08 | Προσοχή! Αυτός ο Προπονητής Σβήνει το Ταλέντο του Παιδιού σου.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Γύριζε και είχε ένα εκατομμύριο πράγματα να σου πει. Αλλά τώρα κάτι έχει αλλάξει. Αυτή η λάμψη έχει σβήσει. Το βλέπεις γεννάει από τις προπονήσεις και είναι σκεπτικό, απογοητευμένο, χωρίς σύγχνος χαράς. Χωρίς να μπορεί να σου πει, να σου εξηγήσει το γιατί. Και εσύ προσπαθείς να το πείσεις ότι είναι μία φάση και θα περάσει.

00:48 Είναι λίγο δύσκολα, αλλά θα το βάλουμε όλο πίσω μας. Αλλά μέσα σου μια φωνή ανησυχίας όλο και δυναμώνει. μέσα σου καταλαβαίνεις ότι δεν έχει άδικο το παιδί. Σου θυμίζει κάτι όλο αυτό. Τότε αυτό το επεισόδιο, αυτό το βίντεο είναι για σένα. Πολλοί γονείς δεν το συνειδητοποιούν αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες τοξικές συμπεριφορές από προπονητές οι οποίες μπορούν να σβήσουν τη χαρά ενός παιδιού αλλά και την αυτοπεποίθησή του.

01:13 Το να βλέπεις ότι υπάρχει μια συμπεριφορά απέναντι στο παιδί σου η οποία δεν είναι σωστή δεν σε κάνει αυτόματα παρανοϊκό υπερβολικό. Πολλές φορές δυστυχώς σημαίνει ότι απλά παρατηρείς και αναγνωρίζεις. Και σε αυτό το επεισόδιο θα αναγνωρίσουμε τις πέντε πιο καταστροφικές υπερηφορές και θα σου δώσω να καταλάβεις και να δεις καθαρά τι συμβαίνει κάμια φορά πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός γηπέδου ή μιας ακαδημίας.

01:38 Και στο τέλος θα σου δείξω ακριβώς τι πρέπει να κάνεις και πώς να προστατέψεις το παιδί σου χωρίς να δημιουργηθούν εντάσεις. Και αν είσαι ο νιός που ψαχνεί ουσιαστικά να βοηθήσει το παιδί του, κάνε τώρα μια εγγραφή και μαζί θα την βρούμε την άκρη. Πάμε να δούμε το πρώτο σημάδι. Η δημόσια και υπερβολική κριτική. Το πρώτο και ίσως το πιο κραυγαλαίο σημάδι μιας τοξικής προσέγγισης είναι η δημόσια καταγραφή.

02:01 Και δεν μιλάμε για μια φωνή παραπάνω στην ένταση του αγώνα. μιλάμε για κάτι πολύ συγκεκριμένο. Είναι ο προπονητής που χρησιμοποιεί το σαρκάσμο, τις προσβολές και την υποτίμηση ως τα βασικά του εργαλεία. Άλλο η επικοδομητική κριτική και άλλο η καταστροφική. Η επικοδομητική κριτική γίνεται συνήθως κατηδίαν ή με τρόπο που δεν τροπιάζει.

02:23 Είναι συγκεκριμένη. «Γιώργο, θέλω να προσέχεις την πάσα σου με τα αριστερό. Πάμε να το δουλέψουμε». Ο στόχος είναι η βελτίωση. Η καταστροφική κριτική από την άλλη είναι σχεδόν πάντα δημόσια. Είναι γενική και προσωπική. Τι κάνεις εκεί, είσαι άχρηστος. Ή και η γιαγιά μου θα το πιάνει αυτό. Σκοπός της δεν είναι να διορθώσει, αλλά να ντροπιάσει.

02:43 Να χρησιμοποιήσει το παιδί σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Και δεν μιλάμε για ένα παιδί το οποίο κάνει 200 τρίπλες σε κάθε παιχνίδι. Μιλάμε ότι στην πρώτη προσπάθεια που θα κάνει υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση. Είναι διαφορετικό. Επίθεση, κάτι αβάζονται στην μπάλα, προσπαθεί να κάνει μία τρίπλα και δεν του βγαίνει. Χάνει την μπάλα.

03:04 Και αντί ο προπονητής απ' έξω, ναι μεν, να του επιστήσει την προσοχή αν μπορεί να έχει γίνει ένα λάθος στο κέντρο και να είναι επικίνδυνο να φάει έναν κολλή ομάδα, λέγω ως την τύχη. Αλλά αντί γι' αυτό υπάρχει μία δημόσια καταγραφή. Τι νομίζεις ότι κάνεις, ποιος σου είπε σένα ότι ξέρεις τόση μπάλα, έλα έξω, μας διέλυσε στο παιχνίδι.

03:29 τον μυαλό του παιδιού. Παγώνει. Υιοθεί όλα τα βλέμματα πάνω του. Το μόνο που θέλει είναι να ανοίξει γήνα το καταπιεί. Στο υπόλοιπο το αγώνα αν ξαναμπεί θα παίζει φοβισμένα. Δεν θα τολμήσει να πάρει ξανά μια πρωτοβουλία, δεν θα παίζει για να κερδίσει, αλλά για να μην κάνει λάθος. Αυτός ο φόβος να μην κάνουμε λάθος όπως έχουμε ξαναπεί είναι ένα από τα πρώτα βήματα προς την εγκατάλειψη του αθλητισμού.

03:50 Αυτή η τοξικότητα δεν φαίνεται μόνο στις φωνές. Μερικές φορές είναι σιωπηλή και είναι ακόμα πιο δύσκολο να την καταλάβεις. Και πάμε στο σημάδι νούμερο 2. Η αδικία και η εύνοια. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα, γιατί η αδικία είναι συχνά καλά κρυμμένη. Το δεύτερο σημάδι λοιπόν είναι η ξεκάθαρη και συστηματική εύνοια προς κάποια συγκεκριμένα παιδιά.

04:13 Είναι ο προπονητής που έχει την ομάδα του. μια μικρή ομάδα παιδιών που απαλαμβάνουν μιας προνομιακής μεταχείρισης, ανεξάρτητα από την απόδοσή τους. Πώς να το καταλάβεις? Είναι τα αγαπημένα παιδιά του προπονητή. Παίζουν πάντα περισσότερο, ακόμα και τις κακές τους μέρες. Τα λάθη τους συνήθως παραβλέπονται, παίρνουν μόνο μπράβο.

04:33 Αντίθετα, τα υπόλοιπα παιδιά, και ίσως και το δικό σου, νιώθουν ότι πρέπει να είναι τέλεια για να κερδίσουν 10 λεπτά συμμετοχής. Το παραμικρό τους λάθος τιμωρείται με φωνές ή με πάγκο. Το κλασικό παράδειγμα είναι το παιδί που συμπαθεί ο προπονητής περισσότερο. Ή το παιδί ενός γονιού που είναι λίγο πιο γκρινιάρης, ξέρεις, λίγο πιο πιεστικός.

04:54 Μπορεί να χάνει προπονήσεις, να μην προσαρμόζεται τακτικά, αλλά η θέση του είναι εγγυημένη. Από την άλλη το δικό σου παιδί που μπορεί να μην έχει χάσει το μία προπόνηση, να δίνει το 100% να βλέπει στην πρόοδό του και όμως σε πέντε συνεχόμενους αγώνες να παίζει δέκα λεπτά. Αυτό στέλνει ένα καταστροφικό μήνυμα στο μυαλό ενός παιδιού.

05:13 Η προσπάθεια δεν μετράει. Η αξία μου δεν αγνώριζεται. Οι κανόνες δεν ισχύουν για όλους. Μαθαίνει ότι οι σχέσεις είναι πιο σημαντικές από τη σκληρή δουλειά. Αυτό το αίσθημα αδικίας δεν δηλητηριάζει μόνο το παιδί, αλλά και όλη την ομάδα. δημιουργεί κλίκες στους γονείς και ζήλες ανάμεσα στα παιδιά. Ερεύνες δείχνουν ότι η αίσθηση πως δεν έχουν δίκαιες ευκαιρίες είναι από τους βασικούς λόγους που τα παιδιά παρετούνται από τον αθλητισμό πριν καν φτάσουν στην εφηβεία.

05:42 Αυτή η αδικία συχνά οδηγεί σε μια άλλη νοοτροπία στην οποία πολλοί προπονητές είναι ταγμένοι αλλά που καταστρέφει τα παιδιά. Και αυτό είναι το τρίτο σημάδι. Είναι η νεοτροπία νίκη με κάθε κόστος, χωρίς να μας νοιάζει η ανάπτυξη των παιδιών. Είναι ο προπονητής που βλέπει την ομάδα των δεκάχρονων σαν επαγγελματική. Και τον εαυτό του σαν τον προπονητή της Ραλ Μαδρέτης.

06:03 Η νίκη είναι το μόνο που μετράει. Σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσουμε κάτι, ότι και εμείς δεν είμαστε άμυροι ευθυνών. Είναι πολλοί οι γονείς οι οποίοι, αν η ακαδημία δεν πηγαίνει καλά, αν η ομάδα του παιδιού τους δεν πηγαίνει καλά και έχει ήττες γκρινιάζουν, παραπονιούνται γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν το παιδί σπίτι που γκρινιάζει ή το ένα και το άλλο λένε ότι φταίει ο προπονητής λένε ότι φταίει η ακαδημία κοιτάνε να αλλάξουν ακαδημία να βρουν κάποια καλύτερη ομάδα γιατί πιστεύουν ότι ο γιος τους είναι ο Μέση συμβαίνουν και αυτά έτσι μην είναι τα δικά τους δικά μας και τα δικά μας δικά μας έχουμε κι εμείς ευθύνη Και οι ακαδημίες λοιπόν σαν επιχειρήσεις που είναι Πρέπει να έχουν και τους πελάτες τους ευχαριστημένους Οπότε κοιτάνε και αυτές τις νίκες Τέλος πάντων είναι ένας φαύλος κύκλος Ας αναγυρίσουμε γρήγορα Η νίκη λοιπόν είναι το μόνο που μετράει Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει θυσία της ανάπτυξης και της χαράς Και πώς το βλέπεις αυτό Ο προπονητής χρησιμοποιεί κυρίως τα παιδιά που έχουν αναπτυχθεί σωματικά πιο γρήγορα

07:01 Σε μια ομάδα έτσι που είναι κάτω των 11 Παίρνουν πέντε-έξι παιδάκια που είναι πιο ψηλά, πιο δυνατά Γιατί φέρνουν την νίκη Τα πιο μικρόσωμα και ίσως που έχουν την τεχνική Μένουν περισσότερο στον πάγκο Δεύτερον, φαίνεται στον τρόπο παιχνιδιού Ο προπονητής τιμωρεί το ρίσκο Αν ένα παιδί προσπαθήσει μια τολμηρή πάσα και αποτύχει Το περιμένει ο πάγκος Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να παίζουν εκτός ασφαλούς καλός δείκτης είναι όταν ξεκίνησε το παιδί σου στην αρχή της σεζόν και ήταν σε ένα επίπεδο.

07:37 Έχει ανέβει ή παραμένει στο ίδιο. Ή ακόμα χειρότερα έχει κατέβει. Ο σκοπός του παιδικού αθλητισμού δεν είναι να πάρουν το πρωτάθλημα στην ΚΑΠΑ 8 ή στην ΚΑΠΑ 10. Είναι να μάθουν τα βασικά, να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους, να συνεργάζονται, να αγαπήσουν την προπόνηση και τη διαδικασία να γίνονται καλύτερα. Μην ξεχνάμε το ρόλο του προπονητή Ο κυρίως ρόλος του προπονητή λοιπόν Είναι να πάει τα παιδιά εκεί που δεν μπορούν να πάνε μόνα τους Όχι να βρει τα 4-5 παιδιά που ήδη ξέρουνε Και αυτό ήτανε να κυνηγάει τις νίκες Η νεοτροπία νίκη με κάθε κόστος Δημιουργεί αφόρετο στρες Τα παιδιά νιώθουν τεράστια πίεση Μετατρέποντας το παιχνίδι σαν αγκαρία Αυτή η πίεση συχνά οδηγεί σε εξάντληση και πρόοραιη κατάληψη.

08:21 Ωραία. Και πώς μπορούμε να δούμε αν ο προπονητής είναι αφοσιωμένος στην ανάπτυξη. Μα από τον τρόπο που επικοινωνεί. Ή μάλλον από την απουσία επικοινωνίας. Και έτσι οδηγούμαστε στο τέταρτο σημάδι. Στην απόσταση του προπονητή από τους γονείς. Δεν λέμε να είστε φίλοι. Δεν χρειάζεται και δεν νομίζω να κάνει και καλό. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει μία επικοινωνία και να παίρνεις από τον προπονητή feedback για το παιδί σου σε ταχτάχρονικά διάστηματα.

08:51 Αυτό το σημάδι λοιπόν είναι ύπουλο. Γιατί δεν περιλαμβάνει φωνές, αν ή τίποτα. Ο προπονητής είναι ένας τείχος. Το παιδί σου δεν παίζει, αλλά κανείς δεν του εξηγεί γιατί. Και εσύ ως γονιός δεν έχεις ιδέα τι πρέπει να κάνεις για να τον βοηθήσεις να βελτιωθεί έτσι. Ένας καλός προπονητής επικοινωνεί. Θα πάρει το παιδί σου στην άκρη και θα του πει «Μαρία, στο σουτ είσαι εξαιρετική, αλλά θέλω να δουλέψουμε μαζί και στην άμυνά σου.

09:19 Στις επόμενες προπονήσεις ας αστιάσουμε εκεί». Αυτό θα του δώσει ένα μπούσουλα. Ξέρει τι να κάνει και νιώθει ότι ο προπονητής επενδύει σε αυτό. Επίσης, θα πρέπει να πιάνει και το γονιό, όπως είπαμε. Μία φορά το τρίμηνο, μία φορά το δίμηνο. Έλα εδώ, στη συνάντηση που συχνά διοργανώνουν. Έναν-έναν. Δύο λεπτά, ένα λεπτό. Ξέρεις κάτι, θέλω να βελτιώσω αυτό και αυτό Πάμε καλά εκεί, δεν πάμε καλά εκεί Και να προχωράς Να νιώθεις ότι ασχολείται συγκεκριμένα με το παιδί Είναι πάρα πολύ σημαντικό και για το ίδιο Ο ατοξικός λοιπόν προπονητής Υψώνει όπως είπαμε ένα τείχος γιοπής Φαντάσου να τον πλησιάζεις ευγενικά Να του πεις, κότσ θα ήθελα να σε ρωτήσω Πώς μπορώ να βοηθήσω τον Κώστα Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που θα μπορούσε να βελτιώσει και εκεί σου απαντάει με αόριστα πράγματα.

10:09 Θέλει δουλειά ακόμα, δεν είναι έτοιμος ή να προσπαθεί περισσότερο. Ωραία, ευχαριστούμε. Θα το ακολουθήσουμε. Αυτές οι απαντήσεις δεν έχουν περιεχόμενο. Αφήνουν εσένα και το παιδί στο σκοτάδι. Χωρίς συγκεκριμένο feedback, το παιδί αρχίζει να εσωτερικεύει το πρόβλημά του. Δεν σκέφτεται πρέπει να βελτιώσω την πάσα μου, αλλά απλώς είμαι κακός. Δεν κάνω για αυτό το άθλημα.

10:31 Η προσπάθειά του μοιάζει να πέφτει στο κενό. Αυτή η έλλειψη επικοινωνίας σκοτώνει το κίνητρο, πιο αποτελεσματικά από οποιαδήποτε φωνή. Όλες αυτές τις συμπεριφορές οδηγούν αναπόφευκτα στο τελευταίο και πιο ανησυχητικό σημάδι. Αυτό δεν το βλέπεις στο γήπεδο. Αυτό το βλέπεις στα μάτια του παιδιού σου, το βλέπεις στο σπίτι, μετά τον αγώνα.

10:51 Είναι η εξαφάνιση της χαράς. Και αυτό είναι το τελικό στάδιο. Η συνέπεια όλων των προηγούμενων. Το παιδί σου απλά δεν χαίρεται. Η δραστηριότητα που λάτρευε έχει γίνει απλώς μια πηγή άγχους και θλίψης. Αυτό είναι το πιο σοβαρό σημάδι γιατί η ζημιά έχει ήδη γίνει. Τα συμπτώματα είναι συνταραχτικά. Οι συζητήσεις για την ομάδα σταματούν.

11:11 Αρχίζει να βρίσκει δικαιολογίες ώστε είτε να μην πάει στην προπόνηση, να μην πάει σε κάποια αγώνα, προφασίζεται ότι μπορεί να έχει πονόκυλο, πονόλεμο, πονοκέφαλο και δεν ασχολείται με αυτό που τόσο πολύ θέλει. Η γλώσσα του σώματος του μιλάει από μόνη της, έτσι. Κάθε φορά που πλησιάζει εκείνη την ώρα αρχίζει και σφίγγεται.

11:32 Και το χειρότερο, αρχίζει να λέει και για τον εαυτό του. Είμαι άχρηστος, ποτέ δεν με βάζει, δεν είμαι αρκετά καλός, δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Όταν είναι διαδρομή λοιπόν της επιστροφής, που κάποτε ήταν γεμάτοι φωνές και γέλια, κυριαρχείται από μια βαριά σιωπή, ξέρεις ότι το πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Αυτό είναι το σημείο που πολλά παιδιά εγκαταλείπουν οριστικά τον αθλησμό.

11:52 Και μάλιστα τους δημιουργείται και η αίσθηση έτσι για όλη τους τη ζωή ότι απλά δεν κάνανε για τον άθλημα. Δεν κάνανε γενικά για κανένα άθλημα. Αν αναγνώρισες ένα, δύο ή περισσότερα από αυτά τα σημάδια, η κατάσταση είναι σοβαρημένη, αλλά σίγουρα είναι αντιμετωπίσιμη, υπάρχει λύση. Μην μανικοβάλλεσαι. Το κλειδί είναι να δράσεις μεθοδικά και ψέχραμα.

12:13 Καταρχήν πρέπει να παλέψεις την πρώτη σου αντίδραση, η οποία σίγουρα είναι να πας να τσακωθείς με τον προπονητή. Όχι. Ξεκίνα πιο απλά. Δώσ' του λίγο χρόνο. Μία-δύο εβδομάδες πηγαίνε λοιπόν στις επόμενες προπονήσεις και τους αγώνες, συνειδητοποιημένα για να παρατηρήσεις και να ενισχύσεις τη θέση σου με επιχειρήματα. Πηγαίνει και δες τον προσβάλλει ή την προσβάλλει συνεχόμενα, δεν έχει την ίδια αντιμετώπιση με κάποια άλλα παιδιά, υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στην ίδια ομάδα, δες το ή μήπως ενώ δεν έχει χάσει καμία προπόνηση τελικά καταλήγει και δεν παίζει καθόλου ή παίζει πέντε λεπτά, δες το κράτησέ το στο μυαλό σου και αφού μαζέψεις συγκεκριμένα αυτά τα πράγματα στο μυαλό σου και τα εισφάλεις σε μια λογική σειρά, ζήτα για συνάντηση από τον οροπονιτή σου και πήγαινε εκεί όχι με σκοπό να τσακωθείς, αλλά να βρεθεί μια λύση.

13:01 Κάνε μια ερώτηση που τον αναγκάζει να σου δώσει συγκεκριμένη απάντηση. «Κόουτς, βλέπω ότι ο γιος μου δυσκολεύεται και θα ήθελα τη βοήθειά σου. Σε ποιους ακριβώς τομείς πρέπει να δουλέψει για να κερδίσει και παραπάνω χρόνο συμμετοχής και να το ευχαριστιέται και πάλι και να βοηθήσει και την ομάδα. Αυτό που θα σου απαντήσει θα κρίνει τα πάντα.

13:19 Αν σου δώσεις στόχους, εξαιρετικά βρες τον τρόπο να βοηθήσεις το παιδί σου να τους πετύχει. Βοήθησέ τον. Αν όμως σου πει αοριστίες, τότε ξέρεις ότι το πρόβλημα δεν είναι στο παιδί σου. Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα τον αλλάξεις. Αλλά θα καταλάβεις ότι πρέπει να αλλάξεις το παιδί σου Και πώς το βιώνει το παιδί σου Πρέπει να του εξηγήσεις πως η αξία του Δεν κρίνεται μόνο από έναν άνθρωπο Παίξε μαζί του λίγο στο πάρκο Παράδειγμα ως χάρη έξω, στην πλατεία Για να ξαναβρεί τη χαρά του για το παιχνίδι Επιβράβευσε την προσπάθειά του Όχι τα πόσα λεπτά παίζει Αν θέλει και εκείνο Μπορείς να του ξεκινήσεις και μια ατομική προπόνηση να βελτιώσει ό,τι χρειάζεται, ό,τι νιώθει ότι χρειάζεται.

13:57 Και αν η κατάσταση δεν αλλάζει, μην φοβηθείς να πάρεις και την μεγάλη απόφαση, έτσι. Δεν είναι και τίποτα. Βρες μια άλλη ομάδα. Με μια πιο υγιή φιλοσοφία. Είναι καλύτερα να φύγεις από ένα τοξικό περιβάλλον παρά να μείνεις εκείνο. Ο ρόλος σου σαν γονιός δεν είναι να βγάλεις τον επόμενο Μέση, Αντετοκούμπο ή Τσιτσιπά. είναι να προστατέψεις την ψυχική υγεία του παιδιού σου και να του καλλιεργήσεις την αγάπη για τον αθλητισμό που θα του κρατήσει μια ζωή και φυσικά να του δώσεις τις καλύτερες συνθήκες για να πετύχει αυτό που θέλει το ίδιο.

14:26 Και αν αυτό που είδες ή άκουσες σε βοήθησε δες και το παρακάτω βίντεο για να καταλάβεις ποια ακαδημία είναι καλύτερη για το παιδί σου και πώς μπορείς να την διαλέξεις με ποια κριτήρια. Είμαι ο Δημήτρης και αυτό ήταν το Better Podcast.