90's summer: Αναζητώντας το καλοκαίρι των παιδικών μας χρόνων
Έχεις δυο λεπτά;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πριν τα smartphones, πριν τα social media και το «στείλε μου location», υπήρχε ένα διαφορετικό καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι με γιαγιάδες που τραγουδούσαν στην παραλία, μεσημεριανή βαρεμάρα και άρνηση ύπνου, παγωτά Πατούσα, βιντεοκασέτες, καρπούζι στο ψυγείο και φίλους που σε φώναζαν από το μπαλκόνι για να "κατέβεις".
Με αφορμή το viral trend του "90s Summer", η Δέσποινα και η Έλενα επιστρέφουν στα παιδικά τους καλοκαίρια και αναρωτιούνται: ήταν πράγματι πιο ανέμελα ή τα θυμόμαστε έτσι μέσα από το φίλτρο της νοσταλγίας; Τι χάσαμε, τι κερδίσαμε και ποια στοιχεία εκείνης της εποχής αξίζει να κρατήσουμε σήμερα;
Ένα επεισόδιο γεμάτο αναμνήσεις, γέλιο, γιαγιάδες, τζιτζίκια και την αίσθηση μιας εποχής που δεν χρειαζόταν να ποστάρεις για να τη ζήσεις.
Έχεις δύο λεπτά;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Εντάξει, τι να γίνει τώρα, θα το υποστούμε. Οι ευρωπαϊκές χώρες, οι υπόλοιπες, πεθαίνουν στον κάφισον. Εμείς κάπως καλά είμαστε. Λοιπόν, άκου αυτό για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, κάπου το πήρε το μάτι μου. Αλλά λέω, αφού εγώ θα δω τη δέσποινα, θα μου πει η δέσποινα τι συμβαίνει στον κόσμο. Καταλαβαίνω ότι γίνεται χαμός.
Είδα στην Γαλλία πηδάγανε στα κανάλια. Έχουμε Γαλλία, έχουμε Βρετανία, Ισπανία. Φοβερή αύξηση της θερμοκρασίας. Είναι 20 μονάδες πάνω από το φυσιολογικό όριο. Ο Χρυσός και η Παναγία. Και ξέρεις και αυτοί όλοι δεν έχουν και σπίτια φτιαγμένα για ζέστη. Εμείς λίγο κάπως είμαστε προσαρμοσμένοι σε αυτή τη συνθήκη. Έχουμε τρικοντήθειόν, μας τους ανεμιστήρες μας, τα διάφορα.
εκεί πέρα Αγγλία, Γαλλία δεν έχουν καμία τέτοια υποδομή οι άνθρωποι πεθαίνουν είδα δύο Ινδούς τουρίστες στις ειδήσεις οι οποίοι είναι ταξίδες στη Γαλλία τώρα και λέει εμείς είμαστε και συνηθισμένοι με τη ζέστη αλλά αυτό το πράγμα είναι αφόρητο σκέψτε τώρα οι άνθρωποι αυτοί που είναι μαθημένοι στην υψηλή θερμοκρασία πώς νιώθουν, τι χάλια είναι αυτή η κατάσταση εντωμεταξύ θέλω να σε ρωτήσω Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη καλοκαίρι.
Άκουσα εμένα. Παραλία. Σουτσίνι. Κίνη ευείας. Βραχάκια. Έχει βραχάκια μέσα στη θάλασσα έτσι κάπως πιο υπερψωμένα. Η γιαγιά μου με ολόσομο να προσπαθεί να βάλει τα βατραχοπέδυλα της. Αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου έρχεται όταν μου λες καλοκαίρι. Θα πεθάνω. Να σου πω γιαγιά φοράει και το σκουφάκι. Όχι, όχι, δεν φοράει για το σκουφάκι Αλλά είχε φοβερό άγχος να μην βάλει νερό στα αυτιά της Δεν το ήθελε αυτό Οπότε ήτανε με μαλλί λάχανο Γκρι Κατά καιρούς μπλε, ανάλογα τη βαφή Βατραχοπέδυλο, γιατί χωρίς βατραχοπέδυλο Δεν γινόταν το κολύμπι Ολόσωμο, λουλουδάτο Και βουτιά, και τραγούδι Θεά, που μου έχεις πει ότι αυτό ήταν το καλοκαίρι σου Ήταν με τη γιαγιά Αυτά είναι όλα τα καλοκαίρια μου.
Δηλαδή με αυτή την εικόνα είμαι εγώ, γι' αυτό βρίσκομαι σε αυτή την κατάσταση. Όπως με βλέπεις τώρα. Εγώ σε βλέπω τέλεια. Θα βάλω ένα λουλουδάτο ολόσομο και θα έρθω στην επόμενη μας ηχογράφηση με ολόσομο ολουλουδάτο. Εγώ πάρα πολύ θέλω να σε δω έτσι και πιστεύω ότι θα είσαι και πολύ τέλεια. Πολύ τέλεια. Να σου πω έμοιαζες τη γιαγιά σου.
Έμοιαζα και μοιάζω. Όσο μεγαλώνω είμαι η ίδια η γιαγιά μου. Σου λέω θα βάλω το ολόσο μου παιδί μου, θα έρθω. Εσένα ποια είναι η πρώτη σου εικόνα. Λοιπόν, εικόνα καλοκαιριού για μένα επίσης είναι μία σταθερή και βασική. Στο χωριό, έξω από τα Γιάννενα, ένα μικρό χωριό, ο Θεός να το κάνει από αυτά που ήδη τότε είχαν πολύ λίγους κατοίκους, με τη γιαγιά μου την οποία λάτρευα, τη λάτρευα ήταν ένας απίστευτος άνθρωπος, η οποία είχε κανονική αγροτική ζωή, είχε κατσίκια, κήπο.
Ήτανε μια γυναίκα τώρα που είχε μεγαλώσει, είχε ζήσει στο χωριό, πλήρως αυτόνομη από άποψη φαγητού. Τα έκανε όλα μόνη της, ήταν φοβερό αυτό το πράγμα, ούτε ψωμί δεν αγοράζανε. και έχω την εικόνα που ανυπομονούσα ήταν το αγαπημένο μου πράγμα όλο το χρόνο για αυτούς τους μήνες που θα πήγαινα στο χωριό και ήμουν όλη μέρα με τη γιαγιά μου με τα κατσικάκια, τις είχε μόνο κατσίκια γιατί θεωρούσε ότι τα πρόβοτα είναι πάρα πολύ βρώμικα ζώα και δεν τα ήθελε γιατί λερωνόντουσαν.
Η γιαγιά τώρα ορμανιακή, επίσης το έχω πάρει από αυτήν, με την καθαριότητα τύπου το μαντρί το σκούπιζε τρεις φορές τη μέρα. Δηλαδή μπορώ να σου πω ότι το μαντρί της γιαγιάς μου ήταν πιο καθαρό από το σπίτι το δικό μου σε πολλές φάσεις Τρέλας πρέπει να σου πω πιο συχνά σκούπιζε η γιαγιά το μαντρί Θυμάμαι το απογευματινό πότισμα που ήταν η αιροτελεστία, να πέσει ο ήλιος Και μετά ξεκινούσε από τον πάνω κήπο που είχε ξέρω εγώ καλαμπόκια και κρεμμύδια και ντομάτες Και τα πάντα τα πάντα τα πάντα και μέχρι κάτω στο σπίτι τα λουλούδια και υπήρχε και ένας κήπος, ένα απέναντι βουνό, στον οποίο επίσης πήγαινε και στον οποίο είχαν κάνει μια γούρνα.
Δηλαδή, τότε οι άνθρωποι είχαν κάνει μια γούρνα που μάζευε το νερό της βροχής και άνοιγες μια τρύπα και το νερό αυτό που μαζευότανε πότιζε αυτόματα όλο τον κήπο με τα ζεσβατικά. Τι φανταστικό! Απίστευτο που αν μου πεις τώρα κάτι από αυτά, να σου πω πώς γινόταν, δεν θυμάμαι. Οπότε το καλοκαίρι ήταν αυτό. Και μετά έχω και την ανάμνηση της γειτονιάς μέχρι να φύγουμε για το χωριό που θα βγαίναμε με τα παιδιά της γειτονιάς και θα παίζαμε.
Ξεστη, αυτό που συζητάμε τώρα, εκεί ήθελα να σε πάω, είναι το 90's summer. Το έχεις ακούσει που το συζητάνε. Είναι τώρα κάποιο trend το 90's summer. Ναι. Και το συζητάμε ως κάτι μακρινό, το συζητάμε ως κάτι εξωτικό, ως τι το συζητάμε. γιατί και καλά οι άλλοι που το συζητάνε δεν ξέρω γιατί το συζητάνε εμάς είναι πραγματικά τα παιδικά μας χρόνια δηλαδή η γεννημένη προσκέτει θα πεις την από τα στοιχεία της ταυτότητος η γεννημένη τα τέλη των 80's που ζήσαμε τα 90's σε όλο τους το μεγαλείο τώρα λοιπόν η millennial γονείς γιατί ξεκινάει από τους γονείς αυτό το 90's summer αλλά οι προεκτάσεις του είναι γενικότερες νομίζω λένε ότι πώς θα καταφέρουμε να δώσουμε στα παιδιά μας αυτό το καλοκαίρι που είχαμε εμείς χωρίς οθόνες, χωρίς ίντερνετ με πιο πολλή ανεμελιά, με πιο πολλή παιχνίδι έξω με αυτό το analog feeling που το λένε το μη digital Δεν θα μπορούσαμε να μην έχουμε αγγλικά σε αυτή τη συζήτηση εντάξει θα ήταν και μια ντροπή Πώς αλλιώς να θέσου τον προβληματισμό άλλωστε
Analog feeling, υπέροχο Και πρόσεξε τώρα γιατί εγώ το έψαξα έχω έρθει διαβασμένη Δεν ήθελα μπροστά σου να φανώ αδιάβαστη. Και μπορώ να σου πω ότι τα trends δείχνουν το εξής. Στο Pinterest, για παράδειγμα, που είναι ένα πολύ καλό εργαλείο ανάλυσης τάσεων, γιατί είναι μία πλαστοχρώνηση στην οποία μπαίνεις και ψάχνεις κάτι εσύ ο ίδιος, δεν είναι αλγόριθμος που σου πετάει ό,τι θέλει.
Έκανε ένα report το οποίο αφορά στη γονιικότητα αρχές του χρόνου αυτού και ήδη πολύ πριν το καλοκαίρι, Εγώ το όρος είναι το Φεβρουάριο. Είχε φανεί. Ο όρος screen-free activities, δηλαδή δραστηριότητες που δεν περιλαμβάνουν οθόνες, είχε αυξηθεί 200%. No phone summer, 340% πάνω το Φεβρουάριο που δεν ήταν καν καλοκαίρι. Digital detox aesthetic, 95% πάνω.
Και μετά υπήρχαν και κάποιοι όροι γενικότεροι, τύπου slow motherhood, που είναι επίσης μια τάση, για σκηδαστικές δραστηριότητες για τα παιδιά, ιδέες για οικογενειακές παραδόσεις και τα ποσοστά αυτά που σου λέω ήταν η αύξηση του ενός χρόνου σε σχέση με τον προηγούμενο, Φεβρουάριο με Φεβρουάριο. Άρα σκέψε τώρα τι έχει γίνει τους μήνες που έχουν μεσολαβείς από Φεβρουάριο μέχρι τώρα Ιούνιο.
Ακριβώς, που και αυτό το τρέντ έχει ξεδιπλωθεί σε απίστευτο βαθμό έκτοτε. Δείχνει αυτό τη νοσταλγία που γενικά οι millennials νιώθουμε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δείχνει όμως και μια ανάγκη πραγματική Να επιστρέψουμε ίσως σε μια πιο Απλή καθημερινότητα Δείχνει μια ανάγκη να πάμε σε κάτι πιο ανέμερο μωρέ Φαντάζομαι Δεν έχω παιδιά Αλλά έχω την αίσθηση ότι Το να θέλεις το παιδί σου Να απομακρυνθεί από την οθόνη Και από τον digital κόσμο Και να ζήσει αυτό που υπάρχει εκεί έξω Μαζί με άλλα παιδιά Είναι μια βασιά ανάγκη φαντάζομαι των γονιών Να ζήσουν τα παιδιά τους αυτό που ζούσαμε εμείς ως παιδιά και ως έφερβοι.
Ξέρεις τι σκέφτομαι, ότι προκύπτει αυτή η ανάγκη επειδή εμείς ζούσαμε την τεράστια διαφορά του χειμώνας εντός εισαγωγικών εννοώντας όλη τη σχολική χρονιά, versus καλοκαίρι. Είχες ένα χειμώνα που είχες συγκεκριμένες εικόνες, συγκεκριμένους ανθρώπους που έβλεπες, συγκεκριμένα μέρη στα οποία πήγαινες, συγκεκριμένες δραστηριότητες και αυτό κάποια στιγμή σταματούσε και ξεκινούσε ένα καλοκαίρι στο οποίο υπήρχε μεγαλύτερη ελευθερία, άλλες εικόνες, άλλοι άνθρωποι.
Εγώ ας πούμε θυμάμαι ότι τα καλοκαίρια τα περνούσα με τα ξαδέρφια μου γιατί και τα ξαδέρφια μου τότε μαζευόμασταν στο χωριό, άλλοι από τη Γερμανία, άλλοι από την Αθήνα, άλλοι από τα Γιάννενα. Οπότε είχαμε αυτό εκεί πέρα το σημείο συνάντησης και ήξερα ότι τα καλοκαίρια είμαι με τα ξαδέρφια μου. Τώρα τα παιδιά πραγματικά όταν τελειώνει η χρονιά Η σχολική χρονιά Ξύλως τα ίδια μένουνε Είναι με το κινητό στο χέρι Κάνουν αυτά που κάνανε Απλά έχουν διαφορετικό πρόγραμμα Και δεν βαριούνται ποτέ Θες να μου πεις δηλαδή εσύ τώρα Ότι δεν θυμάσαι την Ανελέη Τη βαρεμάρα το μεσημέρι Που έπαιρνε ντε και καλά να κοιμηθούμε Άλλο πάλι και αυτό έχεις δίκιο Ντε και καλά να κοιμηθούμε Και να ξαπλώσουμε όλοι για να υπάρχει η νεκρική σιγή στο σπίτι για να κοιμηθούμε.
Δεν ήσταζα καθόλου. Δεν πρέπει να κοιμήθηκα ποτέ. Ποτέ ούτε εγώ. Αυτό το μεσημεριανό ύπνο τον θυμάμαι ως το απόλυτο βασανιστήριο. Εντωμεταξύ δεν μπορούσες ούτε τηλεόραση να βάλεις. Ποτέ σου λέει νεκρική σιγή παιδί μου στο σπίτι. Δεν έπρεπε να κάνεις τίποτα. Ούτε τη σελίδα του βιβλίου δεν μπορούσες να γυρίσεις. Τίποτα. Τώρα που λες βιβλίο, εσύ διαβάζεις περιοδικό μήνυ.
Διάβαζα τα πάντα αυτά. Το μήνυ δεν το θυμάμαι. Θα το διάβαζα σίγουρα. Ήταν πολύ αγαπημένο μου. Είχε και κόμιξ με τη μήνυ και τέτοια, αλλά είχε και διάφορες ώρες δραστηριότητες. Είχε και κάτι βιβλίο που τα έπαιρνες ανάλογα με την τάξη που τελείωνες και είχε μέσα δραστηριότητες, ξέρω εγώ, να ενώσεις κάτι γραμμές, να κάνεις κάτι ζωγραφιές.
Τα έπαιρνα. Δεν θυμάμαι να τα έφτιαχνα. Τα έπαιρνα κι εγώ στα παιδιά μου να ξέρεις αυτά τώρα. Τα φτιάχνουνε? Όχι. Ορίστε. Και λέω, γιατί τους τα έπαιρνω αφού χαμένα θα πάνε. Βέβαια, εγώ πρέπει να σου πω ότι όταν ψιλοτελείωνε η φάση του καλοκαιριού, είχα μεγάλη ανυπομονησία να γύρσω στο σχολείο. Δηλαδή θυμάμαι ότι τότε έπαιρνα τα στράδια και τα έγραφα και τα έφτιαχνα και ένιωθα ότι θα γίνει κάτι φοβερά συγκλονιστικό που θα αρχίσει η νέα σχολική χρονιά Θέλω να πω ότι ένιωθα λίγο ότι έκλεινε αυτός ο κύκλος του καλοκαιριού και αντεβαρεθήκαμε τώρα και πάμε πάλι σε αυτά που ξέρουμε Το αισθανόμουν Εγώ ήμουν δυστυχής που έπρεπε να τελειώσει το καλοκαίρι το οποίο είχε διαρκέσει και τρεις μήνες θέλω να σου πω έφευγα για την Κίμη την ημέρα που τελείωνε το σχολείο. Έκανα αγιασμό στο σχολείο της Κίμης και μετά γυρνούσα. Δηλαδή οι μισοί συνομήλικοι μου στην Κίμη πιστεύουν ότι πήρα σχολείο στην Κίμη. Δεν ήθελα να φύγω καθόλου.
Δεν μου έλειπε το σχολείο, δεν μου έλειπε το σπίτι μου στην Αθήνα, τίποτα. Δεν μου έλειπε ήθελα να κάτσω εκεί. Μεγάλη θλίψη είχα. Και γιατί δεν καθόσουνε κι εσύ. Α, πώς να γίνει, έπρεπε να το είχα κάνει Ήταν να το έχεις απαιτήσει, να πεις εγώ εδώ Να ξέρεις τότε, άμα το έλεγες αυτό στους γονείς σου Θα σου λέγα, μίλησε κάποιος, είπε κανένας τίποτα Τώρα στις αγωνιών πήγαινα παιδί, εγώ ξέρεις νιώθω ότι ταιριάζει το βάιμπο μου καλύτερα στην κύμη Μπορεί και να του λέγαμε ένα παιδί να το συζητήσουμε, μήπως πρέπει να μείνεις στην κύμη μόνιμα Έχουν αλλάξει οι εποχές Τα παιδιά όμως τώρα Δεν ξέρω αν έχουν καν αυτό το σημείο αναφοράς του χωριού που λέμε ότι έχουμε εμείς.
Όχι. Τα δικά μου τουλάχιστον δεν το έχουνε και νομίζω τα περισσότερα, εντάξει έχουν άλλες αναφορές, αλλά η αλήθεια είναι ότι πολύ λίγους φίλους έχω που όντως κρατάνε τη βάση του χωριού ή του εξοχικού κάποιοι άλλοι ας πούμε. Καλά τα παιδιά βέβαια πλέον δεν έχουν πολλές αντίστοιχες αναφορές αν σκεφτείς. άλλη μη λένε άλλα αναφορά αυτά που βλέπαν οι γιαγιάδες μας τις απνόπερες δεν κατάλαβα γιατί βλέπαν οι γιαγιάδες μας ενώ βλέπαμε με τις γιαγιάδες μας εγώ τα βλέπα όλα αυτά όλα και τέλος πάντων προσπαθούσα να εξηγήσω στη Μαρίζα ότι ξέρεις υπήρχε το πρόγραμμα της τηλεόρασης που το έβλεπες και αν κάτι έπαιζε ήταν μόνο μία φορά και με κοίταγε σαν χάνος κατάλαβα δεν υπάρχει περίπτωση να συνεννοηθούμε και να βγάλουμε άκρη γιατί μου έλεγε γιατί δεν το βλέπεις το κινητό σου το κινητό που πήδε εγώ στην 6η Δημοτικού ήταν κλειστόδεχνα και όλες ένα τελεστέτ κίτρινο με πορτάκι το είχα και εγώ μπλε που είχε αυτή τη μονή την οθονίτσα από πλάι να γράψει την ώρα δεν το έχουν αυτό
το άλλο επίσης που δεν έχουν καθόλου είναι το ότι έπρεπε να πάρεις τηλέφωνο στο σπίτι του άλλου και να πεις κυρία Μαρία και να ήξερες το όνομα της Μπορώ να μιλήσω με τον Τάδε Είναι εκεί η Τάδε Δεν τους περνάει από το μυαλό Το ότι ερχόντουσαν οι φίλοι στο μπαλκόνι και φωνάζανε Για να κατέβεις Θα κατέβεις Που πίναμε νερά από τα λάστιχα στις κήπους Τι υπέροχες αναμνήσεις τώρα μου εις ξυπνήσει Τα έχω κάνει όλα αυτά Και να σε ρωτήσω κάτι τώρα Με αυτά που λέω Γιατί είναι μια πραγματική ειλικρινή σωμαπορία Μπορείς να με ξεχνήσεις πώς κανονίζαμε να βρεθούμε Χωρίς κινητά Και όχι μόνο πώς κανονίζαμε να βρεθούμε χωρίς κινητά Αλλά εγώ θυμάμαι να μας παρατάνε σε κάτι άλλα χωριά Σε κάτι πλατείες, σε κάτι περιοχές Άσχετες με τα ξαδέρφια μου Μπορεί να είχαμε πάει γιατί ήταν μια παράσταση Γιατί ήταν μια εκδήλωση, γιατί ήταν ένα πανηγύρι Γιατί ήταν ένα κάτι Και εμείς παίζαμε, ήμασταν έξω Με τα ξαδέρφια μου Και άσχετο κόσμο Και κάπως παρόλα αυτά στο τέλος της βραδιάς καταφέρνουμε να βρεθούμε με τους γονείς και να πάμε σπίτια μας.
Οι οποίοι δεν φοβόντουσαν, δεν ερχόντουσαν κάθε πέντε λεπτά να δουν είναι καλά τα παιδιά, πού είναι τα παιδιά, με ποιον είναι τα παιδιά, με ποιον μιλάνε τα παιδιά, πέσανε τα παιδιά ή πιάνε νερό τα παιδιά. Δεν υπήρχε αυτό. Τώρα δεν ξέρω, κάπως με θλίβεις. Με θλίβεις και έχω και εικόνα έτσι να παίζω στην πλατεία Ώρες αμέτρητες Τώρα γιατί ήρθα εγώ σήμερα εδώ για να με κάνεις έτσι στενάχωρη Για να νιώσουμε λίγο νοστάλτζια Νιώσουμε νοστάλτζια και το άλλο πώς το νιώσαμε Το analog Analog feeling Το έχω νιώσει τώρα Δεν έχεις προσέξει που ο κόσμος πάει και αγοράζει πλέον δίσκους Έχουν ξαναγίνει τις μόδας οι φωτογραφικές Οι φωτογραφικές με το φιλμ Αυτά όλα τώρα πώς τα εξηγείς δηλαδή εσύ.
Δεν είναι μόνο οι μιλένιαλ που τα κάνουν αυτά. Γιατί, οκ, μπορεί οι μιλένιαλ να έχουν αυτή την ανάγκη νοσταλγίας, αλλά και νεότεροι άνθρωποι μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία. Εγώ ξέρω πάρα πολλούς νεούτερους από μένα που έχουν πάρει pick-up, που θέλουν τις φωτογραφίες τους να τις βγάζουν με την παλιά τη φωτογραφική μηχανή.
Πόσα φίλοι μου είχα εκτυπώσει Τι βλακίες φωτογραφίες είχα βγάλει Καταρχάς τώρα βλέπουμε το κάμερα ρόλ του κινητού Και έχουμε 36 φωτογραφίες στο δευτερόλεπτο Και από την δεδική μας ηλικία ζήτημα Να έχουμε 36 φωτογραφίες συνολικά Ήτανε όλες καμένες Κάτι άκυρες πόζες άθλιες Κάτι άσχετα πράγματα που κανείς δεν ξέρει Ως και η ψυχή μας τη βγάζαμε Κι όμως ρε παιδί μου δεν νιώθεις ότι έχεις κάποιες αναμνήσεις πολύ χαραγμένες στο μυαλό σου που δεν χρειάζεσαι τις φωτογραφίες που μείναν τις...
Να τις ανακαλέσω στη μηνύνη. Ναι, ναι. Πάρα πολλές. Ιδιαίτερα από τα καλοκαίρια. Η καλοκαιρινή περίοδος είναι νομίζω οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου. Ακόμα και σήμερα που κάνω άλλα πράγματα. Είναι εκείνες οι ημέρες της απόλυτης ελευθερίας, γιατί ήμουν στο σπίτι με τη γιαγιά μου και με τον παππού μου, που με πρόσεχαν οι άνθρωποι, αλλά όντως δεν είχαν πρόβλημα να σε αφήσουν στην πλατεία να παίξεις 10 ώρες και κάποια στιγμή να σε αναζητήσουν για να φας ή κάποια στιγμή να σε αναζητήσουν για να κοιμηθείς.
Είναι αναμνήσεις που δεν ξέρω τώρα, με έχεις συνεπάρει και στεναχωριέμαι και λίγο. Νοσταλγίζεις που έλεγε και ο Γιώργος Μοτομπίρας στο δημοτικό της Ποράλης έχει Μαρίζα μια εκδήλωση και τον ρωτάει εκεί πέρα μια παλιά δασκάλα πώς νιώθεις Γιώργο που είσαι στο σχολείο πάλι νοσταλγίζω δεν ήξερα που να κρυφτώ αλλά ήθελα να τους πω εντάξει τι να κάνουμε τώρα θα βάθει τους δεν ξέρουν να μιλάει ελληνικά για να απαντήσω όμως αυτό που είπες πριν νιώθω ότι έχουμε και λίγο τάσεις φυγής Και ότι είναι αυτή η ωρεοποίηση του παρελθόντος που νομίζω το μυαλό μας την κάνει και για να μας προστατεύσει.
Όχι ότι δεν υπάρχουν οι ωραίες αναμνήσεις, εννοείται, αλλά αισθάνομαι ότι για τη δική μας γενιά είναι τάσης φυγής, για τις πιο νέες γενιές είναι μία τάση να ανακαλύψουν κάτι καινούριο. Ένα ρετρό κομμάτι ζωής. Ναι. Εμείς τώρα για τι τάσης φυγής να θυμόμαστε τις όμορφες στιγμές με τη γιαγιά μας και με τον παππού μας. Γιατί ήταν μια ωραία ανέμελη περίοδος που δεν είχαμε στο μυαλό μας όλα αυτά που έχουμε τώρα και εγώ νομίζω ότι αν κρατήσουμε στοιχεία από όλο αυτό και σε εμάς θα κάνει καλό, στα παιδιά εννοείται θα κάνει καλό, στο βαθμό που δεν τα αποκόπτει τελείως και από τη σύγχρονη πραγματικότητα στην οποία καλούνται να ζήσουν και να εξελιχθούν έτσι γιατί δεν μπορείς να το αφήνεις και αυτό απ' έξω.
αλλά αισθάνομαι ότι όσο και να το λέμε ότι τι ωραία που ήταν τότε, τι ωραίες αναμνήσεις θέλουμε να περάσουμε 90's summer στην πράξη είναι πάρα πολύ δύσκολο να το κάνουμε. Εντάξει, μιλάμε για μια άλλη εποχή. Άλλη εποχή τότε, άλλη εποχή τώρα. Ενδεχομένως να μπορούμε να φέρουμε κάποια στοιχεία από τα 90's στο σήμερα, αλλά όχι να το ζήσουμε στο απόλυτο, δεν γίνεται.
Δεν γίνεται και να σου πω γιατί το λέω γιατί άμα βάλεις τον εαυτός, εγώ τουλάχιστον αυτό έχω προσπαθήσει πολλές φορές να το κάνω, να πεις ότι για δύο μέρες εγώ δεν θα είμαι πάνω από το κινητό ή θα το πιάνω το πρωί, μια φορά το μεσημέρι και μια φορά το βράδυ, κατά πέρας επιθυμόντα δεν θα καταφέρεις να το κάνεις. Εγώ δεν έχω καταφέρει να το κάνω.
Θυμάμαι ότι το είχα πει. Δεν θυμάμαι πότε ήταν. Κάποια στιγμή ήταν τα παιδιά διακοπές με τον Παναγιώτη, οπότε δεν είχα την ευθύνη των παιδιών. Είχα το κεφάλι μου ήσυχο γιατί ήταν με τον πατέρα τους. Δεν είχα κάτι να ενισχώνα πίσω του παιδιά μου, πάνω από το κινητό, κάθε τρεις και λίγο. Και έλεγα θα το αφήσω με ήχο, ώστε αν με πάρουν τηλέφωνο από τις διακοπές, Εννοείται να το ακούσω και να τους απαντήσω Αλλά θα το έχω εκεί και δεν θα το πειράζω Ε, δεν άντεξα 10 λεπτά 10 λεπτά, πολύ λίγο Εγώ προσπαθώ Το βάζω αυτό στο challenge Στον εαυτό μου Και στις διακοπές το κρατάω πολύ λιγότερο Κάνω και 2-3 τηλέφωνα στη μάνα μου Μέσα στην ημέρα Καλά είμαστε, όλα καλά Και το αφήνω Κοιτάω λίγο και εντάξει Στα sites τα κοιτάω Αλλά πολύ λιγότερο Βέβαια τώρα το κινητό έχει και πολλαπλούς ρόλους Δηλαδή θυμάμαι κάποτε που έλεγες θα πάρω περιοδικά για την παραλία Το καιρό εκείνο Το καιρό εκείνο Και είχαν εντωμεταξύ τα περιοδικά κάτι φανταστικά δώρα Κάτι τσαντάρες παραλίας
Ήταν κόνσεπτ ολόκληρο το περιοδικό στο καλοκαίρινο πρόγραμμα Μήπως θυμάσαι μία τσάντα πλαστική φουσκωτή Με σαν κυψέλες Εννοείται τι θυμάμαι. Συλλεκτικό κομμάτι. Πιο αγαπημένες μου. Τι θυμάσαι ε. Φυσικά και τι θυμάμαι. Είχε γίνει χαμούζω αυτή την τσάντα. Και είμαι σίγουρη ότι κάπου κάποιος συλλέκτης σίγουρα θα την έχει ακόμη να ξέρεις.
Αχ αν την έχει κάποια. Να στη βγάλει μια φωτογραφία να μας τη στείλει. Να τη δείξουμε και στην ηλέκτρο που μας κοιτάει. Λες και είμαστε εξωτικά πουλιά. Απορριμμένη φουλσημα. δεν μπορεί να το αυτή τη στιγμή τίποτα από αυτό που λέμε λοιπόν σου έχω κι άλλα θέλω να σκεφτούμε καλτ αντικείμενα των 90's και ξεκινάω επειδή είπες τώρα τη φουσκωτή τσάντα καλά το απόλυτο καλτ αντικείμενο το κλασικό τεράστιο θερμός με το φελιζόλ που είχε πάνω ένα στρογγυλό ποτήρι παύλα καπάκι που ήταν έτσι στρογγυλό και είχε και χερούλι δεν γίνεται να το θυμάσαι δεν το είχα αυτό νομίζω Είχα αυτά τα ποτηράκια που έπαιρναν στο σχολείο που τα άνοιγες και κάνανε κράτσι.
Όχι, αυτό που λες εσύ ήταν το μικρό. Εγώ λέω ένα μεγάλο, δεν γίνεται να μην το θυμάσαι. Ήτανε καλτ απαραίτητο παραλία, στο έβλεπες παντού. Τι αναζήτηση έχεις κάνει, πώς το λένε, κάπως το λένε. Εγώ το έψαξα θερμός στρογγυλό, 5 λίτρα χωράει μέσα. Τότε όμως ήταν φιλιζόλ. Το άλλο που είχαμε και το έχουν επίσης όλοι ήταν κάτι πιάτα που τα δίνανε δώρο σε κάποιο σούπερ μάρκετ με κάτι κουπόνια που είχαν ένα τυρκουάζ γύρω γύρω.
Με λίγο χρυσό. Ναι. Υπάρχουν σε όλα τα σπίτια πιστεύω αυτά τα πιάτα ακόμα. Σε όλα. Είχαμε όλο το σετ στο χώρο για να ξέρεις. Είχε και πιατέλα για ψάρι θυμάμαι. Άλλο κάλτο αντικείμενο. Εντάξει η κασέτα. Να καλά. κασέτα και η για να ακούσεις μουσική και η βιντεοκασέτα για να δούμε όλα τα παιδικά. Πω πω ναι που έπρεπε να τις αγοράσεις ή άμα ήσουν πολύ προχωρημένος να τις νοικιάσεις. Πέρα από αυτό να γράψεις από την τηλεόραση μας που μπορούσες να γράψεις από την τηλεόραση σε βιντεοκασέτα αλλά ήθελε ένα συγκεκριμένο τρόπο και μία φορά εγώ θυμάμαι ήθελα να γράψω μία συναυλία της Britney Spears και μετά τη μέση της συναυλίας κατάλαβα ότι το έχω κάνει λάθος και δεν είναι μόνο ότι γράφει αυτό που βλέπεις αλλά πρέπει να βάλεις το κανάλι που θέλεις να γράψει και είχα τη συναυλία μισή.
Στο άλλο μισό τι είχες? Κάτι άσχετο, δεν θυμάμαι, πολύ είχα εκνευριστεί αλλά βέβαια το έσωσα, ήταν και αυτό κάτι. Πού δεν την ξανάβρισκα τη συναυλία, ποτέ. Όχι, αυτό εγώ δεν το ήξερα, ήμουν από τότε ανεπίδεκτη μαθήσεως, τεχνολογικής φύσεως, όχι. Αλλά είχα όλες τις βιντεοκασέτες με τα παιδικά. Όλες. Μετά ήταν το κλασικό στρώμα παραλίας που ήταν ένα είδος.
Δεν είχαμε τότε μονόκερους αστακούς, φλαμίνγκο και δεν ξέρω και εγώ τι κύκνους και αυτά. Ήταν ένα κλασικό σε διάφορα άθλια χρώματα. Είχε και κάτι σαν τρυπίτσες με άλλα χρώματα φλού επίσης. Για να βάλεις το ποτήρι σου. να βάλεις το ποτήρι σου. Ίσχυε αυτό. Είναι αστικός μύθος. Δεν ξέρω τι ήταν για το ποτήρι. Νομίζω. Δεν ξέρω. Έχω ότι την εντύπωσες.
Δεν ξέρω, παιδάκι. Ομις δεν είχαμε στρώματα. Θα λάσεις. Πού να ανέβω εγώ σε στρώμα. Θα λάσεις. Να με βρει η γιαγιά μου στη Σκύρο. Αποκλείεται αυτό. Δεν με άφηνε. Με το βατρεχοπέδυλο θα έφτανα. Πέδυλο. Πάντα βατρεχοπέδυλο. Δεν γινόταν χωρίς. Και στα νυχτά τραγούδι. Μήλο μου κόκκινο και σε όλη την ένταση. Γιατί πηγαίναμε και αχάρεγα στη παραλία.
Εννοείται. Με τις φίλες της μαζί. Πηγαίναμε, τις παίρναμε. Οδηγούσε η γιαγιά μου, εννοείται. Παίρναμε όλες τις φίλες και πηγαίναμε στη θάλασσα. Και φυσικά τρώγαμε στη θάλασσα. Είχαμε τάπερ. Τάπερ, κεφτεδάκια, φρούτα, καρπούζι. Εξού και γυρνούσα σπίτι μου μετά Σεπτέμβριο, Τετράπαχη. Όχι ρε παιδί μου, σταμάτη. Όχι, όχι. Ήταν, ήταν. Η γιαγιά μου είχε αυτό το σκοπό.
Παντούς η αλήθεια είναι ότι όντως, αν το σκεφτούμε, πολλά από αυτά τα παιδιά τώρα τα χάνουν, γιατί ακόμη και στις διαδρομές είναι με ένα κινητό στο χέρι, χαζοπέζουν ή κάτι βλέπουν ή αυτό. δεν θα κοιτάξουνε ρε παιδί μου απ' έξω γιατί εμείς δεν είναι ότι είχαμε όρεξη να κοιτάξουμε απ' έξω βαριόμασταν δεν είχες και κάτι άλλο να κάνεις εκείνη την ώρα οπότε κοίταγες και λίγο απ' έξω Διάβαζες όλες τις πινακίδες στον δρόμο Όλες Μία-μία και έκανα και το άλλο ότι πέσαι σε βιντεοκλίπ Και σε φύσαγε ο Εράς Υπέροχα Τι ήταν το αγαπημένο σου παγωτό Παγωτό Καλά τα τρώγα όλα δεν ήταν ότι είχα και ιδιαίτερη προτίμηση έτρωγα σίγουρα πατούσα και μπανάνα η πατούσα μου άρεσε καλύτερα η πατούσα συνήθως ήταν και λίγο λιωμένη από κάποια πλευρά έτσι ελάχιστα τι έχουμε καταναλώσει θεέ μου τι άλλο έτρωγα αυτά τα λάκι κάπλα και μποιλά και γκέρτι με όλα τα παιχνίδια από κάτω βρήκα τις βλακίες αλλά τα έπαιρνα κάθε μέρα νομίζω έτρωγα παγωτό έκανες αυτό το πόσα παγωτά πόσα μπάνια
Όχι η αλήθεια είναι ποτέ Αλλά παγωτό φούλ Δεν τα μέτραγα όμως Γιόλαρα Τα μπάνια τα μέτραγες αν πήγαινες πρωί και απόγευμα Διπλά και τριπλά εννοείται Ναι Και πρέπει να σου πω ότι Τα μπάνια τα έχω συνδέσει με άλλο καλοκαίρι Γιατί το ένα κομμάτι του καλοκαιριού Ήταν αυτό που σου είπα χωριό, βουνό Δροσιά και τα λοιπά Το άλλο ήταν Στη Ραφίνα που είχε η θεία μου εξοχικό και πηγαίναμε κάποιες μέρες που εκεί έπαιζε πολύ αυτό το αχάραγο παραλία όταν ερχόταν ο πολλής κόσμος εμείς φεύγαμε γυρνούσαμε στο σπίτι και μετά τηλεόραση στο μπαλκόνι το βράδυ φανταστικό καρπούζι με φέτα και τότε θυμάμαι, δεν μπορώ να θυμηθώ ποια ήταν η σειρά τότε η χαρακτηριστική που και το κάθε μπαλκόνι είχε τηλεόραση έξω, επειδή μου τη βγάζανε και βλέπανε Μπέιουατς το βλέπατε Μπέιουατς το θυμάμαι τότε με τον σεισμό Ήταν όμως, ήμουν στην Αθήνα Ήταν πιο μεσημεράκι, απόγευμα δεν θυμάμαι τι έπαιζε Απόγευμα βράδυ ήταν κάτι Δεν μπορώ και εγώ τώρα να θυμηθώ ποιο ήταν Αλλά ναι, δηλαδή αυτή την αίσθηση της παραλίας
Το πρωί την έχω συνδυάσει με εκεί Τι θα ήθελες από όλα αυτά που εμείς έχουμε ζήσει Έχουμε πολλά κοινά βιώματα όπως αντιλαμβάνομαι Τι θα ήθελες από όλα αυτά, έστω ένα, να μπορούσαν να ζήσουν τα παιδιά σου σήμερα. Θα ήθελα να μπορούσαν να νιώσουν αυτή την αίσθηση του μη online και της βαρεμάρας που γινόταν δημιουργική από ένα σημείο και μετά.
Θα μου πεις πολύ ξενέρωτο που το λέω γιατί τα παιδιά μου σίγουρα από όλα αυτά που έχω πει δεν θα ήθελαν να ζήσουν αυτό. Αλλά νιώθω ότι αυτή η βαρεμάρα που αισθανόμασταν κάποιες φορές μας έβαζε στη διαδικασία να κάνουμε έτσι όμορφα πράγματα και τώρα δεν νιώθουν καθόλου βαρμάρα τα παιδιά. Έχουν συνέχεια ερεθίσματα και πηγαίνουν από το ένα στο άλλο και δεν υπάρχει αυτή η ανάπαυλα.
Ναι. Να προλάβουν να βαρεθούν ώστε να σκεφτούν κάτι να κάνουν για να μην βαριούνται. Αυτό γιατί όλα τα άλλα αισθάνομαι ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ας πούμε αυτό με τους φίλους που βγαίναμε σε μια πλατεία και κάναμε φίλους το κάνουν με τον τρόπο τους. Δηλαδή τότε μπορεί να ανταλλάζαμε χαρτάκια με το σταθερό μας Όταν γυρίζουμε στην Αθήνα να μας πάρει στηλέφωρο Αν σου πω δεν ξέρω και εγώ τι Ταξ και τώρα θα αλλάξουν κοιντά Έχει αλλάξει λίγο ο τρόπος που γίνεται αυτό Αλλά αυτό το απόλυτο τίποτα Που τότε με σύγχυζε απίστευτα Και το να κάτσεις να σκεφτείς κάτι να κάνεις Νομίζω ότι δεν μπορείς να το αναπαράξεις Και με αφορμή αυτό σκέφτομαι Ήταν τελικά όντως τόσο πιο ρομαντικά Εκείνα τα καλοκαίρια Ή εμείς το σκεφτόμαστε έτσι λόγω νοσταλγίας και λόγω του ότι δεν υπήρχαν και τότε social για να συγκριθείς για να δεις τι κάνει ο άλλος ήταν κάτι πολύ δικό σου το καλοκαίρι σου ούτε να το δείξεις θα πήγαινες στο σχολείο μετά από τρεις μήνες και θα έλεγες εγώ πήγα στο χωριό μου, ο άλλος θα έλεγε
εγώ πήγα στη Μαδαγασκάρη, ο άλλος θα έλεγε δεν ξέρω και εγώ που πήγαινε ο καθένας και αυτό θα ήτανε εγώ πήγα στο χωριό μου, εγώ πήγα στη Μαδαγασκάρη το καλοκαίρι, υπέροχο εντάξει, το τέτοιο δεν είναι πιο σπάνιο βέβαια τώρα να ξέρεις όλο τέτοια ακούς το χωριό είναι τώρα η η σπανιότητα, ναι κάθε εποχή έχει τη δική της εγωιτεία και τα παιδιά τώρα ζουν διαφορετικά πράγματα που μπορεί σε 20 χρόνια από τώρα όπως εμείς συζητάμε για μία εικοσταετία πίσω να λένε κάτι τελείως διαφορετικό που εμείς αυτή τη στιγμή ούτε να το φανταστούμε δεν θα μπορούμε Θέλω να κλείσουμε Με τραγούδι Όχι θες να τραγουδήσεις όμως Μιλούμ κόκκινο όπως η γιαγιά σου Δεσμεύομαι θα το κάνω Θα φέρω ηχογράφηση Της γιαγιάς μου κάπου θα υπάρχει Θα πεθάνονται κανείς αυτό να ξέρεις Πεθαίνουν οι γιαγιές Πεθαίνουν Εντάξει γιαγιές τώρα Μας πετάχτηκε η λέκτρα τώρα Δεν έχει καταλάβει τίποτα από αυτά που λέμε Παιδιά και εμένα η παιδική μου ηλικία Όλα αυτά που είπατε είχε Να φύγει η ηλεκτροφία Εμείς τώρα μιλάμε για κάποια χρόνια πίσω
Όχι πρόπρεση πάντως Εγώ το είπα πάντως Μάλλον δεν έχουμε τόσες διαφορές όσες πιστεύετε Να σου πω κάτι Η Τζένζι με τους Μιλένιαντς Το Δίσκμαν ξέρεις τι είναι Δεν ξέρω εγώ τι είναι το Δίσκμαν Οι χις Δίσκμαν Που βάζεις το τέτοιο Για το pancakes Μαγειρεύεις αυτό Δεν ξέρω εγώ τα CD Walkman είχες δεν είχα εγώ Walkman απλά όντως έχω πιο έντονη τη μνήμη του MP3 χαίρομαι πολύ MP3 πήραμε εμείς στο Πανεπιστημίο λοιπόν είναι κάπως παρήγορο όμως που τα γνωρίζει τα γνωρίζει η αλήθεια είναι εντάξει δεν μας κοιτάει σαν δεινός όπως τώρα εδώ πέρα απλά πετάγεται και διορθώνει τα γραμματικά τα γραμματικά εντάξει, τα έχει πει πιο πρόσφατα άλλωστε από τους χωλίλιους θέλω να μου πεις τρεις ήχους ήχους με τους οποίους έχεις συνδέσει το 90's summer show ήχους θα σου το κάνω πιο εύκολο, ήχους και μυρωδιές τώρα μου το έκανες πιο εύκολο με τις μυρωδιές γιατί σου έβαλα και άλλη κατηγορία ρωσικιστής πάνω δύσκολες και δύο γραφική έχω γίνει αλλά σίγουρα η φωνή της γιαγιάς μου είναι τα καλοκαίρια μου
Δεν είναι γραφικό αυτό, είναι πολύ όμορφο Έχω μικρήσει για τη γιαγιά μου γύρω στις 15 φορές Και τώρα είμαι έτοιμη να βάλω και τα κλάματα Όχι μην τα βάλεις αλλά να κάνουμε επεισόδιο για τη γιαγιά σου Για τις γιαγιάδες γενικά Οι γιαγιές Οι γιαγιές Οι γιαγιές θα κάνουν, yes Λοιπόν, η φωνή της γιαγιάς μου Τζιτζίκια Σίγουρα τζιτζίκια Και μυρωδιά Να σου πω μία που σκέφτομαι εγώ πολύ χαρακτηριστική καλά πέρα από το αντιλιακό αυτό το άφλιο που δεν μπορούσες να το πλώσεις και άλλο και γίνομαι στον άσπρη το ψυγείο που το άνοιγες και μύριζε καρπούζι είπε πόνη, φρεσκοκομμένο σε κάτι τάπερ της κακιάς ώρας της εποχής εκείνης που δεν μπορεί κλίνανε από πάνω που τα πίεζε στη μέση για να κλείσουν και δεν κλίνανε και τελικά έμενα νυχτό καλά εγώ θυμάμαι πάρα πολύ και τις πίτες που έφτιαχνε η γιαγιά μου και το ψωμί Ήταν και η πυρότης οπότε Ακεί γινόταν εμπιά Φοβερή φοβερή Η Θιακολένη που τη λέγανε Θιακολένη λέγανε τη γιαγιά Τη λέγανε Ελένη Αλλά το Θιάκος στα χωριά εκεί σημαίνει θεία
Σαν να λένε Θιαλένη Οπότε τη λέγανε Θιακολένη Αλλά το λέγανε και γι' άσχετη Όχι τα ξαδέρφια μόνο Και τώρα ξέρεις ποιος όλος θα το λέει Εγώ σε εσένα Καταπληκτικό Θιακολένη Ταιριάζει γάντι με την κρίση Μέσης ηλικίας που περνάω Α, δεν καλά κρίση μέσης ηλικίας και βλακίας Επίσης, ξέρεις με τι θα κλείσω Και κλείνουμε στο σημείο που αρχίσαμε Ότι εγώ θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό Το βράδυ φίλα να παγώνει Το κοκαλάκι μου, να θέλω κουβέρτα Να θέλω κουβέρτα Και τώρα όσες φορές έχω πάει Ζέστη κανονικότατη Τι κουβέρτα όμως, πήκε δένια Της γιαγιάς Αυτές ήταν οι κουβέρτες αν έκαθεν στο σπίτι στο χωριό Τώρα δεν θες κουβέρτα Τι με τώρα θες air condition Κοίτα όμως πώς το φέραμε Κερικά το ανοίξαμε, κερικά το κλείνουμε Ε είμαστε Είσαι πια κολένι μου Υπέροχη Η Electra στη σκιανά και το καταλάβω ότι ήταν μαζί μας σήμερα στον ήχο και το κουμπάκι και τη γραμματική διόρθωση του επεισοδίου Η Δέσποινα Δημά σήμερα να ξέρετε φορά είναι καταπληκτικό denim, τουλάχιστον denim φαίνεται που κάμισο
Βεβαίως, ναι Είσαι full 90's summer Για καλό το παίρνω Για καλό, για καλό Το στυλ σου είναι πολύ 90's summer Και αυτό ήταν το επεισόδιο όμως για σήμερα Θέλουμε πάρα πολύ τα σχόλια σας Τις αναμνήσεις σας, να μας πείτε τι μπορεί να έχουμε ξεχάσει Από όλα αυτά, γιατί είμαι σίγουρη Τα κορίτσια θα έχουν να γράψουν κάτι φοβερό Που όταν θα το δούμε θα δούμε Ναι ρε συ ήταν και το τάδε πράγμα Και οπωσδήποτε θέλω αυτή η φωτογραφία της τσάντας της Φουσκωτής.
Της τσάντας της Φουσκωτής, αν τη βρείτε. Μας ακούτε Apple Podcast, Spotify, μας ακολουθείτε, μας αγαπάτε, μας στέλνετε όλες αυτές τις φωτογραφίες που σας έχουμε ζητήσει. Τα λέμε την ερχόμενη εβδομάδα. Φιλάκια πολλά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
