12 | Γιατί το παιδί σου σε κοιτάει στο γήπεδο (και τι σημαίνει)

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 δεν έχει σημασία, με ψάχνει να με βρει ό,τι και αν συμβεί και συζητούσαμε αν αυτό είναι κανονικό ή τι κάνει λάθος ή τι μπορεί να το αλλάξει και αυτή η ερώτηση ακριβώς με κανένα θέλω να κάνω αυτό το επεισόδιο σήμερα γιατί αυτό που με περιέρωσε ο φίλος μου δεν συμβαίνει μόνο στο δικό του παιδί το βλέπω σε κάθε γήπεδο κάθε Σαββατοκυριέκο ακόμα και σε πολλές προπονήσεις ένα παιδί είναι στη φάση και αντί να τρέξει να ξαναπάρει την μπάλα να επιστρέψει στο παιχνίδι, σταματάει, γυρίζει το κεφάλι του και σε ψάχνει.

01:00 Αυτό λέγεται checking in και είναι ο λόγος που το παιδί σου παίζει με το χερόφρονο ανεβασμένο. Σήμερα θα σου εξηγήσω τι είναι, γιατί συμβαίνει και το πιο σημαντικό τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό. Γιατί υπάρχει λύση και είναι και πολύ πολύ απλή. Πρώτα πρέπει να καταλάβουμε ακριβώς τι κοιτάζει το παιδί. Το παιδί δεν σε κοιτάζει για να πάρει τακτική, να του δώσεις δηλαδή κάποιες οδηγίες δεν σε κοιτάζει για να δει αν παρακολουθείς σε κοιτάζει για να δει αν είναι ακόμα ok αν είναι ακόμα εντάξει και εδώ είναι κάτι που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το checking in δεν συμβαίνει μόνο μετά από λάθη αυτό ακριβώς μου είπε και ο φίλος μου και αυτό παρατηρώ και εγώ το παιδί λοιπόν σε κοιτάζει, σε ψάχνει μετά από οτιδήποτε είτε καλή είτε κακή προσπάθεια ακόμα και αν καταφέρει κάτι που δεν περίμενε πάλι θα σε ψάξει Γιατί είναι σημαντικό αυτό Γιατί αν το παιδί κοιτούσε μόνο μετά από λάθη Θα λέγαμε ότι ψάχνει να του καθυσυχάσεις Οκ αυτό το καταλαβαίνω Αλλά όταν σε κοιτάζει και μετά από επιτυχίες του

02:02 Αυτό σημαίνει κάτι πιο βαθύ Σημαίνει ότι δεν ξέρει πως να νιώσει χωρίς την αντίδρασή σου Δεν έχει τον ιστορικό μπούσουλα που λέμε Τον ιστορικό του οδηγό Ο μπούσουλας του είσαι εσύ Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα Γιατί το παιδί σου μέσα στη φάση στέλνει ουσιαστικά μια ερώτηση που δεν θα σου την έλεγε ποτέ κατευθείαν.

02:21 «Μαμά, μπαμπά, είμαι αρκετός, είμαι οκ, σας ικανοποιώ, ακούγεται βαρύ, είναι βαρύ». Αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει. Και τώρα ξέρω τι σκέφτεσαι. «Δημήτρη, εγώ δεν του φωνάζω. Εγώ τον υποστηρίζω. Σε ακούω. Σε πιστεύω ότι το εννοείς. Μη μου πεις δεν του φωνάζω, γιατί, Δημήτρη, σε βλέπω». Εκείνο το νεύμα με το κεφάλι, εκείνο το μούτρωμα όταν χάθηκε η φάση.

02:42 Εκείνα τα χέρια που σηκώθηκαν στον αέρα. Το παιδί σου τα πιάνει όλα, τα καταλαβαίνει έτσι, σαν ραντάρ και τα μεταφράζει. Δεν χρειάζεται να μιλάς για να στείλεις ένα μήνυμα. Για να καταλάβουμε λοιπόν γιατί συμβαίνει αυτό, χρειαζόμαστε έτσι ένα-δύο λεπτά βλούς ψυχολογίας. Απλά, πολύ απλά. Στην αθλητική ψυχολογία αυτή η συμπεριφορά λοιπόν, το να κοιτάζεις στο γονιό για επιβεβαίωση, λέγεται κοινωνική αναφορά.

03:05 Είναι στην πραγματικότητα ένα πολύ φυσιολογικό φαινόμενο. Τα πολύ μικρά παιδιά κοιτάζουν τους γονείς τους για να διαβάζουν μια κατάσταση είναι ασφαλής. Είναι ένστρικτο επιβίωσης. Κάνεις δεν του διδάσκει, απλά υπάρχει. Το πρόβλημα δεν είναι η συμπεριφορά, είναι ότι δεν σταματάει να εξελίσσεται μαζί με το παιδί. και εδώ μπαίνει και η δεύτερη έννοια.

03:23 Όταν ένα παιδί αρχίζει να συνδέει την αγάπη σου με την απόδοσή του, οι ψυχολόγοι το λένε αγάπη υπό όρους ή αποδοχή υπό όρους. Δεν χρειάζεται να του πεις «Σ' αγαπώ μου» όταν παίζει καλά. Το παιδί το βγάζει, το καταλαβαίνει από τις αντιδράσεις του, από το πρόσωπό σου, από τη σιωπή που μπορεί να έχεις μετά από ένα κακό παιχνίδι.

03:43 Και η έρευνα είναι ξεκάθαρη. Οι αθλητές που βιώνουν αποδοχή υπό όρους παρουσιάζουν πολύ ψηλότερα σημάδια αγωνιστικού άγχος και είναι πολύ πιο επίρρεποι στην εξουθένωση. Και υπάρχει και μια τρίτη έννοια, πρακτική και είναι και τελευταία. Κάνε υπομονή, μείνε μαζί μου. Για να καταλάβουμε ακριβώς τι συμβαίνει στο γήπεδο. Οι ψυχολόγοι μιλάνε για δύο τύπους αθλητών.

04:03 Αυτούς που έχουν εστιάσει στο έργο Δηλαδή στη βελτίωση Σε αυτό που έχουν να κάνουν Στο τι μπορούν να κάνουν καλύτερα Αλλά και αυτούς που έχουν μια πιο εγωκεντρική Φιλοσοφία στο παιχνίδι τους Αλλά αυτό δεν είναι για να Υκανοποιήσουν το δικό τους αυτό Αλλά για να ικανοποιήσουν τους άλλους Να αποδείξουν ότι είναι καλοί Να βγουν αντάξιοι στην κρίση των άλλων Στο τι σκέφτονται ο μπαμπάς Τα παιδιά λοιπόν που κάνουν Checking in έχουν έντονη εγωκεντρική αίσθηση.

04:33 Και αυτό δυστυχώς δεν χτίζεται στο γήπεδο. Χτίζεται στο σπίτι. Χτίζεται στις κουβέντες που κάνετε μετά από την προπόνηση, μετά από τον αγώνα. Τα παιδιά δεν γεννιούνται με εσωτερική αίσθηση αξίας. Την χτίζουν μέσα από τις αντιδράσεις των ανθρώπων που αγαπάνε. Κυρίως εσάς. Κυρίως εμάς. Και ας μιλήσουμε και για τη ζημιά. Για αυτό που μένει αν δεν το αντιμετωπίσουμε.

04:54 Συνέπεια πρώτη. Διάσπαση προσοχής. Το γήπεδο απαιτεί το 100% της συγκέντρωσής μας. Το 100% της προσοχής μας σε κάθε δευτερόλεπτο. Αυτό μετράει. Αν το μυαλό του παιδιού είναι στην κερκίδα, την έχει χάσει τη φάση. Κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά. Εκεί που κοιτάζει, εκεί πηγαίνει και η ενέργειά του. Σκέψου το σαν να έχεις δύο εφαρμογές που τις έχεις για τις δύο ανοιχτές ας πούμε Και ο υπολογιστής θα έχει πιο αργά Ή αν ανοίξουμε δύο βρύσες που η πίεση μοιράζεται και έχεις λιγότερη πίεση Αυτό συμβαίνει Το παιδί δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα μέσα στη φάση και να παρακολουθεί για την αντίδρασή σου Και συνήθως επιλέγει εσένα έτσι Γιατί είσαι πιο σημαντικός από την κάθε προπόνηση και τον κάθε αγώνα για εκείνο Και πάμε στη συνέπεια τη δεύτερη Το φόβο του λάθους Αυτή είναι πιο επικίνδυνη Ένα παιδί που φοβάται την αντίδρασή σου Σταματάει να ρεσκάρει Δεν δοκιμάζει μια πιο δυσκολή τρίπλα Δεν δοκιμάζει σίγουρα μια πιο δυσκολή πάσα Δεν επιχειρεί να πάρει μια πρωτοβουλία

05:52 Δεν παίρνει το σούτ που δεν είναι σίγουρο Παίζει μόνο έτσι Για να μην χάσει Όχι για να κερδίσει Παίζει για να μην τραβήξει τα βλέμματα Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό για την εξέλιξή του Στασιμότητα Επειδή η εξέλιξη του ανθλητισμού γίνεται μέσα από το λάθος Από τη δοκιμή, από τον κίνδυνο Ένα παιδί που δεν κάνει λάθη Δεν θα μάθει Τελεία Και το ξέρεις και εσύ μέσα σου έτσι Δεν έμαθες να κολυμπάς Προσπαθώντας εκεί που πατάς Σε έπαιρναν στα άπατα και σε πήγαν οι γονείς σου Και σου λέγανε προσπάθησε Έτσι γίνεται Θέλω να σου μοιραστώ κάτι που έχω δει έτσι με τα μάτια μου Ένα αγοράκι ρε παιδί μου, εννιά χρονών Έκανε ένα λάθος έτσι στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά Τίποτα σοβαρό, μια πάσα που δεν βγήκε καλά Ο προπονητής τον έβγαλε έξω Και γύρισε να κοιτάξει τον πατέρα του στην κερκίδα Ο πατέρας του δεν φώναξε, δεν είπε τίποτα Αλλά λίγο τα χέρια του, ξέρεις Έτσι μόνο μια στιγμή Και έκανε αυτό το πρόσωπο, το πρόσωπο της απογοήτευσης Όλοι το έχουμε κάνει.

06:48 Το παιδί το είδε. Και για τα επόμενα 20 λεπτά όταν ξαναμπήκε δεν την ακούμπησε την μπάλα. Κυριολεκτικά έτσι. Δηλαδή την απέφευγε. Δεν το λέω καθ' υπερβολή. Πραγματικά προσπαθούσε απλώς να υπάρχει στο γήπεδο να μην κάνει λάθος να τελειώσει ο αγώνας. Σκέψου λοιπόν πως ένιωσε αυτό το παιδί. Και φτάνουμε και στην τρίτη συνέπεια.

07:06 Και την πιο σοβαρή από όλες. Τα παιδιά που παίζουν λοιπόν για τους γονείς τους, που δεν παίζουν για το δικό τους εσωτερικό κίνητρο, αλλά παίζουν μόνο για να ικανοποιήσουν τους γονείς τους ή τέλος πάντων αυτός είναι ο κύριος λόγος, συνήθως σταματάνε. Εκεί κοντά στα 13 με 14, όχι επειδή δεν αγαπάνε αυτό που κάνουν, αλλά επειδή έχουν κουραστεί να φέρνουν επιδόσεις για να κερδίζουν την προσοχή και την αγάπη των γονιών τους.

07:30 σκέψου πόση ενέργεια χρειάζεται αυτό να παίζει ένα παιχνίδι και ταυτόχρονα διαχειρίζεται τα συναισθήματα ενός ενήλικα το ρεζερβουάρ τους το συναισθηματικό τους δηλαδή ρεζερβουάρ αδειάζει και κάποια στιγμή σου λένε φτάνει και έρχεται και εκείνη η κουβέντα που σου λέει δεν θέλω να πηγαίνω ρε μπα αυτό είναι ο τέλος της ιστορίας που δεν θέλει κανένας γονιός να ζήσει αλλά δεν είμαστε εδώ για να αφήσουμε τα πράγματα να φτάσουν σε αυτό το σημείο.

07:57 Έχουμε δει λοιπόν τι γίνεται όταν δεν κάνουμε τίποτα και ήρθε η ώρα να δούμε τι γίνεται όταν κάνουμε. Όταν κάνουμε το σωστό πράγμα. Αν τις αναγνωρίζεις αυτές τις εικόνες, αν τις έχεις δει, αν τις έχεις ζήσει, είτε με το δικό σου παιδί, είτε με άλλα παιδιά που πηγαίνουν μαζί με το δικό σου, γράψε μου το σε σχόλια. Θέλω να δω πόσο μεγάλο είναι αυτό το πρόβλημα.

08:16 Πόσοι το έχουν ζήσει. Και αν είσαι νέος εδώ κάνε μια εγγραφή Εδώ μιλάμε έτσι ανοιχτά για το τι σημαίνει να είσαι γονιός αθλητή Και προσπαθούμε να βρούμε μαζί λύσεις Για να είμαστε πραγματικό στήριγμα για τα παιδιά Και να τα βοηθάμε να εξελιχθούν και να γίνουν όσο καλύτερα μπορούν Ωραία, τώρα τα είπαμε τα δύσκολα Τώρα πάμε στα πρακτικά Δεν είμαστε εδώ όπως είπαμε Απλώς για να νιώσουμε ένοχη Ή να πούμε ότι αυτό είναι Πάμε να δούμε πώς θα το αλλάξουμε και πριν την επόμενη προπόνηση κάνε μια ζήτηση με το παιδί σου όχι πολύ επίσημη όχι σοβαρά η κουβέντα απλά φυσικά πες του λοιπόν σήμερα θέλω να με αγνοείς εντελώς μη με κοιτάξεις καθόλου κάνε ό,τι θέλεις λάθη, γκολ, σωστά, φλακίες δεν με νοιάζει απλά παίξε δώσ' του λιτά την άδεια να σε αγνοήσει ξέρεις τι κάνεις με αυτή τη φράση αποσυνθέεσαι τελείως την αποδοσίτω από την αξία του λες δεν χρειάζεσαι τη γνώμη μου για να παίξεις ελεύθερα και αυτό είναι το δώρο σου εκείνο.

09:18 Μπορεί να ακούγεται περίεργο, να με αγνοεί. Ναι ακριβώς. Δώσ' του την άδεια να μην ασχοληθεί καθόλου μαζί σου. Επειδή το παιδί σου έχει δουλειά να κάνει και η δουλειά είναι μέσα στο γήπεδο και όχι έξω στην κερκίδα εκεί που είσαι εσύ να σε κοιτάει. Και πάμε στη δεύτερη κλίση. Υποστηρικτής του αλλά χωρίς φωνές. Τώρα ξέρω ότι υπάρχουν μεταξύ μας και κάποιοι που δεν μπορούν να σταματήσουν να μιλάνε.

09:39 Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Νιώθεις την αδρεναλίνη σου να ανεβαίνει. Βλέπεις το παιδί σου εκεί να παίζει και θέλεις να βοηθήσεις. Οκ. Σου χωρίς και γι' αυτό. Φάε ένα σάντουιτς. Πάρε μια τυρόπιτα. Πιάσε έναν καφέ. Γιατί με γεμάτο στόμα δεν μπορείς να δίνεις οδηγίες. Και πέρα από την πλάκα, το να είσαι εκεί χωρίς να είναι έντονη η παρουσία σου, είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικό.

09:59 Γιατί σημαίνει ένα πράγμα. Είσαι εκεί, τον βλέπεις ή την βλέπεις, χαίρεσαι που είσαι εκεί, αλλά δεν σχολιάζεις, δεν κατευθύνεις, δεν αξιολογείς. Η παρουσία σου είναι πάντα σαν ένα δίχτυ ασφαλείας, όχι η πίεση για το παιδί. Και αυτό το αλλάζει τον τρόπο που το νιώθει. Και αυτό το αλλάζει τον τρόπο που παίζει. Αυτό το ανεβάζει το ταβάνι του για να γίνει καλύτερο.

10:21 Και υπάρχει και η λύση τρίτη. Όλες αυτές πρέπει να συνδυαστούν, έτσι. Είναι αυτό που του λες μετά την προπόνηση και μετά τον αγώνα. Καλός αγώνας ήταν, κακός αγώνας ήταν. Κέρδισαν, έχασαν. Δεν υπάρχει καμία διαφορά. Θέλω μόνο να λες αυτή τη φράση, την έχουμε ξαναπεί. Καμία ανάλυση, κανένα έπρεπε να κάνεις εκείνο και το άλλο.

10:43 Καμία αξιολόγηση. Μόνο αυτό. Μου άρεσε πολύ που σε είδα να παίζεις. Αυτό είναι όλο. Ξέρεις τι κάνει αυτή η φράση. Η παρουσία σου μου αρκεί. Το ότι παίζεις μου αρκεί. Δεν σε αξιολογώ. Δεν είναι ο ρόλος μου αυτός. Αυτή η φράση είναι αυτό που χρειάζεται κάθε αθλητής, μικρός ή μεγάλος, να ακούσει. Δοκίμασε το μια φορά και παρακολούθησε το πώς αλλάζει το πρόσωπο του παιδιού σου.

11:05 Θυμήσου αυτό. Το γήπεδο δεν είναι το μέρος όπου το παιδί σου αποδεικνύει ότι αξίζει. Το γήπεδο είναι ένα... μια τάξη, ένα εργαστήριο. Εκεί πρέπει να γίνονται λάθη. Εκεί πρέπει να μαθαίνει. Εκεί να χτίζει χαρακτήρα. Αλλά εσύ δεν είσαι εκεί για να αξιολογήσεις το εργαστήριο. Είσαι εκεί για να το νιώθει ασφαλές. Ονείς, ο ρόλος σας, ο ρόλος μας, δεν είναι να φτιάξουμε τον καλύτερο αθλητή.

11:31 Ο ρόλος μας είναι να φτιάξουμε ένα παιδί που αγαπάει αυτό που κάνει, που τολμάει, που δεν φοβάται να κάνει λάθη. Αφήστε το παιδί να παίξει και αφήστε τον εαυτό σας απλά να το βλέπει. Και την επόμενη φορά που θα κάθεσαι στην κερκίδα, βάλε ένα μόνο στόχο. Να μη σε δει, να μη σε κοιτάξει. Και αν το παιδί σου περάσει μια ολόκληρη προπόνηση ή περάσει ένας ολόκληρος αγώνας και δεν σε κοιτάξει καθόλου, παρόλο ότι και αν έχεις συμβεί μες στο γήπεδο τότε εσύ κέρδισες γιατί αυτή είναι μια νίκη δικιά σου δεν είναι νίκη ούτε του παιδιού ούτε του προπονητή αυτή είναι η επιτυχία για ένα γονιό αθλητή Είμαι ο Δημήτρης και αυτό ήταν το Better Podcast