Γιάννης Κοτιλέας: Μια ζωή στην… κόψη του χιονιού – Η μαγεία του να ανήκεις στην παρέα του βουνού
ΒΑΘΟΣ ΨΥΧΗΣ - Act for EarthΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο 25o επεισόδιο του Act for Earth-The Podcast, «Ιστορίες από τα βάθη της ψυχής», η Λέτα Γκαρέτσου συζητά με το Γιάννη Κοτιλέα, επαγγελματία στον τουριστικό και χιονοδρομικό κλάδο.
Μια κουβέντα, που ταξιδεύει στον χρόνο, ανακαλύπτοντας τις ρίζες της χιονοδρομίας και την εξέλιξή της από μέσο επιβίωσης σε άθλημα ελευθερίας.
Ο Γιάννης μοιράζεται την εμπειρία του από τα ελληνικά βουνά, εστιάζοντας στο Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, ενώ αναλύει την «επόμενη μέρα» του κλάδου: Πόσο απειλεί η κλιματική κρίση το χιόνι μας και πώς προσαρμόζονται τα χιονοδρομικά κέντρα στα νέα δεδομένα;
Εξερευνούμε τη διαφορά ανάμεσα στην ασφάλεια της πίστας και την άγρια γοητεία του ορειβατικού σκι, αλλά πάνω από όλα, στεκόμαστε στον ρομαντισμό που μένει αναλλοίωτος. Μιλάμε για τις παρέες του βουνού, τις στιγμές στο καταφύγιο και το μοναδικό δέσιμο των ανθρώπων που μοιράζονται το ίδιο πάθος για τις χιονισμένες πλαγιές.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ακούτε τα podcast του CNN Greece. Ευχαριστώ πολύ που ήρθες. Εγώ ευχαριστώ, Λέντα μου, για την πρόσκληση. Είναι μεγάλη χαρά να βρίσκομαι εδώ και είναι και πάρα πολύ σημαντικό αυτό που κάνεις όλο αυτόν τον καιρό, δίνοντας βήμα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που εκπέμπουν σε αυτή τη συχνότητα, να μοιράζονται τις απόψεις τους.
Θέλω πριν ξεκινήσουμε να μου πεις δύο λόγια για σένα. Πώς ξεκίνησες, πότε ήρθες πρώτη φορά σε επαφή με το βουνό και τι γνώσεις έχεις πάνω σε αυτό. Η ενασχόλησή μου με τις δραστηριότητες της χιονοδρομίας αλλά και τις δραστηριότητες της φύσης ξεκινούν από μικρή ηλικία με βασικό έναυσμα της μικρές πιο αθώως τότε εκδρομές που κάναμε οικογενειακά ουσιαστικά η μεγάλη αγάπη του πατέρα μου για το βουνό και τη θάλασσα είναι αυτή που και εμένα σιγά σιγά με οδήγησε να ασχοληθώ με αυτά και αργότερα να γίνουν η δουλειά μου, η ζωή μου και ουσιαστικά να γεμίζουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου 365 μέρες του χρόνου.
Δεν είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος απλά πηγαίνει στο βουνό, παίρνει κόσμο χωρίς να έχει τις γνώσεις. Είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος, αν δεν κάνω λάθος, έχεις εκπαιδευτεί και στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Θες να μου μιλήσεις λίγο για τις σπουδές σου σε εισαγωγικά. Ναι, έτσι η μικρή αναδρομή ξεκινάει από την ηλικία των 9, όταν ξεκινήσαμε και πηγαίναμε αυτές τις διάφορες εξορμήσεις με το σχολείο.
Εκεί γνώρισα τη δραστηριότητα της χιονοδρομίας. λίγα χρόνια αργότερα καθώς ο πατέρας μου ασχολούταν πολύ έντονα με την αυτόνομη κατάδυση ξεκίνησα τις εκπαιδεύσεις μου σαν αυτοδίτης στα 18 μου ήμουν ήδη εκπαιδευτής αυτόνομων καταδύσεων και πέρασα στη Γυναστική Ακαδημία όπου αποφύτισα με ειδικότητες χιονοδρομίας και θαλασσίου σκι και από τότε ήταν πια ξεκάθαρο για μένα ότι αυτό το αντικείμενο των υπαίθριων αθλητικών και τουριστικών δραστηριοτήτων ήταν αυτό που ήθελα να ακολουθήσω.
Έτσι με το που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου εδώ έφυγα για τον Καναδά για δύο χρόνια ολοκληρώνοντας εκεί ένα πρόγραμμα Adventure Management, οργάνωση και δίκηση υπαίθριων δραστηριοτήτων και λαμβάνοντας διάφορες πιστοποιήσεις και γύρω από τη χιονοδρομία, σαν εκπαιδευτής χιονοδρομίας αναγνωρισμένος από την Καναδική Ομοσπονδία, οδηγός σκι και tail guide, αλλά και οδηγός θαλασσίου καγιάκ και εκεί απέκτησα και μια μεγαλύτερη και πιο ολοκληρωμένη άποψη σχετικά με το σκαρφάλωμα, την αναρήξη, αλλά και το ριβατικό σκι.
Θέλω να πάμε στο κομμάτι της χιονοδρομίας και να κάνουμε έτσι μια αναδρομή. Πώς από μέσο μετακίνησης τα παλιά χρόνια ή ένα σπορ πιο ελιτίστικο για πολλούς είτε από τις ταινίες είτε από χιονοδρομικά στις άλπεις έχει γίνει ένα παγκόσμιο κίνημα που προσφέρει στον κόσμο το αίσθημα της ελευθερίας. Ναι, πολύ ωραία ερώτηση. Πράγματι η χιονοδρομία ξεκινά σαν μέσο μετακίνησης στις νορβηγικές χώρες ή μόνο στις καδυναμικές χώρες γενικότερα και αργότερα σαν δραστηριότητα παίρνει μια λίγο πιο λυτίστικη μορφή καθώς ακόμα και σήμερα είναι μια κοστοβόρα δραστηριότητα περιέχει μέσα της έντονα το ταξίδι, τον εξοπλισμό και φυσικά στις αρχές της δεκαετίας του 30-40 μπαίνει και στα αγωνίσματα, στα χειμερινά αγωνίσματα.
Στις μέρες μας δεν θεωρώ πια ότι είναι τόσο ελιτίστικο. Η πρόσβαση στα βουνά έχει διευκολυνθεί μέσα σε όλη αυτή την παρόντα των χρόνων και η έννοια του ταξιδιού επίσης. Ακόμα ωστόσο υπάρχουν κάποιες ίσως δυσκολίες που μπορεί να κατατάσσουν αυτήν την δραστηριότητα στις λίγο πιο ιδιαίτερες, λίγο πιο απαιτητικές. Είναι πολλές οι συνιστώσεις που πρέπει να λειτουργήσουν σωστά, να συνδράμουν, προκειμένου κάποιος να την απολαύσει και μέσα σε αυτές σίγουρα είναι το κομμάτι, όπως είπαμε, της μετακίνησης του ταξιδιού, του να βρεις τις συνθήκες, αλλά από εκεί και πέρα όλος ο εξοπλισμός και η διαρκής ενασχόληση, η συνεχόμενη ενασχόληση που πρέπει να έχεις με το αντικείμενο, προκειμένου να μπορείς να το υλοποιείς με ασφάλεια.
Ζούμε σε μία χώρα που είναι γνωστή για τη θάλασσα, αλλά νομίζω από άκρη σε άκρη πλαισιώνεται από βουνά. Κατά πόσο το εκμεταλλευόμαστε αυτό Πράγματι το ανάγλυφο της Ελλάδας είναι εντυπωσιακό Τα τελευταία χρόνια έχει εντυπωσιάσει και ανθρώπους από το εξωτερικό Είναι μια χώρα περιεργεισμένη από ακτές Ωστόσο αν παρατηρήσουμε προσεκτικά το γεωμορφολογικό χάρτη θα δούμε ότι είναι μια ορεινή χώρα έτσι κάποια νούμερα ενδεικτικά πάνω από 40 ορεινοί όγκοι έχουν κορφές άνω των 2.000 μέτρων και μέχρι και πριν από λίγα χρόνια ήμασταν μια χώρα η οποία στο τόσο μικρό της μέγεθος είχε 18 χιονοδρομικά κέντρα και εκατοντάδες κορφές που οι άνθρωποι μπορούν να τις απολαύσουν χιονισμένες για πάνω από τρεις μένες το χρόνο Σε αυτό το πλαίσιο θα πω ότι θεωρώ ότι εκμεταλλευόμαστε οι άνθρωποι σαν μονάδες Αυτόν τον ορεινό χαρακτήρα Είναι αρκετά μεγάλο τα τελευταία χρόνια το νούμερο των ανθρώπων που βρίσκονται στα βουνά Και για πεζοπορία και για ορειβασία και για να ρίξει και για χιονοδρομία
και τελευταία πιστεύω ότι τον εκμεταλλευόμαστε αρκετά καλά και σαν ένα τουριστικό προϊόν. Σίγουρα στο κομμάτι της τουριστικής ανάπτυξης έχουμε ακόμα πολύ δρόμο καθώς εδώ και πάρα πολλά χρόνια όλο το ενδιαφέρον του μηχανισμού ήταν στο καλοκαιρινό τουρισμό. Ωστόσο γίνονται πολύ σημαντικά βήματα τα τελευταία χρόνια Και από μεμονωμένους ανθρώπους, ιδιώτες Αλλά τώρα σιγά σιγά τελευταία και από μέσω κάποιων διεθνών διοργανώσεων αθλητικών Αλλά και μια σχετική στήριξη που σιγά σιγά υπάρχει από τις περιφέρειες για αυτές Αυτή τη στιγμή για πόσα ενεργά χιονοδρομικά κέντρα μιλάμε Αυτό είναι μια ωραία ερώτηση όπου μέσα στην απάντησή της υπάρχει ένα λυπηρό στοιχείο το λυπηρό στοιχείο είναι ότι κάθε χρόνο δεν ανοίγουν όλα τα χιονοδρομικά της χώρας πριν από μερικά χρόνια είχαμε 18 χιονοδρομικά νομίζω αυτή τη στιγμή λειτουργούν περίπου τα 13 με 14, 15 κάποιες χρονιές ανάλογα με τις χιονοπτώσεις και φυσικά ανάλογα και με τις διαχειριστικές συνθήκες.
Στην Ελλάδα έχουμε καταφέρει να έχουμε μια δική μας ελληνική χιονοδρομική κουλτούρα ή απλώς αντιγράφουμε τις Άλπεις. Στην Ελλάδα έχουμε ένα μαγικό τρόπο να δημιουργούμε κουλτούρα δική μας γύρω από το κάθε τι. Και με αυτόν τον τρόπο δημιουργήσαμε και μια δική μας κουλτούρα στη χιονοδρομία. Η κουλτούρα είναι κάτι το οποίο δημιουργείται από ανθρώπους, επομένως πάντα περιλαμβάνει στοιχεία του τόπου από τον οποίο προέρχονται οι άνθρωποι αυτοί και έτσι και στην Ελλάδα έχει τις δικές της ομορφιές χιονοδρομία, τη δική της κουλτούρα, τους δικούς της πρωτότυπους και πανέμορφους τρόπους να εκφράζει όποιον ασχολείται με αυτήν.
Και αυτό που θέλω να πω είναι ότι ένα μεγάλο πλεονέκτημα είναι οι εναλλαγές που συναντάει κάποιος. Οι εναλλαγές από το πόσο εύκολα μπορείς να βρεθείς από το επίπεδο της θάλασσας σε μια κορφή, οι εναλλαγές όπου οι ίδιες οι συνθήκες χιονοδρομίας βρίσκονται στους διάφορους τόπους εξαιτίας της απότομης μεταβολής της θερμοκρασίας και των συνθήκων και οι εναλλαγές σε όλο το φάσμα.
Κάποιος καθώς ξεκινάει μια εκδρομή για το βουνό ουσιαστικά κάθε φορά πρενάει μέσα από τέσσερις εποχές. Στον κόσμο της πεζοπορίας και της ορειβασίας συναντάς πάρα πολλούς ξένους Οικογένειες, σόλο ανθρώπους που έρχονται στον Όλυμπο, στην Πίνδο να περπατήσουν τα μονοπάτια Ισχύει αυτό στα χιονοδρομικά Αυτό αρχίζει με τη σειρά του σιγά σιγά να εμφανίζεται και στα χιονοδρομικά ωστόσο εδώ και αρκετά χρόνια πολύ πιο έντονα έχει εμφανιστεί σε βουνά που δεν έχουν χιονοδρομικά μέσα από τη δραστηριότητα του ορειβατικού σκι όπου οι λάτρεις της συγκεκριμένης δραστηριότητας επιλέγουν πιο εξωτικές, σιγά σιγά εναλλακτικές πιο ιδιαίτερες τοποθεσίες και έτσι τα τελευταία χρόνια μέσα από μια σημαντική προσπάθεια μιας ομάδας ανθρώπων να αναπτύξουν την δραστηριότητα του ριβατικού σκι όπου είχα την τύχη να είμαι μέρος της ομάδας αυτής, αρχίζουμε στα βουνά και βλέπουμε πολλούς ανθρώπους από το εξωτερικό και μεγάλα groups.
Θα δώσω έτσι ένα μικρό στοιχείο και θα μιλήσουμε και λίγο αργότερα εκτενέστερα. γέρισα μόλις από τη διοργάνωση του Πιέρα Κρέτα όπου είχαμε έναν αγώνα ερβατικού σκι τον νοτιότερο αγώνα ερβατικού σκι στην Ευρώπη με 100 διεθνείς συμμετοχές από 16 διαφορετικές χώρες Στην Κρήτη Πόσες μέρες Ο αγώνας γίνεται μία μέρα, Σάββατο Ωστόσο η ομάδα στη σημάδος χάραξης του αγώνα βρίσκεται και αρκετές μέρες πιο πριν και πλέον μιλάμε για ένα πρωτόγνωρο, μοναδικό και απολαυστικό χιονοδρομικό φαινόμενο.
Επειδή για πολλούς νομίζω ότι είναι καταλαβίστικη η συζήτηση του ορειβατικού, θέλω λίγο να μου κάνεις τη διάκριση ανάμεσα στο σκι εντός πίστας και το ορειβατικό που λέμε. Και βέβαια το σκι εντός πίστας είναι ή αλλιώς το αλπικό σκι, όπως έχει καθιερωθεί σαν όρος στην Ελλάδα, είναι το σκι το οποίο γίνεται σε οριοθετημένες πλαγιές, οι οποίες έχουν υποστεί μια συγκεκριμένη επεξεργασία, μια διάστρωση χιονιού.
Κάποια ειδικά μηχανήματα, τα διαστρωτικά μηχανήματα των πιστών, έχουν στρώσει αυτές τις πίστες έτσι ώστε να είναι σωστά πατημένες κελίες και να μπορεί ο κόσμος να τις κατέβει με άνεση. Όσο περνούσαν τα χρόνια υπήρχε μια έμφυτη τάση των χιονοδρόμων να θέλουν να βγουν εκτός ορίων Πρώτα εκτός ορίων της πίστας και αργότερα εκτός ορίων των χιονοδρομικών Και το οξύμορο είναι ότι μέσα από αυτήν την ανάγκη επέστρεφαν στην αρχική μορφή της χιονοδρομίας η οποία ήταν χιονοδρομία σε απάτητες πλαγιές εκτός χιονοδρομικών κέντρων.
Ως μέσο μετακίνησης. Έτσι λοιπόν είναι μια βασική προϋπόθεση για να κινηθείς εκτός πίστας, να εξασκηθείς μέσα στην πίστα, ωστόσο η δραστηριότητα της χιονοδρομίας έχει αυτή την γοητεία του να είναι ανεξάντλητη. άντλητη. Όσα χρόνια και ανασχολείσαι με αυτήν, μπορείς καθημερινά να βελτιώνεσαι. Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που χιονοδρομούν για πάνω από 70-80 χρόνια.
Από τα πρώτα παιδικά τους χρόνια μέχρι και τις τελευταίες μέρες πριν αφήσουν το μάθο του το κόσμο. Και διαρκώς εξελίσσονται. Έτσι λοιπόν όταν κάποιος θέλει να βγει εκτός ορίων χιονοδρομικού, είτε αυτό μπορεί να το κάνει χρησιμοποιώντας κάποιο αναβατήρα που θα τον οδηγήσει σε μια off-piste διαδρομή είτε να κινηθεί εξ αρχής σε έναν ορεινόγκο που δεν έχει ονοδρομικό κέντρο τοποθετώντας κάποιες ειδικές μεμβράνες που ονομάζονται φόκες κάτω από τα πέδυλά του ή τη σανίδα του και με αυτόν τον τρόπο να ανέβει το βουνό και να το κατέβει με ιδίες δυνάμεις.
Νομίζω ότι ενέχει έναν ρομαντισμό το να κάνεις μια διαδρομή πρώτος κάπου που δεν είναι υπεπατημένη ή κάπου που δεν είναι στρωμένη πίστα Υπάρχουν όμως κίνδυνοι σε όλο αυτό Ενέχει πράγματι ένα ρομαντισμό και μια πρόκληση το να κινείσαι σε μέρη όπου ελάχιστοι άνθρωποι έχουν βαδίσει πριν από σένα ή ακόμα και σε μέρη που είσαι ο πρώτος που βρίσκεσαι εκεί με τα ορειβατικά σου σκι και κατεβαίνεις σε αυτές τις απάντητες πλαγιές.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχει μια εκπαίδευση η οποία προκειμένου να είναι ολοκληρωμένη μπορεί να διαρκέσει και αρκετά χρόνια αυτή η διαδικασία της εκπαίδευσης και σταδιακά να βρίσκεσαι πάντα στο περιβάλλον το οποίο μπορείς να διαχειριστείς. Στην αρχή θα κινηθούμε έξω από τα όρια μιας πίστας την οποία έχουμε κατέβει αρκετές φορές.
Στη συνέχεια θα απομακρυνθούμε λίγο παραπάνω αλλά διατηρώντας σαν επιλογή της τοποθεσίας κλήσεις τις οποίες να έχουμε κατέβει προηγουμένως και στο κομμάτι της πρόσβασης όλη αυτή η διαδικασία της εκπαίδευσης είναι απαραίτητη γιατί μαθαίνεις να χρησιμοποιείς και νέα εργαλεία. Όταν μπαίνουμε για παράδειγμα σε ένα παγωμένο τερέν, όπως ήδη γνωρίζεις, πρέπει να φορέσουμε κραμπόν στα πόδια ή ακόμα και κραμπόν στα πέδιλά μας ή στις ανίδα μας προκειμένου να προωθηθούμε.
στη συνέχεια στο κομμάτι της κατάβασης και εκεί υπάρχει η πιθανότητα να χάσουμε κάτι το οποίο ήδη έχουμε και αυτό είναι και ο ορισμός του ρίσκου ότι ρισκάρουμε στην απώλεια κάτι το οποίο είναι και κτημένο για παράδειγμα στο να χτυπήσουμε ένα πόδι ή να ενεργοποιήσουμε κάποια χιονοστιβάδα Επομένως σε αυτές τις περιπτώσεις αρχίζουμε πλέον να είμαστε προετοιμασμένοι με υλικά και εργαλεία που θα μας βοηθήσουν να ανταπεξέλθουμε σε κάποια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα με ένα αρκετά δύσβατο και απαιτητικό ανάγλυφο όπου δεν υπάρχουν και μηχανισμοί διάσωσης σε αυτά τα σημεία. Προφανώς αυτό θα το έχετε ξανασυζητήσει και άλλες φορές εδώ στις όμορφες συνεντεύξεις αυτές, αλλά στη χιονοδρομία και στο ριβατικό σκι αποτελεί ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα γιατί σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του βουνού μπορείς να καλύπτεις με σημαντική ταχύτητα πολύ μεγάλες αποστάσεις και ανάβαση και κατάβαση.
Φαντάζομαι ότι όταν κάποιος αρχίζει να συζητάει αυτό το off-piste που λέμε Αν δεν είναι προχωρημένος και είναι κάποιος ο οποίος κάνει τα πρώτα του βήματα Πέραν της τεχνικής, της κατάβασης, της ανάβασης, του χειρισμού κτλ Αυτό που πρωτίστως πρέπει να γνωρίζει είναι να διαβάζει το βουνό έτσι δεν είναι Για να είναι ασφαλής Ναι, πολύ σωστά Και αυτός είναι και ο λόγος που αναφέραμε προηγουμένως ότι αυτή η διαδικασία απαιτεί χρόνια πολλές φορές, γιατί το να φτάσεις στο σημείο να μπορείς να διαβάζεις τις συνθήκες και το βουνό, να αξιολογείς τους κινδύνους και να δημιουργείς την κατάλληλη για εσένα και την ομάδα διαδρομή, είναι κάτι που έρχεται με την εμπειρία.
Ωστόσο η εξάσκηση και η βελτίωση στις τεχνικές κατάβασεις αυτές κατά αυτές Έρχεται μέσα από την προπόνηση σε χιονοδρομικά κέντρα και σε πατημένες πίστες Κινείσαι περισσότερο από το μεσοχρόνο στα χιονοδρομικά Συναντάς έτσι νέους ανθρώπους, παρέες που τους βλέπεις ότι δεν είναι έμπειροι στο βουνό Ίσως είναι η δεύτερη, τρίτη φορά Ότι έχουν κάνει μια κατεβασιά, δύο κατεβασιές Και στην τρίτη Η συζήτηση που θα κάνουν είναι Λαμωρέ πάμε τώρα εκτός πίστας, είναι ωραίο το χιόνι Τι θα πάθουμε, θα κατεύουμε Πραγματικά υπάρχουν αρκετές τέτοιες παρέες Και Δεν σου κρύβω ότι Υπάρχει και σε αυτή την περίπτωση Ένας ρομαντισμός Και μια Βλέπουμε την έννοια την ανάγκη των ανθρώπων να βγουν εκτός ορίων πολλές φορές μπορεί να μιλάμε εδώ για όρια χιονοδρομικού κέντρου και πιστών γιατί έτσι νιώθουν ότι βρίσκονται κάπου που δεν βρίσκεται όλος ο κόσμος ωστόσο αργά ή γρήγορα από μόνοι τους αντιλαμβάνονται και αυτό είναι κάτι πολύ θετικό ότι το σκι εκτός πίστας το free ride σκι και snowboard
απαιτούν εκπαίδευση. Έτσι συναντάμε πάρα πολύ συχνά ανθρώπους να ταλαιπωρούνται για αρκετό χρονικό διάστημα σε συνθήκες εκτός πίστας και μόλις κάνουν δύο μαθήματα με έναν δάσκαλο ή βγουν στο βουνό με κάποιον επαγγελματία οδηγό βουνού αμέσως να αλλάζει η αντίληψή τους και φυσικά και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις συνθήκες εκτός πίστας.
Ναι γιατί νομίζω ότι είναι πάρα πολύ λεπτή γραμμή του πάω να ξεπεράσω λίγο τα ωριά μου χωρίς να έχω γνώσεις απ' το ότι απλά δεν ξέρω ότι έχω άγνοια κινδύνου. Ναι, ναι, ακριβώς. Η άγνοια κινδύνου είναι ένα σημαντικό πρόβλημα η επαγρύπνηση του κόσμου γύρω από τα ζητήματα ασφάλειας είναι κάτι που όλοι οι επαγγελματίες του βουνού και της χιονοδρομίας οφείλουμε να έχουμε σαν προτεραιότητα με κάθε ευκαιρία που μας δίνεται και έτσι με αυτόν τον τρόπο η διαδραστηριότητα εξελίσσεται.
Σε αυτούς που θέλουν να εντάξουν την χιονοδρομία στη ζωή τους σαν χόμπι τι θα έλεγες ότι είναι τα πέντε, τέσσερα, τρία βασικά πράγματα που πρέπει να θυμούνται και να κουβαλάνε πάντα μαζί τους ως κανόνες ασφαλείας. Θα επιλέξω να αρκεστώ σε ένα το οποίο είναι να αφιερώσουν χρόνο σε όλα τα στάδια αυτής της εξελικτικής διαδικασίας για τη δραστηριότητα που αγαπούν, να αφιερώσουν χρόνο στην εκπαίδευση.
Το κάθε διαφορετικό στάδιο έχει τα δικά του μυστικά, τα οποία είναι απαραίτητα προκειμένου κάποιος να μπορεί να κάνει αυτή τη δραστηριότητα για πάντα. Θεωρείς ότι είναι απαραίτητο όμως να περάσει κάποιος τη φάση του Παίρνω δάσκαλο, μπαίνω σε ένα γκρουπ, μαθαίνω πέντε πράγματα. Ναι, ναι. Είμαι απόλυτος αυτό. Είναι από τα λίγα πράγματα στα οποία είμαι απόλυτος στη ζωή μου.
Αυτό είναι ένα από αυτά. Το βουνό θέλει μια σοβαρή αντιμετώπιση, θέλει εκπαίδευση σε όλα τα στάδια του. Συνεχώς ο εξοπλισμός, οι διαδικασίες εξελίσσονται. Υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνουν 12 μήνες το χρόνο στα βουνά και ασχολούνται με την βελτίωση αυτών των διαδικασιών. Υπάρχουν σωματεία οδηγών βουνού, υπάρχουν εκπαιδευτές που κάθε χρόνο βελτιώνουν τις διαδικασίες τους.
Υπάρχουν πιστοποιημένοι πλέον εκπαιδευτές για όλα τα αντικείμενα σε σχεδόν όλα τα χειροδρομικά κέντρα. και νομίζω ότι η βασική προτεραιότητα όλων μας είναι να διαφυλάξουμε τον εαυτό μας σε πρώτη φάση από κάποιο ατύχημα, το οποίο θα μας θερήσει τη δυνατότητα να κάνουμε τη δραστηριότητα που αγαπάμε μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Νομίζω ότι κάθε χρόνος τώρα που περνάει όταν πηγαίνεις σε χεινοδρομικό βλέπεις όλο ένα και περισσότερα παιδάκια και πολύ μικρής ηλικίας να ξεκινάνε είτε σκι είτε snowboard. Ισχύει αυτό. Ισχύει, επειδή αυτά τα τελευταία χρόνια της ζωής μου πηγαίνω και εγώ στο χιονοδρομικό συνεχώς με τα παιδιά μου Ίσως έτσι έχω μια μεγαλύτερη ευαισθησία σε αυτό και ίσως να το παρακολουθώ λίγο περισσότερο είναι πάρα πολλά τα παιδιά που πηγαίνουν στο χιονοδρομικά κέντρα για να ασχοληθούν με αυτές τις δραστηριότητες.
Τα περισσότερα από αυτά, ειδικά στα δύο μεγάλα χιονοδρομικά που βρισκόνται κοντά στην Αθήνα, στον Πανασσό και στα Καλάβρδα, τα περισσότερα παιδάκια που βλέπεις το κάνουν περιστασιακά, έρχονται δηλαδή για ένα Σαββατοκύριακο με τους γονείς τους σαν εκδρομή. Στην Βόρεια Ελλάδα παρατηρούμε ένα διαφορετικό φαινόμενο, καθώς εκεί υπάρχει χιονοδρομική κουλτούρα για περισσότερα χρόνια, λόγω κλίματος περισσότερο.
Στα χιονοδρομικά της Βορείου Ελλάδος βλέπεις εκατοντάδες παιδάκια, συλλόγους, τα οποία βρίσκονται κάθε Σαββόντο Κυριακού στο βουνό, με προπονητές και με αυτόν τον τρόπο εξελίσσουν, αναπτύσσουν, ενισχύουν όλη αυτή την χιονοδρομική κοινότητα. Εδώ λοιπόν για τα χιονοδρομικά των Καλαβρίτων και του Παρνασσού υπάρχει έτσι ένα μικρό παράπονο ότι δεν έχουμε πολλά παιδάκια που να το κάνουν συστηματικά.
Υπάρχουν συλλόγοι που κάνουν εξαιρετική δουλειά, ωστόσο συγκριτικά τα νούμερα της Βορρείου Ελλάδος με της Νοτίου απέχουν σημαντικά. Να σε ρωτήσω κάτι, αυτό το κομμάτι με τους συλλόγους λύνει τα χέρια και σε οικογένειες που δεν έχουν την οικονομική άνεση. Και βέβαια λύνει τα χέρια σε κάποιες περιπτώσεις. Δεν σημαίνει ότι κμηδενίζει τα έξοδα, γιατί πάντα υπάρχουν τα έξοδα του εξοπλισμού και της μετακίνησης κλπ.
Ωστόσο οι σύλλογοι κάνουν πιο εύκολη αυτή τη διαδικασία γιατί λειτουργούν σαν μικροδοσκοπικοί οργανισμοί διατηρώντας με κάθε δυνατή προσπάθεια το κόστος χαμηλό και ουσιαστικά όπως όλοι οι αθλητικοί σύλλογοι δημιουργούν και έναν κύκλο. Το παιδάκι θα μπει σιγά σιγά σε μεγαλύτερες κατηγορίες ενδεχομένως να γίνει αθλητής στη συνέχεια μέσα από την αγάπη που έχει δημιουργηθεί για αυτό το άθλημα θα γίνει συνοδός και ενδεχομένως αύριο μεθαύριο προπονητής Και ξέρεις σε ρωτάω γιατί νομίζω είναι κλασική ερώτηση που θα την ακούς και εσύ συχνά από γονείς ότι ρε σύ Γιάννη εγώ τα βγάζω πέρα τόσο δύσκολα μου λες να έρθω Σαββατοκύριακο να κάνουν σκι τα παιδιά μου Βενζίνες, σκι-πα, ξενοδοχείο για να μείνει όλη η οικογένεια Δηλαδή ίσως θα έπρεπε να υπάρχει και ένας άλλος δρόμος ώστε να μπορεί το παιδί να πηγαίνει πιο αυτόνομο για να κάνει την προπόνησή του Αυτό που περιγράφεις Λέτα τώρα είναι ουσιαστικά και ο λόγος για τον οποίο ανέφερα την δραστηριοποίηση περισσότερων συλλόγων
στα δύο μεγάλα χιονοδρομικά κέντρα που είναι κοντά στην Αθήνα. Όσο υπάρχουν σύλλογοι και άνθρωποι που παλεύουν με αληθινή αγάπη για την ανάπτυξη αυτής της δραστηριότητας τόσο περισσότερος κόσμος θα μπορεί να βγαίνει προς τα έξω. Επομένως δίνεται μία αφορμή, έτσι σε αυτήν εδώ την όμορφη κουβέντα, να πούμε στους νέους ανθρώπους που βγαίνουν τώρα ως προπονητές, εκπαιδευτές ή στους ανθρώπους που αγαπούν αυτήν την δραστηριότητα, να ασχοληθούν σοβαρά με αυτήν.
Να κοιτάξουν και λίγο την κοινωνική πλευρά αυτού του πράγματος και όχι μόνο το επαγγελματικό ή το προσωπικό κομμάτι. Είσαι ιδιοκτήτη, δημιουργός της Way Out Adventures. Θες να μου μιλήσεις λίγο για αυτή την ομάδα. Η Way Out Adventures είναι μια εταιρεία που δημιουργήσαμε πριν από 10 χρόνια Περάσανε πολύ γρήγορα ομολογώ Είναι μια εταιρεία που σαν κύριο όραμά της έχει να προάγει την ασχόληση των ανθρώπων με τις υπέθεες δραστηριότητες ασχολούμαστε και με καλοκαιρινές δραστηριότητες καταδύσεις και μη μηχανοκίνητα θαλάσσια σπορ αλλά ασχολούμαστε και με χειμερινές δραστηριότητες χιονοδρομικές μάλιστα έχω την τύχη μέσα από αυτή την εταιρεία και την δραστηριοποίηση της όλα αυτά τα χρόνια να μπορέσω να εργαστώ σε πολλές διαφορετικές πτυχές και κλάδους της χιονοδρομίας.
Είχα την τύχη για αρκετά χρόνια να συνοδεύω ομάδες σε διαδρομές εντός και εκτός πίστας σε κάποια ski camp που διοργανώναμε με τον Γιώργο τον Κλαουδάτο από το 2014 και μετά και να παρέχουμε εκπαίδευση για την μετάβαση των ανθρώπων από το σκι εντός πίστας στο σκι εκτός πίστας όπως συζητήσαμε. Έχουμε ταξιδέψει σε πάρα πολλά όμορφα μέρη του κόσμου με αφορμή τη χιονοδρομία και το σερφ φυσικά.
Παλαιότερα σε συνεργασία με το Ικαρία Σεφ Σκουλ διοργανώναμε σερφ εξπεντήσιον σε διάφορα όμορφα μέρη. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ποιος είναι ο ρόλος σου στο χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρίτων γιατί αν δεν κάνω λάθος εκεί δραστηριοποίησαι Έχω την τύχη από το 2021 να συνεργάζω με το χιονοδρομικό κέντρο συντονίζοντας το τμήμα marketing και events κάτω από την διεύθυνση του Αλέξης του Άγριου, του διευθυντή του χιονοδρομικού κέντρου όπου έχει εμπιστευτεί την ομάδα Joy Out Adventures τα τελευταία χρόνια αυτό το ρόλο είναι για μένα μια πάρα πολύ ευχάριστη δυνατότητα συγκυρία και τιμή που μου δίνεται να βρίσκομαι εκεί γιατί μέσα από ομαδική δουλειά και μεθοδικές προσπάθειες έχουμε καταφέρει να υλοποιήσουμε το όραμά μας τα τελευταία χρόνια να μετατρέψουμε το χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρίτων σε ένα βουνό για όλους.
Δυστυχώς η κλιματική αλλαγή αλλά και οι διάφορες συγκυρίες και ατυχίες τις οποίες τα τελευταία χρόνια έχουμε βιώσει δεν επιτρέπουν πάντα στα χειροδρομικά κέντρα να μπορούν να στέκονται, να είναι βιώσιμα και να διατηρούν υψηλή παροχή υπηρεσιών. Έτσι λοιπόν μέσα από διάφορες διοργανώσεις και δράσεις όλο το χρόνο Ανήκω και εγώ στην ομάδα που προσπαθεί να κάνει το βουνό επισκέψιμο στους τέσσερις μήνες και να δίνει τη δυνατότητα σε όλο και περισσότερο κόσμο ο οποίος έρχεται κυρίως από τα αστικά κέντρα να δραπετεύει, να ασχολείται με αθλητικές δραστηριότητες να έχει επαφή με τη φύση και να απολαμβάνει όλο αυτό το μοναδικό τοπίο.
Σε φοβίζει η σκέψη ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί σε λίγα χρόνια να μας φέρει αντιμέτωπους με έναν χειμώνα που διαρκεί μισό μήνα. Δεν με φοβίζει η σκέψη. Θεωρώ ότι θα πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτό και έχουμε τα μηνύματα τα τελευταία χρόνια που μας οδηγούν στο να του λάβουμε αυτό σοβαρά υπόψη μας. Αυτό είναι κάτι που το κάνουμε στο χειροδρομικό κέντρο Καλαβρίτων.
Εμείς ανοίξαμε τις πόρτες του χειροδρομικού μέσα από το Hellmose Mountain Festival το καλοκαίρι προκειμένου ο κόσμος να δει αυτό το βουνό χωρίς χιόνια, να δει την ομορφιά του. Διοργανώνουμε αγώνες τρεξίματος, ποδηλατικούς αγώνες, γίνονται κάποια μεγάλα έργα ανάπλασης των εγκαταστάσεων έτσι ώστε να μπορούν να φιλοξενούν κόσμο και στις εξωχεινοδρομικές περιόδους.
Είναι αλήθεια ότι βλέποντας ένα μέρος αρχές Μαρτίου να μην έχει πολύ χιόνι, αυτό είναι κάτι που το βιώσαμε και στην Κρήτη τις προηγούμενες μέρες, αρχίζεις να προβληματίζεσαι, να αναρωτιέσαι. ωστόσο το φετινό Πιερακρέτα είναι εξίσου ένα πολύ θετικό παράδειγμα γιατί εκεί που άλλοτε η εκκίνηση του αγώνα γινόταν σε ένα σημείο που υπήρχε μισό μέτρο χιόνι προχθές οι καθηγητές έπρεπε να ξεκινήσουν από το χώμα και να διανύσουν μια ανάβαση περίπου 270 μέτρων υψομετρική για να βρουν τη γραμμή χιονιού ωστόσο όλοι προσαρμοστήκαμε σε αυτό όπως οφείλουμε να κάνουμε στις αλλαγές.
Δημιουργήσαμε μια όμορφη διαδρομή που κινούταν στα ψηλά μετά από την ανάβαση στο χωμάτινο κομμάτι ο αγώνας τερμάτιζε, οι αθλητές τερμάτιζαν με εξίσου άλλη μια κατάβαση σε στεγνό έδαφος και έφυγαν όλοι πάρα πολύ ευχαριστημένοι και χωρίς να λείπει κάτι. Σίγουρα σε όλους μας θα λείψει μια σφοδρή χιονόπτωση και να ξυπνήσουμε βλέποντας τα όλα λευκά.
Ωστόσο η κλιματική αλλαγή δημιουργεί ένα έντονο μήνυμα Ότι πρέπει να προσαρμοστούμε Πρέπει καθημερινά να έχουμε στο νου μας με ποιο τρόπο μπορούμε εμείς σαν μονάδες να συνεισφέρουμε σε αυτό Και θα πρέπει να βρούμε δυστυχώς και διεξόδους και εναλλακτικές Προκειμένου να συνεχίσουμε να είμαστε στο βουνό και να κάνουμε αυτό που αγαπάμε Κάτω από τη νέα τάξη πραγμάτων Δεν μπορούμε να το αρνηθούμε, ο καιρός αλλάζει Εσένα τι σε έχει διδάξει όλη αυτή η επαφή και οι ώρες που έχεις περάσει στο βουνό, τι σε έχουν διδάξει Το βουνό έχει ένα μαγικό τρόπο να δημιουργεί μια ισορροπία μέσα μας Και αυτό το καταφέρνει δημιουργώντας τις συνθήκες θριάμβου και ταπείνωσης Υπάρχουν κάποιες στιγμές τις οποίες νιώθεις ότι νιώθεις πολύ δυνατός, νιώθεις ότι έχεις καταφέρει κάτι σπουδαίο, νιώθεις ότι έχεις κατακτήσει με κάποιο τρόπο το βουνό.
αυτές οι στιγμές θα ακολουθηθούν πολύ σύντομα και αυτή η εναλλαγή είναι διαρκής από κάποιες άλλες όπου θα νιώσεις ταπείνωση θα νιώσεις ότι είσαι πολύ μικρός μπροστά σε αυτό το περιβάλλον στο οποίο κινείσαι και με αυτόν τον τρόπο μαθαίνεις να σέβεσαι περισσότερο τόσο την ίδια τη φύση όσο και τους ανθρώπους θα πω και τις διαδικασίες.
Η δική σου έτσι μεγαλύτερη στιγμή ταπείνωσης ποια ήτανε. Προσωπικά υπάρχει κάτι περίεργο στον τρόπο με τον οποίο εγώ έχω τις δικές μου ψυχολογικές διακοιμάνεις στο βουνό Συνήθως νιώθω να ταπεινώνομαι όταν καταφέρνω κάτι μεγάλο και νιώθω να πεισμώνω και να μπαίνω σε μια διαδικασία υπερπροσπάθειας και σε μια ψυχολογία του ότι νιώθω πολύ δυνατός όταν το βουνό με κρατάει χαμηλά.
Υπάρχουν πάρα πολλές πορές, πάρα πολλές στιγμές Έτσι που τις θυμάμαι τώρα και γελάω Με διάφορους ανθρώπους που ανεβαίνουν μαζί στα βουνά Που πλησιάζοντας σε μια κορφή μετά από πάρα πολλές ώρες Πατώντας την συγκινούμε, βάζω τα κλάματα Είναι μια στιγμή που νιώθεις ότι κάτι έχεις καταφέρει Κάτι έχεις κατακτήσει Αλλά εγώ εκείνες τις στιγμές νιώθω μικρός μπροστά σε όλο αυτό το πράγμα που αντικρίζω.
Και γι' αυτό έρχεται αυτό το ταπεινό αίσθημα. Στο ριβατικό σκηνά είναι αυτός ο σκοπός η κορυφή. Θα μπορούσε να πει κάποιος Ότι Στην ορειβασία Πολλές φορές είναι αυτός ο σκόπος Η κορυφή Στο ορειβατικό σκι Και στο ορειβατικό σκι θα μπορούσε να το πει Ωστόσο στο ορειβατικό σκι Υπάρχει Ένα κερασάκι Πάνω σε αυτή την τούρτα μετά την κορυφή Που είναι η κατάβαση από αυτή Επομένως Για εμένα προσωπικά δεν είναι αυτός ο σκοπός. Υπάρχουν πάρα πολλές στιγμές που έχω γυρίσει πίσω που έχω ματαιώσει τα σχέδιά μου που έχω φτάσει πολύ κοντά στην κορφή αλλά αποφάσισα για διάφορους λόγους να επιστρέψω είναι όλες εκείνες στιγμές που με κάνουν να επιστρέφω στο βουνό είναι πάρα πολύ σημαντικό να γυρνάμε στο αυτοκίνητό μας και στο σπίτι μας αρτιμελής και με μια όμορφη ανάμνηση. Αυτός ο σκοπός είναι η παραμονή μας σε χιονισμένο περιβάλλον με καλή παρέα και η μεγάλη απόλαυση της κατάβασης σε μια απάτητη πλαγιά. Και σε ρωτάω γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι οι οποίοι σου λένε ότι εγώ κάνω ριβατικό
εννοώντας ότι κάνουν την προπόνησή τους εντός χιονοδρομικού σε δασόδη μονοπάτια και απλά κάνουν μικρές καταβάσεις και το κάνουν πιο πολύ για να το απολαύσουν. Το θαυμάζω και το εκτιμώ πάρα πολύ αυτό που περιγράφεις. Το έχω κάνει κι εγώ αρκετές φορές. Μην ξεχνάμε ότι δεν μας δίνει τη δυνατότητα το βουνό πάντα να βρεθούμε στα ψηλά του.
Πολλές φορές μέσα από τις συνθήκες και την αξιολόγησή τους μας δίνει το μήνυμα ότι οι παιδιά μείνετε στο δασωμένο, μείνετε εκεί όπου τα φαινόμενα είναι πιο ήπια. Έτσι λοιπόν αν θέλεις να περνάς χρόνο στο βουνό και να ασκείς την ταστηριότητα που σε ενδιαφέρει και να μένεις ενεργός και δυνατός τότε είναι πολλές εκείνες στιγμές που θα μείνεις στα χαμηλά.
Θέλω πριν κλείσουμε να σε ρωτήσω αν εν τέλει είναι η αδρεναλίνη στο βουνό η μέρα στο βουνό με τον ήλιο και όλα αυτά που ζεις ή αν είναι οι στιγμές μετά το χιονοδρομικό που μαζεύεσαι με την παρέα σε ένα σπίτι που κάθεσαι σε ένα καταφύγιο που φτιάχνεις το πλάνο της άλλης μέρας τι είναι εν τέλει αυτό που κάνει τους χιονοδρόμους να επιστρέφουν Πολύ ωραία ερώτηση γιατί έτσι και σαν προσωπικότητα εγώ έχω επιλέξει πολλές φορές να επιστρέψω εκεί όπου υπάρχει χιονοδρομική παρέα και το χαμόγελο και να φύγω από μια πιο μοναχική ανάβαση ή διαδικασία.
Αυτός ήταν και ο λόγος που επέστρεψα τότε από τον Καναδά. παρόλο που έκανα σκοί σε μέρη που δεν τα είχα ονειρευτεί ποτέ τίποτα δεν συγκρίνεται με το να μοιράζεσαι μία πλαγιά με ανθρώπους που μοιράζεσαι αυτή την ομορφιά στριότητα και που είστε κοντά σε επίπεδο φιλικό είναι πάρα πολύ σημαντική αυτή η στιγμή η στιγμή που ολοκληρώνεις την κατάβαση και περιτριγυρίζεσαι από μία παρέα που μοιράζεται το ίδιο με την ίδια αγάπη και έτσι υπάρχει μια διόγκωση συναισθηματική εκείνη τη στιγμή.
Είναι πάρα πολύ όμορφο. Νομίζω είναι από τα συναισθήματα που δεν θα αντάλλαζα εύκολα. Ναι και νομίζω ότι ο κόσμος που έρχεται πρώτη φορά σε επαφή με το βουνό ή δεν έχει πολύ μεγάλες εικόνες και εμπειρίες, ότι βλέπει το βουνό σαν κάτι ψυχρό, λευκό, άγριο, Αλλά δεν μπορεί να καταλάβει το πόσο ζεστασιά μπορεί να σου βγάλει μια παρέα στη φωτιά, σε έναν έτσι ζεστό χώρο μετά τη δραστηριότητα.
Πράγματι. Η παρέα να συμπληρώσω ότι μπορεί να είναι εκείνη που θα σε οθήσει πολλές φορές να φτάσεις πιο ψηλά από εκεί που νόμιζες. έτσι με μια φιλική παρότρυνση, με ένα χαμόγελο, με μια ολιγόλεπτη στάση όπου μπορεί να μοιραστείτε κάποιο σχόλιο, κάποιο προβληματισμό όλα τα πράγματα είναι ωραιότερα με παρέα και στο βουνό ακόμα περισσότερο.
Άλλωστε να πούμε σε αυτό το σημείο ότι δεν πηγαίνουμε μόνοι μας στα βουνά για λόγους ασφαλείας Είναι μια ατομική δραστηριότητα που για να την εκπληρώσεις χρειάζεσαι ομάδα. Να σου πω κάτι, αυτό και στο σκι εντός χιονοδρομικού ισχύει, δηλαδή θα πάρω το λίφτ, θα κατέβω την πίστα, καλό είναι να κατέβω με παρέα την πίστα. Όχι, ακριβώς επειδή βρισκόμαστε μέσα στα πλαίσια ενός χιονοδρομικού κέντρου, όπου υπάρχουν οι σκι πατρόλες, οι άνθρωποι που θα διαχειριστούν τα περιστατικά, υπάρχουν οι οριεθιτημένες πίστες εκεί αν κάποιος δεν έχει την παρέα μπορεί φυσικά να περάσει πάρα πολύ όμορφα και μόνος του ωστόσο γενικότερα στο βουνό επιλέγουμε να πηγαίνουμε με παρέα και στο ριβατικό στο ριβατικό είναι κανόνας δεν πηγαίνουμε ποτέ μόνοι και αυτό είναι έτσι και κάτι που τα δύο αντικείμενα που εμένα προσωπικά με εγωιτεύουν και ασκώ επαγγελματικά τα τελευταία χρόνια τα συνδέει και στο ριβατικό σκοί αλλά και στην αυτόνομη κατάδυση δεν μπορείς να υλοποιείς δραστηριότητα μόνος σου
Ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες και μοιράστηκες την ιστορία σου και ελπίζω να παροτρύνουμε κόσμο να βγει στη φύση βασικά είτε αυτό είναι θάλασσα είτε είναι βουνό, είτε είναι χεινοδρομία Εγώ ευχαριστώ για την πρόσκληση. Νομίζω ότι η παρότρινση του κόσμου προς τη φύση είναι κάτι που και εσύ έχεις αναλάβει μέσα από το ρόλο και τη συνεντεύξη σου.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Η φύση μας δάσκει πολλά πράγματα και η χιονοδρομία φυσικά. Ήταν μεγάλη μου χαρά που ήμουν εδώ. Ευχαριστώ πολύ. Αυτή ήταν η ιστορία του Γιάννη Κοτυλαία. Ραντεβού σύντομα για μία ακόμα ιστορία από τα βάθη της ψυχής στο CNN Greece. Ανακαλύψτε περισσότερα podcast
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
