Μάνθος Βαλσαμίδης: Από τις χειρουργικές αίθουσες, απέναντι στους καλύτερους αναρριχητές του κόσμου
ΒΑΘΟΣ ΨΥΧΗΣ - Act for EarthΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο 23ο επεισόδιο του Act for Earth-The Podcast, «Ιστορίες από τα βάθη της ψυχής», η Λέτα Γκαρέτσου συζητά με τον Μάνθο Βαλσαμίδη, πρωταθλητή αναρρίχησης και γιατρό.
Από πολύ μικρός διακρίθηκε στο σπορ της αναρρίχησης. Τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε κάνοντας προπόνηση και διαβάζοντας για το σχολείο. Έτσι κατάφερε να περάσει και να τελειώσει την Ιατρική Σχολή. Τι χρειάζεται για να αφήσεις μια στρωμένη καριέρα στην Ιατρική και έναν εξασφαλισμένο μισθό για το άγνωστο των ορεινών όγκων; Ο Μάνθος Βαλσαμίδης πήρε μια δύσκολη απόφαση, έβγαλε την ιατρική ρόμπα για να φύγει στο εξωτερικό και να κυνηγήσει το πάθος του για την αναρρίχηση.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Σας ευχαριστώ και χαίρομαι πολύ που είμαι στην εκπομπή σας. Πριν ξεκινήσουμε, θέλω να μου πεις πού γεννήθηκες και πού μεγάλωσες. Τυπικά έχω γεννήθει στη Θεσσαλονίκη, αλλά έχω περάσει όλη μου την παιδική ζωή στην Ξάνθη, όπου είναι και το πατρικό μου σπίτι. Πόσο χρονών είσαι? Είμαι 26 χρόνων τώρα. Ας γυρίσουμε λοιπόν το χρόνο πίσω, τότε που για πρώτη φορά ξεκίνησες να σκαρφαλώνεις.
Κοίτα, σαν παιδί σκαρφάλων από πάντα σκαρφάλων δηλαδή σε δέντρα και γενικότερα νομίζω ότι μη είχαν διεγονείς μου ότι δεν θα μπορούσα να κάτσω ήσυχος οπότε γύρω στα 10 χρονών ενώ ασχολούμαι με το κολύμπι σαν αθλητής και με άλλα σπορ, είτε ποδήλατο είτε τρέξιμο ξεκίνησαν τέλος πάντων με πήγαν οι γονείς μου σε μια πίστα αναρήχησης τότε που στην Ξάνθη ξεκινούσε να χτίζεται μια πίστα αναρρίχηση και να γίνει τέλος πάντων λίγο πιο άρχισε τέλος πάντων να κάνω λίγο πιο οργανωμένη αναρρίχηση σε ένα σύλλογο, σε μια πίστα εσωτερικού τείχου. Θέλω λίγο για τον κόσμο που δεν γνωρίζει ή βασικά πολλοί έχουν στο μυαλό τους την αναρρίχηση μόνο με τα βράχια, με επικίνδυνες καταστάσεις, να μου κάνεις λίγο εικόνα για τι είδος αναρρίχησης μιλάμε.
Εγώ με αυτό που ξεκίνησα και γενικότερα εντάξει ο κόσμος μπορεί να ξεκινήσει είτε από τα βράχια είτε από την πίστα εγώ ξεκίνησα με πίστα στη συνέχεια εννοείται ασχολήθηκα και με τα βράχια είναι κάτι το οποίο και μου αρέσει και είναι εντυπωσιακό και γενικότερα επειδή βρίσκεσαι στη φύση είσαι έξω έξω τέλος πάντων είναι και κοινωνικό εμένα μου αρέσει πάρα πολύ και είναι κάτι που γουστάρω να κάνω να είμαι δηλαδή στα βράχια Τώρα το άθλημα της αναρρίχησης, δηλαδή αγωνιστική αναρρίχηση Γίνεται μόνο σε εσωτερική πίστα Με τεχνητές διαδρομές Κυκλοφορούν τώρα ο κόσμος που λίγο είναι εξιωμένος Είτε με τα σπορ είτε με το outdoor Σίγουρα θα έχει δει κάπου αυτές τις πίστες που είναι με πάρα πολλά χρώματα Χρωματιστές, με πλαστικά πιασίματα Εκεί γίνεται και το άθλημα της αναρρίχησης Είναι πλέον ολυμπιακό άθλημα έχει μπει από το 1921 επί της ουσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες και θα είναι και το 1928 πάλι. Οπόμενος είναι ένα κανονικό άθλημα.
Όταν μιλάμε για σπόρο αναρρίχηση χρειαζόμαστε και κάποιον ασφαλιστή να ασφαλίζει τον αναρρίχητη που σκαρφαλώνει. Ναι εννοείται. Τώρα όταν μιλάμε για σπόρο αναρρίχηση στα βράχια και μιλάμε για βράχο κάποιου ύψους, μεγαλύτερου ύψους δηλαδή από τα 5-6 μέτρα που θεωρείται ασφαλές να μπορείς να κάνεις αναρήχηση μόνο με ένα στρώμα που αυτό είναι το bouldering τότε χρειάζεται κάποιος να είναι μαζί σου.
Εννοείται υπάρχουν και τεχνικές όπου μπορεί κάποιος να σκαρφαλώνει μόνος του με ασφάλεια με σκηνή αλλά κατά βάση η σπόρο αναρήχηση γίνεται με σκηνή και με κάποιον σκηνοσύντροφο που εμείς τον λέμε αυτό που κρατάει το σκηνή υπάρχουν δηλαδή κάποια μηχανήματα κάποιος εξοπλισμός τέλος πάντων με τον οποίο χειρίζεται τα λάσκα και το πόσο σκηνή μπορεί να δώσει στον αρχητή που σκαρφαλώνει και βρίσκεται στον τοίχο, τη στιγμή που θα πέσει ή που θα κάνει κάποια δύσκολη κίνηση να μπορέσει να τον κρατήσει με ασφάλεια πάνω στον τοίχο.
Τι χρειάζεται για να σκαρφαλώσει κανείς πέρα από το σκηνή και τον άνθρωπο που θα τον ασφαλίσει, φοράς τον ποντριέ, τι ακριβώς φοράς, τι εξοπλισμός χρειάζεται. Τώρα ανάλογα με το στυλ της αναρρίχησης Δηλαδή Αν το ξεκινήσουμε από το πιο απλό στυλ αναρρίχησης Που είναι το boulder Ειδικά το indoor bouldering Δηλαδή σε μια πίστα Επί της ουσίας δεν χρειάζεται τίποτα Μπορούμε να πούμε σαν εξοπλισμός είναι τα παπούτσια αναρρίχηση και η μαγνησία Και εκεί πέρα τελειώνει ο εξοπλισμός Μπορείς να ξεκαρφαλώσεις όμως και με τα παπούτσια τα απλά που κάνεις βόλτα Και η μαγνησία είναι απλά για αυτοί που χρησιμοποιούν και στην ενόργανη και εις άλλα αθλήματα είναι απλά για να μην υδρώνουν τα χέρια από εκεί και πέρα όταν πάμε να κάνουμε lead διαδρομές δηλαδή στα ελληνικά το λέμε μη σε επικεφαλής, να ανέβεις δηλαδή σε μεγαλύτερο ύψος εκεί πέρα χρειάζεται να έχεις το σκηνή το οποίο είναι ένα πολύ βασικό στοιχείο του εξοπλισμού είναι το ποντριέ όπως είπες που είναι η ζώνη
με την οποία θα δεθεί το σκηνή πάνω σε εσένα και μετά άμα δεν είναι περασμένες οι ασφάλειες όπως σε μια πίστα που είναι συνήθως μόνιμα τοποθετημένες μπορούμε να πούμε ότι είναι και τα σετάκια που είναι δηλαδή ένα δύο καραμπίνερ, άμα είναι εξκυωμένος ο κόσμος με αυτόν τον όρο όπου μπορεί ο αναρριχτής όσο περνάει να περνάει μέσα από τα καραμπίνερ το σκηνή του και να είναι τέλος πάντων το σημείο που σταθεροποιεί το σκηνή πάνω στο βράχο Νοείται αυτό πρέπει να το δεις καλύτερα σαν εικόνα Αλλά σαν εικόνα είναι ότι είναι κρίκοι Από τους οποίους περνάει μέσα το σκηνή Οι οποίοι είναι κοντά στο βράχο και κρατάνε το σκηνή Μα αν θα ξεκινάς να σκαρφαλώνεις Ξεκινάς να ασχολείσαι με την αναρρίχηση 10 χρονών Πότε έρχεται ο πρώτος αγώνας Νομίζω πρώτο αγώνα ήμουνα 12 ή 13 χρονών Όπου με την παρακίνηση από τα παιδιά Εκεί στο σύλλογο της Ξάνθης Τότε μου λένε εντάξει είσαι καλός ήμουν αδυνατός επειδή είχα τον background αθλητικό Μου λένε κατέβασε ένα τότε ήταν ένα κύπελο πανελλήνιο κύπελο τέλος πάντων
Εγώ ήταν πανελλήνιο κύπελο lead εμείς στην Ξάνθη είχαμε μόνο πίστα boulder δηλαδή χαμηλή πίστα με στρώματα Και τη μέρα που λέω θα κατέβω σε αυτόν τον αγώνα δεν είχα ξανασκαρφολώσει ποτέ μια σκηνή Δεν είχα περάσει ποτέ ασφάλειες και τελικά κέρδισα αυτόν τον αγώνα είχα πάρα πολύ καλή αντοχή δηλαδή τα χέρια μου από το κολύμπι πολλά χρόνια που έκανα προπονήσεις είχα την αντοχή να κρατηθέμαι από τα πιασίματα και ήμουν μικρή κατηγορία προφανώς τα πρόβλημα δεν ήταν τόσο δύσκολα αλλά έχω ένα βίντεο που κάνω τρία λεπτά για να περάσω την τελευταία ασφάλεια το οποίο είναι τραγικό για κάποιον που ξέρει αναρρίχηση το περνάς μέσα σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο επομένως κάπως έτσι ξεκίνησε από όταν με θυμάμαι και στο Κολύμπι μ' άρεσε το αγωνιστικό κομμάτι επομένως όταν έμαθα ότι πλέον υπάρχουν και αγώνες στην αναρρίχηση και σταδιακά που κατέβηκα και σε πανελληνία πρωταθλήματα και κατάφερα να μπω και στην εθνική ομάδα της αναρρίχησης ήταν κάτι το οποίο άρχισε σταδιακά να με
μου κεντρίζει το ενδιαφέρον παραπάνω πάντα όμως ήθελα να κάνω ήμουν ανταγωνιστικός άνθρωπος νομίζω γενικά Από τότε μέχρι σήμερα σε πόσους αγώνες περίπου έχεις κατέβει Πάνω από 100 σίγουρα αλλά ακριβώς δεν ξέρω Και τι διακρίσεις κουβαλάς Έχω αρκετά πανελλήνια πρωταθλήματα, έχω ένα βαλκανικό και τώρα σαν για μένα ας πούμε ένα προσωπικό καλό αποτέλεσμα ήταν την προηγούμενη εβδομάδα ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα να ρίχνεις με σκηνή στην Τουλούζ όπου πήρα την 36η θέση.
Κάτι το οποίο για μένα, ναι μεν η θέση δεν είναι κάτι εντυπωσιακό σίγουρα. Βλέποντας την πορεία μου τους τελευταίους 6 μήνες η απόδοσή μου για μένα ήταν μια αρκετά καλή απόδοση επομένως περιμένω να δω και για τους επόμενους αγώνες και βλέπουμε. Πλέον, αν δεν κάνω λάθος, δεν ζεις στην Ελλάδα Τώρα δεν ζω στην Ελλάδα ακριβώς Ταξιδεύω, τελος πάντων προσπαθώ αναγκαστικά για λόγους της προπόνησης Στην Ελλάδα υπάρχει το έλλειμμα από πίστες αναρρίχησης Και κυρίως από ιδανικές χαράξεις στο στυλ των αγώνων Ενώ η Ελλάδα είναι πρικισμένη με πάρα πολλά βράχια στο αγωνιστικό κομμάτι είναι κάτι το οποίο πραγματικά είναι δύσκολο δηλαδή χρειάζεται μεγάλες εγκαταστάσεις και πολλοί κόσμο ο οποίος μπορεί να στείνει δηλαδή να κατασκευάζει, να δημιουργεί προβλήματα διαδρομές δηλαδή αναρήχησης τα οποία θα είναι στο στυλ των αγώνων κάτι το οποίο στην Ελλάδα όπου δεν έχουμε πολύ μεγάλο κοινό ειδικά πάρα πολλούς αναρήχητες που ασχολούνται αγωνιστικά με την αναρήχηση και ας πούμε τον πρωταθλητισμό
Ναι, γίνονται προσπάθειες Αλλά είναι Εγώ καταλαβαίνω ότι είναι ένα ακριβό άθλημα Οι εγκαταστάσεις είναι ακριβές Και σταδιακά Μπορούν να γίνουν βήματα Είμαστε ακόμα αρκετά μακριά Από το να έχουμε μια εγκατάσταση Όπου θα μπορεί κάποιος να προπονηθεί Για να κάνει προπόνηση Για ένα παγκόσμιο επίπεδο Πού είναι η βάση σου τώρα Είμαι στο Ίνσμπρουξ Ο Τσίλερταλ είναι κρίβια, μένω στο σπίτι του προπονητή μου και κάνω αρκετά ταξίδια μένω στο αυτοκίνητό μου του αγωνιού μου το αυτοκίνητο όλος πάντων το έχω καταχαραστεί ας πούμε αλλά η αναρρίχηση απαιτεί να έχεις μεγάλη ποικιλία να έχεις ποικιλία από προσλαμβάνουσες είτε δηλαδή αυτό είναι διαδρομές οπότε σε αναγκάζει λίγο πολύ να ταξιδεύεις σε άλλα γυμναστήρια σε άλλες χώρες και οι αγώνες προφανώς είναι σε διαφορετικά μέρη οπότε κυνηγάω και τους αγώνες και αναγκάζομαι ας πούμε. Μ' αρέσει πάρα πολύ αλλά η ζωή μου είναι αυτή είτε εμένα στο αυτοκίνητο είτε...
Όταν ήσουν στην Ελλάδα έχοντας τόσους αγώνες και τόσες επιτυχίες ως Έλληνας αθλητής έβγαζες λεφτά από αυτό. Εντάξει. Δεν ένας αθλητής ειδικά ένας αθλητής αναρρίχησης ειδικά τα προηγούμενα χρόνια δεν ξέρω, ούτε τώρα μπορεί να βασιστεί στην αναρρίχηση στον αθλητισμό για να έχει κάποιο εισόδημα δεν υπάρχει έννοια του επαγγελματή-αθλητή όπως και στα υπόλοιπα αθλήματα το βασικό μου επάγγελμα είναι γιατρός εκεί πέρα δηλαδή είχα βασιζόμουν στο να έχω κάποιο εισόδημα στο να ζω γενικότερα να βγάζω χρήματα αλλά είναι δύσκολο κάποιον που κάνει πρώτο αθλητισμό ας πούμε που κάνει Προπονείται τέλος πάντων αρκετές ώρες μέσα στη μέρα Για να κάνει αναρρίχηση Είναι δύσκολο να έχει Δεν υπάρχει στήριξη Κάποια συγκεκριμένη Τώρα είναι ένα ζήτημα δύσκολο Τουλάχιστον για μένα Σπούδασες ιατρική στη Θεσσαλονίκη έτσι δεν είναι Ναι Πώς πήρες την απόφαση ότι θες να ασχοληθείς με την ιατρική Μου άρεσε Με εξήταρε η ιατρική Από όταν ήμουν μικρός Δεν ήμουν ο μαθητής που έλεγα Θέλω να πάω να γίνω γιατρός από μικρός
Ήμουν τυχερός που έγραψα καλά στις Πανελλήνιες Διάβασα εννοείται Μου άρεσε το διάβασμα Μου άρεσε να διαβάζω κάτι καινούριο Να μαθαίνω κάτι καινούριο Και πιστεύω ήμουν ανταγωνιστικός Ακόμα και στο θέμα των εξετάσεων Δηλαδή πάντα ήθελα να πετύχω Και να πάω καλά στις εξετάσεις Δηλαδή μόνο αυτό ήταν ένα αρκετό κίνητρο για μένα Το να γράψω καλά οπότε έγραψα καλά στις Πανελλήνιες μπορούσα να γίνω γιατρός και μπήκα στην ιατρική στη συνέχεια όμως το αρχικό μου πλάνο ήταν ότι ήθελα να ασχοληθώ με τους τραυματισμούς στον αθλητισμό γιατί αυτό ήταν το πράγμα που με απασχολούσε εκείνη την περίοδο δηλαδή ήμουν αθλητής από μικρός και όταν ήμουν τρίτη λυκείου είχα έναν αρκετά σοβαρό τραυματισμό σε κάποια από τα δάχτυλά μου και στους γιατρούς που είχα πάει δεν είχα βρει μια συγκεκριμένη απάντηση για το πώς να λυθεί αυτό και σε ένα άθλημα όπως είναι η αναρρίχηση και ειδικά η αναρρίχηση στην Ελλάδα το να σου πει κάποιος ότι νομίζω και σε όλα τα αθλήματα βέβαια αλλά ειδικά στην αναρρίχηση που δεν ήταν τόσο διαδεδομένο πριν από 10 χρόνια
δεν μπορούσε κάποιος να διανοηθεί ότι εγώ θέλω από αυτό το δάχτυλο να κρέμω με όλο μου το σώμα. Επομένως τα φορτία που είχε αναρρίχει ήταν δυσανάλογα με το τι θα περίμενε κάποιος γιατρός Αυτό ήταν το αρχικό μου πλάνο μπαίνοντας στην ιατρική και σταδιακά άρχισε να μου αρέσει όλα Δηλαδή και η φυσιολογία μου αρέσει πολύ, η ανατομία και φυσικά μετά και οι ειδικότητες που κάναμε τέλος πάντων στη σχολή Οπότε ήταν μια σχολή που εμένα μου άρεσε Εσύ εντελεί τι ειδικότητα πήρες Εγώ τελικά ασχολήθηκα με την ανεστιολογία ξεκίνησα να κάνω την ειδικότητά μου αμέσως με το που πήρα το πτυχίο Άρα 23 παίρνεις το πτυχίο σου, ξεκινάς κάνεις την ειδικότητά σου σε νοσοκομείο Ναι, το 23 με το που παίρνω το πτυχίο κάνω τα χαρτιά μου για το νοσοκομείο η αναστησιολογία είναι μια ειδικότητα που δεν έχει αναμονές ή τουλάχιστον το 2003 δεν είχε αναμονές οπότε ξεκίνησα σχεδόν κατευθείαν μετά το πανεπιστήμιο ξεκίνησα παράλληλα και ένα μεταπτυχιακό και παράλληλα κυνηγούσα το να είμαι αθλητής.
Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Πώς γίνεται αρχικά ως μαθητής να ταιριάξεις την προπόνηση με το διάβασμα για τις Πανελλήνιες στοχεύοντας κιόλας και σε μια σχολή η οποία έχει πολύ ψηλή βάση και μετέπειτα ως φοιτητής να ανταπεξέλθεις τη σχολή σου παράλληλα με τον πρωταθλητισμό. Τώρα που το βλέπω από μακριά, που τα έχω ζήσει, Ναι εννοείται ότι τη στιγμή που το ζεις Σου φαίνεται το πιο δύσκολο πράγμα από όλα Να κάνεις όλα Παρ' όλα αυτά μου άρεσαν και τα δύο Όταν ήμουν ας πούμε μαθητής Με ενδιαφέραν τα μαθήματα Μου άρεσε η φυσική μου άρεσε η χημία Εντάξει μπορεί η γλώσσα Λόγω της έκθεσης Να μην ήταν το αγαπημένο μου Αλλά εντάξει οκ Το διάβαζα Είχα δηλαδή το focus στο μυαλό μου Ότι αυτό είναι πρέπει να το διαβάσεις Και η προπόνηση στην αναρρίχηση, γενικότερα ο αθλητισμός, δεν έκανα μόνο αναρρίχηση, ούτε τώρα κάνω μόνο αναρρίχηση, μου άρεσε και αυτό.
Δηλαδή πιστεύω ότι μόνο το να αγαπάς αυτό που κάνεις νομίζω είναι αρκετό. Από εκεί και πέρα σίγουρα απαιτεί πάρα πολύ χρόνο, απαιτεί πολύ καλό προγραμματισμό. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ο τέλειος στον προγραμματισμό όταν ήμουν τρίτη κλικίου, αλλά λίγο πολύ κάπως κάπως τα κατάφερνα τότε. Και είχα χρόνο και να διαβάζω και να προπονούμε και όλα.
Αλλά ας πούμε η τρίτη ηλικίου ίσως ήταν εύκολη σε σύγκριση με το πανεπιστήμιο και το πανεπιστήμιο ίσως ήταν εύκολο σε σύγκριση με το να δουλεύεις ως ειδικευόμενος. Δηλαδή κάθε βήμα τελικά ήταν πιο δύσκολο. Ενώ εγώ είχα την στρεβλή αντίληψη ότι όσο ήμουν μαθητής η τρίτη ηλικίου αυτό ήταν το πιο δύσκολο. μετά το πανεπιστήμιο θα είναι εύκολο αλλά επίσης έμπαινα με αυτή τη λογική προσπαθούσα να το κάνω μπορεί να ήταν απλά μια λάθος αντίληψη δικιά μου μια στρευλή αντίληψη πραγματικότητας που τελικά περνούσαν τα χρόνια καταλάβαινα ότι δεν θα ήταν πιο εύκολο οπότε κάπως έτσι Άρα τώρα αυτή τη στιγμή αν έρθει ένα νέο παιδί στο γυμνάσιο και σου πει κάνω πρωταθλητισμό στο χιάθλημα το έχω και με τα μαθήματα αλλά έχω την αντίληψη στο κεφάλι μου ότι δεν μπορώ να ταιριάξω και τα δύο γιατί δύσκολα συναντάς ανθρώπους που συνήθως δηλαδή εκεί προς το Λύκειο θα παρατήσουν τον αθλητισμό για να αφοσιωθούν στο διάβασμα. Θα του πεις ότι μπορεί να κάνει και τα δύο.
Ναι και σίγουρα μπορεί να τα κάνει και τα δύο. Την ίδια αντιμετώπιση είχα και εγώ όταν ήμουν αθλητής. Δηλαδή είχα κόσμο να μου λέει τώρα έγινε μπήκε στο πανεπιστήμιο, τέλειωσε η καριέρα σου ως αθλητής, τώρα είσαι γιατρός. Εγώ, δηλαδή το καλό με εμένα ήταν ότι δεν το πίστεψα ποτέ, δεν πίστεψα ότι μπορεί να είναι τόσο δύσκολο και σίγουρα είναι κάτι που είναι εφικτό.
Σίγουρα χρειάζεται πάρα πολλές θυσίες. Δεν μπορώ να πω ότι έκανα την πιο τρελή φοιτητική ζωή, ίσως καθόλου, δηλαδή στη σύγκριση με άλλους, δηλαδή άμα με δούνε και δει κάποιος απ' έξω τη ζωή μου, μπορεί να μην του αρέσει καθόλου. Άμα σου αρέσει αυτό που κάνεις, είναι μια ισορροπία, σίγουρα γίνεται. Δηλαδή στο δικό μου πλαίσιο, μέχρι αυτό που έχω κάνει, εγώ μπορώ να σου πω πώς γίνεται.
Τώρα άμα θες να το κάνεις, είναι μια άλλη υπόθεση. Όσοι τελειώνουν την ιατρική και κάνουν την ειδικότητά τους, μετά συνήθως αυτός ο σκοπός τους είναι να βρουν μια δουλειά σε κάποιο νοσοκομείο, να εξελιχθούν και να προχωρήσουν πάνω σε αυτό το κομμάτι. Εσύ πάνω εκεί που έκανες τα βήματά σου ως ειδικευόμενος αναστησιολόγος Αποφασίζεις ότι θα τα παρατήσεις τουλάχιστον για την ώρα Θα φύγεις από τη σιγουριά και σε εισαγωγικά τη μονιμότητα Και θα πας στο εξωτερικό να ζεις στο σαλόνι του προπονητή σου Ενίοτε και στο αυτοκίνητο μέσα Κυνηγώντας το όνειρο της αναρρίχησης Πώς ήρθε αυτή η απόφαση Ήταν η πιο δύσκολη απόφαση που έχω πάρει ποτέ Γιατί μέχρι στιγμής Ενώ είχα κάνει αυτή τη συζήτηση Με πολλούς ανθρώπους Πάντα τους έλεγα όχι παιδιά γίνεται Γίνεται να κάνω και αυτό και το άλλο Παρ' όλα αυτά Όσο εργαζόμενος, ειδικευόμενος ανεστησιολόγος Συνέχιζα να κάνω Τον ίδιο όγκο προπόνησης που έκανα Να κυνηγάω το ίδιο Το στόχο του πρωταθλητισμού Και το ίδιο και την ειδικότητα
Και ήθελα να είμαι καλός Μου αρέσει πολύ ακόμα μου αρέσει η αναισθησιολογία και μπορώ να πω ότι ανυπομονώ να από τη μία δηλαδή ανυπομονώ να ξαναμπώ στη χειρουργική αίθουσα παρόλα αυτά είδα ότι περνούσαν οι μέρες που είτε είχαμε κάποια εφημερία νυχτερινή ή 24 ώρες τέλος πάντων που δεν θα είχα κοιμηθεί καθόλου το βράδυ που θα ήταν δύσκολες μέρες ή που θα είχα ένα δύσκολο περιστατικό την επόμενη μέρα και θα χρειαζόταν να έχω διαβάσει την προηγούμενη μέρα για το περιστατικό που θα μπει στο χειρουργείο την επόμενη μέρα.
Ήταν μια δουλειά, τουλάχιστον όπως τη βίωσα εγώ, που ήταν και στρεσογόνος και πάρα πολλές σωματικές απαιτήσεις. Κυρίως ήταν σίγουρα ο χρόνος αλλά και ο ύπνος. Δηλαδή έλλειψη ύπνου. Αυτό οδήγησε σε μένα να βλέπω ότι έπιασα ένα πλατό στην αναρρίχηση και στις προπονήσεις μου και άρχισαν να εμφανίζουν την πρώτη τραυματισμή.
Επομένως εκεί κατάλαβα, μου πήρε ένα μισή χρόνο για να το καταλάβω, δηλαδή δεν ήθελα να το πάρω αυτή την απόφαση καθόλου και κατάλαβα ότι δεν είχα άλλη επιλογή, ότι άμα συνέχιζα με την καθημερινότητα που είχα, είτε θα τραυματιζόμουν και θα έπρεπε να σταματήσω την αναρρίχηση, επειδή δεν θα μπορούσα να σκραβαλώσω, είτε δεν θα γινόμουν καλός ανησυχιολόγος, που ούτε αυτό δεν το ήθελα επόμενος έπρεπε να πάρω μια απόφαση και τελικά η απόφαση μου ήταν να κάνω μια παύση στην ειδικότητα να κυνηγήσω το όνειρό μου στο πρωταθλησμό στην αναρρίχηση και με το που φτάσω το όριο που εγώ θέλω στους στόχους μου στην αναρρίχηση να ξαναγυρίσω στο νοσοκομείο γιατί πιστεύω ότι θα είναι κάτι που θα συνεχίσει να μ' αρέσει και μετά Να σου πω κάτι, για πολλούς ακούγεται ρομαντικό το φεύγω από την Ελλάδα πάω σε ένα σαλόνι του προπονητή σαν κάτι ταινίες, κυνηγάω το όνειρό μου 8 με 10 ώρες αναρήχηση μένω και στο αυτοκίνητο μερικές μέρες Εσύ που το ζεις, πώς είναι πραγματικά?
Δεν το κάνω πάρα πολύ καιρό είναι 6 μήνες τώρα που το κάνω αυτό έχει πάρα πολύ κούραση έχει πάρα πολύ πίεση σίγουρα και Μ' αρέσει όμως πάρα πολύ Δηλαδή μπορεί να είμαι Πολύ πιο κουρασμένος από ότι Όταν απλά δούλευα και ήμουν στη Θεσσαλονίκη Και στην άνεσή μου Ήταν πιο απλή η ζωή Παρ' όλα αυτά τώρα που βλέπω Ότι έχω αποτελέσματα Βλέπω ότι προοδεύομαι Με το ρυθμό που προοδεύω Βλέπω ότι σιγά σιγά γίνομαι καλύτερος Σαν αναρχητής Και με αρκετά πιο γρήγορο ρυθμό Από ό,τι θα περίμενα Αυτό είναι κάτι που εμένα Με ανταμείβει αυτή η απόφαση που πήρα Αλλά δεν είναι καθόλου εύκολη Η πραγματικότητα και η καθημερινότητα Και σίγουρα από το να είσαι εργαζόμενος Και να έχεις ένα σταθερό μισθό Με το να μην έχεις καθόλου δουλειά Έχει και αυτό Μια διαφορετική κούττη που πίεσει Που ήμουν διατεθειμένος να την πάρω Δηλαδή ήταν μέσα στη δυσκολία Της αρχικής απόφασης Οικονομικά πώς τα βγάζεις πέρα κάνοντας αυτή τη ζωή.
Σίγουρα έχει σημασία το ότι έχω μάθει να κάνω λίτη ζωή. Δηλαδή και όσο δούλευα ως φοιτητής. Εντάξει, οι γονείς μου μπορούσαν να με στηρίζουν, δεν χρειάζονταν να δουλεύω, αλλά δεν μπορούσαν να μου παρέχουν κάποια άνεση. Οπότε το ότι δεν βγαίνω καθόλου επειδή δεν έχω χρόνο βοηθάει λίγο σε αυτό το παράγοντα και γενικότερα κάνω όλη τη ζωή.
Δηλαδή μένω είτε στο αυτοκίνητο είτε στον προπονητή μου είτε σε πολλούς φίλους που μπορεί να με φιλοξενήσουν για την Αυστρία ή για κάποιο ταξίδι και μαγειρεύω μόνος μου μέχρι εκεί. Και τις οικονομίες που έχω κάνει όσο δούλευα ως γιατρός είναι αυτό που μπορεί κάπως να συντηρώ τον εαυτό μου. Κυνηγάω να βρω κάποια άλλη πηγή εισοδήματος, να κάνω κάτι άλλο αλλά μέχρι στιγμής αυτό.
Προσπαθώ κυρίως να μην σπαταλάω το χρόνο μου σε άλλες εργασίες, γιατί ο στόχος μου ήταν να κάνω αναρήχηση. Οπόμενος προτιμώ να κάνω πάρα πολλή οικονομία, παρά το να κάνω κάποιο άλλο τρόπο να παίρνω χρήματα. Όταν έτσι λίγο τα είπαμε πριν από τη συνέντευξη, μου είπες ότι κάποια στιγμή μπαίνοντας στην ιατρική, άρχισες να σκέφτεσαι πολύ το ενδεχόμενο στο μέλλον, να εργαστείς ως διασώστης.
Βασικά να ασχοληθείς με την αέρια διασώση. Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να κάνεις αυτές τις σκέψεις. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με τα βουνά και με την ιατρική στο βουνό. Παρ' όλα αυτά το τραγικό γεγονός του συναθλητή μου, του Ερμή Θεοχαρόπουλο, ο οποίος έχετε κάνει και τη συνέντευξη με τον Γιάννη Θεοχαρόπουλο, που θεωρώ ότι ο Γιάννης είναι ο πλέον αρμόδιος να μιλήσει για αυτό το ζήτημα.
και βλέποντας και την έλλειψη και το γεγονός σίγουρο ήταν κάτι που με ταρακούνησε. Το γεγονός για όσους δεν το ξέρουν ήταν ότι ο Ερμής Τοχαρόπουλος είχε ένα ατύχημα στα Τζουμέρκα για το οποίο η διάσοση στην Ελλάδα έκανε πάνω από πέντε ώρες να μπορέσει να τον μεταφέρει από το σημείο του τραυματισμού του μέχρι το νοσοκομείο ας πούμε να του παρέχει τέλος πάντων κάποια οριστική θεραπεία για τον τραυματισμό που είχε.
Με αποτέλεσμα να μην τα καταφέρουν. Είναι ένα κίνητρο για μένα αυτό. Ήταν ένα ταρακούνιμα από τη θέση μου, πολύ ισχυρό, ότι δεν ήταν το πιο σημαντικό οι τραυματισμοί της αναρρίχησης, αυτό που εγώ είχα στο μυαλό μου, αλλά υπάρχουν πολύ πιο σοβαροί τραυματισμοί. Μπορεί να συμβούνε είτε στο ορεινό περιβάλλον που ήταν κοντά στα δικά μου δεδομένα Αλλά και γενικότερα στο πλαίσιο της Ελλάδας Και έτσι αποφάσισα ότι είναι μια επιλογή που και με ενδιαφέρει Και πιστεύω ότι θα μπορούσα να προσφέρω σε αυτό το τομέα Άρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι βαθύτερο όνειρό σου είναι κάποια στιγμή είτε στην Ελλάδα είτε σε κάποια άλλη χώρα να ασχοληθείς με την εναερία διάσωση.
Ιδανικά στην Ελλάδα. Άμα γίνει, που πρέπει να γίνει, μια τέτοια... Πρέπει να γίνει ένας φορέας, μια... Πρέπει να δημιουργηθεί η εναερία διάσωση στην Ελλάδα. Πρέπει να υπάρξει. Γίνονται βήματα. Ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος το κυνηγάει πάρα πολύ και υπάρχει μια τεράστια ομάδα που επίσης δουλεύει πάνω σε αυτό αλλά δεν έχει γίνει, δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι στιγμής.
Οπόμενος, μακάρι να καταφέρω να δουλέψω στην Ελλάδα σε αυτόν τον τομέα. Έχω χρόνια για να γίνω αρκετά μέχρι να γίνω ειδικός επικοντολόγος αλλά είμαι σε αυτόν τον δρόμο. Έχεις περάσει τα περισσότερα σου χρόνια, από 10 χρονών που ξεκίνησες να σκαρφαλώνεις έως και σήμερα στα βράχια, σε γυμναστήρια, σε πίστες, σε τερέν τέλος πάντων που ενέχουν έναν κίνδυνο.
Και θέλω να κάνω την εξής ερώτηση. Επειδή τα βουνά και οι υπαίθριες δραστηριότητες τείνουν να γίνουν μόδα, όλα ένα και περισσότερο οι νέοι αρχίζουν να ασχολούνται. Πόσο πολύ πρέπει να σκέφτεται ένας αρχάριος ή και όχι μόνο αρχάριος όταν ξεκινάει και φτιάχνει το σακίδιό του να πάει στο πεδίο, το ενδεχόμενο ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά.
Κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να το σκέφτετε. Δεν πρέπει να ξεκινάμε με τόσο αρνητική σκέψη. Αλλά κίνδυνος υπάρχει. Ειδικά στην αναρρίχηση, είτε μιλάμε για ίντορου αναρρίχηση, είτε ακόμη και για βράχια. Μιλάμε για ένα άθλημα το οποίο έχει να κάνει με το ύψος. Όταν κάποιος βρίσκεται στα 20 μέτρα ύψος, μπορούμε να καταλάβουμε ότι άμα πέσει από τα 20 μέτρα δεν θα είναι εύκολη έκβαση.
Παρ' όλα αυτά, δεν θεωρώ ότι πρέπει να ζούμε με τη σκέψη του κινδύνου. Υπάρχουν τρόποι για να προλάβουμε το να γίνει ένας οποιοδήποτε τραυματισμός ή ένα οποιοδήποτε λάθος στην αναρρίχηση. Πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι πρέπει να κρίνουμε και τον εξοπλισμό μας. Μιλώντας τώρα για τον τομέα της αναρρίχησης. Πρέπει να ελέγχουμε τον εξοπλισμό μας, πρέπει να ελέγχουμε το σκηνοσύντροφό μας σε τα τεχνικά του σκυλς κάτι το οποίο παρατήρησα ήμουνα στο Λονδίνο τέλος πάντων την προηγούμενη βδομάδα και το παίρνουν πολύ πιο πολύ δίνουν πολύ πιο πολύ έμφαση σε αυτό το κομμάτι στο κομμάτι του ανθρώπινου λάθους το πως ο καθένας κάνοντας αναρρίχηση θα έχει θα γνωρίζει το πόσο καλά θα ασφαλίζει Ας πούμε εμείς ενώ ήμασταν μέλη της εθνικής ομάδας ή οτιδήποτε Πήγαμε σε ένα γυμναστήριο στο Λονδίνο και μας είπαν Ωραία θα σας κάνουμε εμείς τεστ να δούμε αν όντως ξέρετε να ασφαλίζετε Και δεν θα μας άφηναν άμα δεν το κάναμε αυτό Κάτι το οποίο δεν ισχύει στα γυμναστήρια της Ελλάδας
Δεν λέω ότι πρέπει να γίνει υποχρεωτικό Αλλά πρέπει σίγουρα ο καθένας μας να έχει την ατομική ευθύνη Το ότι πρέπει να ξέρουμε ποιον σκαρφαλώνω Και όσο πάνω στα βράχια, όπου στα βράχια δεν υπάρχει κανένας υπεύθυνος, ο καθένας μπορεί να πάει να σκαρφαλώσει, είτε αυτό είναι βράχι για να ρίξει, είτε είναι το βουνό, πρέπει όλοι να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο κίνδυνος.
Το τένν, όπως είπες, είναι επικίνδυνο. Εντάξει, ο κίνδυνος παντού υπάρχει, δεν θα σταματούσα εγώ να κάνω να ρίξει, ούτε θα σταματούσα να τρέχω στο βουνό είτε στον Όλυμπο, επειδή κάτι είναι επικίνδυνο, αλλά πρέπει να ξέρω και σε τι χώρα είμαι και ποιοι είναι οι κίνδυνοι. Μόνο δηλαδή η ενημέρωση είναι αρκετή. Τώρα από εκεί και πέρα την ευθύνη είναι η καθένας που κάνει.
Για την αναρήχηση συγκεκριμένα θεωρείς ότι όταν πάμε να σκαρφαλώσουμε στα βράχια έχοντας τελειώσει μια σχολή αρχαρίων αναρήχησης είμαστε ασφαλείς. Το να τελειώσεις μια σχολή θα σου δώσει σίγουρα τις δεξιότητες και θα τις γνωρίζεις Παρ' όλα αυτά πρέπει να έχεις την προσοχή σου εκείνη τη στιγμή Είναι δευτερόλεπτα τα οποία μπορούν να οδηγούν σε ένα λάθος Το ότι μπορεί να μην πιάσω καλά το σκηνή και να το αφήσω και να πέσει Ή το να είμαι ξεχασμένος και να δένω τον κόμμο μενό μιλάω Δεν είναι λάθη τα οποία θα τα μάθεις Στη σχολή αρχαρίων Ή και οποιαδήποτε σχολή Είναι εκείνη τη στιγμή να είσαι Σε αυτό που κάνεις Να δίνεις την προσοχή που χρειάζεται Οπότε Καλό είναι να έχεις κάνει μια σχολή αρχαρίων Για να έχεις δει Και πιστεύω ότι Στις περισσότερες σχολές Και οποιαδήποτε σχολή αναρρήχηση Ασφάλειας Θα δώσουν έμφαση στην προσοχή που πρέπει να δίνεις Στην ασφάλεια αλλά είναι το ίδιο πράγμα με το να οδηγάς.
Μπορείς να πάεις στιγμή να στρίψεις λάθος στον τιμόνι. Πρέπει να είσαι προσεκτικός, είναι κάτι επικίνδυνο. Να σε ρωτήσω κάτι σήμερα, 2025. Αν κάτι πάει λάθος στο πεδίο, είτε αυτό είναι βουνό, είτε αυτό είναι βράχια, είτε αυτό είναι πίστα και γίνει το ατύχημα και είναι βαρβάτο. Πόσες πιθανότητες υπάρχει να σωθεί ο άνθρωπος?
Δεν μπορώ να απαντήσω αυτήν την ερώτηση με πιθανότητες. δεν μπορώ να δώσω ένα νούμερο τα πράγματα στην Ελλάδα δεν είναι καλά είτε μιλάμε για ένα πεδίο που είναι στα βράχια, στο βουνό όπου ένας βαρέων πάσχων δεν θα μπορούσε να διακομιστεί μετά από μία ώρα ή μετά από δύο ώρες είναι πολύ δύσκολο να... δεν μπορεί ίσως να έρθει βοήθεια τόσο σύντομα.
Το ίδιο ισχύει όμως και σε οποιοδήποτε περιβάλλον στην Ελλάδα, είτε σε ένα νησί, είτε σε ένα απομακρυσμένο μέρος. Δεν χρειάζεται να είναι βράχια, δεν χρειάζεται να είναι ένα επικίνδυνο μέρος ή ένα δύσβατο μέρος για να γίνει κάτι το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με το τρέχον σύστημα στην Ελλάδα. Ναι δηλαδή θες να μου πεις ότι κάποιος που έχει πάει με την οικογένειά του διακοπές κάπου απομακρυσμένα Αν πάθει κάτι παθολογικό πάλι θα έχει το ίδιο ζήτημα Εντάξει δεν μπορώ να σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση δεν ξέρω Αλλά δεν έχουμε ένα αιρεδιάσυ που είναι η βασική Βασικός τρόπος που στον υπόλοιπο κόσμο θα αντιμετωπίσουν την διακομήδη ενός επίγοντος περιστατικού Ή την μεταφορά ενός γιατρού στον τόπο του ατυχήματος Δεν είμαστε σε καλή θέση.
Ζώντας τώρα στο εξωτερικό βλέπεις διαφορές σε αυτό το κομμάτι. Ευτυχώς δεν έχω έρθει σε επαφή με τέτοια περιστατικά στο εξωτερικό και δεν μπορώ να ξέρω. Δεν έχω εμπειρία, ούτε έχω εμπειρία από τα νοσοκομεία στο εξωτερικό, σαν πολίτης. Έχω την εμπειρία ως πολίτης μέχρι γίνοντας. Μέσα στο γυμναστήριο, στην πίστα αναρρίχησης, τα πράγματα όσον αφορά την ασφάλεια είναι διαφορετικά από ό,τι στην Ελλάδα.
Είναι ανάλογα, δηλαδή υπάρχουν οι κανόνες ασφαλείας Τις τα οποία και στα ελληνικά γυμναστήρια τηρούνται Και στο μπούντερ, τα στρώματα ή οτιδήποτε Δεν είναι κάτι διαφορετικό Δεν νομίζω ότι υπολοιπόμαστε στον τομέα της ασφάλειας Εντός γυμναστηρίου ή το πώς θα γίνει κάτι τέτοιο Θέλω να σε ρωτήσω από όλα αυτά τα χρόνια τα αγωνιστικά Είτε και της προπόνησης Αν επέλεγες μία στιγμή στην οποία να ένιωσες ότι υπερβαίνεις τον εαυτό σου, ότι δυσκολεύεσαι ή ότι φτάνεις τα βάνη, ποια στιγμή θα ήτανε?
Σε κάθε αγώνα που πηγαίνω προσπαθώ να δώσω το 100% του εαυτού μου. Είτε αυτό θα είναι ένα πανευρωπαϊκό είτε ακόμα και ένα πανελλήνιο ή ένας τοπικός αγώνας. η αναρρίχηση έχει αυτό το στοιχείο θέλει να έχεις πάρα πολύ φόκους πάρα πολύ προσοχή σε κάθε σου κίνηση οποιοδήποτε μικρό λάθος μπορεί να σε ρίξει από την πίστα και να τελειώσει ο αγώνας αυτό είναι θέμα εμπειρίας όμως δουλεύω σε αυτό δουλεύω στο πόσο περισσότερο έμφαση θα δώσει στην κινησιολογία μου είτε στον αγώνα οπότε θεωρώ ότι σε κάθε καινούριο αγώνα που πηγαίνω γίνομαι όλο και καλύτερος Οπότε στον τελευταίο μου αγώνα ίσως ήταν ο αγώνας που έφτασα πιο κοντά στα ωριά μου.
Πιστεύω ο επόμενος θα είναι ο αγώνας που θα φτάσω ακόμη πιο κοντά. Πώς είναι οραδιαρκή ένας αγώνας αναρρίχησης. Ένας αγώνας lead. Η προσπάθεια του αθλητή. Ο αθλητής που σκαρφαλώνει έχει 6 λεπτά στη διάθεσή του για να σκαρφαλώσει μια διαδρομή. Είναι γύρω στα 25 μέτρα ανάπτυγμα. και όσο μπορέσεις να είσαι πάνω στον τοίχο.
Άμα απλά ακουμπήσεις το πρώτο πιάσιμο και πέσεις, είναι το ένα δευτερόλεπτο. Άρα εκτός από το σκαρφάλωμα και την τεχνική, μιλάμε ότι ένας αθλητής αναρρίχησης πρέπει να κάνει και φυσική κατάσταση, τρέξιμο, βάρη, ενδυνάμωση, έτσι δεν είναι. Εννοείται, όπως ο κάθε αθλητής σε οποιοδήποτε άθλημα, η βασική προπόνηση εννοείται είναι η αναρρίχηση, το να είσαι στοχευμένος στον τομέα της αναρήχησης στην κινησιολογική και σε αυτά αλλά προφανώς πρέπει να έχεις καλή φυσική κατάσταση γιατί χρειάζεται αντοχή ναι μεν 6 λεπτά αλλά εντάξει είναι ημιαντοχή το lead θεωρείται αντοχή για την αναρήχηση για τα πλαίσια ενός δρομέα ίσως τα 6 λεπτά να μην είναι και τόσο αντοχή ίσως ένα 800 μπορεί να το προσωμιάσει αλλά είναι αντοχή στη δύναμη επί της ουσίας και φυσική κατάσταση, ενδυνάμωση σε όλο το σώμα, ενδυνάμωση και σε μύες οι οποίες δεν είναι οι βασικοί μύες στην αναρρίχηση, δηλαδή ανταγωνιστές μύες ας πούμε, σίγουρα βοηθάνε και βοηθάνε πάρα πολύ στο να μην έχεις τραυματισμούς
και να γίνεις καλύτερος. Αλλά νομίζω είναι αυτό βασικό και σε όλο το αθλήμα, δεν είναι δηλαδή κάτι διαφορετικό. Θέλω πριν κλείσουμε, αν μπορούσες να δώσεις μία συμβουλή σε νέα παιδιά που μας ακούνε και μας βλέπουν τόσο ως άνθρωπος που είσαι από πολύ μικρό στα σπορ και συγκεκριμένα στην αναρήχηση αλλά και με την εμπειρία σου και όλα αυτά που έχεις δει ως γιατρός τι θα τους έλεγες να προσέχουν όταν πηγαίνουν σε παιδεία είτε αναρήχητικά είτε στο βουνό, σε τερέντελος πάντων δίσβατα.
Μόνο για αναρήχηση γενικότερα. Γενικότερα είτε και ανθρώπους που ασχολούνται με το ορεινό τρέξιμο είτε και ανθρώπους που ανεβαίνουν στα βουνά γιατί νομίζω τόσο ως αθλητής αλλά και ως γιατρός μπορείς να δώσεις μια συμβουλή Σαν συμβουλή εγώ θα έδινα το ότι δεν χρειάζεται να φοβόμαστε το άθλημα γενικότερα εγώ θα έδινα τη συμβουλή σίγουρα σε όλους να δοκιμάσουν αθλητισμό είτε αυτό είναι με outdoor sport είτε οποιοδήποτε άλλο sport εγώ είμαι ελάτρης όλων των sport όσα μπορώ να δοκιμάσω, τα έχω δοκιμάσει και στο θέμα της ασφάλειας που λες σίγουρα να είμαστε προσεκτικοί δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο πρέπει να προσέχουμε ένα παραπάνω που βρισκόμαστε στην Ελλάδα λόγω της κατάστασης αλλά είναι αυτό, δεν είναι κάτι παραπάνω όσο μπορούν περισσότερο να κάνουν αθλητισμό σίγουρα κάτι δικιά μου γνώμη θα είναι καλό Θέλω να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ που ήρθες να σου ευχηθώ καλή επιτυχία στο νέο σου ξεκίνημα στο εξωτερικό.
Χάρηκα και εγώ για την συζήτηση και πιστεύω για μένα είναι μια αρχή η οποία ανυπομονώ πάρα πολύ να δω τι θα γίνει. Αυτή ήταν η ιστορία του Μάνθου Βαλσαμίδη. Ραντεβού σύντομα για μια ακόμα ιστορία από τα βάθη της ψυχής στο CNN Greece.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
