#15 Δρ. Βαλεντίνα Κόρδη (συγγραφέας και οργανωσιακή σύμβουλος) - success mindset, αυτο-αντίληψη, από που ξεκινάει η ηγεσία, AI για βελτίωση της επικοινωνίας
Κυνηγώντας το High ScoreΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτή την συζήτηση, η Βαλεντίνα μοιράζεται τις εμπειρίες της από την συμβουλευτική που κάνει σε εταιρείες αλλά και τα βασικά σημεία από τα βιβλία της «Η επιτυχία είναι παιχνίδι του μυαλού» και "Ο ηγέτης δεν φοβάται τον καθρέφτη".
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Βελεντίνα, καλώς ήρθες στο Κυνηγόντας στο Highscore. Καλώς σε βρήκα, Γεράσιμη, και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση. Τέλεια, χαρά μου. Λοιπόν, είσαι οργανωσιακή σύμβουλος και θα πούμε πάρα πολλά για τα πράγματα που κάνεις και που συμβουλεύεις και individuals αλλά και εταιρείες. Αλλά πριν ξεκινήσουμε, πες μας λίγο το story σου.
Ναι. Να πω ότι έχω τη δική μου εταιρεία ως entrepreneur εδώ και 15 περίπου χρόνια Και πριν από αυτό εργάστηκα και εγώ σε διάφορες εταιρείες, ξεκινώντας από απλή υπαλληλική θέση, υπαλληλός γραφείου, εξελίχθηκα σε θέσεις managerial. Εκεί επίσης περίπου γύρω στα 15 χρόνια και αυτό το περιβάλλον ήρθε και συνδυάστηκε με κάτι άλλο το οποίο ήταν έτσι από μικρή ηλικία υπήρχε έμφυτο, που μου άρεσε να κάνω ως χόμπι, δηλαδή να παρατηρώ τους ανθρώπους, να παρατηρώ τον τρόπο που μιλούσαν, τον τρόπο που σκεφτόντουσαν, συνήθειες που είχαν αναπτύξει, ειδικά αυτό το κομμάτι με την επανάληψη των ενεργειών ήταν κάτι που πραγματικά μου τραβούσε πολύ την προσοχή.
Αυτό λοιπόν άρχισα να το παρατηρώ και στο εργασιακό περιβάλλον και όταν εγώ ήμουν εργαζόμενη Ήταν πολύ εύκολη η εμπειρία μου να κάνω ένα αυτοδιάλογο του τύπου, τώρα εγώ γιατί αντιδρώ έτσι, γιατί με ενοχλεί αυτό, γιατί επιλέγω να κάνω αυτό αντί για κάτι άλλο. Και αυτό άρχισε να διευρύνεται και στην παρατηρητικότητα και των υπολείπων στο εργασιακό περιβάλλον και κατέληξε έτσι σε όλα αυτά τα χρόνια ότι στην ουσία δεν είναι μόνο τα τεχνικά κομμάτια σε ένα περιβάλλον που επηρεάζουν ή κάποια δεδομένα, κάποιοι στόχοι που τίθονται κτλ.
Το αποτέλεσμα πάντα επηρεάζεται από την νοοτροπία που έχουν οι άνθρωποι, αλλά και τελικά από τις συνήθειες που αναπτύσσουν σε ένα εργασιακό περιβάλλον. Επειδή λοιπόν ο ανθρώπινος παράγοντας στο εργασιακό περιβάλλον ήταν για μένα υψής της προτεραιότητας, αποφάσισα μετά από όλα αυτά τα χρόνια και επειδή μέσα μου πάντα υπήρχε και αυτό το μικρόβιο, για να μην ειλικρινείς της αυτονομίας, της ελευθερίας, οι οποίες είναι για μένα αξίες πρωταρχικές στην δική μου ιεραρχία.
Αποφάσισα λοιπόν να μαζέψω όλη αυτή την εμπειρία και όλους αυτούς τους προβληματισμούς και τα ερεθίσματα συνοδευόμενα όμως πάντα με μία εξέλιξη ακαδημαϊκή που είχα στη ζωή μου. Το έκανα όχι για να μαζεύω πτυχία, το έκανα γιατί είχα μια τόφια περιέργεια να καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πράγματα που έχουν να κάνουν με τον ανθρώπινο παράγοντα.
Είναι που έχεις κάνει κάποιο διδακτορικό. Τώρα τελευταία έφτασα και στο επίπεδο του διδακτορικού στην οργανωσιακή ψυχολογία. Οπότε λοιπόν ξεκίνησα την δική μου εταιρεία ως solopreneur την επιχείρηση. Πρώτα με πελατολόγιο από την Αμερική, γιατί όταν ξεκίνησα πριν από 15 χρόνια και επειδή στην ουσία λειτουργώ την επιχείρησή μου κατά κύριο λόγο remotely και έχω πελατολόγιο όχι μόνο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τότε η ελληνική αγορά δεν ήταν πολύ δεκτική για να είμαι ειλικρινής.
Οπότε ήθελα να σπάσω αυτό το εμπόδιο και έτσι απευθύνθηκα κατά κύριο λόγο στην αγορά του εξωτερικού, ξεκινώντας από την Αμερική που ήταν πιο πολύ δεκτική και στο online αλλά και στο consulting, στο coaching και ξεκίνησα λοιπόν δουλεύοντας εκεί με ανθρώπους που είχαν μικρές επιχειρήσεις ή με στελέχη που είχαν ομάδες και θέλανε να διαχειριστούν κατά κύριο λόγο τον εαυτό τους σε σχέση με τους ανθρώπους που συνεργαζόντουσαν ή σε σχέση με το στόχο που θέλανε να πετύχουν, να δούμε την νοοτροπία τους, να δούμε τι χρειάζεται να αναπτύξουν στην νοοτροπία τους συμπεριφορές, συνήθειες και σιγά σιγά όλο αυτό ήρθε να γίνει κάτι το οποίο το ζητούσε και η ελληνική αγορά.
Και έφτασα τελικά μέχρι και σήμερα να έχω συνεργαστεί με πάρα πολλές επιχειρήσεις από μικρές μέχρι και πολυεθνικές, από όλους τους κλάδους της τεχνολογίας, τον φαρμακευτικό κλάδο και άλλους πολλούς. Τώρα όλα αυτά που έχεις κάνει τόσο ακαδημαϊκά όσο και οι υποστήριξες που είχες σε αυτές τις επιχειρήσεις τόσο έξω όσο και εδώ στην Ελλάδα δένουν πιστεύω αρκετά και με τα δύο βιβλία που έχεις γράψει εντάξει, τα οποία νομίζω παρουσιάσεις σχετικά και πρόσφατα θέλεις να μας πεις πρώτα για το πρώτο που από ό,τι καταλαβαίνω έχει να κάνει πολύ με high performance mindset δηλαδή ότι είναι πολύ στο mindset η επιτυχία όπως λες Θες να μας πεις λίγο για αυτό το βιβλίο και τα βασικά learnings.
Το πρώτο μου βιβλίο λέγεται «Η επιτυχία είναι παιχνίδι του μυαλού» και στην ουσία βασίστηκε πάνω στο μονοπάτι που έχτισα αρχικώς εγώ για τον αυτό μου, για να περπατήσω και να πετύχω τους στόχους που είχα στη ζωή μου. Προέρχομαι από ένα περιβάλλον που δεν είχε να μου δώσει πολλούς πόρους, οπότε από μικρή έπρεπε να είμαι ευρηματική και να έχω μεγάλο πάθος και όραμα για ό,τι μικρό ή μεγάλο έπρεπε να πετύχω.
Όπως είπα και πριν, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ να μελετώ και μυαλά και οπτικές, άρχισα λοιπόν να κάνω και συγκρίσεις του τύπου ποια νοοτροπία των ανθρώπων δουλεύει και ποια δεν δουλεύει. Ποια νοοτροπία είναι αυτή που σου ανοίγει τους δρόμους και ποια είναι αυτή που σου κλείνει τους δρόμους, που βλέπει όλο εμπόδια, γιατί κάτι δεν γίνεται και είναι και κάτι το οποίο υπήρχε και στο οικογενειακό μου περιβάλλον.
Πιο συχνά ήταν η κουβέντα του γιατί κάτι δεν μπορεί να γίνει παρά για το τι μπορεί να γίνει. Τι μας λείπει παρά τι διαθέτουμε ήδη για να μπορέσουμε να πετύχουμε κάτι. Άρα λοιπόν σε αυτό το βιβλίο έχω μέσα τα βήματα εκείνα τα οποία περπάτησα και εγώ μόνη μου γιατί είμαι και πλήρως αυτοδημιουργητή και κατάφερα κάποια πράγματα στη ζωή μου.
Το μοιράζουμε λοιπόν αυτό γιατί θέλω να πω στους ανθρώπους ότι όντως καταρχάς επειδή πιστεύω πάρα πολύ και νομίζω κάπου το διάβασα ότι στην ουσία και εσύ έχεις μια οπτική ότι η ζωή είναι λίγο παιχνίδι, ένα game. Αυτό έλεγα και εγώ λοιπόν από μικρή ηλικία ότι είναι σαν να παίζουμε σαν ένα βίντεο game και αλλάζουμε πίστες κάθε φορά ανάλογα με το στόχο που βάζουμε στην κάθε πίστα.
έτσι λοιπόν και εγώ υιοθέτησα το κομμάτι αυτό ότι αρχικώς αυτό είναι ένα παιχνίδι και δεύτερον ότι για να κερδίσω αυτό το παιχνίδι αξιοποιώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το μυαλό μου άρα θέλω να κερδίσω το παιχνίδι απέναντι στο μυαλό μου στα εμπόδια, στο να νιώθω παραπάνω παρακίνηση εκεί που έρχονται οι δυσκολίες, ανθεκτικότητα και όλα αυτά Ωραία και σε αυτό το κομμάτι πρώτα απ' όλα 100% συμφωνώ όπως είπες ότι ξέρεις ένα παιχνίδι είναι όλο αυτό οπότε πρέπει να το βάλουμε έξω στο μυαλό μας και αυτό μας κάνει και καλύτερους παίχτες Ωραία, ποια θα ήταν ένα ή δύο βασικά tips από αυτό το βιβλίο σου, δηλαδή αν είχες να μας πεις σε δύο λεπτά το πιο key point ας πούμε Το πρώτο έχει να κάνει με το γιατί που είναι πολύ παίχτει αλλά είναι πολύ ουσιαστικό Το why to sign Αυτό ακριβώς, το οποίο νομίζω όλοι μας πρέπει να το αναρωτηθούμε.
Αλλιώς κάνουμε αυτοματοποιημένα πράγματα. Το να ξυπνάς για παράδειγμα το πρωί και να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να επιστρέφεις πίσω χωρίς να έχεις σταματήσει και να έχεις αναλογιστεί εγώ γιατί το κάνω αυτό και γιατί το έκανα σήμερα, γιατί θα το κάνω αύριο, γιατί θα το κάνω μεθαύριο και γιατί το κάνω και με αυτόν τον τρόπο.
Τι μου δίνει κάπου πιο βαθιά, πιο εσωτερικά. αν λοιπόν έχω μια καινή απάντηση να δώσω δίνει πολύ μεγάλη εξήγηση γιατί πολλές φορές δεν προσπαθούμε και ιδιαίτερα για κάποια πράγματα δεν μας νοιάζουν και πολύ ίσως είναι το γιατί κάποιου άλλου που μας έχει φορεθεί για μένα λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να αναζητήσουμε γιατί επιλέγουμε κάτι ποιος είναι ο λόγος που το θέλουμε να το πετύχουμε γιατί έχουμε πάρα πολλές επιλογές στη ζωή γιατί διαλέγω αυτό και όχι κάτι άλλο να πετύχω οπότε ένα ένα κομμάτι είναι αυτό και το άλλο κομμάτι έχει να κάνει με τη διαχείριση των συναισθημάτων μας, που επίσης το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό.
Και πώς μας πρέπει να τα γερθώ. Καταρχάς η διαχείριση θα έλεγα είναι και το δεύτερο βήμα. Το πρώτο βήμα είναι πάλι να ξεκινήσει από, έχει να κάνει με τον αυτοδιάλογό μας. Όταν λοιπόν κάτι μας πυροδοτεί, μας ενεργοποιεί μια συγκεκριμένη αντίδραση, μας κάνει και ακόμη να τα παρατήσουμε. Πρέπει να καταλάβουμε λοιπόν τι είναι αυτό που σκεφτήκαμε με τον τρόπο που σκεφτήκαμε και μας πάει σε ένα επίπεδο να κάνουμε μια επιλογή να φερθούμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο.
Αν εκλογικεύσουμε και, όχι ακριβώς εκλογικεύσουμε, αν μπούμε λοιπόν ως παρατηρητές και δούμε αυτό το μηχανισμό, καταλαβαίνουμε πολύ καλά πώς μπορούμε αυτό το πράγμα να το ελέγξουμε προς μία κατεύθυνση που τελικά θα πηγαίνουμε όλο και πιο κοντά στο αποτέλεσμα που θέλουμε. Είναι πολύ πιο εύκολο να αφήσουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από ένα βραχυπρόθεσμο όφελος που μπορεί να είναι να έχω μία άτσαλη αντίδραση σε κάτι που εκείνη την ώρα θα με ικανοποιήσει, όμως μπορεί να με πάει πιο μακριά από το στόχο μου.
Από το να σταματήσω εκείνη τη στιγμή, να καταλάβω γιατί αντιδρώ έτσι, να αναγνωρίζω ότι κάτι ίσως με πειράζει, αλλά από εκεί και πέρα να κάνω μια πιο συνειδητή επιλογή. ωραία, εγώ τώρα εδώ πώς θέλω να ανταποκριθώ σε αυτό και όχι να αντιδράσω σπασμωδικά. Θα με πάει πιο κοντά ο τρόπος που θέλω, το αποτέλεσμα που θέλω να πετύχω ή θα με απομακρύνει.
Και τι μπορώ να κάνω αναλλακτικά. Για μένα λοιπόν αυτός ο διάλογος είναι ένας μαγικός διάλογος που μπορεί να αλλάξει πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μας. Στιγμιαία μάλιστα. Οκ. Έχουμε περισσότερο για αυτό. Πες μας λίγο και για το νέο σου βιβλίο. Ναι, το νέο μου βιβλίο στην ελληνική του έκδοση όπου έχω την τιμή να συνεργάζομαι με την Key Books που αγκάλιασε αυτό το βιβλίο στην ελληνική του έκδοση ονομάζεται Ο ηγέτης δεν φοβάται τον καθρέφτη και στην ουσία εδώ πάλι τι έχουμε έχουμε ένα βιβλίο που πλέον βγαίνουμε από την ατομική προσπάθεια να βελτιωθούμε, να εξελιχθούμε και να πετύχουμε μόνο τους δικούς μας στόχους Και πάμε να δούμε πώς ένας άνθρωπος ο οποίος είναι υπεύθυνος μιας ομάδας, ενός ολόκληρου οργανισμού όταν μιλάμε για έναν επιχειρηματία, μπορεί στην ουσία να φτάσει να βλέπει μια κουλτούρα έτσι όπως θεωρεί ότι είναι η κουλτούρα που θέλει να έχει ο οργανισμός του, ξεκινώντας όμως από τον ίδιο του τον εαυτό.
Γιατί πολλές φορές κάνουμε πράγματα εμείς τα οποία δεν κατανοούμε ότι τελικά έχουν αντίκτυπο ή μάλλον υπάρχει μια μίμηση από το υπόλοιπο περιβάλλον, ασυνείδητη πολλές φορές, το μυαλό μας τι κάνει, ανα πάσα στιγμή λαμβάνει κάποια ρεθίσματα, λαμβάνει πληροφορίες. αυτές παίρνει και τους δίνει ένα νόημα και εξηγεί λοιπόν τι επιτρέπεται σε ένα χώρο εργασίας, τι δεν επιτρέπεται, πώς κάνουμε εδώ τα πράγματα που λέμε γενικώς.
Αν λοιπόν εμείς με τη δική μας συμπεριφορά και με τη δική μας νοοτροπία δίνουμε στους ανθρώπους μας να καταλάβουν ότι εδώ είμαστε μια εταιρεία που δεν θέλουμε τις αλλαγές, Είμαστε μια εταιρεία που δεν επιβραβεύουμε την πραγματική απόδοση και παραγωγικότητα, αλλά επιβραβεύουμε αυτόν που κάθεται μέχρι τις 12 το βράδυ έτσι στο γραφείο.
Ή αντιθέτως ότι όντως εδώ το λάθος επιβραβεύεται με την έννοια του ρίσκου και της πρωτοβουλίας και του learning που παίρνουμε από αυτό. Τότε λοιπόν αυτή είναι η κουλτούρα του οργανισμού. Τι λέει λοιπόν το βιβλίο ότι μην κοιτάζεις μόνο το αποτέλεσμα και πως θα δουλέψεις με τους άλλους πήγαινε στην πηγή η πηγή είσαι εσύ και αυτό που βλέπεις στους άλλους είναι το καθρέφτισμα ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου είναι the mirror effect what you see is how you lead οπότε στην ουσία εκεί το λέω διαφορετικά με την άλλη αυτό που βλέπεις είναι και η κουλτούρα που έχεις δημιουργήσει μέσα από τις δικές σου συμπεριφορές και νοοτροπία.
Οκ, ενδιαφέρον πολύ. Νομίζω κάπου έχω διαβάσει αυτό ότι πάρα πολύ ο ηγέτης ή όποιος κάνει lead επηρεάζει τόσο πολύ την κουλτούρα που είναι αυτό που λέσεις και το λέγαμε πολύ νομίζω για το Facebook ειδικά in the early days ότι το 80% της κουλτούρας πρακτικά ήταν πώς κινούταν ο Μαρτ Σούκεμπερκ ας πούμε. Οκ, οπότε πας και χθες σε αυτό.
Ωραία, πολύ ενδιαφέρον. Πάμε να μιλήσουμε τώρα, είδα διάφορα πράγματα που γράψεις και πραγματεύεσαι και νομίζω αρκετά είναι πολύ πρακτικά, οπότε θέλω να σε ρωτήσω για αυτά συγκεκριμένα και να μας πεις αντίστοιχα έτσι τι συμβουλεύεις. Διάβασα ότι στο coaching που κάνεις είτε στις ομάδες είτε σε executives είτε σε professionals ασχολείσαι με πώς να βοηθήσεις κάποιον να μην κάνει self-sabotage τον εαυτό του όταν πάει να κυνηγήσει τους στόχους του.
Πες μας λίγο γι' αυτό ξέρεις Ναι Στη μορφή της συμβουλευτικής που ασκώ Μάλλον να πω το εξής Ότι εμένα η εξειδίκευσή μου είναι όντως στη μελέτη της νοοτροπίας Άρα στη δουλειά που κάνω και στην ατομική αλλά και σε ομαδικό επίπεδο Τι κάνουμε Μελετούμε τον τρόπο της σκέψης μας Το αυτοσαμποτάρισμα λοιπόν είναι ένα συγκεκριμένος τρόπο σκέψης Πες μας αυτό είναι πάλι μια φωνή κριτικής που έχουμε στο μυαλό μας που σε οτιδήποτε κάνουμε είναι λίγο, πως να το πω έτσι για να το πω και με χιούμορ είναι σαν τη θεία που έρχεται επίσκεψη και πάντα έχει να πει κάτι στραβό που θα δει στο σπίτι, στην επίσκεψη ό,τι λοιπόν και αν κάνουμε θα μας πει δεν το έκανες αρκετά καλά πως μιλάς έτσι πως γελάς έτσι γιατί χαίρεσαι με αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό, σιγά τι έκανες, συνέχισε παρακάτω.
Όλα αυτά λοιπόν, ή για παράδειγμα το τι μπορείς και το τι δεν μπορείς. Δουλεύουμε λοιπόν με όλα αυτά που κρύβονται πίσω από αυτό που τελικά λέμε στον εαυτό μας ότι μπορεί να καταφέρει ή δεν μπορεί να καταφέρει, ή πώς μπορεί να το καταφέρει. Βέβαια πάντα σε ένα πλαίσιο ρεαλιστικό, έτσι. Αυτό είναι βασικό. Βασικό. Ορίζοντας πρώτα ποιος είναι ο στόχος μας, πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή.
Και πέρα από το τι μπορεί να χρειάζεται να γίνει με την έννοια των πόρων που χρειαζόμαστε ή των βημάτων που πρέπει να θέσουμε. Ωραία, πάμε να δούμε η νοοτροπία μας που βρίσκεται σε σχέση με αυτό που θέλουμε να πετύχουμε. Τι λέμε για αυτό που θέλουμε να πετύχουμε. οπότε αν δεν το δούμε αυτό πολλές φορές θα επιβεβαιώσουμε ότι τελικά καλά μας λέγανε ίσως και οι άλλοι ότι τι το θες τώρα αυτό δεν πρόκειται να τα καταφέρεις κάτσε εκεί που είσαι για μένα λοιπόν είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει όχι μόνο να δουλευτεί από την αρχή αλλά να δουλεύεται και στη διάρκεια προσπάθειας επίτευξης ενός στόχου γιατί θα το βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας θα έρθουν αναποδιές θα έρθουν δυσκολίες, θα έρθουν αλλαγές που δεν τις επηρεάζουμε εμείς και εκεί πάλι ο κριτής, τον οποίο τον έχουμε εκπαιδεύσει και τον κουβαλάμε μαζί μας ίσως πάρα πολλά χρόνια στη ζωή μας, θα ξεπετάγεται συνεχώς.
Άρα πρέπει να μάθουμε να του κάνουμε challenge. Ένα άλλο κομμάτι που γράφεις είναι βοηθάς τους ανθρώπους να έχουν ένα καλύτερο vision, ένα καλύτερο όραμα για το που θέλουν να πάνε επαγγελματικά. Εγώ αυτό θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό. Δηλαδή πάμε και λέμε, ξέρεις θέλω να δουλεύω σε αυτό ή θέλω να ξεκινήσω τη δικιά μου εταιρεία κτλ.
Αλλά πρώτα πρέπει να δεις αυτό που λέγαμε, το γιατί. Γιατί θες να κάνεις αυτό και το όραμα που έχεις και μετά το τι θα κάνεις αυτό είναι ένα tactic. Πώς βοηθάς τους ανθρώπους ας πούμε ή αν είχες κάποιον που, να το πούμε έτσι πολύ πρακτικά, είναι κάποιος που δεν είναι απόλυτα σίγουρος τι θέλει να κάνει. Καταλαβαίνεις. Τι θα του πρότεινες, κάποιες ερωτήσεις που να κάνεις στον εαυτό του ή πώς θα έπρεπε να σκεφτεί.
Θα γυρίσω πάλι στο δικό μου παράδειγμα που επίσης το χρησιμοποιώ έτσι σαν οδηγό πολλές φορές και θα πω το εξής ότι το τι θα κάνουμε επαγγελματικώς και αυτό είναι ένα μέρος της γενικότερης ζωής μας. για μένα λοιπόν είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε πρώτα ακόμα και όσο πρόκειται για μια αλλαγή καριέρας να σταματήσουμε λίγο και να πούμε ωραία γενικότερα πως θέλω να ζω καταρχάς ποιες είναι οι δικές μου αξίες και ποιος είναι και ακόμα και ο τρόπος ζωής μου πραγματικά υπάρχουν άνθρωποι που για παράδειγμα θέλουν να ταξιδεύουν συνεχώς υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να νιώθουν κόζη στη ζωή τους και να έχουν το χώρο τους να έχουν κάτι συγκεκριμένο. Υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει πάρα πολύ να είναι μέρος ενός corporate style. Άρα πώς βλέπω γενικότερα τον εαυτό μου.
Πώς θα νιώθω καλά και πώς αυτό θα με κάνει να νιώθω ικανοποίηση, ευχαρίστηση, να νιώθω παρακίνηση. Άρα πρώτα οραματίζομαι τον εαυτό μου πώς θέλω να είμαι και λέω από εκεί και πέρα ωραία, τι επιλογές μπορώ να δημιουργήσω για μένα, τι θα μου τέριαζε. Οπότε από εκεί και πέρα ξεκινάς και επίσης με τι έχεις πάθος που είναι πολύ σημαντικό πολλές φορές αυτό υποτιμάται ότι εντάξει δεν είναι μη βάζουμε το συνέστημα και δεν είναι όλα πάθος και τα λοιπά εγώ θεωρώ ότι μακροπρόθεσμα εάν δεν ασχολείσαι με κάτι που σε ενδιαφέρει πραγματικά που έχεις πάθος θα φτάσεις πάλι να είσαι αποστασιοποιημένο σε σχέση με αυτό που κάνεις άρα το πρώτο για να γυρίσω πάλι στην ερώτηση είναι το ποιος θέλω να είμαι βάση των αξιών το δεύτερο είναι πώς θέλω να είναι η ζωή μου και το τρίτο είναι να καθίσω και να κάνω brainstorming στο κάτω κάτω το brainstorming όπως λέω και στους πελάτες μου δεν σου κοστίζει τίποτα ή πολλές φορές θέλουν να κάνουν κάτι για παράδειγμα ακόμη και να πάρουν κάποιες προσφορές
και λένε ναι αλλά μπορεί να κοστίζει πολύ λέω η προσφορά δεν κοστίζει τίποτα οπότε έτσι είναι και αυτό κάνε ένα brainstorming δες πράγματα που ψάξε γουγκλάρισε βρες options τι μπορεί να μου ταιριάζει, τι το βλέπω ελκυστικό, τι μπορεί να καθόμουν να ασχοληθώ μαζί του και να ξεχνούσα ότι ασχολούμαι με αυτό, να χαθώ μέσα στις ώρες.
Αυτό κάτι λέει, από εκεί και πέρα έρχεται και το άλλο. Έχω τις δεξιότητες, μπορώ να τις μάθω και πώς μπορώ να τις μάθω. Είμαι διατεθειμένος να τις μάθω, γιατί το δύσκολο κομμάτι είναι το τι θα θυσιάσουμε, τι είμαστε διατεθειμένοι επίσης να επενδύσουμε για να το κάνουμε αυτό. Οπότε βάζοντάς όλα αυτά κάτω μπορούμε να φτιάξουμε το δικό μας όραμα που θα ταιριάσει σε εμάς και σε κανέναν άλλον.
Μια χαρά Ωραία, έχω το δικό μου όραμα Και τελικά ξέρεις Σε όποιο περιβάλλον έχω διαλέξει Είτε να είμαι μόνος μου Είτε να είμαι σε μια εταιρεία Πρέπει να κάνω καλά perform Γιατί για να έχω μια καλή ζωή Πρέπει να κάνω performance Σε αυτό που έχω κάνει Να δίνω value χειρό μου Οπότε πάμε να μιλήσουμε Για λίγο πιο συγκεκριμένα πραγματάκια Που μας βοηθάνε ή μας μπαίνουν εμπόδιο στο να κάνουμε perform και με τα οποία έχεις μιλήσει και έχεις ασχοληθεί.
Το πρώτο που θα ήθελα να μιλήσουμε είναι το κομμάτι του multitasking, που το αναφέρεις σαν ένα εμπόδιο στο να πετύχουμε. Παρότι γενικά συζητάται πάρα πολύ και πολλές φορές ο κόσμος το θεωρεί κάτι θετικό. Το παινεύουμε. Ναι, ναι, ναι, ακριβώς. Για πες μου λίγο το views για το multitasking. Είμαστε σε μία κοινωνία όπου γενικώς θεωρούμε ότι η ποσότητα να κάνω πολλά και ίσως να τα κάνω και όλα μαζί είναι αυτό που πρέπει να επιβραβεύεται.
Αυτό βέβαια πάει ενάντια στην κατασκευή του εγκεφάλου μας και στη φύση μας γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι. αυτό δεν είναι δυνατό να συμβεί. Μπορεί να μας ξεγελάνε τα μερικά δευτερόλεπτα που υπάρχουν μεταξύ του να ασχοληθώ με αυτό και να γυρίσω να ασχοληθώ με το άλλο και να θεωρούμε ότι μπορώ και τα κάνω ταυτόχρονα. Αυτό όμως δεν ισχύει.
Για να πάει λοιπόν ο εγκέφαλος από το ένα task που κάνω στο άλλο χρειάζεται κάποια δευτερόλεπτα για να έρθει να προσαρμοστεί στο καινούργιο πράγμα που του ζητάμε να κάνει. Άρα λοιπόν κάθε φορά που πάμε από το ένα στο άλλο Ο εγκέφαλος μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία. Τι κάνει λοιπόν αυτό. Αυτό τον εξουθενώνει, τον φέρνει στα όρια του πολύ πιο γρήγορα και άρα κάνουμε χαμηλότερης ποιότητας δουλειάς στην ουσία.
Δεν κάνουμε υψηλής απόδοσης. Βάζουμε νερό στο κρασί μας χωρίς να το ξέρουμε και απλά θεωρούμε ότι τα τελειώσαμε όλα τα πράγματα μαζί. βέβαια και σε βάθος χρόνου αυτό επίσης είναι επιβλαβές γενικότερα για τον εγκεφαλό μας και για τον τρόπο λειτουργίας είναι σαν να έχουμε ένα μηχάνημα το οποίο συνεχώς το πιέζουμε και είναι στα κόκκινα για μένα λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε μια σωστή προτεραιοποίηση να ξέρουμε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι δεν γίνεται να τα κάνουμε όλα μαζί και να ξέρουμε να λέμε και όχι Γιατί πολλές φορές όλοι έρχονται να διεκδικήσουν την προσοχή μας και τον χρόνο μας.
Και εμείς λοιπόν υποκύπτουμε σε αυτό που βρίσκεται πιο γρήγορα μπροστά μας. Είτε μπορεί να είναι κάτι που χτυπάει στο κινητό μας, είτε ένας άνθρωπος που έρχεται στο γραφείο μας, ένα τηλεφώνημα κτλ. Ή ένα email. Είναι καλό λοιπόν να αρχίσουμε να εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας στο να σταματάμε και να λέμε για παράδειγμα τώρα αυτό είναι επίγον και σημαντικό για να ασχοληθώ τώρα.
είναι σημαντικό αλλά δεν χρειάζεται να το κάνω τώρα ωραία, ας το σημειώσω, να το κρατήσω για την ώρα που πρέπει Όπως λες αυτό το να το σημειώσω τι άλλα πρακτικά tips θα είχες στο κάποιος να μειώσει το multitasking και να μπορείς τελικά να είναι πιο αποδοτικός Εγώ θα έλεγα ότι θα πρέπει να ξεμάθουμε να είμαστε τόσο πολλοί πλίζερς και να μην κακοκαρδίζουμε πολλοί άνθρωποι μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία γιατί δεν μπορούν να βάλουν εύκολα όρια και να πούνε σε κάποιον ότι ξέρεις τι, αυτό δεν μπορώ να το κάνω εγώ ή δεν μπορώ να το κάνω τώρα.
Οπότε λένε ναι συνέχεια, μαζεύεται ένας τεράστιος όγκος και αναγκάζονται και χρειάζεται λοιπόν να δουλέψουν σε πολλά πράγματα μαζί. Άρα δεν είναι κακό και μπορούμε να ξεκινήσουμε για να εκπαιδεύσουμε, όταν έχεις εκπαιδεύσει τους άλλους να λες πάντα ναι, στην αρχή μπορεί να είναι παρεξηγήσιμο, σου λέει τι έγινε τώρα, γιατί τώρα άρχισες και μου λες ναι.
Να ξεκινήσουμε λοιπόν από τα πιο μικρά πραγματάκια και απλά να λέμε ότι ευχαρίστως αλλά αυτή τη στιγμή ασχολούμαι με κάτι άλλο. Θέλεις λίγο αργότερα ή ευχαρίστως αλλά σήμερα δεν μπορώ. Είσαι εντάξει να το κάνω αύριο ή μέχρι πότε θα μπορούσα. Ωραία, άρα ας αρχίσουμε να λέμε όχι για να μην κάνουμε την ώρα πλής. Και με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά θα μειώσουμε τον όγκο των πραγμάτων.
δυνητικά θα μειώσουμε τον όγκο των πραγμάτων που έχουμε να ασχοληθούμε. Θεωρώ όμως ότι το multitasking δεν είναι μόνο κομμάτι του όγκου. Είναι πολλές φορές κιόλας γιατί έχουμε μπει σε αυτή τη λογική ότι μπορώ να τα κάνω παράλληλα ή είναι πιο αποδοτικό να τα κάνω παράλληλα. Οπότε έχεις κάτι άλλο να προτείνεις πάνω σε αυτό.
Καταρχάς αυτό πάλι είναι μια απεποίθηση που βάζουμε στον εαυτό μας και ένα στόχο ότι μπορώ να τα κάνω καλά. Το αποτέλεσμα δείχνει αν μπορώ να τα κάνω καλά και αν πραγματικά είμαστε ικανοποιημένοι. Άρα καλό είναι να κάνουμε στη συνέχεια και μια αξιολόγηση. Ήταν τόσο καλό όσο θα μπορούσε να είναι αν το έκανα από μόνο του, αντί να τα κάνω όλα μαζί.
Επίσης, αν για παράδειγμα δουλεύουμε σε κάποια project τα οποία έχουν πολλά στάδια, μπορούμε μέσα στη μέρα να τα χωρίσουμε και να πούμε ότι ωραία, σήμερα θα δουλέψω στο συγκεκριμένο μέχρι εκεί. Όταν θα σταματήσω αυτό το στάδιο λοιπόν, θα το σταματήσω αυτό, θα κάνω ένα μικρό διάλειμμα για να καταφέρω τον εγκέφαλο με το φέρος ανα-reset και μετά θα ασχοληθώ με το άλλο. Έτσι θα προχωρώ ταυτόχρονα πράγματα μαζί, απλά δεν θα τα κάνω την ίδια ώρα.
Αυτό, ας πούμε, είναι επίσης πάρα πολύ βοηθητικό. Να πάμε τη μέρα μας σε διαφορετικά πράγματα. Ωραία, μια χαρά. Λοιπόν, πάμε στο δεύτερο κομμάτι, το οποίο είναι αγαπημένο μου πολύ, το procrastination ή αναπληκτικότητα νομίζω ότι λέμε στην Ελλάδα. Εγώ προσωπικά είμαι, ξέρεις, από τους τόπ ανθρώπους που το κάνουν αυτό και μου είναι αρκετά δύσκολο.
Για πες μας λίγο πώς βλέπεις την αναπληκτικότητα, από πού πιστεύεις έρχεται και ποια είναι τα βασικά tips που έχεις χειρότερα από αυτό. Αν με ρωτούσες κάποια χρόνια πριν, μπορεί να σου έδινα και μια πιο απλοποιημένη απάντηση. Τι θέλεις τότε. Με την έννοια του παρακινούμε τον αυτό μας και λέμε αν το θέλεις πολύ, συνέχισε το κτλ.
Ναι, μπορεί να είναι αυτός ένας τρόπος. Γιατί στην ουσία η παρακίνηση έχει να κάνει με την τοπαμίνη. Η ντοπαμίνη επίσης είναι μια χημική ουσία που έχει να κάνει και με την κίνηση και με την προσδοκία. Δηλαδή πιο πολύ ανεβασμένη είναι η ντοπαμίνη πριν κάνουμε κάτι με το σκεπτικό ότι συνεχίζουμε και το θεωρούμε ελκυστικό παρά την ώρα που πια θα το έχουμε κάνει ή θα έχουμε γευτεί κάτι.
άρα σίγουρα είναι πολύ είναι ένα καλό εργαλείο από τη μία να οραματιστούμε πώς θα είναι όταν θα έχω ολοκληρώσει αυτό το οποίο θέλω να κάνω σαν εργασία είναι σαν το γυμναστήριο αν σκεφτείς το πριν ποιος πάει τώρα εκεί αν σκεφτείς όμως πως νιώθεις κάθε φορά που έχεις ολοκληρώσει την προπόνησή σου είναι τελείως διαφορετική η αίσθηση και η μνήμη που φέρνεις στο μυαλό σου όμως όπως είπα πριν Αυτό μπορεί να είναι λίγο απλοποιημένο γιατί στην εποχή μας υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι οποίοι έχουν διάσπαση προσοχής και είναι νευροδιαφορετικοί.
Και εκεί πέρα λοιπόν η αναβλητικότητα μπορεί να μην είναι επειδή δεν το θέλουν, είναι επειδή δουλεύει λίγο διαφορετικά ο κεφαλός τους. Αν λοιπόν δεν δω μήπως υπάρχει αυτός ο παράγοντας, μπορεί να λειτουργήσουμε με έναν κακοποιητικό τρόπο απέναντι στον εαυτό μας ή σε έναν άνθρωπο, γιατί κάποιες φορές γυρίζουμε πίσω σε αυτό που λέγαμε στο self-sabotage, γινόμαστε πολύ αυστηροί κριτές και στην ουσία πικρίνουμε τον εαυτό μας και του λέμε δεν κατάφερες πάλι να τελειώσεις αυτό, δεν κατάφερες να το κάνεις.
εγώ λοιπόν θα έλεγα πριν πάμε στην απλοποιημένη μορφή του πως μπορώ να παρακινήσω τον εαυτό μου και να ξεπεράσει την αναβλητικότητα να πάμε λίγο να εξετάσουμε μήπως υπάρχει και η περίπτωση της νευροδιαφορετικότητας από πίσω γιατί αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση όταν υπάρχει αυτό μπορεί να χρειάζονται και κάποιες άλλες διαφορετικές τεχνικές Ας πούμε όμως ότι δεν υπάρχει αυτό το κομμάτι της νευροδιαφορετικότητας Τι βασικά tips θα έδινε σε κάποιον που κάνει procrastinate, ξέρεις, αφήνει κάτι ως τελευταία στιγμή, ξέρεις, δυσκολεύεται να τα ξεκινήσει, που είναι νομίζω κάτι που κάνουν αρκετοί άνθρωποι.
Ναι, ένα από αυτά είναι αυτό που είπα πριν, ότι αντί να χτίσεις ένα επιχείρημα και να το κάνεις όσο το δυνατόν πιο αποκρουστικό για το πώς θα το ξεκινήσω τώρα αυτό, κάν το όσο το δυνατόν πιο ελκυστικό, σκεπτόμενος ή σκεπτόμενη του πώς είναι όταν το έχεις ολοκληρώσει αυτό. Οπότε πάλι ένας διάλογος με τον εαυτό μας Επίσης πάλι το να το σπάμε σε κομματάκια Πολλές φορές το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι το να το ξεκινήσουμε Όταν όμως πούμε ότι εντάξει σας κάνω ένα πρώτο βήμα Και πολλές φορές όταν αρχίζω και σιγά σιγά βλέπω και ένα απτό αποτέλεσμα Όταν λοιπόν βλέπω αποτέλεσμα ο εγκέφαλός μας εκέρχεζε και να αργοποιείται Γιατί στην ουσία η αναπληκτικότητα έχει λίγο και μία μέσα δόση πληροφορία στον εγκέφαλό μας ότι ξέρεις τι, αυτό δεν αξίζει τον κόπο να το κάνεις γιατί ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή που προσπαθεί να εξοικονομήσει ενέργεια προκειμένου να μπορεί να ανταποκριθεί σε όλα αυτά τα ερεθίσματα για να δει τι του είναι στο περιβάλλον ασφαλές και τι όχι.
Οπότε ό,τι θεωρεί ότι θα είναι αποτυχία ή ξέρεις τι τελικά δεν μ' αρέσει, δεν το κάνω σου λέει ωραία, δεν θα επενδύσεις σε αυτό. Άρα, άστο, μην ασχοληθείς. Όταν όμως ξεκινήσεις και του δώσεις ένα μικρό κομματάκι και αρχίσεις και βλέπεις ότι αυτό έχει όφελος και τελικά δεν είναι χαμένος κόπος, αρχίζεις μετά από αυτό και ενεργοποιείται πάλι η παρακίνησή σου και σιγά σιγά προχωράς.
Ωραία. Άρα, ένας τρόπος είναι, παίρνουμε το οποίο task ή project έχουμε και το σου πάμε σε κομμάτια και βρίσκουμε ένα μικρό κάπως κομμάτι για να ξεκινήσουμε από εκεί. Σωστά. Αυτό είναι ένα tip. Εγώ ένα άλλο πράγμα που έχω δει, είχα διαβάσει μάλλον και έχω δει σίγουρα ότι βοηθάει εμένα, είναι να βάζουμε αυτό που λέγεται artificial deadlines.
Δηλαδή ψεύτικα deadlines. Δηλαδή πρέπει να τελειώσω κάτι, λέμε, 15 Φεβρουαρίου και βάζω ένα ψεύτικο deadline, δεν πρέπει όντως να τελειώσω, αλλά βάζω ένα 5 Φεβρουαρίου σε μένα και δεν ξέρω εγώ, κλείνω ένα meeting με έναν συναδελφό μου να το παρουσιάσω που δεν είναι αληθινό το deadline αυτό αλλά αυτό θα με αναγκάσει τελικά να ξεκινήσω τα πράγματα πιο νωρίς να φτάσω σε ένα καλό επίπεδο κτλ.
Το deadline θα το κλείσεις εκ των πραγμάτων με τον συνάδελφο να το παρουσιάσεις? Όχι, πες ότι έχω να δώσω κάτι σε ένα πελάτη στις 15 Φεβρουαρίου. Οπότε βάζω ένα artificial deadline να δούμε κάτι εσωτερικά δεν ξέρω στις 5 Φεβρουαρίου. Και έτσι ξεκινάμε κάτι πιο νωρίς. Αυτό είχα διαβάσει είναι ένα πράγμα, το να βάζεις artificial data.
Μπορεί να δουλέψει σε συγκεκριμένους κεφάλους. Με ποια απαλή έννοια. Με την έννοια ότι υπάρχουν άνθρωποι που παρακινούνται με το να ξεκινάνε κάτι σε ένα βάθος χρόνου και να το κάνουν με ηρεμία. Και υπάρχουν και άνθρωποι που ό,τι και αν κάνεις θα τους φανεί βασανιστικό αν τους λες ότι ωραία έχεις τόσο περιθώριο, ασχολήσου με αυτό όλο αυτό το περιθώριο.
Θα βασανίζονται στο ότι πρέπει να το κάνουν αυτό. Άρα εκεί πέρα είναι πιο δελεαστικό το να τα αφήσουν σχεδόν την τελευταία στιγμή αλλά τελικά να το έχουμε αποδεχτεί. Ότι να ξέρουμε ότι ο εγκέφαλός ο δικός μας λειτουργεί καλύτερα και αποδίδει έτσι. Άρα εδώ τι θα έλεγα και για την αναβλητικότητα θέλει αυτοπαρατήρηση. τι δουλεύει καλύτερα σε εμάς Άρα να δεις τον εαυτό σου και να δεις τα thoughts σου και τις να το χτίσεις Ναι, το ότι πρέπει σίγουρα για κάτι το οποίο δεν έχουμε υποχρέωση απέναντι σε άλλον το ότι να βάλουμε μια προθεσμία και να πούμε ωραία αφού με ενδιαφέρει και θέλω να το υλοποιήσω να το έχω τελειώσει μέχρι το τέλος του μήνα αφού λέω ότι είναι κάτι που το θέλω οπότε αλλιώς αν το αφήσουμε κάποια στιγμή να το ολοκληρώσω σίγουρα θα καθούμε Το μυαλό μας πάλι θα πω, ο εγκέφαλός μας θέλει συγκεκριμένα πράγματα.
Ωραία, τέλεια. Λοιπόν, μιλάς για το κομμάτι της αυτοπαρατήρησης, δηλαδή να κοιτάξεις τον εαυτό μου, αλλά μιλάμε όμως και για το πώς θα μπορούσα να παρακινήσω τον εαυτό μου. Και μιλάς για αυτό, ωραία. Οπότε θέλω να μου πεις λίγο ποιά tips έχεις για το πώς μπορείς να παρακινήσεις τον εαυτό σου. ειδικά όταν είναι τα low moments ξέρεις κατάλληλος, δηλαδή όταν έχεις βρει δυσκολία, όταν τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελες, όταν δεν έχεις το mood ή το ένα έτσι είτε οτιδήποτε ποια είναι τα tips που δίνεις εκεί πέρα πάλι εδώ γυρίζουμε στο πόσο πολύ θέλουμε κάτι και για μένα επειδή ό,τι κάνω είναι μέρος ενός τρόπου ζωής ακόμη και το επαγγελματικό κομμάτι, δεν το βλέπω σαν ένα επάγγελμα ή σαν μια επιχείρηση, για μένα είναι τρόπο ζωής.
Άρα, αν έχω βάλει ένα στόχο και βλέπω ότι προκύπτουν δυσκολίες ή υπάρχουν τα low moments κτλ. Λέω, οκ, καταρχάς να σου πω τι κάνω εγώ στην πράξη. Όταν μπορεί να βιώνω μια μικρή αποτυχία, για παράδειγμα, ή και μεγάλη αποτυχία, κάνω το εξής. Δεν είναι ότι το παίζω άνετη. Λέω, ωραία, έχεις μία μέρα, κάτσε, στεναχωρέσου, κλάψε, κάνε ό,τι θέλεις, βίωσέ το, ζήστο, Και μετά γυρίζει σελίδα, ωραία πάμε παρακάτω, έγινε αυτό, τώρα είμαστε εδώ πέρα, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε. Οπότε συνεχίζω με το σκεπτικό ότι ό,τι έγινε έγινε, αυτή είναι μια πραγματικότητα, πάμε πάλι να δούμε τι μπορώ να κάνω σε αυτό το πλαίσιο με αυτά τα δεδομένα.
άρα για μένα είναι σημαντικό να δίνω στον εαυτό μου το χρόνο να στεναχωρεθώ να μην προσποιηθώ ότι όλα είναι εντάξει και είναι σούπερ δεν μου αρέσει η τοξική θετικότητα μου αρέσει η ρεαλιστική θετικότητα βλέπω τα πράγματα όπως είναι και με τις δυσκολίες και με τις ευκολίες οπότε και οι δύσκολες στιγμές μέρος αυτού είναι και επίσης αυτό που λέμε πολλές φορές και ακούγεται και αυτό κλεισέ τα μαθήματα Συμβαίνει κάτι ή περνάω κάτι δύσκολο.
Μ' αρέσει μια προσέγγιση του Χάρβαρτ που λέει η προσέγγιση του εξερευνητή. Όταν μπαίνουμε σε μια άγνωστη κατάσταση ή μια δύσκολη κατάσταση, η παρατήρηση πάλι είναι εξαιρετικό πράγμα. Μπαίνεις κάπου μέσα και λες τώρα εδώ έχω κάτι καινούριο να μάθω. και το περπατάς βήμα-βήμα και λες ωραία εδώ τώρα πώς να ανταποκριθώ, τι να μάθω από αυτό, τι να κερδίσω, τι αναπτύσσομαστε σε αυτή την κατάσταση.
Αυτό που μόνο του σου δίνει μεγάλη ανθεκτικότητα για να προχωράς. Οκ, ωραία. Άρα κρατάω ότι και θα πω ότι συμφωνώ πάρα πολύ ότι όταν έχεις οτιδήποτε δύσκολες στιγμές, αποτυχίες κτλ. ένα πράγμα είναι σημαντικό και το πιστεύω 100% ότι αυτό πρέπει να το ζεις δηλαδή πρέπει να το δεις και να το κάνεις accept γιατί ίσως μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό που ονομάσες εσύ η τοξική θετικότητα ότι προσπαθούμε να πούμε ότι δεν έγινε ή ότι δεν είναι δικό μας χάσαμε το project, εντάξει δεν ξέρουν αυτοί που χάσαμε το project ή δεν έγινε deliver δεν φταίμε εμείς ή ό,τι θύμαται άρα λες, ξέρεις, ζήστο ακριβώς Δηλαδή, πάρε κάποιες στιγμές όντως έχουμε low moments και πρέπει να ζήσουμε αυτά τα low moments, να μπούμε μέσα σε αυτά τα low moments, να κάνουμε πολύ, που είναι το δεύτερο κομμάτι που είπες, παρατήρηση, εντάξει.
Άρα και να τα ζήσουμε και να παρατηρήσουμε, να δούμε τι μάθαμε και μετά να πούμε προχωράμε. Μα δεν γίνεται να μην το ζήσουμε. Ξεχνάμε κάτι σε αυτές τις περιπτώσεις. Είναι η δική μας ζωή. Εμείς το περπατάμε αυτό το μονοπάτι. αν δεν το ζήσουμε εμείς και αν δεν πάρουμε από αυτό ποιος θα το ζήσει άρα το να αποστασιοποιηθούμε με την έννοια του να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχει ή να προσπαθήσουμε να ρίξουμε την ευθύνη σε οτιδήποτε άλλο στο σύμπαν να υπάρχουν πράγματα που δεν εξαρτώνται από εμάς αλλά και πάλι προχωρώντας αυτό το μονοπάτι εσύ το ζεις, εσύ το βιώνεις ωραία, αυτό πολύ σημαντικό και το δεύτερο που βλέπω είναι key themes στα περισσότερα από τα πράγματα που αναφέρεσαι είναι αυτό της παρατηρητικότητας. Δηλαδή να δούμε λίγο ποιο είναι το thought process που έχουμε.
Γιατί σκέφτομαι και πώς μπορούμε να επέμβουμε. Το λέω καλά, σωστά. Αυτό είναι που ονομάζουν και στον κλάδο μου η μεταανάλυση γενικότερα. Η μετασκέψη. Να σκέφτομαι για τη σκέψη μου. Σκέφτομαι, αλλά στην ουσία μπαίνω συνειδητά και σκέφτομαι τι σκέφτομαι. και γιατί το σκεύω, κάνω μια ανάλυση όλο αυτό αυτό το πράγμα είναι μαγικό και πολλές φορές πέφτει το επιχείρημα στο τραπέζι μα καλά δεν έχω χρόνο να το κάνω αυτό αυτό το κάνουμε έτσι και αλλιώς στο ένα κομμάτι περπατάμε το, παίρνουμε την επιλογή της μεταανάλυσης και της μετασκέψης και στο άλλο μονοπάτι απλά παίρνουμε το δρόμο της υπερανάλυσης και λάθος και κατά κύριο λόγο της της μη λειτουργικής, μη ωφέλιμης υπερανάλυσης.
Οκ. Για κάτσε τώρα να πούμε λίγο περισσότερο από αυτά, γιατί μου δίνεις και ωραία πάση. Το overthinking και η υπερανάλυση είναι το άλλο κομμάτι. Ωραία. Αυτά τα πες σαν ξεχωριστά πράγματα. Άρα πας και λες ότι η μετα-ανάλυση, που είναι η ανάλυση της σκέψης μου, άρα είμαι μετα, είναι το ένα κομμάτι και είναι υγιές. Ποιοί να δούμε αυτά, ότι έχω κάποια beliefs, που τα beliefs φτιάχνουν ένα thought και το thought φτιάχνει ένα feeling και το feeling οδήγησε ένα action.
Ωραία, αυτό είναι το μετά που λέγαμε. Μετά όμως έχουμε, μου αναφέρεις σαν διακριτό το κομμάτι του overthinking και υπερανάλυσης. Ωραία, πες μου πώς βλέπεις το overthinking και υπερανάλυση και γιατί το βλέπεις σαν κάτι διαφορετικό από το προηγουμένο γιατί μένω στο δικό μου μυαλό είναι ότι θα μπορούσε να δέσει και με το προηγουμένο.
Θα μπορούσε να κάνω υπερανάλυση στη μεταανάλυση. Στην ουσία ξεκινάει από το πρώτο, αλλά μετά περνάς αυτό το όριο και γίνεται υπερβολικό. Ωραία. Πότε γίνεται υπερβολικό και ποιο είναι το θέμα. Γίνεται υπερβολικό πρώτον όταν γυρίζεις συνέχεια γύρω από το ίδιο θέμα. Δεύτερον όταν πιάνεις τον εαυτό σου πια να έχεις εξαντλήσει τα σενάρια και έχεις μπει στη διαδικασία ίσως να έχεις κολλήσει και με τα χειρότερα σενάρια και να τα έχεις πιστέψει και να έχεις μπει σε μια διαδικασία να τα ζεις.
Ή θα σου φέρω ένα παράδειγμα. Εγώ έχω μεγαλώσει έτσι σε ένα σπίτι που η αγχώδης γενικευμένη διαταραχή έπαιρνε και έδινε. Δηλαδή για οτιδήποτε έπρεπε να ανησυχήσουμε πάρα πολύ, να αγχωθούμε πάρα πολύ κτλ. Εμένα κάποια στιγμή αυτό με κούρασε και θεώρησα ότι δεν μου είναι βοηθητικό. Δηλαδή θέλω να πάω ένα ταξίδι. Ωραία. Θα ασχοληθώ με τα ένα-ένα τα βήματα του ταξιδιού.
Θα βρω έναν προορισμό. Μετά θα πάω και θα λέω τώρα θα κοιτάξω για παράδειγμα να βρω τα εισιτήρια. Δεν θα ασχοληθώ με τίποτα άλλο. Μετά θα μιλήσω για το ξενοδοχείο. Μετά θα βρω. Όχι. Και πρέπει να βρω και αυτό και να κάνω και το άλλο. και τι θα γίνει και αν πάω εκεί και βρέχει και χιονίζει και κάνει κακοκαιρία αν τα σκέφτομαι όλα μαζί αυτό μου δημιουργεί έναν όγκο πληροφορίας που δεν μπορώ να τον διαχειριστώ αυτό λοιπόν είναι και overthinking και αρχίζεις και το κάνεις και υπερανάλυση ψάχνοντας το σενάριο του σενάριου εκεί λοιπόν νομίζω ότι πια πιάνεις τον εαυτό σου να το, όχι απλά να το έχει εξαντλήσει να έχει περάσει στην άλλη πλευρά και πιάνεις επίσης τον εαυτό σου να μιλά μόνο για ανησυχίες και για φόβους.
Ωραία. Το μυαλό σου σε προστατεύει και σου λέει ναι, αλλά πρόσεξε γιατί μπορεί να υπάρξει αυτός ο κίνδυνος, αυτός ο φόβος. Εντάξει. Μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό. Μπορώ να γίνω proactive. Τι μπορώ να κάνω. Δηλαδή το να σκέφτομαι μόνο ποιος είναι ο φόβος και τι μπορεί να πάθω, ποιο είναι το ρίσκο χωρίς να καθίσω και να πω και τι μπορώ να κάνω μέσα σε αυτό.
για μένα δεν λέει τίποτα. Άρα γυρίζω γύρω από το φόβο και τον γιγαντώνω χωρίς να ασχοληθώ με το αν εκ των πραγμάτων μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Οκ. Ωραία. Άρα πάμε και λέμε ότι η υπερανάλυση εξορισμού φτάνει να είναι μη παραγωγική και κάπου πρέπει να μπει ένα όριο. Εντάξει. Ωραία. Και αν μεταφράσω αυτά που είπες έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ ο ένας τρόπος ας πούμε έτσι να βάλω όριο ή η στιγμή να βάλω όριο είναι όταν τα ανακυκλώνω.
Δηλαδή όταν δεν υπάρχει κάτι καινούριο. Αυτό που λένε νομίζω rumination. Δηλαδή τα μυρικάζω όλη την ώρα. Σωστά. Οπότε άμα βλέπω ότι δεν έχω κάτι καινούριο, δεν προσθέτω κάτι καινούριο με τη σκέψη, κάπου εκεί έφτασε ότι μάλλον πρέπει να σταματήσω να το σκέφτομαι. Και το δεύτερο είναι ότι όταν βλέπω ότι συζητάω όλη την ώρα για τα αρνητικά και βλέπω, ξέρω εγώ, την πιο μαύρη πλευρά των πραγμάτων.
Οπότε εκεί μάλλον πρέπει λίγο να το στοματίσω ή να δώσω μια δόση θετικότητας. Δηλαδή να πω, ωραία, και τι κέρδισα από αυτό, παρ' δημότους χάρη, αν είναι κάτι δύσκολο ή τι θα μπορούσε να πάει καλά ή πώς θα ήταν να πάει καλά. Ναι, αν υποθέσουμε ότι μιλάμε για ένα συμβάν που ήδη έγινε, αυτό είναι ένα δεδομένο, ήδη έγινε. η πρώτη ερώτηση είναι πήρα κάτι από αυτό μπορώ να κάνω κάτι διαφορετικό την επόμενη φορά αν μου συμβεί και τι μπορώ να κάνω τώρα που βρίσκομαι εδώ από εδώ και πέρα αυτό μπορείς να κάνεις με αυτό που συνέβη τώρα αν πρόκειται για κάτι που σε προβληματίζει για το μέλλον εκεί πέρα επίσης υπάρχει το μπορώ να κάνω κάτι για αυτό γιατί γενικώς υπάρχουν τρεις κατηγορίες πραγμάτων υπάρχουν αυτά τα οποία μπορούμε να ελέγξουμε απόλυτα και είναι δικά μας Υπάρχουν αυτά που μπορούμε να επηρεάσουμε και αυτά που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτά.
Άρα αρχικώς μπορώ να κάνω κάτι, μπορώ να επηρεάσω ή δεν μπορώ να κάνω. Αν είναι στο δεν μπορώ να κάνω τίποτα έρχεται η αποδοχή. Έτσι είναι το να το σκεφτείς και να το ξανασκεφτείς. Στα υπόλοιπα ωραία. Πώς μπορώ να επηρεάσω. Να γράψω συγκεκριμένα ένα action step ή τι μπορώ να κάνω. Μέχρι εκεί για μένα είναι το λειτουργικό.
Αν τώρα κολλήσω μόνο, ειδικά που κολλάμε σε αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε, εκεί είναι μια μεγάλη παγίδα. Σωστό. Ωραία. Νομίζω αυτά ότι να μην ασχολούμαστε με αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι κομμάτι της τοικής φιλοσοφίας. Δηλαδή και αυτό ότι να πούμε, ξέρεις, εγώ ασχολούμαι μόνο με αυτά που μπορώ να επηρεάσω, όλα τα άλλα τα αφήνω στην άκρη.
Τώρα, για αυτό ότι, ξέρεις, πολλές φορές ασχολούμαστε με τα αρνητικά, εμένα μου έχει μείνει ένα quote κάποια βάση που λέει «We suffer more often in our imagination than in reality». Δηλαδή πιο πολύ ταλαιπωρούμαστε στο μυαλό μας παρά στην πραγματικότητα. Οπότε ξέρεις, άμα έχεις κάνει τα βασικά για να προετοιμαστείς, όπως είπες στα actions, μετά πρέπει να πεις ότι «Οκ, το αφήνω και άμα έρθει κάτι άλλο θα πάω και θα προσαρμοστώ».
Θα προσαρμοστώ, δηλαδή ευελιξία. Αλλά πάνω σε αυτό που είπες ότι περισσότερο υποφέρουμε με τη σκέψη μας, παρά με αυτό που πραγματικά μπορεί να συμβεί ή συμβαίνει, δεν είναι έτσι. 100% δεν τους συζητάω απλά δεν είναι όμως και αυτό που είπες νομίζω αυτό που μπορεί να σε βοηθήσει εκεί είναι αυτό που λες η προσαρμοστικότητα ή ακόμα καλύτερα αυτό να μπορείς να έχεις αυτό το confident humility δηλαδή να πεις ότι κοίτα εγώ έχω κάνει κάποια πράγματα μπορεί να συμβούν πολλά απρόπτα αλλά ό,τι και να συμβεί θα είμαι εκεί θα προσαρμοστώ και θα βρω έναν τρόπο να το λύσω εντάξει και πρέπει να το έχεις μάθει και να έχεις δείξει τον εαυτό σου ότι μπορείς να το κάνεις και έτσι μετά να σταματήσεις να σκέφτεις όλα τα περίεργα σενάρια.
Ακριβώς. Είναι σαν να έχω ξεκινήσει με το αυτοκίνητο να πάω σε ένα συγκεκριμένο προορισμό. Και ξέρω όμως ότι θέλω να πάω εκεί. Ο προορισμός για παράδειγμα είναι το σταθερό. Στο ενδιάμεσο ξεκινάω λοιπόν με το αμάξι μου και μπορεί να έχουν κλείσει το δρόμο για έργα. Θα πρέπει λοιπόν να επιλέξω ένα άλλο. Δεν το ξέρω εξ αρχής.
μπορεί να έχω μια ειδοποίηση οπότε εξ αρχής να πω θα πρέπει να κάνω adjust μπορεί όμως και να μην το ξέρω άρα ωραία ο στόχος μένει ίδιος, ο προορισμός στο ενδιάμεσο όμως μπορεί να χρειαστεί να κάνω άλλες επιλογές άρα θα δούμε ξεκινάμε και βλέπουμε στην πορεία. Η ζωή δεν μας ρωτάει τις περισσότερες φορές για τις αλλαγές που θα κάνει Σωστά, σωστά και νομίζω όλη την ώρα το βλέπουμε ότι γίνονται και πιο χρήγορα Ναι, ωραία. Τέλεια.
Ωραία. Πολύ ωραία όλα αυτά που έχουμε συζητήσει και γενικά γύρω από τα βασικά κόνσεπτα, ας πούμε, που μιλάς για performance αλλά και για ηγεσία. Τώρα πάμε λίγο να πάμε στη Βαλεντίνα και πώς εσύ σκέφτεσαι, εσύ μαθαίνεις, εσένα το approach σου. Οπότε τώρα θα μιλήσουμε λίγο περισσότερο για σένα. Οπότε θα ξεκινήσω πρώτον με το πώς μαθαίνεις, ας πούμε.
Και αυτή τη στιγμή είμαστε στην εποχή ξεκάθαρα του AI και δεν είναι κάτι σαν φαντιμούδα. Είναι εδώ, είναι σημαντικό, έχει τεράστιο impact. Οπότε θέλω να σε ρωτήσω εσύ πώς χρησιμοποιείς AI, Gen AI, σε ποια κομμάτια, τι χρησιμοποιείς. Καταρχάς, εμένα πάντα μου αρέσει να αγκαλιάζω ό,τι καινούριο έρχεται, όχι επειδή γίνεται μόδα, αλλά όταν βλέπω ότι έχει μια χρησιμότητα που μπορεί να με βοηθήσει και εμένα στη δουλειά μου ή ίσως και σε κάποιο προσωπικό κομμάτι.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν που έκανα είναι να αρχίσω να μπω στις πλατφόρμες, να καταλάβω περί τι νοσπρόκειται, να τις ψάξω μόνη μου. Σε ένα δεύτερο επίπεδο να εκπαιδευτώ σε πιο συγκεκριμένα πράγματα στο prompting, για θέματα πάλι δουλειάς που με ενδιαφέρουν είτε είναι για το πώς θα δομώ καλύτερα κάποιες πληροφορίες, είτε για το πώς θα φτιάξω καλύτερα βίντεο, γραφικά κτλ.
Άρα για μένα είναι μια ευκαιρία μάθησης και εκπαίδευσης. Και να σου πω τι άλλο για μένα, τι είναι σημαντικό σε αυτή τη διαδικασία. Παρατήρησα το εξής ότι ένα μεγάλο πρόβλημα στις επιχειρήσεις είναι η μη σωστή επικοινωνία και η μη ξεκάθαρη επικοινωνία Βλέπουμε λοιπόν πάρα πολλές φορές να γίνονται λάθη επειδή δεν εξηγούμε στους ανθρώπους τι θέλουμε να πετύχουμε με αυτό που τους αναθέτουμε να γίνει Και το θεωρούμε χάσιμο χρόνο ή το θεωρούμε αυτονόητο Τι μας κάνει το AI Μας βάζει σε μια πάρα πολύ ωραία διαδικασία Μέσω του prompting Να μάθουμε να γινόμαστε πιο συγκεκριμένοι Για μένα αυτό είναι μαγικό Νομίζω ότι δεν το έχουνε δει πολλοί ως έτσι Το γεγονός ότι με βοηθά Να μπορώ και από άνθρωπο σε άνθρωπο Να μάθω να επικοινωνώ πιο ξεκάθαρα Και προς τον εαυτό μου Στην αρχή ξεκινήσαμε όλοι Και γράφαμε πιο γενικά πράγματα Σιγά σιγά μας έφερε για παράδειγμα το κλοντ μας κάνει και πολύ ωραίες ερωτήσεις άρα μας βάζει σε μια διαδικασία ειδικά όταν θες να του δώσεις πρώτα
τις οδηγίες για να σε γνωρίσει σου κάνει κάποιες πολλές ερωτήσεις που καμιά φορά φτάνεις και στο σημείο και λες αυτά δεν τα έχω σκεφτεί ούτε εγώ για τον αυτό μου αυτό το κομμάτι λοιπόν μπορεί να είναι φοβιστικό από τη μία μπορεί να είναι όμως και μαγικό γιατί μας βάζει σε μια διαδικασία πρώτον να σκεφτόμαστε εμείς πιο ξεκάθαρα, να απαντάμε εμείς σε περισσότερες ερωτήσεις για να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουμε, αλλά και να επικοινωνούμε καλύτερα με τους άλλους.
Ωραία. Άρα από αυτό που είπες κρατάω και το πιστεύω 100% είναι ότι αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε όταν δεν είμαστε αρκετά ξεκάθαροι και ότι πολλές φορές ζητάγαμε κάτι από κάποιον που συνεργαζόμαστε χωρίς να το εξηγούμε γιατί το θέλουμε, πώς το θέλουμε, τι θα έπρεπε να κοιτάξει για να δει ότι είναι σωστή η πληροφορία, για να μας τη φέρει κτλ.
Που τώρα αναγκαζόμαστε και το κάνουμε αυτό στο prompting, αν θέλουμε να είναι καλό το αποτέλεσμα τελικά. Μας βοήθησε να σπάσουμε το μύθο του αυτονόητου. Πόσες φορές, φαντάζομαι και σε έχεις ακούσει πολλές φορές, όταν κάποιος γυρίζει πίσω και δεν έχει κάνει σωστά κάτι, που λέει άλλος δεν το έκανες μα λέει δεν ήταν μου ήταν ξεκάθαρο μα αυτό ήταν αυτονόητο εδώ μας αναγκάζει τώρα πολύ σωστά αυτό που λες άρα το σπάει η αλήθεια είναι όμως ότι θα πω ότι σωστά όλο αυτό που λες και ότι μπορεί να μας μάθει να σπάμε το μύθο του αυτονόητου και να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι αν κάτσουμε να το κάνουμε αυτό γιατί και πάλι μπορείς να κάνεις ξέρεις να να κάνεις prompt να του ζητάς πράγματα χωρίς να τα κάνεις όλα πολύ καλά και είτε το αποτέλεσμα να μην είναι πάρα πολύ καλό είτε να φτάσεις αυτό να λες δεν είναι καλό το AI δηλαδή πάμε να το ρίξουμε στον άλλον ενώ στην πραγματικότητα είναι όπως πολύ σωστά ότι αυτό που λέω ότι σήμερα είναι τόσο καλά το μοντέλα όπου αν πραγματικά κάνεις define το πρόβλημα
πραγματικά τι ακριβώς θέλεις πώς το θέλεις και τα λοιπά υπάρχει πρέπει να το κάνεις θα το κάνει πάμε σε αυτή την περίπτωση σε αυτό που έλεγε ο Αϊνστάιν ότι συνεχίζεις και κάνεις κάτι με το συγκεκριμένο τρόπο και πες είναι η λιθιότητα να περιμένεις ότι έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα άρα εδώ λοιπόν τι θέλει βλέπουμε ότι πάλι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν θέλουν να κάνουν τη δύσκολη δουλειά να μάθουν να το κάνουν σωστά όποιος λοιπόν γενικότερα όχι με το AI με οτιδήποτε δεν θέλει να ασχοληθεί και να κάνει τη δουλειά θα παίρνει μέτρια ή κακά αποτελέσματα Ωραία, τέλεια. Συμφωνούμε 100% και είναι ωραία πτυχή αυτή που ανέφερες.
Θα έρθω όμως και θα γίνω λίγο πιο συγκεκριμένης και θα σου πω, πες μου ένα συγκεκριμένο παράδειγμα που το χρησιμοποιείς, π.χ. στη δουλειά σου ή στην προσωπική σου ζωή. Από ό,τι καταλαβαίνω χρησιμοποιείς κλοντ, εντάξει. Ποια, ναι. Και κλοντ. Και κλοντ, ωραία. Πες μου που χρησιμοποιείς το κλοντ, που κάτι άλλο. Γίνε λίγο πιο σκηνισμένη αν μπορείς.
Το χρησιμοποιώ για παράδειγμα για να κάνω το πρώτο draft σε κάποια σκέψη που μπορεί να έχω για να φτιάξω ένα workshop. Εγώ έχω την εξής περιέργεια ή παραξενιά να το πω, ότι σε κάθε project που αναλαμβάνω ή σε κάθε εκπαιδευτικό δεν θέλω να χρησιμοποιώ αυτά που είχα φτιάξει πριν. Θέλω κάθε φορά να φτιάχνω κάτι καινούργιο, customize 10% στην περίπτωση.
Οπότε τι κάνω, κάνω αυτό που έκανα πριν με μολύβι και χαρτί ότι ωραία κάτσε έχω μια ιδέα, έχω κάνει ένα πολύ καλό briefing, έχω μιλήσει με τους ανθρώπους, έχω δει τα pain points κτλ. Και κάτσε να το φτιάξω στο περίπου. Ε τώρα αυτό το στο περίπου ίσως το ζητάω τη βοήθεια των μοντέλων να μου φτιάξουν ένα πρώτο draft και φυσικά αυτό μετά γίνεται αγνώριστο.
δεν έχει καμία σχέση με την έννοια του εγώ το παίρνω αυτό και απλά μου δημιουργεί επιπλέον ερεθίσματα να το πιάσω και να το αναπτύξω εκεί που θέλω εγώ. Ωραία, οκ. Άρα έρχεσαι και μου λες εγώ έχω το βασικό input και πάω να του πω να μου φτιάξεις το πρώτο draft όπου το πρώτο draft είναι το draft του κειμένου ή το draft του σκελετού.
Μπορεί να είναι και το ένα και το άλλο. Οκ, ωραία. Θα σου πω my view και θα ήθελα να μου πεις εσύ ξέρεις τι έχεις δει. άμα έχεις το briefing και φτιάξεις εσύ το σκελετό και του ζητήσεις το πρώτο draft το actual, αυτός το κάνει πολύ καλά. Ναι. Το να σου κάνει το πρώτο draft του σκελετού για μένα είναι αρκετά risky. Και αυτό που έχω δει, από πολλούς που το κάνουν, δεν δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα.
Γιατί στην πραγματικότητα δεν έχεις σκεφτεί εσύ αρκετά βαθιά τελικά αυτό το πράγμα που είναι ο σκελετός. και αυτό θα σου φέρει κάτι που φαίνεται πολύ ωραίο. Και εσύ το έχεις εξηγήσει πολύ ωραία. Και μια χαρά μπορείς πολύ εύκολα να το αποδεχτείς. Χρησιμοποιώντας το όμως θα φτάσεις τελικά να σου λείπουν κάτι πολύ βασικά πράγματα.
Οπότε αυτό πώς το βλέπεις σχετικά με το σκελετό ή το όντως πρώτο τράβη. Βασικά δεν φτάνω στο σημείο να το αποδεχτώ. Εντάξει θα το κάνεις challenge που λες και το αλλάζεις. Εντάξει, μιλήσαμε πριν για την αναβλητικότητα. εγώ επειδή έχω δέπη πολλές φορές μπορεί είναι νομίζω ότι περισσότερη διάσπαση προσοχής ένα κομμάτι λοιπόν επειδή μιλάγαμε πριν και για την αναβλητικότητα ένα κομμάτι που δυσκολεύει τους ανθρώπους με δέπη είναι πολλές φορές λίγο στο πως θα ξεκινήσουν κάτι εγώ λοιπόν με αυτό με το AI ξεγελάω αυτό το κομμάτι της αναβλητικότητας.
Δηλαδή για να σου πω την αλήθεια δεν του δίνω πολύ σημασία σε σχέση με αυτό να το πάρω στα σοβαρά. Αλλά έτσι ότι ξεκίνησες. Με ενοχλεί να ξεκινάω από λευκή σελίδα. Μου τρώγε πάρα πολύ χρόνο η λευκή σελίδα. Τώρα λοιπόν παίρνω κάτι και επειδή και μόνο το βλέπω γεμάτο το κάνω αγνώριστο. Δηλαδή δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα κάνω στη συνέχεια.
αλλά βρήκα ένα δικό μου τρίκ για το δικό μου εγκέφαλο για να ξεπεράσω το εμπόδιο της λευκής σελίδας. Οκ, ενδιαφέρον. Εμείς ο Βαδικά μου αρέσει η λευκή σελίδα, το βλέπω σαν εμπόδιο αλλά σκεφτόμαστε διαφορετικά οι άνθρωποι. Ωραία, τέλεια. Λοιπόν, επόμενη ερώτηση σχετικά με το πώς μαθαίνεις ασχολούσα και πραγματεύσαμε διάφορα πράγματα και από ότι καταλαβαίνω κάποιο input είναι ποιοι τα project που έχεις για τους πελάτες σου.
Ωραία. Ήθελα να σε ρωτήσω τώρα, επειδή ξέρεις και όλο το κομμάτι της οργανωτικής ψυχολογίας και γενικά της ψυχολογίας και έτσι όπως εξελίσσεται, είναι χανές και τεράστιο. Πώς διαλέγεις ποιο είναι το επόμενο πράγμα που θέλεις να ψάξεις, να ασχοληθείς, το επόμενο βιβλίο που θέλεις να γράψεις. Πώς διαλέγεις προς τα που θέλεις να πας.
Το αφήνω και με πάει βιωματικός. Εμένα επειδή μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνω, το αγαπώ και όπως είπα πριν το θεωρώ μέρος της ζωής μου, αφήνω τον εαυτό μου να το εξερευνώ. Και κάθε φορά που θα φύγω για παράδειγμα από μια συνάντηση που μπορεί να είχα με μια ομάδα που ήδη μπορεί να δουλεύουμε και έχει προκύψει από εκεί πάλι ένα αιρέθισμα, θα πάρω αυτό το αιρέθισμα και θα το ψάξω, θα το μελετήσω, θα το διερευνήσω, θα δω πώς μπορώ ακόμη καλύτερα να το διαχειριστώ με κάποια διαφορετικά εργαλεία που μπορεί μέχρι στιγμής να μην τα είχα εντάξει, μεθόδους πάρα πολλές.
οπότε μαθαίνω μέσω του τι μου είναι χρήσιμο εκείνη τη στιγμή δηλαδή όταν ενεργοποιείται η περιέργειά μου για κάτι που συμβαίνει είναι και ο τρόπος που θα με οδηγήσει στο προς τα που θέλω να συνεχίσω. Άρα το κάνεις οργανικά στη πραγματικότητα δηλαδή δεν είναι κάτι και σκέτς από πριν, α θέλω να το πω εκεί βλέπεις οργανικά είτε κάτι που τραβάει το δικό σου ενδιαφέρον είτε κάτι που σου λένε οι πελάτες σου ή συνεργάτες σου. Άρα πιθανώς π.χ. άμα ακούσεις από δύο ή τρεις το ίδιο πράγμα θα πεις μάλλον έχει ενδιαφέρον αυτό.
Άρα πας πολύ οργανικά. Για να λύσει ένα πραγματικό πρόβλημα που προκύπτει και έχει να κάνει πάντα με το κομμάτι της διαχείρισης της ανθρώπινης φύσης σε ένα κομμάτι συνεργασίας σε μια ας πούμε διατμηματική διαφωνία που θα υπάρχει και βλέπω ότι εκεί πέρα όπου εδώ προέκυψε αυτή η αντίληψη προέκυψε αυτό το πρόβλημα, σκέφτομαι να το διαχειριστώ έτσι.
Ας κάνω μια έρευνα να δω τι άλλο θα μπορούσε να υπάρξει και τι άλλο θα μπορούσε σε βαθύτερο επίπεδο να υπάρχει αυτή τη στιγμή στο μυαλό των ανθρώπων. Οκ, τέλεια. Ωραία, οπότε το πας οργανικά. Τέλεια. Λοιπόν, θα πάμε στο επόμενο κομμάτι που είναι κομμάτι fitness, wellness και όλο αυτό το κομμάτι. Εντάξει, λοιπόν, εγώ εκεί πέρα δίνω πάρα πολύ value σε αυτό το concept που λέγεται energy management, που λέει ένας πολύ γνωσός κονσάλταν, ότι δεν πάμε να κάνουμε μόνο time management, δηλαδή τις ώρες μας, αλλά να κάνουμε energy management, άρα να σκεφτούμε πού βάζουμε περισσότερες ώρες, ποιες είναι πιο παραγωγικές κτλ.
Θα ήθελα να μου πεις εσύ πώς βλέπεις αυτό το κομμάτι, αν έχεις κάποιο view για το energy management ή το time management, ή τι θεωρείς ότι είναι πράγματα που μπορεί να μας βοηθήσουν, ξέρεις, για να είμαστε πιο αποδοτικοί. Νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός. Έχουμε όλοι ένα 24ωρο, μέσα σε αυτό πρέπει να επιλέξουμε και να κάνουμε reject σε κάποια πράγματα, άρα να επενδύσουμε ταυτόχρονα και την προσοχή μας και την ενέργειά μας.
Ένα πράγμα το οποίο θεωρώ ότι είναι αδιαπραγμάτευτο για να μπορούμε να έχουμε και ενέργεια, είναι ο ύπνος μας, που πολλές φορές τον υποτιμούμε. Και επίσης πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να καφιούνται ότι εγώ κοιμάμαι μόνο τρεις-τέσσερις ώρες και είμαι, οκ, μπορεί, μακάρι να υπάρχει σαν εξαίρεση. Έτσι υπάρχει πάνω έναν της εκατό των ανθρώπων.
Ναι, από την άλλη όμως ο εγκέφαλός μας έχει συγκεκριμένες λειτουργίες που συμβαίνουν το βράδυ. Και μάλιστα άκουγα σήμερα μια πάρα πολύ ωραία μεταφορά και θέλω έτσι να τη μοιραστώ μαζί σας. είναι λέει σαν ένα κτίριο το οποίο όλη τη μέρα περπατάει κόσμος εκεί πέρα γίνονται πράγματα και όταν κλείσει που πηγαίνει το συνεργείο καθαρισμού το τακτοποιεί το καθαρίζει και την επόμενη μέρα ανοίγεις και είναι έτσι είναι και ο εγκέφαλος θέλει να κάνει το wash out το βράδυ να τακτοποιήσει ακόμα και ότι για να μας μείνουν στη μνήμη μας όλα αυτά που έγιναν την ημέρα και να μπούνε να τα αρχιοθετούν χρειάζεται να κοιμόμαστε Άρα για μένα τεράστιος πυλώνας της ενέργειας είναι ο ύπνος και από εκεί και πέρα όπως είπα και πριν είναι ένα συνδυασμός διαχείρισης χρόνου και ενέργειας που στην ουσία η διαχείριση της ενέργειας έρχεται και από μία ερώτηση.
κάτι θέλει να σου πάρει το χρόνο σου έρχεται μπροστά σου, εμφανίζεται εκεί πέρα λοιπόν πρέπει να σταματήσουμε και να πούμε τώρα εδώ αξίζει να επενδύσω την ενεργειά μου και για ποιο λόγο γιατί και πάλι προς την κατεύθυνση που θέλω να πάω αυτό τώρα πώς με ωφελεί για παράδειγμα μας καλούνε να πάμε με μια παρέα για καφέ και εκ των πραγμάτων λέμε πάμε και βλέπουμε την πρώτη φορά ότι τα θέματα που συζητάνε είναι θέματα τα οποία δεν μας αφορούν, ο τρόπος που τα συζητάνε Εκεί πέρα λοιπόν είναι χάσιμο και χρόνο και ενέργειας. Αν φεύγουμε φτωχότεροι στο πνεύμα μας, στην ψυχή μας από κάτι, την επόμενη φορά λοιπόν που θα μας ξανακαλέσει η συγκεκριμένη παρέα, δεν πρέπει να ρωτήσω αν θέλω να επενδύσω το χρόνο μου και την ενέργειά μου εκεί αντί να την επενδύσω κάπου αλλού.
Ωραία, άρα μιλάς για το κομμάτι του and it's management και ουσιαστικά αυτό που λες είναι να σκεφτόμαστε κάθε φορά τι είναι αυτό που μας παίρνει ξέρεις, το χρόνο και να αξίζει σε σχέση με αυτά που έχουμε σαν στόχους Είναι ο πολιτιμότερος πόρος μας εκείνη τη στιγμή αξίζει δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος, η ενέργεια από την άλλη εντάξει, μπορεί να είναι σαν την μπαταρία να την ξαναγεμίσουμε αλλά ο χρόνος μας δεν γυρίζει πίσω αξίζει τον κόπο αυτό να το αγοράσουμε που θέλουν να μας πουλήσουν.
Ναι, ναι, σωστό. Ωραία. Πες μου λίγο για κομμάτι φίτνες στα πλαίσια του high performance. Γιατί να το βλύω σου μιλάει για το high performance mindset και ξέρεις ότι είναι στο μυαλό και να έχεις το mindset. Θεωρείς ότι το φίτνες δεν είναι αυτό. Είναι κάτι δεν ξέρω εγώ που το συμβουλεύεις και με ποιο τρόπο ας πούμε. Κι αν, ξέρεις.
Παλιότερα θεωρούσαμε ότι αυτοί οι οποίοι έχουν υψηλές αποδόσεις είναι αυτοί οι οποίοι ξημεροβραδιάζονται πάνω από το λάπτοπ τους, ασχολούνται μόνο με τη δουλειά τους κτλ. Δεν είμαι αυτής της άποψης. Καταρχάς θεωρώ ότι το σώμα μας είναι μια μηχανή. Όπως λοιπόν μια μηχανή χρειάζεται συντήρηση, να την κρατάμε καλοσυντηρημένη, έτσι χρειάζεται να κρατάμε και τον εαυτό μας.
Αν λοιπόν δεν προσέχουμε το σώμα μας, δεν κάνουμε τη γυμναστική μας, δεν προσέχουμε τη διατροφή μας, δεν έχουμε μια καλοσυντηρημένη μηχανή. οπότε για μένα το άλλο κομμάτι δεν είναι βιώσιμο δεν πρόκειται μπορεί να έχουμε υψηλές αποδόσεις και επιδόσεις για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά σίγουρα αυτό δεν είναι βιώσιμο οπότε και για μένα πλέον και μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο κάποτε δεν ήμουνα και εγώ φαν της γυμναστικής δεν ήταν κάτι που το έκανα με διάθεση τώρα το κάνω με διάθεση και το κάνω με την αίσθηση ότι αυτή τη στιγμή επενδύω το χρόνο μου και την ενέργειά μου σε ό,τι πιο πολύ τιμό έχω, στην αυτοφροντίδα μου.
Οκ. Ωραία. Άρα σίγουρα το θεωρείς ένα σημαντικό κομμάτι, γιατί όπως είπες είμαστε σαν μία μηχανή, οπότε ξέρεις πρέπει αντίστοιχα να ασχολούμαστε με τη μηχανή για να μπορεί να είναι, ξέρεις, in the long term. Στο κομμάτι ας πούμε ένας επαγγελματίας, εντάξει, οκ. Πού θέλει να πετύχει, δεν ξέρω εγώ, είναι κάποιος σε μία εταιρεία, Να πάμε να πιο, νομίζω και θα είναι ίσως και περισσότερο κοντά σου αυτό το παράδειγμα, είναι κάποιος, δεν ξέρω εγώ, ένας young manager, ένας supervisor, που ξέρεις έχει και βλέψει να ανέβει πιο πολύ σε μια εταιρεία κτλ.
Και σίγουρα για να χτίσει αυτό πρέπει να του χτίσει το mindset. Είναι κάτι που θα του πρότεινες στο fitness ή στο wellness ή στο rest, π.χ. πέρα από το sleep. Έχεις κάποια που τα θεωρείς αυτά στάνταρ πρέπει να τα κάνεις ή κάποια αν είναι έτσι προτείνω αυτό, αν είναι αλλιώς προτείνω το άλλο. Αν έχεις κάτι. Στάνταρ. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και διαφορετικός.
Αυτό που ταιριάζει σε μένα με τον τρόπο που ταιριάζει σε μένα μπορεί να μην ταιριάζει σε οποιοδήποτε άλλο. Αυτό που έχω να προτείνω σαν στάνταρ πάλι είναι να σταματάω και να κάνω ένα self-check. Πώς αισθάνομαι τώρα. Καταρχάς με αυτά που τρέφομαι νιώθω καλά. Γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν στόχους να πετύχουν, έχουν μια δύσκολη καθημερινότητα.
Βλέπουμε ότι καταλήγουν σαν ένα ξέσπασμα και χωρίς να είναι η δικιά μου ειδικότητα, αλλά καταλήγουν στο φαγητό το συναισθηματικό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάνουμε το καλύτερο ούτε για την ψυχή μας ούτε για το σώμα μας. Άρα λοιπόν αν δω ότι κάνω κάτι τέτοιο πρέπει να σταματήσω και να πω τι μπορώ να κάνω αναλλακτικά, πώς μπορώ αυτό να το διαχειριστώ ή ακόμα και αν χρειάζομαι κάποια υποστήριξη στο κομμάτι της διαχείρισης του άγχους που βιώνω ή οτιδήποτε.
άρα να σταματάμε, να κάνουμε ένα self-check να βλέπουμε ότι πώς αισθανόμαστε αυτό που λέγαμε και πριν, με την ενέργειά μας με τη διάβοια του μυαλού μας νιώθουμε ότι είμαστε σε καλό επίπεδο και είμαστε στην πραγματικότητα και όπως είπα και πριν δεν είναι τόσο ακατόρθωτο να βάλουμε μισή ώρα την ημέρα γυμναστική, άντε να πω μία ώρα, αν τα θεωρούμε υπερβολή μισή με μία ώρα, δεν είναι τίποτα αν σταματήσουμε και δούμε πόσο χρόνο πετάμε στο TikTok media και εδώ είναι θέμα επιλογής θέλω να επενδύσω το χρόνο μου ή θέλω απλά να τον σπαταλίσω.
Εντάξει ωραία. Αυτό είναι βασικά και δύο πράγματα που θα πιαστώ. Το πρώτο είναι πολύ καλό που ανέφερες στο TikTok. Όταν κάποιος λέει δεν έχω χρόνο για κάτι. Εγώ συνήθως η πρώτη ερώτηση που κάνω είναι ανοίξε τηλεφωνώ σου και δες το screen time. Οπότε εκεί βλέπεις αν έχεις χρόνο. Η αλήθεια είναι όμως, εντάξει, για να μην το απλοποιούμε, πολλές φορές είναι ότι, ξέρεις, μπορεί να υπάρχει ο χρόνος, αλλά δεν έχω αυτό, δεν έχω την αντοχή ή δεν έχω τη διάθεση.
Που στην πραγματικότητα είναι ότι μάλλον είναι εξουσιανομένο το νευρικό μας σύστημα. Δηλαδή, μπορεί, ξέρεις, να έχω χρόνο και θεωρητικά να έχω και φυσική, ας πούμε, αντοχή, αλλά δεν μπορεί να δώσει άλλο, ας πούμε. Γιατί ξέρεις, παίρνω πολλές αποφάσεις, έχω πάρα πολύ στρες, κάνω άλλα πράγματα. Πάντως, ακούω πάρα πολύ αυτό το κόμμα του screen time και ότι πολλές φορές το πετάμε το χρόνο.
Πάντως, ακόμα και αν δεν έχω την αντοχή και τα λοιπά, το να βγεις να πας να κάνεις ένα περίπατο και να αναπνεύσεις λίγο οξυγόνο, νομίζω ότι θα βοηθήσει, όπως επίσης και για το κομμάτι της γυμναστικής. Όταν μπεις και ξεκινήσεις και το κάνεις, λίγο όσο μπορείς, αυτό θα σε βοηθήσει. Σε βοηθάει, σε βοηθάει. Απλά εντάξει, είναι πόσο όριο είσαι.
Δηλαδή και εγώ έχω αρχίσει να αντιλαμβάνω πολύ την έννοια του κουράζεται το νευρικό σύστημα. Δηλαδή ξέρεις, ένα είναι η φυσική κούραση, άλλο είναι πνευματική κούραση, είναι άλλο η κούραση του νευρικού συστήματος και μπορεί να μην έχω κουράσει τα άλλα, αλλά με έχει κουρασμένο το νευρικό σύστημα, δεν μπορεί να δώσει. Όμως κρατάω πάρα πολύ αυτό που λες, το κομμάτι του walk, που αντίστοιχα το λέω εγώ.
Ή το της αναπνοής, το οποίο ξεκουράζει το νευρικό σύστημα. 100% μου είναι δύσκολο να πνω. Αλλά ο περίπατος, όχι δεν μπήκα εγώ, μου είναι πολύ δύσκολο. Ωραία, πάντως ο περίπατος είναι χάκ ας πούμε πραγματικά. Εγώ επειδή μιλάω και πάρα πολύ και στους τηλεφωνικτές, Τις συνδυάζω πάρα πολλές φορές και κάνω, ας πούμε, κάνω walk και πολλά βήματα.
Γιατί όντως αυτό βοηθάει πάρα πολύ, ξέρεις, και βγάζει σε ενέργεια. Ναι, επειδή βλέπουμε γενικότερα και υπερβολές. Είμαστε και στην εποχή τώρα που έχουμε πάει πάλι και με το fitness στην άλλη υπερβολή. Δεν είπαμε να πάει κάποιος για πρωτοαθλητισμό. Είπαμε έστω από το τίποτα. Να βάζει κάτι μισή ώρα, ένα περπατάμε. Και ένα τέταρτο. Μπορώ να περπατήσω ένα τέταρτο σήμερα από εκεί που δεν περπατούσα καθόλου.
Πολύ χρήσιμο. Πάρα πολύ χρήσιμο. Ωραία. Λοιπόν, από όταν πάμε τώρα στο κομμάτι life mindset και κάπου είδα σε ένα βίντεο που έλεγες, ξέρεις, όταν πάει κάποιος και ξεκινάει στο management ή supervisor και τα λοιπά, έχει κάποιους ανθρώπους που λέει, σαν αυτόν θα ήθελα να γίνω, ξέρεις, σαν αυτόν θα ήθελα να διοικώ, σαν αυτόν θα ήθελα να είμαι ηγέτης.
Οπότε θέλω να σε ρωτήσω, στα πλαίσια αυτού, εσύ, σαν ποιον ή ποια θα ήθελες να γίνεις ή ποιου τη ζωή θα ζήλευες. In a good way, not in a bad way. Ναι, κατάλαβα. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο για να είμαι ειλικρινής. Παίρνω όμως στοιχεία που παρατηρώ. Πες μας από κάποια στοιχεία. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να βλέπω ανθρώπους οι οποίοι έχουν καλοσύνη.
Ένα πολύ σημαντικό πράγμα για τη δική μου ψυχή είναι η καλοσύνη. Οπότε μου αρέσουν οι άνθρωποι που όσο ψηλά και αν φτάνουν λειτουργούν με καλοσύνη. Επίσης μου αρέσει να είμαστε ένα καλό παράδειγμα με τον τρόπο που λειτουργούμε Τι σημαίνει αυτό Σημαίνει ότι το εξής Όπως όλοι μας και εγώ στη ζωή μου και την επαγγελματική ζωή Έχω συνυπάρξει με leaders και managers μόνο Λίτερς οι οποίοι για μένα μου ενεργοποιούσαν την παρακίνηση και την όρεξη να θέλω να κάνω περισσότερα πράγματα Και ναι ήθελα για παράδειγμα να τους μοιάσω στον τρόπο που λειτουργούσαν Άνθρωποι οι οποίοι είχαν και αυτοί ένα υπόβαθρο σαν εμένα ξεκίνησαν από το μηδέν Δεν ξέχασαν ποτέ από που ξεκίνησαν Είχαν πάντα μια ευκαιρία να δώσουν σε αυτόν ο οποίος φαινόταν ότι θα μπορούσε να την αξιοποιήσει και έτσι δείχνανε ότι τα είχαν καλά με τον εαυτό τους.
Σιγά σιγά χτίζανε λοιπόν σταθερά του τι τους αρέσει και τι δεν τους αρέσει. Για μένα λοιπόν αυτό είναι ένα πρότυπο ανθρώπου. Να έχει ένα βίο με ήθος, με καλοσύνη, να μην εγκαταλείπει εύκολα και να ξέρει πότε πρέπει να εγκαταλείψει να μην είναι αυτός ο σκοπός αυτός και φυσικά να το νοιάζει να δώσει και σε άλλους ανθρώπους, να θέλει να κάνει καλό και για άλλους και όπου μπορεί αυτό που ίσως και ο ίδιος όταν δεν το έχει και το χρειαζόταν και τώρα το έχει να το μοιράσει.
Αυτό για μένα είναι ένα πρότυπο. Ωραία, τέλεια, πολύ καλό Τελευταία ερώτηση Είδα κάπου που έκανες Μια βίντεο συνέντευξη Μάλλον από το γραφείο σου και τα λοιπά Και είχες δύο έτσι μικρά Σαν πλακάτι έτσι μικρά στον τοίχο Και ένα από αυτά έγραφε Το ένα από τα δύο δηλαδή Never ever give up Αυτή για μένα είναι Είναι πολύ σημαντική η φράση Δηλαδή οι δύο φράσεις που λέω είναι Work hard and never quit Οπότε μου δίνει πάρα πολύ και ήθελα να σε ρωτήσω τι σημαίνει για σένα το never ever give up και γιατί το έχεις σαν ένα από τα δύο και κάτι που το δείχνεις έτσι προς τα έξω.
Αυτό το έχω βασικά για να το κοιτάζω εγώ για να μην λυκρινείς. Αυτά που έχω στο δίχο μου είναι για μένα. Είναι πρώτα για σένα, σωστά. Το never ever give up για μένα έχει το εξής. Όπως λέγαμε πριν, ολονών οι ζωές και η καθημερινότητα δεν έχουν μόνο επιτυχίες έχουν πάρα πολλές αποτυχίες ταυτόχρονα. Και ειδικά όταν είσαι και αυτοδημιουργητός, πρέπει έτσι να στηριχτείς τις δικές σου δυνάμεις, τους δικούς σου πόρους κτλ.
Κάποιες φορές μπορεί να δείχνουν ότι πάνε να σε λυγίσουν. Ακεί λοιπόν κοιτάζω στο Never Ever Give Up για να μην λυγίσω ή τουλάχιστον για να του δώσω την ευκαιρία να το προσπαθήσω μέχρι εκεί που θα είναι υγιές και λειτουργικό. τώρα εκεί έρχεται ένα άλλο ωραίο πόφθεγμα που είναι το διάλεξε τις μάχες σου όταν δηλαδή κάτι δεν αξίζει το βλέπεις ότι ξέρεις τι δεν είναι αυτός ο σκοπός και ο τρόπος αυτός το never ever give up μετά τι έχει να κάνει ότι ξέρεις τι συνεχίζεις τη ζωή σου δεν την παρατάς αυτός ήταν ένας υποστόχος το προσπάθησες το αξιοποίησες μέχρι εκεί που μπορούσες να το αξιοποιήσεις αν βλέπεις ότι τελικά δεν είναι μια καλή επιλογή όπως λέω στο πρώτο μου βιβλίο πάντα έχεις την επιλογή να αλλάξεις την επιλογή το θέμα είναι να μην τα παρατάς από τη ζωή γενικώς πολύ σωστό και μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η διάκριση γιατί πολλές φορές περιεδευόμαστε με το never quit και never give up και λέει, ξέρεις, πάω κάτι λάθος πηγαίνω έτσι και χτυπάω λίγο στον τοίχο
εγώ δεν τα παρατήσω, θα πάω μέχρι να το σπάσω στον τοίχο όχι, μάλλον ξέρεις πρέπει να στρίψεις ή πρέπει να βρεις κάτι άλλο αλλά πρέπει να είσαι ακόμα στο παιχνίδι δεν πρέπει να τα παρατηρήσεις από το παιχνίδι ωραία, συμφωνούμε και νομίζω από τα βασικά πράγματα έτσι πρέπει να μας μείνουν είπαμε πάρα πολύ ωραία πράγματα και Βαλυτίνα σε ευχαριστώ πάρα πολύ και εγώ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
