί η απουσία υπάρχει, ενώ ο άνθρωπος είναι εκεί. Άρα, πώς εκδηλώνεται η συναισθηματική απόσυρση; Μπορεί να εμφανιστεί ως λύρη, σιωπή, ψυχρή και τυπική επικοινωνία απότομολογή ύφους ή παρουσία χωρίς συναισθηματική πρόσβαση. Και ίσως η πιο ουσιαστική φράση είναι η εξής, η συναισθηματική απόσυρση δεν σημαίνει πάντα ότι ο άλλος έφυγε. Σημαίνει πολλές φορές ότι έμεινε, αλλά απέσυρε από τη σχέση την παρουσία που την κρατούσε ζωντανή. Γιατί; Όμως είναι τόσο αποσταθεροποιητική. Η τιμωρητική σιωπή και συναισθηματική απόσυρση είναι τόσο αποσταθεροποιητικές γιατί δεν αφήνουν τον άλλον μόνο; Με απόσταση τον αφήνουν με αβεβαιότητα και η αβεβαιότητα μέσα στις σχέσεις είναι πολλές φορές πιο βασανιστική από μία καθαρή σύγκρουση από μία

07:56 ξεκάθαρη απάντηση από μία ξεκάθαρη θέση, όταν κάποιος θυμώνει και σου μιλά υπάρχει ένταση, αλλά υπάρχει και ένα πεδίο. Ξέρεις ότι κάτι συμβαίνει; Ξέρεις ότι υπάρχει πρόβλημα και υπάρχει τουλάχιστον δυνατότητα λόγου. Όταν όμως ο άλλος αποσύρεται τιμωρητικά, δεν σου δίνει έδαφος. Δεν ξέρεις ακριβώς τι συνέβη, όσο σοβαρό είναι, πότε θα τελειώσει, αν φταις αν πρέπει να κάνεις κάτι ή αν.

08:18 Πρέπει να αντέξει το κενό εδώ. Σημειώνουμε πως η το συχνά αφήνει τον άλλον confuse και frustrated, μπερδεμένο και εκνευρισμένο ακριβώς επειδή μπλοκάρει την επικοινωνία και τη δυνατότητα επίλυσης της σύγκρουσης. Βρίσκεται δηλαδή σε ένα μπέρδεμα και μία σύγχυση. Πάμε να τα δούμε ένα ένα πρώτον σε βάζει να μαντεύεις. Αυτό είναι από τα πιο βασικά στοιχεία της αποσταθεροποίησης.

08:46 Ο άνθρωπος δεν ξέρει καθαρά τι συμβαίνει, οπότε αρχίζει να γεμίζει τα κενά μόνος του. Μήπως είπα κάτι λάθος; Μήπως τον Πλήγωσα; Μήπως τελείωσε; Μήπως φταίω εγώ; Μήπως πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για κάτι που δεν κατάλαβα καν έτσι, αντί να υπάρχει διάλογος, υπάρχει εσωτερικός πανικός και συνεχής ερμηνεία. Δεύτερον, ενεργοποιεί φόβο και ενοχή. Η τιμωρητική σιωπή δεν πληγώνει μόνο επειδή υπάρχει απόσταση. Πληγώνει επειδή ο άλλος νιώθει συχνά ότι ίσως η επανασύνδεση εξαρτάται από τη δική του υποχώρηση, μπορεί να αρχίσει να ζητά συγγνώμη βιαστικά, να παίρνει πάνω του ευθύνες που δεν του ανήκουν ή να προσπαθεί να επαναφέρει τη σχέση με κάθε τρόπο, απλώς και μόνο για να σταματήσει η αγωνία. Έτσι η σιωπή δεν λειτουργεί σαν παύση, λειτουργεί σαν πίεση. Τρίτον, χτυπά πολύ βαθιά την ανάγκη για δεσμό. Οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι να αντέχουν εύκολα την ξαφνική διακοπή σύνδεσης, ειδικά όταν αυτή έρχεται από ένα σημαντικό πρόσωπο.

09:43 Η απόσυρση του άλλου μπορεί να ενεργοποιήσει πολύ πρωτογενή συναισθήματα, φόβο εγκατάλειψης, πανικό αίσθηση απόρριψης ή αίσθηση ότι κάτι πολύ βασικό στις σχέση δεν είναι ασφαλές για αυτό και η τιμωρητική σιωπή δεν μοιάζει ποτέ ουδέτερη σε ένα δεσμό που μετράει και τέταρτον σε απορρυθμίζει συναισθηματικά η σιωπή αυτού του τύπου σε βγάζει από τον εσωτερικό σου ρυθμό.

10:05 Μπορεί να μην μπορείς να συγκεντρωθείς, να σκέφτεσαι συνέχεια τι έγινε να γυρίζεις στη σκηνή ξανά και ξανά στο μυαλό σου να μη μπορείς να ησυχάσεις εδώ να σας προσθέσουμε πως. Το συνδέεται με δυσκολία στην επικοινωνία, στην επίλυση συγκρούσεων και στη συναισθηματική ρύθμιση, ακριβώς επειδή δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά το παγώνει με τρόπο που φορτίζει περισσότερο και τους 2 άρα γιατί είναι τόσο αποσταθεροποιητική η τιμωρητική σιωπή; Γιατί σε βάζει να μαντεύεις, ενεργοποιεί ενοχή και φόβο χτυπά την ανάγκη για ασφαλή δεσμό και σε απορρυθμίζει βαθιά χωρίς να σου δίνει καθαρό πεδίο να σταθείς.

10:39 Και ίσως αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι πως οι τιμωρητική σιωπή δεν είναι δύσκολη μόνο επειδή ο άλλος δεν μιλά. Είναι δύσκολη επειδή επειδή σε αφήνει μόνο. Έναντι σε ένα κενό που δεν ξέρεις πώς να αντέξεις και πώς να αντιμετωπίσεις. Ότι η σιωπή. Δεν είναι όριο άλλα έλεγχος. Αυτή είναι ίσως η πιο κρίσιμη διάκριση ολόκληρου του επεισοδίου, γιατί δεν είναι κάτι απομάκρυνση κακοποιητική, ούτε κάθε σιωπή χειριστική. Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος χρειάζεται πραγματικά χώρο, ηρεμία ή χρόνο για να μιλήσει πάνω στην ένταση. Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το εξής, η απομάκρυνση μπορεί να είναι είτε ακούσια ως τρόπος διαχείρισης δύσκολων συναισθημάτων, είτε σκόπιμη ως τιμωρία ή έλεγχος. Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο ότι ο άλλος σοπαίνει. Το ερώτημα είναι πώς, γιατί και με τι αποτέλεσμα σοπαίνει. Πάμε να τα δούμε ένα.

11:40 Πρώτον, το υγιές όριο έχει καθαρότητα όταν κάποιος χρειάζεται όντως χώρο, συνήθως το κάνει με έναν τρόπο που όσο κι αν πονά ή δυσκολεύει, αφήνει ένα στοιχειώδες έδαφος ασφάλειας. Λέει για παράδειγμα, είμαι πολύ φορτισμένος, τώρα θέλω λίγο χρόνο ή δεν μπορώ να το συζητήσω αυτή τη στιγμή, αλλά θα επανέλθω εκεί. Μπορεί να υπάρχει παύση αλλά δεν υπάρχει εγκατάλειψη του πεδίου.

12:01 Δεν αφήνεσαι στο πόλο το σκοτάδι, υπάρχει μία μορφή ευθύνης απέναντι στη σχέση. Τιμωρητική σιωπή. Αντίθετα δεν ξεκαθαρίζει, δεν ρυθμίζει, δεν καθησυχάζει έστω στοιχειωδώς σε αφήνει απλώς στο κενό. Δεύτερον, το υγιές όριο προστατεύει τη σχέση, ο έλεγχος πιέζει τον άλλον, ένα αληθινό διάλυμα από τη σύγκρουση έχει σκοπό να μη γίνει μεγαλύτερη ζημιά σαν να λέει δεν μπορώ τώρα να είμαι λειτουργικός. Ας επανέλθω πιο καθαρά.

12:30 Η τιμωρητική σιωπή, αντίθετα συχνά δεν προστατεύει τη σχέση, προστατεύει τη θέση ισχύος εκείνου που αποσύρεται ή πιο σωστά προσπαθεί να επηρεάσει τον άλλον μέσα από την αγωνία του. Οπότε εδώ αναφέρομαι ρητά πως όταν η πρόθεση είναι να ελέγξεις ή να τιμωρήσεις τον άλλον. Τότε η σιωπή είναι καταχρηστική, άρα η μεγάλη διαφορά είναι αυτή. Το όριο λέει χρειάζομαι λίγο χώρο ή χρόνο. Ο έλεγχος λέει θα σε αφήσω χωρίς χώρο μέχρι να λυγίσεις. Τρίτον, η τιμωρητική σιωπή θέλει αποτέλεσμα. Ένα ακόμη βασικό κριτήριο είναι αν αυτή η σιωπή φαίνεται να επιδιώκει κάτι, για παράδειγμα να κάνεις πίσω, να ζητήσεις συγνώμη, ακόμα και αν δεν ξέρεις ακριβώς γιατί να τρέξεις να επανορθώσεις να αγχωθείς τόσο ώστε να υποχωρήσεις, να μάθεις να μην.

13:20 Κάνεις ως τιμωρία εκεί η σιωπή παύει να είναι απλή αδυναμία επικοινωνίας γίνεται μηχανισμός επιρροής, γίνεται τρόπος να διαμορφωθεί η συμπεριφορά του άλλου μέσω της ψυχικής του ταλαιπωρίας. Το εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας των Nh S περιγράφει την ψυχολογική κακοποίηση ως συμπεριφορές που περιλαμβάνουν έλεγχο ταπείνωση, κατηγορία, απειλές εγκατάλειψης και συναισθηματική βλάβη.

13:44 Τέταρτον το όριο έχει τέλος, ο έλεγχος κρατά ανοιχτή την αγωνία. Όταν κάποιος χρειάζεται χρόνο, συνήθως υπάρχει κάποια επιστροφή, όχι απαραίτητα τέλεια ή άμεση, αλλά υπάρχει πρόθεση επανόδου. Η τιμωρητική σιωπή συχνά κρατά την αγωνία ανοιχτή όσο χρειάζεται για να πονέσει αρκετά ο άλλος. Δεν ξέρεις πότε θα τελειώσει, δεν ξέρεις αν τελείωσε δεν ξέρεις τι ακριβώς περιμένει από εσένα και αυτή η αοριστία είναι μέρος του ελέγχου γιατί κρατά τον άλλον σε μόνιμη συναισθηματική εξάρτηση από το. Τότε θα δοθεί ξανά η επαφή και πέμπτον, αν μιλάμε όλους εκτός από εσένα, κάτι λέει αυτό; Η clevelland Clinic δίνει ως σαφές σημάδι το να μιλά κάποιος σε άλλους ακόμη και μπροστά σου, αλλά να μη μιλάς σε σένα.

14:31 Αυτό είναι πολύ αποκαλυπτικό γιατί τότε δεν μιλάμε για άνθρωπο που δεν μπορεί καθόλου να επικοινωνήσει. Μιλάμε για άνθρωπο που επιλέγει να αποσύρει την επικοινωνία, ειδικά από εσένα και αυτή η επιλογή έχει νόημα, είναι μήνυμα. Είναι σχέση δύναμης; Άρα πότε η σιωπή δεν είναι όριο, αλλά έλεγχος όταν δεν υπάρχει καμία καθαρότητα, δεν προστατεύεται η σχέση, αλλά πιέζεται ο άλλος.

14:55 Η απόσυρση επιδιώκει αποτέλεσμα. Η αγωνία κρατιέται ανοιχτή και η σιωπή χρησιμοποιείται σαν μέσο τιμωρίας ή χειραγώγησης και η φράση μας της ενότητας είναι η εξής, η σιωπή γίνεται έλεγχος όταν δεν λέει, χρειάζομαι λίγο χώρο, αλλά θα σου στερήσω τη σύνδεση μέχρι να νιώσεις αυτό που θέλω. Και φυσικά πάμε να δούμε τι κάνει όλο αυτό στον άνθρωπο που το δέχεται. Η τιμωρητική σιωπή και η συναισθηματική απόσυρση δεν πληγώνουν μόνο τη στιγμή που συμβαίνουν. Πολύ συχνά αφήνουν πίσω τους ένα βαθύτερο ψυχικό αποτύπωμα. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος που τις δέχεται δεν μένει μόνο με την απουσία του άλλου.

15:36 Μένει με μία εμπειρία απορρύθμισης αμφιβολίας και εσωτερικής ανασφάλειας. Η Cleveland Clini τονίζει ότι το συχνά κάνει τον άνθρωπο να νιώθει confuse και fristrate, όπως είδαμε και πριν. Ενώ μπορεί να βιώνεται και ως μορφή συναισθηματικής κακοποίησης, όταν χρησιμοποιείται για έλεγχο ή τιμωρία. Πάμε να τα δούμε πάλι ένα ένα πρώτον, δημιουργεί υπερανάλση over thinking όταν ο άλλος δεν μιλά ο άνθρωπος που μένει πίσω αρχίζει συχνά να μιλάς ασταμάτητα μέσα του, αναλύει ξανά και ξανά τι έγινε, τι ειπώθηκε, τι δεν ειπώθηκε, πότε άλλαξε το κλίμα, Αν φταίει, αν πρέπει να επανορθώσει αν παρεξήγησε κάτι, αντί να υπάρχει καθαρή επικοινωνία, δημιουργείται εσωτερικός θόρυβος και αυτό εξαντλεί.

16:19 Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο μία παύση στη σχέση, ζημιά σταμάτη, εσωτερική προσπάθεια να βγάλει μόνος του νόημα από κάτι που άλλος αρνείται να ονοματίσει. Δεύτερον, γεννά ενοχή ένα από τα πιο συχνά αποτελέσματα είναι η ενοχή, ειδικά όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη εξήγηση. Ο άνθρωπος αρχίζει εύκολα να πιστεύει ότι μάλλον αυτός έκανε κάτι που προκάλεσε όλο αυτό και επειδή θέλει να λήξει το πάγωμα, συχνά σπεύδει να πάρει πάνω του περισσότερο βάρος από όσο του αναλογεί, να ζητήσει συγγνώμη βιαστικά, να μικρύνει τον εαυτό του, να κάνει πίσω απλώς για να επιστρέψει η σύνδεση εδώ ακριβώς η σιωπή γίνεται ψυχική πίεση, δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα ρητά, ο άλλος καταλαβαίνει ότι πρέπει κάπως. Να διορθώσει κάτι για να σταματήσει η αγωνία. Τρίτον, ενεργοποιεί φόβο εγκατάλειψης. Η τιμωρητική σιωπή χτυπά πολύ βαθιά το κομμάτι του δεσμού για πολλούς ανθρώπους, για την ξαφνική απόσυρση του άλλου δεν βιώνεται μόνο σαν θυμόση ψυχρότητα βιώνεται σαν απειλή εγκατάλειψης γιαυτό και μπορεί

17:17 να δημιουργήσει πανικό δυσανάλογο φαινομενικά με το εξωτερικό γεγονός. Ο άνθρωπος δεν φοβάται μόνο ότι κάτι έγινε. Φοβάται ότι ο δεσμός μπορεί να χαθεί, να παγώσει, να γίνει μία ασφαλής. Τέταρτον φθείρει την αίσθηση προσωπικής αξίας. Όταν κάποιος σε αφήνει επανειλημμένα στο ψυχικό κενό, αρχίζεις να μην νιώθεις μόνο ανασφάλεια για τη σχέση.

17:37 Αρχίζεις να νιώθεις και ανασφάλεια για σένα. Μπορεί να εμφανιστούν σκέψεις όπως μήπως είμαι υπερβολικός. Μήπως ζητάω πολλά; Μήπως είμαι κουραστικός; Μήπως δεν αξίζω αρκετή φροντίδα ώστε να μου μιλούν καθαρά; Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί η βλάβη δεν μένει μόνο στο μεταξύ της σχέσης, περνά και στην αυτοειικόνα του ανθρώπου που τη δέχεται και πέμπτον σε κάνει να φοβάσαι την αλήθεια σου.

17:59 Όταν ένας άνθρωπος έχει ζήσει επανειλημμένα τιμωρητική σιωπή, μπορεί σταδιακά να μάθει να φοβάται την ειλικρίνεια έκφραση. Να σκέφτεται πολύ πριν μιλήσει, να μαζεύει λόγια, ανάγκες και ενστάσεις να προσπαθεί να μη δημιουργήσει ξανά αυτή τη συναισθηματική απόσυρση και έτσι η σχέση χάνει κάτι πολύ βασικό. Την αίσθηση ότι μπορείς να είσαι αληθινός χωρίς να τιμωρηθείς για αυτό και εδώ να σημειώσουμε πως η τιμωρητική σιωπή επηρεάζει την επικοινωνία και την επίλυση συγκρούσεων.

18:25 Ακριβώς επειδή μπλοκάρει την ασφαλή ανταλλαγή και αφήνει τον άλλο να κινείται μέσα σε φόβο και σύγχυση. Άρα τι κάνει η τιμωρητική σιωπή στον άνθρωπο που τη δέχεται; Τον βάζει να υπεραναλύει, να ενοχοποιείται. Αν φοβάται την απώλεια του δεσμού να φθείρει την εικόνα που έχει για τον εαυτό του και να γίνεται όλο και πιο προσεκτικός, όλο και πιο μικρός, όλο και πιο αβέβαιος μέσα στη σχέση και η φράση μας εδώ είναι η εξής, η τιμωρητική σιωπή δεν πονά μόνο επειδή ο άλλος απομακρύνεται. Πονά γιατί σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρέπει να προδώσει τον εαυτό σου για να φέρεις ξανά τον άλλον κοντά. Γιατί; Κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν τιμωρητική σιωπή. Όταν μιλάμε για τιμωρητική σιωπή χρειάζεται να κρατήσουμε μία πολύ λεπτή ισορροπία.

19:17 Από τη μία. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τη ζημιά που μπορεί να κάνει. Από την άλλη δεν χρειάζεται να μετατρέπουμε κάθε άνθρωπο που αποσύρεται σε απόλυτα συνειδητό χειριστή. Για αυτό ακριβώς ξεχωρίζουμε το εξής, το μπορεί να είναι είτε σκόπιμη προσπάθεια ελέγχου ή τιμωρίας, είτε ένας δυσλειτουργικός τρόπος αντιμετώπισης έντονων συναισθημάτων.

19:38 Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο τι κάνει κάποιος, αλλά και από πού το κάνει; Για ποιον λόγο το κάνει; Όχι για να το δικαιολογήσουμε σαφώς, αλλά για να το καταλάβουμε πιο καθαρά πάμε να το δούμε. Ένα πρώτον δυσκολία στην επικοινωνία και στη ρύθμιση συναισθήματος. Κάποιοι άνθρωποι αποσύρονται γιατί πραγματικά δεν ξέρουν να μείνουν μέσα στη σύγκρουση χωρίς να καταρρεύσουν ή να πλημμυρίσουν από συναίσθημα. Όταν νιώθουν θυμό ντροπή, φόβο ή υπερδιγερση δεν έχουν τρόπο να το εκφράσουν.

20:06 Ώριμα έτσι κλείνουν, οπότε πρέπει να σημειώσουμε πως το. Συνολικά δείχνει φτωχές δεξιότητες στην επικοινωνία. Στην επίλυση συγκρούσεων και στη συναισθηματική ρύθμιση και περιγράφει και το φαινόμενο του emational fluding, όπου κάποιος νιώθει τόσα συναισθήματα πλημμυρισμένος, δηλαδή ώστε δεν μπορεί να επεξεργαστεί ή να απαντήσει αυτό δεν παύει να πληγώνει τον άλλον σαφώς, αλλά είναι διαφορετικό από το να υπάρχει ξεκάθαρη πρόθεση για να τον γονατίσει και να το χειριστεί. Δεύτερον, ένα μαθημένο μοτίβο από παλιότερες σχέσεις ή από την οικογένεια για κάποιους ανθρώπους; Η σιωπή είναι κάτι που έμαθαν, μεγάλωσαν σε σπίτια όπου η σύγκρουση δεν λυνόταν με λόγο, αλλά με πάγωμα με απόσταση με αποκοπή και μερεσιοπής. Ίσως έμαθαν ότι η απόσταση είναι τρόπος να επιβιώσεις μέσα στην ένταση ή ότι η αγάπη αποσύρεται όταν κάτι πάει στραβά, κλείνει και αναφέρει ρητά ότι το salent Treatment μπορεί να είναι learnt beaver και δίνει ως παράδειγμα ανθρώπους που μεγάλωσαν βλέ. Στους ενήλικες να μη μιλούν για

21:09 μέρες ή που βίωσαν τη σιωπή ως μορφή conditional love, δηλαδή αγάπης, συγκεκριμένους όρους και όταν λέμε learn behavier εννοούμε ότι είναι μία συμπεριφορά που μαθαίνεται. Άρα μερικές φορές ο άνθρωπος δεν χρησιμοποιεί τη σιωπή επειδή το έχει αναλύσει ψυχρά και χρησιμοποιεί επειδή δεν έχει μάθει άλλο τρόπο. Τρίτον, παθητική επιθετικότητα.

21:31 Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η σιωπή δεν είναι απλώς αδυναμία, είναι έμμεση επιθετικότητα. Ο άνθρωπος δεν λέει ανοιχτά τι τον θυμώνει, δεν αναλαμβάνει να μπει σε σύγκρουση με καθαρότητα, αλλά σε αφήνει να υποστεί στο κλείσιμο του. Εδώ η σιωπή γίνεται ένας τρόπος να πει είμαι θυμωμένος μαζί σου χωρίς να το αρθρώσει, αλλά και χωρίς να αναλάβει την ευθύνη της ανοιχτής επικοινωνίας.

21:55 Και αυτό είναι πολύ δύσκολο γιατί αφήνει τον άλλον να σηκώνει το βάρος χωρίς καθαρό πλαίσιο. Τέταρτον ανάγκη ελέγχου ή τιμωρίας; Στις πιο προβληματικές περιπτώσεις, η οποία χρησιμοποιείται συνειδητά ως μέσο επιρροής. Ο άνθρωπος θέλει να προκαλέσει άγχος, ενοχή ή υποχώρηση ή συμμόρφωση. Θέλει να νιώσεις το κόστος της αντίστασής σου ή της διαφωνίας σου, όταν η πρόθεση είναι να ελέγξεις τη συμπεριφορά του άλλου ή να τον τιμωρήσεις, τότε το είναι abusive.

22:25 Είναι κακοποιητικό, χειριστικό εδώ σαφώς δεν μιλάμε απλώς για κακή επικοινωνία. Μιλάμε για χρήση της απόσυρσης ως σχέσεις δύναμης. Και πέμπτον φόβος ευαλωτότητας. Μερικοί άνθρωποι αποσύρονται γιατί δεν αντέχουν καθόλου να φανούν ευάλωτοι, δεν μπορούν εύκολα να πουν πληγώθηκα ντράπηκα φοβήθηκα. Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ και έτσι αντί να εκτεθούν συναισθηματικά, επιλέγουμε να γίνουν κλειστοί ψυχροί ή απρόσιτοι.

22:54 Η σιωπή εδώ λειτουργεί σαν πανοπλία. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η πανοπλία γίνεται πολύ εύκολα πληγή για τον άλλον. Άρα γιατί κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν τιμωρητική σιωπή; Συναισθηματική απόσυρση μπορεί να το κάνουν από δυσκολία στην επικοινωνία, αδυναμία συναισθηματική ρύθμισης, μαθημένα, οικογενειακά μοτίβα, παθητική επιθετικότητα, ανάγκη ελέγχου ή φόβο ευαλωτότητας.

23:20 Όμως όποια και αν είναι η ρίζα, ένα πράγμα παραμένει αληθινό. Το ότι μία συμπεριφορά πηγάζει από δυσκολία δεν σημαίνει ότι παύει να πληγώνει βαθιά εκείνων που τη δέχεται. Πώς λοιπόν; Ξεχωρίζονται συναισθηματική απόσυρση από ένα υγιές διάλειμμα. Αυτή είναι μία από τις πιο σημαντικές διακρίσεις του επεισοδίου, γιατί δεν είναι κάθε απομάκρυνση κακοποιητική. Το είπαμε αυτό και πρέπει να το υπογραμμίσουμε. Κάποιες φορές ένας άνθρωπος χρειάζεται πραγματικά λίγο χρόνο για να ηρεμήσει να σκεφτεί ή να μη μιλήσει πάνω στην ένταση. Κλέβιν Clinic αναφέρει πως το μπορεί να είναι. Είτε ακούσιο, είτε σκόπιμο και καταχρηστικό και ότι το πλαίσιο και η πρόθεση έχουν μεγάλη σημασία, άρα το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι ο άλλος αποσύρεται.

24:14 Το ζήτημα είναι αν η απομάκρυνση δημιουργεί περισσότερο έδαφος για καθαρότητα ή περισσότερο χώρο για γωνια και έλεγχο. Πάμε να τα δούμε ένα ένα. Πρώτον, το διάλειμμα εξηγείται η τιμωρητική απόσυρση σε αφήνει στο σκοτάδι ένα υγιές διάλυμα. Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο. Χρειάζεται όμως να δίνει μία στοιχειώδη αίσθηση πλαισίου. Η τιμωρητική απόσυρση αντίθετα.

24:35 Δεν εξηγεί, σε αφήνει να μαντεύεις, δεν ξέρεις τι συμβαίνει αν τελείωσε, αν πρέπει να κάνεις κάτι, πότε θα επανέλθει ο άλλος ή αν όλο αυτό είναι τρόπος να σε πιέσει; Δεύτερον, το υγιές διάλειμμα έχει σκοπό τη ρύθμιση, όχι την τιμωρία. Όταν ένας άνθρωπος απομακρύνεται, υγιός το κάνει για να μην επιδεινωθεί η σύγκρουση, δεν θέλει να πληγώσει περισσότερο, θέλει να επανέλθει σε καλύτερη κατάσταση, οπότε εδώ περιγράφουμε αυτή τη μορφή απομάκρυνσης ως πιθανή αντίδραση σε υμό.

25:05 Δηλαδή σε υπερβολική συναισθηματική φόρτιση που δυσκολεύει την άμεση επικοινωνία. Η τιμωρητική σιωπή, αντίθετα, μοιάζει να θέλει αποτέλεσμα, να αγχωθείς, να λυγίσεις, να κάνεις πίσω, να νιώσεις το κόστος της σύγκρουσης. Τρίτον, το υγιές διάλειμμα έχει επιστροφή ένα πολύ καθαρό κριτήριο είναι αν ο άλλος πράγματι επιστρέφει όχι τέλεια, όχι απαραίτητα αμέσως, αλλά με διάθεση να ξανανοίξει το πεδίο στο υγιές διάλειμμα.

25:32 Η απόσταση είναι προσωρινή και λειτουργική στην τιμωρητική απόσυρση. Η απόσταση κρατιέται ανοιχτή χωρίς αφιόριο ώστε να παραμένει και ανοιχτή η αγωνία σου. Και τέταρτον το υγιές διάλειμμα δίνει σε μικραίνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό στο εσωτερικό κριτήριο. Μετά από ένα υγιές διάλυμα μπορεί να νιώθεις δυσκολία ή στεναχώρια, αλλά δεν νιώθεις ότι πρέπει να χάσεις την αξιοπρέπειά σου για να επανέλθει η σύνδεση με την τιμωρητική σιωπή.

25:57 Αντίθετα, συχνά αρχίζεις να μικραίνεις, να απολογείσαι βιαστικά, να παίρνεις πάνω σου πράγματα που δεν σου ανήκουν να κυνηγάς επαφή χωρίς καθαρότητα, να εγκαταλείπεις τη δική σου θέση μόνο και μόνο για να σταματήσει η ψυχική πίεση. Άρα. Πώς ξεχωρίζονται συναισθηματική απόσυρση από ένα υγιές διάλειμμα; Το υγιές διάλυμα εξηγείται, έχει σκοπό τη ρύθμιση, επιστρέφει στον διάλογο και δεν σε αφήνει να διαλυθεί στο κενό.

26:26 Η τιμωρητική σιωπή, αντίθετα, δεν ξεκαθαρίζει, δεν καθησυχάζει, κρατά την αγωνία ανοιχτή και σε πιέζει μέσα από την απουσία της και ίσως η πιο χρήσιμη φράση αυτής της ενότητας είναι η εξής. Το ES Διάλλειμα λέει χρειάζομαι λίγο χρόνο αλλά δεν εγκαταλείπω τη σχέση. Η τιμωρητική σιωπή λέει θα αποσυρθώ με τρόπο που θα σε κάνει να πληρώσεις το κόστος. Και πάμε στο.

27:17 Πρακτικό κομμάτι, τι μπορώ να κάνω απέναντι στην τιμωρητική σιωπή; Όταν βρεθείς απέναντι στην τιμωρητική σιωπή, Το πιο σημαντικό είναι να μην μπερδέψεις αμέσως την αγωνία σου με υποχρέωση να κυνηγήσεις τον άλλον, Γιατί αυτό ακριβώς είναι που συχνά ενεργοποιεί αυτή τη δυναμική, να τρέξεις, να απολογηθείς, να μικρίν να αναλάβεις περισσότερο από όσο σου ανήκει μόνο και μόνο. Για να επιστρέψει η επαφή όμως, η πρώτη ουσιαστική κίνηση είναι άλλη να αναγνωρίζεις τι συμβαίνει να πεις μέσα σου. Αυτό δεν είναι απλώς μία δύσκολη στιγμή. Αυτό που ζω τώρα με απορρυθμίζει. Δεν είμαι υποχρεωμένος να μαντεύω επάπειρον. Η σιωπή αυτή με πιέζει.

27:55 Πάμε λοιπόν να τα δούμε ένα ένα. Πρώτον, δεν κυνηγό ασταμάτητα την επανασύνδεση. Είναι πολύ ανθρώπινο να θέλεις να αποκαταστήσεις τη σχέση όταν ο άλλος αποσύρεται. Όμως όταν υπάρχει τιμωρητική σιωπή, το διαρκές κυνήγι συχνά δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα, μπορεί να ενισχύσει τη δυναμική αν κάθε φορά που ο άλλος παγώνει εσύ τρέχεις πανικόβλητος να επαναφέρεις την επαφή.

28:19 Μπορεί άθελά σου να μπαίνεις σε έναν κύκλο που η σιωπή αποκτά όλο και περισσότερη δύναμη. Αυτό δεν σημαίνει ψυχρότητα, σημαίνει ότι δεν παραδίδει στην αξιοπρέπειά σου στον φόβο. Δεύτερον, ζητώ καθαρότητα, όχι μαντεία. Ένα πολύ σημαντικό βήμα είναι να μεταφέρεις το βάρος από την αγωνία στη σαφήνεια. Μπορείς να πεις κάτι απλό και καθαρό πως αν χρειάζεσαι χρόνο μπορείς να μου το πεις.

28:41 Δεν μπορώ όμως να μένω σε πλήρη αβεβαιότητα ή μπορώ να σεβαστώ την ανάγκη σου για χώρο, αλλά όχι για μία σιωπή που με αφήνει χωρίς καμία εξήγηση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί ξεχωρίζει το υγιές διάλειμμα από τη συναισθηματική τιμωρία. Τρίτον, δεν παίρνω αυτόματα πάνω μου όλη την ευθύνη. Η τιμωρητική σιωπή γεννάει εύκολα, ενοχή σε βάζει να πιστέψεις ότι ίσως εσύ προκάλεσες όλο αυτό και ότι άρα εσύ πρέπει να το διορθώσεις. Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, ακόμη κι αν υπήρξε ένταση, διαφωνία ή λάθος, ο άλλος εξακολουθεί να έχει ευθύνη για τον τρόπο που επιλέγει να σχετίζεται. Άρα το ότι υπάρχει σύγκρουση δεν σημαίνει ότι ο άλλος έχει λευκή επιταγή να σε αφήνει να διαλύεσαι στο κενό. Τέταρτον βάζω όριο στον τρόπο όχι μόνο στο περιεχόμενο. Αυτό είναι πολύ κομβικό, δεν αρκεί να μιλάμε μόνο για το θέμα της σύγκρουσης.

29:29 Χρειάζεται να ονοματίζουμε και τον τρόπο. Για παράδειγμα, μπορούμε να έχουμε διαφωνίες, αλλά δεν μπορώ να λειτουργώ μέσα σε τιμωρητική σιωπή ή αν χρειάζεσαι χρόνο. Το σέβομαι. Αν όμως αποσύρεσαι χωρίς καμία εξήγηση και με αφήνεις στην αγωνία αυτό δεν μου κάνει καλό. Έτσι μετακινείσαι τη συζήτηση από το τι έγινε στο πώς σχετιζόμαστε όταν κάτι γίνεται. Πέμπτον παρατηρώνει, υπάρχει μοτίβο, μία μεμονωμένη δύσκολη στιγμή δεν είναι το ίδιο μένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Αν όμως βλέπεις ότι η σιωπή χρησιμοποιείται ξανά και ξανά, ότι κάθε ένταση οδηγεί σε πάγωμα ότι κάθε διαφωνία καταλήγει σε απόσυρση που σε γονατίζει ψυχικά, τότε δεν μιλάμε πια απλώς για δυσκολία.

30:08 Μιλάμε για τρόπο σχέσης και αυτό χρειάζεται να το δεις καθαρά. Και έκτον προστατεύω τον εαυτό μου από τη φθορά. Αν μία σχέση σε βάζει συστηματικά σε αυτή τη θέση, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα κάνω τον άλλον να αλλάξει; Το ερώτημα είναι και τι χρειάζεται να κάνω εγώ για να μη φθείρω με άλλο μέσα σε αυτό. Μερικές φορές αυτό σημαίνει να σταματήσεις να συμμετέχεις στο παιχνίδι της ενοχής μερικές φορές σημαίνει να ζητήσεις ξεκάθαρα άλλο τρόπο επικοινωνίας. Μερικές φορές σημαίνει να μιλήσεις με έναν ειδικό και μερικές φορές σημαίνει να δεις αν αυτή η σχέση μπορεί πραγματικά να σου προ.

30:44 Ασφάλεια. Άρα τι μπορώ να κάνω; Συμπερασματικά, απέναντι στην τιμωρητική σιωπή, να την αναγνωρίσω, να μη σιχαω την αγωνία μου με υποχρέωση να κυνηγήσω, να ζητήσω καθαρότητα, να μη φορτωθώ αυτόματα όλη την ευθύνη, να βάλω όριο στον τρόπο της σχέσης και να δω αν υπάρχει επαναλαμβανόμενο μοτίβο μαιευτεί και ίσως η ουσιαστική μας φράση είναι η εξής. Απέναντι στην τιμωρητική σιωπή.

31:15 Δεν χρειάζεται να αποδείξεις περισσότερο την αγάπη σου. Χρειάζεται να προστατεύσεις περισσότερο την ψυχική σου καθαρότητα και ηρεμία. Και πάμε φυσικά να μιλήσουμε για το ότι η αγάπη δεν χτίζεται πάνω στην τιμωρία, καμία αγάπη κάθε φύσεως κάθε σχέσης. Στο τέλος αυτό του επεισοδίου, ίσως το πιο ουσιαστικό που χρειάζεται να μείνει είναι κάτι πολύ απλό, αλλά πολύ καθαρό. Η αγάπη δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στην τιμωρία, δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στον φόβο, πάνω στην αγωνία του άλλου. Δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στη στέρηση της επαφής ως μέσω πίεσης και δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε ένα κλίμα από ο ένας παγκόσμ και ο άλλος διαλύεται, προσπαθώντας να επαναφέρει τη σύνδεση.

32:01 Γιατί εκεί δεν έχουμε πραγματικά οικειότητα ούτε αγάπη. Έχουμε σχέση δύναμης. Πάμε να το δούμε ένα ένα. Πρώτον, η αγάπη χρειάζεται ασφάλεια, όχι ψυχική ομηρία. Μία ώριμη σχέση μπορεί να έχει εντάσεις, συγκρούσεις, διαφωνίες, λάθη, θυμό. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Το ζήτημα δεν είναι να μη συμβούν ποτέ δύσκολες στιγμές. Το ζήτημα είναι πώς τις αντέχει και πώς τις επεξεργάζεται το ζευγάρι όταν η δυσκολία οδηγεί σε διάλογο σε παύση με ευθύνη σε επάνοδο. Σε καθαρότητα τότε η σχέση μπορεί να ωριμάσει, όταν όμως η δυσκολία οδηγεί σε τιμωρητική σιωπή σε ψυχικό πάγωμα και σε στέρηση σύνδεσης, τότε δεν μιλάμε για ωρίμανση. Μιλάμε για αποσταθεροποίηση.

32:45 Δεύτερον, η σιωπή δεν είναι πάντα ουδετερότητα. Αυτό είναι κρίσιμο να ειπωθεί. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι επειδή δεν φωνάζουν, δεν προσβάλλουν ή δεν κάνουν ανοιχτή σκηνή, άρα δεν βλάπτουν τον άλλον. Όμως η απουσία λόγων δεν σημαίνει απουσία επίδρασης. Η τιμωρητική σιωπή μπορεί να είναι βαθιά επιθετική, ακριβώς επειδή αφήνει τον άλλον χωρίς έδαφος, χωρίς εξήγηση, χωρίς επαφή, χωρίς αίσθηση ότι υπάρχει ακόμα ασφαλές μεταξύ μας.

33:12 Τρίτον, η αγάπη δεν ζητά να μικρύνεις για να αποκατασταθεί η σύνδεση. Αυτό είναι ίσως το πιο βαθύ σημείο της ενότητας, αν για να επανέλθει η σύνδεση, πρέπει κάθε φορά να απολογεί σε βιαστικά να καταπίνεις τον εαυτό σου να παίρνεις πάνω σου όλη την ευθύνη να τρέχεις να επανορθώσεις χωρίς καθαρότητα, να φοβάσαι να μιλήσεις για να μην ξανασυμβεί τότε κάτι δεν πάει καλά και κάτι δεν πάει καλά.

33:38 Στο γενικότερο τρόπο που χτίζεται αυτή η σχέση, γιατί η αγάπη δεν ζητά να μικρύνει η ίδια να επιβιώσει. Η αγάπη δεν σε εκπαιδεύει να φοβάσαι την απόσταση του άλλου. Και η αγάπη δεν χρησιμοποιεί τη στέρηση της επαφής ως μάθημα και τέταρτον. Η ώριμη σχέση αντέχει και τη σύγκρουση για την ευατότητα σε μία ώριμη σχέση. Ο άνθρωπος μπορεί να πει, είμαι θυμωμένος, είμαι πληγωμένος, χρειάζομαι χρόνο, δεν μπορώ να το συζητήσω τώρα και ούτω καθεξής χωρίς να χρειάζεται να εξαφανίσει τον άλλον ψυχικά.

34:08 Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί η ωριμότητα δεν είναι να μην έχεις έντονα συναισθήματα είναι να μπορείς να τα αντέχεις χωρίς να τα μετατρέπεις σε τιμωρία. Και εκεί φαίνεται η διαφορά ανάμεσα στη δυσκολία και στη βλάβη. Όλοι δυσκολευόμαστε, δεν έχουμε όλοι δικαίωμα να πληγώνουμε μέσω αυτής της δυσκολίας χωρίς επίγνωση. Άρα τι χρειάζεται να κρατήσουμε; Ότι η αγάπη δεν χτίζεται πάνω στην τιμωρία, δεν χτίζεται πάνω στην αγωνία του άλλου, δεν χτίζεται πάνω στην ανάγκη να λυγίσει κάποιος για να επανέλθει η επαφή χτίζεται πάνω στην ασφάλεια, στην ευθύνη, στην καθαρότητα και στην ικανότητα να μένουμε άνθρωποι ακόμη και μέσα στη σύγκρουση και η φράση μας εδώ είναι η εξής, αν η σύνδεση σε μία σχέση εξαρτάται από το αντέχει στην τιμωρία της σιωπής, τότε δεν μιλάμε για αγάπη που σε κρατά.

35:00 Μιλάμε για μία δυναμική πουσεφθείρει. Και. Τώρα. Θα περάσουμε στην ενότητα της ποίησης. Στην ποιητική. Ενότητα αυτό του επεισοδίου θα σταθούμε σε ένα ποίημα του καβάφη με τίτλο Τα παράθυρα. Το ποίημα μιλάει για σκοτεινές κάμαρες, για αδυναμία διεξόδου, για κλειστά ανοίγματα και για έναν ψυχικό εγκλωβισμό που δένει βαθιά με το βίωμα της τιμωρητικής σιωπής και τη συναισθηματικής απόσυρσης. Το επέλεξα γιατί με ελάχιστους στίχους αποτυπώνει κάτι πολύ ουσιαστικό από το σημερινό μας θέμα. Την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα ψυχικό χώρο σκοτεινό, κλειστό, ασφυκτικό και ψάχνεις μία δίοδο, ένα άνοιγμα, ένα σημείο επαφής.

36:05 Αλλά δεν το βρίσκεις και αυτό είναι πολύ κοντά στο βίωμα της τιμωρητικής σιωπής. Γιατί πολλές φορές, όταν ο άλλος αποσύρεται συναισθηματικά δεν μένεις μόνο χωρίς λόγια, μένεις κλεισμένος μέσα σε μία κατάσταση όπου δεν ξέρεις πώς να βγεις, πώς να επικοινωνήσεις και πώς να ξαναβρείς το φως. Σε. Αυτές τις σκοτεινές κάμερες που περνάω μέρες βαριές επάνω κάτω Τριγυρνώ για να βρω τα παράθυρα όταν ανοίξει. Ένα παράθυρο θα είναι παρηγοριά.

36:41 Πλην τα παράθυρα δεν βρίσκονται ή δεν μπορώ να τα βρω και καλύτερα ίσως να μην τα βρω. Ίσως το φως θα είναι μία νέα τυραννία. Ποιος ξέρει; Η καινούργια πράγματα θα δείξει. Ο. Πρώτος κιόλας στίχος Σαυτές τις σκοτεινές κάμαρες, βάζει αμέσως το ψυχικό τοπίο του ποιήματος. Δεν είναι ένας εξωτερικός χώρος μόνο είναι μία εσωτερική κατάσταση, ένας τόπος βαρύς κλειστός, δύσκολος να αναπνεύσεις μέσα του.

37:18 Αυτό ταιριάζει πολύ με το επεισόδιο μας, γιατί η τιμωρητική σιωπή δεν δημιουργεί απλώς απόσταση. Δημιουργεί και ένα ψυχικό εγκλωβισμό στον άνθρωπο που τη δέχεται. Η φράση μέρες βαριές επάνωκάτω τριγυρνώ αποτυπώνει τέλεια αυτή την απορρύθμιση που συζητήσαμε. Ο άνθρωπος δεν ησυχάζει, κινείται μέσα στην ίδια του την αγωνία δεν βρίσκει λύση, λύση δεν βρίσκει διέξοδο, δεν μπορεί να σταθεί. Σαν να πηγαίνει γύρωγύρω μέσα στο ίδιο ψυχικό αδιέξοδο. Αυτή είναι η δική μου ερμηνευτική σύνδεση με το θέμα του επεισοδίου, αλλά στηρίζεται καθαρά στην εικόνα του ποιήματος.

37:51 Το πιο κεντρικό σημείο όμως είναι η αναζήτηση των παραθύρων. Ο ποιητής λέει για να βρω τα παράθυρα όταν ανοίξει ένα παράθυρο θαναι παρηγοριά. Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία της σχεσιακής αποστέρησης, ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντι στη σιωπή και στην απόσυρση ψάχνει ένα άνοιγμα, μία εξήγηση, ένα σημάδι, μία λέξη, κάτι που να σπάσει το κλειστό πεδίο και να του δώσει ξανά αέρα το παράθυρο.

38:16 Εδώ μπορεί να διαβαστεί σαν η επαφή. Ο λόγος, η καθαρότητα, η επανασύνδεση. Όμως μετά έρχεται η σκληρή διαπίστωση πλην τα παράθυρα δεν βρίσκονται ή δεν μπορώ να τα βρω. Αυτό είναι ακριβώς το δράμα της τιμωρητική σιωπής. Δεν ξέρεις αν δεν υπάρχει πραγματικά άνοιγμα ή αν εσύ δεν μπορείς να το βρεις, δεν ξέρεις αν ο άλλος σε αποκλείει ή ανεσυ έχεις χαθεί μέσα στη σύγχυση και αυτή η αμφιβολία είναι βασανιστική, γιατί δεν έχεις μόνο να αντέξεις την απουσία;

38:47 Έχεις να αντέξεις για το ότι δεν ξέρεις πού ακριβώς βρίσκεται η έξοδος; Το τέλος του ποιήματος είναι εξαιρετικά βαθύ. Ίσως το φως θα είναι μία νέα τυραννία. Ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει εδώ; Ο καβάις αγγίζει κάτι πολύ ουσιαστικό ότι μερικές φορές ο άνθρωπος φοβάται ακόμη και την αποκάλυψη, ακόμη και το άνοιγμα, γιατί μπορεί να φέρει μία αλήθεια δύσκολη. Αυτό συνδέεται πολύ όμορφα με το θέμα μας γιατί σε κάποιες σχέσεις ο άνθρωπος δεν φοβάται μόνο τη σιωπή. Φοβάται και αυτό που μπορεί να σημαίνει η άρση της. Μήπως τελικά η αλήθεια είναι ακόμη πιο επώδυνη από το κενό; Άρα το ποίημα αυτό του καβάφη ταιριάζει εξαιρετικά εδώ γιατί φωτίζει με ακρίβεια το κλείσιμο, τον εγκλωβισμό, την αναζήτηση διεξόδου και την αγωνία που γεννάει η απουσία πρόσβασης και αυτός είναι ακριβώς ο πυρήνας της τιμωρητικής σιωπής. Ίσως τελικά αυτό να είναι και ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στη συναισθηματική απόσυρση ότι δεν μένεις μόνος μόνο με τη σιωπή του άλλου, μένεις και μέσα

39:53 σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα ψάχνεις ένα άνοιγμα, μια εξήγηση, μία παρηγοριά, μία λέξη που να ξανακάνει τη σχέση κατοικήσιμη κι όταν αυτό δεν έρχεται, η σιωπή δεν είναι απλώς όπως ήχου γίνεται ψυχικός εγκλωβισμός. Πριν κλείσουμε αυτό το. Επεισόδιο ίσως αξίζει να μείνουμε για λίγο σε μερικές ερωτήσεις, όπως κάθε φορά άλλωστε όχι για να απαντηθούν βιαστικά, αλλά για να μας βοηθήσουν να δούμε πιο καθαρά τι ζούμε και πώς σχετιζόμαστε.

40:49 Όταν ο άλλος σοπαίνει και αποσύρεται, μου δίνει έναν καθαρό χώρο να ηρεμήσω και εγώ ή με αφήνει μέσα σε αγωνία, ενοχή και αβεβαιότητα. Όταν κάποιος χρειάζεται χρόνο, μπορώ να δω τη διαφορά ανάμεσα σε ένα αληθινό διάλειμμα και σε μία σιωπή που με πιέζει να υποχωρήσω. Και τελικά μέσα στις σχέσεις μου νιώθω ότι μπορώ να μιλήσω, να διαφωνήσω και να υπάρξω χωρίς να φοβάμαι ότι θα τιμωρηθώ με απόσυρση και πάγωμα. Κλείνοντας.

41:47 Λοιπόν, η τιμωρητική σιωπή και η συναισθηματική απόσυρση είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος μέσα σε μία σχέση και ίσως είναι τόσο δύσκολα γιατί δεν μοιάζουνε πάντα με ανοιχτή σύγκρουση. Δεν έχουν πάντα φωνές, λέξεις σκληρές. Ξεκάθαρες ρήξεις κι όμως πληγώνουν βαθιά γιατί δεν σε αφήνουν μόνο με μια διαφωνία, σε αφήνουν με αγωνία με ερωτηματικά με ένα κενό που δεν εξηγείται με μία σιωπή που δεν ξέρεις αν είναι ανάγκη τιμωρία ή αρχή μιας μεγαλύτερης απομάκρυνσης και πολλές φορές αυτό είναι που διαλύει περισσότερο τον άνθρωπο, όχι μόνο ότι ο άλλος αποσύρεται, αλλά ότι τον αφήνει μόνο να αντέξει κάτι που δεν έχει όνομα.

42:31 Όριο ή καθαρό τέλος; Αν υπάρχει κάτι ουσιαστικό που αξίζει να κρατήσουμε από αυτό το επεισόδιο είναι το εξής, δεν είναι κάθε σιωπή κακοποιητική, αλλά δεν είναι και κάθε σιωπή αθώα. Υπάρχει μία σιωπή που ζητά χώρο για να μη γίνει μεγαλύτερη ζημιά και υπάρχει και μία σιωπή που δημιουργεί ζημιά, μια σιωπή που δεν φέρνει ηρεμία, αλλά φόβο που δεν δημιουργεί καθαρότητα, αλλά ενοχή που δεν προστατεύει τη σχέση αλλά τη μετατρέπει σε πεδίο δύναμης. Και εκεί χρειάζεται να είμαστε πολύ ειλικρινείς με τον εαυτό μας, γιατί η αγάπη δεν χτίζεται πάνω στο να μαντεύεις διαρκώς. Τι συμβαίνει; Δεν χτίζεται πάνω στο να φοβάσαι να μιλήσεις στο να μικραίνεις για να ξανανοίξει Ο άλλος δεν χτίζεται πάνω στην ανάγκη να λυγίσεις για να επιστρέψει επαφή. Η αγάπη χρειάζεται λόγο, ευθύνη, παρουσία και την ικανότητα να αντέχουμε ακόμη και τη δυσκολία, χωρίς να τιμωρούμε τον άλλον με την απουσία μας και ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα πιο βαθιά μαθήματα της συναισθηματικής ωρίμανσης. Ότι δεν αρκεί να αγαπάς

43:31 χρειάζεται και να ξέρεις πώς να μένεις, πώς να μιλάς, πώς να απομακρύνεσαι χωρίς να εγκαταλείπεις και πώς να προστατεύεις τον εαυτό σου χωρίς να διαλύεις τον άλλον. Σε. Ευχαριστώ πολύ που ήσουν μαζί μου σαυτό το επεισόδιο των ανθρώπων σχέσης και πριν κλείσουμε ας μείνει μέσα μας αυτή η σκέψη. Η σιωπή μπορεί να είναι καταφύγιο, αλλά μπορεί να γίνει και όπλο και η διαφορά ανάμεσα στα 2 είναι αν μέσα της.

44:01 Ο άλλος νιώθει ότι υπάρχει ακόμη σχέση ή αν νιώθει ότι έχει αφεθεί μόνος του στα σκοτάδι. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι ολόκληρος ο τρόπος που αγαπάμε γεια χαρά. Euros personal factors. Ιδιαίτερα.