Skip to content
PodBase
Θα καταλάβεις όταν μεγαλώσεις

Θα καταλάβεις όταν μεγαλώσεις

Έχω μία ιδέα
Οκτώβριος 27, 2026 00:10:45
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Πότε η εμπειρία γίνεται γνώση και πότε γίνεται βεβαιότητα ότι τα ξέρουμε όλα;

Ένα επεισόδιο για την αυθεντία της ηλικίας, τις συμβουλές που κανείς δεν ζήτησε και την τάση μας να υποτιμάμε όσα μπορούμε να μάθουμε από τους νεότερους, επειδή θεωρούμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Κάθε φορά που διάβαζα κάτι ενδιαφέρον ή έπεφτα πάνω σε μια καινούργια ιδέα, το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν «αυτό πρέπει να το συζητήσουμε οπωσδήποτε στην τάξη». Όχι για να κάνω μάθημα πάνω σε αυτό, μπορεί να ήταν για οποιοδήποτε θέμα. Ήθελα όμως να ακούσω τι σκέφτονται, να ανταλλάξουμε απόψεις, να διαφωνήσουμε, να προβληματιστούμε, να δω πού θα μας οδηγήσει η κουβέντα.

Και ξέρεις κάτι, όλα αυτά τα χρόνια που διδάσκω έχω μάθει τόσα πολλά από τους φοιτητές Και να σου πω την αλήθεια τώρα που το λέω νιώθω ότι δεν είμαι και πολύ φαν της λέξης διδάσκω Το αλληλοδιδασκόμαστε μου φαίνεται μάλλον πολύ πιο ταιριαστό με την πραγματικότητα Τώρα θα μου πεις καλά και τι έχεις μάθει δηλαδή από τους φοιτητές Λοιπόν αρχικά με έχουν εμπλουτίσει με γυκλοπαιδικές γνώσεις τύπου trivial pursuit Ναι αμέ, μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που με έχουν πιάσει εντελώς αδιάβαστη και με έχουν βάλει κανονικότατα στη θέση μου Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα είναι σε κάποιο μάθημα που είχαμε πιάσει μία κουβέντα και προσπαθούσαμε να καταλήξουμε στο αν το marketing τελικά δημιουργεί ανάγκες ή αν οι ανάγκες προϋπάρχουν και το marketing έρχεται να τις ικανοποιήσει κλασικό μεγάλο debate που ανάβει πάντα τα αίματα και να πέφτουν τώρα τα επιχειρήματα φωτιά και από τις δύο πλευρές.

Κάποια στιγμή λοιπόν κάνω έναν παραλληλισμό και τους λέω ότι το ερώτημα αυτό είναι του τύπου η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα και καλά ξέρεις τώρα το αιώνιο ερώτημα που δεν έχει ας πούμε μια ξεκάθαρη απάντηση. Συνεχίζουμε λοιπόν τη συζήτηση και σε κάποια φάση μια φοιτήτρια αν ακούει τώρα ξέρει πολύ καλά ποια είναι σηκώνει το χέρι και λέει κυρία το βρήκα το αυγό έκανε την κότα και αρχίζει να μας διαβάζει από το κινητό της μια έρευνα που είχε βρει σύμφωνα με την οποία το αυγό όντως προηγήθηκε της κότας ε όπως καταλαβαίνεις τι να πω εγώ τώρα δεν περιγράφω άλλο ήμουν αδιάβαστη μεταξεταστέα και να σου πω κάτι την καμάρωσα τόσο πολύ εκείνη τη στιγμή Γουστάρω ρε παιδί μου, πώς το λένε.

Γιατί δεν είναι ότι έμεινε σε αυτό που είπα. Δεν σκέφτηκε, εντάξει, αφού το λέει η καθηγήτρια έτσι θα είναι τα πράγματα. Το αμφισβήτησε, το έψαξε και επέστρεψε με μια συγκεκριμένη έρευνα. Και αυτό που σκέφτομαι είναι ότι σε μια τέτοια στιγμή έχεις μπροστά σου δύο επιλογές. Μπορείς να γυρίσεις και να πεις, ωραία, πολύ ενδιαφέρον, αλλά ας επιστρέψουμε τώρα στο μάθημά μας.

Μην πάει και δείξεις ρε παιδί μου την άγνοιά σου και μετά σου πάρουν και τον αέρα. Πω πόσο κλασικό αυτό. Δεν πρέπει να αφήσεις τους φοιτητές να σου πάρουν τον αέρα. Γιατί ως γνωστόν η αυθεντία του καθηγητή καταραίει τη στιγμή που παραδέχεται ότι δεν ξέρει κάτι. Μην πάει και αποκαθυλωθούμε από το βάθρο. Αυτόν τον κομπλεξισμό αλήθεια ποτέ δεν τον κατάλαβα.

Η δεύτερη επιλογή από την άλλη είναι να σταθείς για λίγο σε αυτό που έφερε ο άλλος στη συζήτηση και γιατί όχι να μάθεις και κάτι. Αρκεί βέβαια να μην έχεις αποφασίσει ότι δεν έχεις τίποτα άλλο να μάθεις. Γιατί ξέρεις τι σκέφτομαι με αφορμή αυτό το περιστατικό. Πόσο εύκολο είναι όσο μεγαλώνουμε να αρχίσουμε να υποτιμάμε αυτά που μπορούν να μας μάθουν οι νεότεροι.

γιατί πιστεύω πως έχουμε μια τάση να υψώνουμε την εμπειρία και τις γνώσεις μας σαν λάβαρο. Έχουμε ζήσει περισσότερα, έχουμε δουλέψει περισσότερα χρόνια, έχουμε κάνει λάθη, έχουμε φάει τα μούτρα μας. Άρα, ξέρουμε. Τόσα χρόνια, ρε παιδί μου, στο κουρμπέτι, ένα διδακτορικό στην Πατογνωσία, το έχουμε πάρει, αλίμονο. Εγώ έχω ήδη μάθει όσα χρειάζεται να μάθω.

Εσύ απλώς πρέπει να μεγαλώσεις για να φτάσεις στο επίπεδό μου. Εγώ ξέρω ποια είναι η σωστή απόφαση. Ξέρω ότι είναι καλύτερο για τους άλλους. Ξέρω πώς λειτουργεί η ζωή. Ξέρω πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Γενικώς, ξέρω. Ξεράδια, θα πω εγώ. και το λέω έχοντας πιάσει πολλές φορές και τον εαυτό μου να πέφτει σε αυτή την παγίδα.

Δηλαδή να θεωρώ κάτι αυτονόητο μέχρι που βλέπω ένα νεότερο άνθρωπο να τον αφισβητεί και τότε είναι που σκέφτομαι κάτσε ρε παιδί μου, μήπως να το δω λίγο από τη δική του πλευρά. Να σου δώσω ένα απλό και πολύ συζητημένο παράδειγμα. Θυμάμαι ξεκάθαρα μία εποχή που θεωρούσαμε σχεδόν αυτονόητο να πηγαίνεις στη δουλειά, να σε ξεζουμίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και στο τέλος να λες και ευχαριστώ.

Και τώρα ακούω πολύ συχνά γύρω μου το περίφημο «Αχ, αυτά τα νέα παιδιά, πέντε η ώρα έχουν φύγει. Εμείς στην εποχή μας». Λες και ακούω τους γονείς μου, με ένα ύφος σαν να διαπράχτηκε μόλις κάποιο έγκλημα. Και αυτό που σκέφτομαι είναι μήπως, αντί να τους κατηγορούμε που δεν ανέχονται όσο ανεχόμασταν εμείς, γιατί ξεκάθαρα ανεχόμασταν, έχει περισσότερο νόημα να αναρωτηθούμε γιατί εμείς τα ανεχόμασταν.

Γιατί το ότι μάθαμε εμείς να κάνουμε κάτι με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δεν θεσήμενει απαραίτητα ότι ήταν και ο καλύτερος. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε θέματα εργασιακά. Μας ενοχλεί ο τρόπος που φλερτάρουν, ο τρόπος που μιλάνε, ο τρόπος που ντύνονται. Γενικώς, ό,τι κάνουν διαφορετικά από εμάς, ε, δεν μπορεί, κάτι λάθος θα έχει.

Και φυσικά, αισθανόμαστε και την ανάγκη να τους νοθετήσουμε και να τους εξηγήσουμε πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Γιατί εκείνοι είναι μικροί ακόμα. Δεν ξέρουν. Σωστά? Και εντάξει, προφανώς, δεν λέω ότι οι νεότεροι έχουν πάντα δίκιο ή ότι δεν κάνουν μαλακίες. Μπορεί, για παράδειγμα, πάλι στο εργασιακό κομμάτι, ένας νεότερος άνθρωπος να αποφασίσει να παραιτηθεί χωρίς να έχει βρει άλλη δουλειά.

και μπορεί πράγματι να μην έχει υπολογίσει τις συνέπειες. Αλλά να καθίσουμε να συζητήσουμε μαζί του γιατί θέλει να φύγει, να καταλάβουμε, ούτε λόγος, κατευθείαν το κήρυγμα. Λες και το να καταλάβουμε πρώτα τον άλλο είναι περίτη διαδικασία. Και κάπως έτσι, έχω την εντύπωση ότι είμαστε τόσο απασχολημένοι να τους μάθουμε εμείς κάτι, που δεν μας περνάει καν από το μυαλό ότι μπορεί να έχουμε να μάθουμε κι εμείς κάτι από εκείνους.

Και πρόσεξε, δεν λέω να αγνοήσουμε την εμπειρία μας Ίσα ίσα μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε πράγματα που ένας νεότερος άνθρωπος δεν είχε ακόμη αντιληφθεί Όμως άλλο να ακούς και να μοιράζεσαι την εμπειρία σου Και άλλο να τη χρησιμοποιείς για να υποδείξεις τον άλλο πώς πρέπει να ζει Και επίσης δεν είναι και πολυβολικό Έρχεται ένας νεότερος άνθρωπος, σου λέει κάτι που δεν έχει σκεφτεί Ή που μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με όσα πιστεύεις Α, εκεί να δεις. Και εσύ έχεις την απάντηση έτοιμη.

Α, δεν ξέρεις εσύ. Είσαι μικρή ακόμα. Δεν πειράζει. Θα καταλάβεις όταν μεγαλώσεις. Ψσσ, σιγάρε φίλε. Τρομερό επιχείρημα. Το σκέφτηκες πολύ. Μιλάμε μας αποστόμωσες. και πόσο απαξιωτικό να το λες αυτό. Δεν χρειάζεται καν να μπεις στον κόπο να απαντήσεις σε αυτό που σου είπε. Αρκεί πολύ απλά να του υπενθυμίσεις την ημερομηνία γέννησής του.

Εμένα τουλάχιστον μου την έσπαγε τρελά αυτή η φράση όταν ήμουν μικρή. Γιατί ένιωθα ότι με ακύρωναν. Μπορεί να έχεις μια απορία, μια ένσταση, να διαφωνείς με κάτι, αλλά αντί να καθίσει ο άλλος να σου εξηγήσει, σου πετάει εκεί πέρα την ατάκα και τελείωσε η κουβέντα. Όταν μεγαλώσεις, θα καταλάβεις. Άσε που σε κάνει να βιάζεσαι να μεγαλώσεις, μπας και καταλάβεις.

Ε, μεγάλωσα. Και? Τι κατάλαβα δηλαδή. Ποιο είναι πια αυτό το επτασφράγι στο μυστικό που υποτίθεται ότι θα μου αποκαλυπτώ όταν μεγαλώνοντας. Το νόημα της ζωής. Ακόμα το ψάχνω. Άσε που έχω την εντύπωση ότι ούτε εσύ που μου έλεγες θα καταλάβεις όταν μεγαλώσεις το έχεις ανακαλύψει Απλά βρήκες μια βολική υπεκφυγή επειδή δεν ξέρεις ή βαριέσαι να κάτσεις να εξηγήσεις Και αυτό που αναρωτιέμαι είναι μήπως όταν φτάνουμε σε μια ηλικία που πιστεύουμε ότι ξέρουμε πλέον πώς λειτουργεί η ζωή Είναι ακριβώς η στιγμή που σταματάμε να μαθαίνουμε και μετά από όλα αυτά να σου πω που καταλήγω ότι ναι, η εμπειρία είναι πολύτιμη αλλά δεν είναι δάκαιο πιστοποιητικό ορθότητας και καμιά φορά, ίσως μαζί με την εμπειρία να αποκτούμε και μία ανεξήγητη βεβαιότητα ότι είμαστε και οι θεματοφύλακες της γνώσης οπότε ξέρεις αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι επειδή έχεις κάποια παραπάνω χρόνια στην πλάτη σου, γνωρίζεις και καλύτερα, δεν πειράζει.

Γιατί όσο και να μεγαλώσεις, δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι θα καταλάβεις. Τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00