Skip to content
PodBase
Γαλλική Επανάσταση 1789-1799 (3/3): Από την άνοδο των Γιακωβίνων στον Ναπολέοντα

Γαλλική Επανάσταση 1789-1799 (3/3): Από την άνοδο των Γιακωβίνων στον Ναπολέοντα

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ podcast
Σεπτέμβριος 04, 2026 00:25:21
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η άνοδος της Κομμούνας και η περίοδος της επαναστατικής τρομοκρατίας. Η ανατροπή της Επιτροπής Σωτηρίας και η επαναστατική άμπωτη. Ομιλητής: Σταμάτης Καραγιαννόπουλος.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Τα γεγονότα τρέχουν πλέον πολύ γρήγορα. Ο μοναρχικός Λαφαγκέτ λιποταχτεί στο Βέλγιο. Ο Μπράουν Σβάικ τίθεται επικεφαλής ενός ευρύτερου συνασπισμού αυθιακών πρόσωων και γάλλων πια βασιλικών εμμυγκρέδων, προδοτών δηλαδή, και προσπαθεί να περάσει τα γαλλικά σύντονα. Στις 21 του Σεπτέμβρη η μοναρχία τελικά και επίσημα καταργήθηκε και ο βασιλιάς Λουδοδίκος, ο 16ος, έγινε ένας απλός πολίτης που πήρε το όνομα Λουδοδίκος Καπέτος.

Οι γεροντίνες στην Ομοθετική Συνέλευση τώρα, κάτω από τη λαϊκή πίεση, έλεγαν απλά ότι η μοναρχία καταργείται προσωρινά. Η ίδια η νομοθετική συνέλευση όμως ξεψυχούσε, έδινε πια τη θέση της σε μια νέα συνέλευση, έδωσε τη θέση της στην συμβατική συνέλευση, αλλά η πραγματική εξουσία πέρασε στα χέρια της κομμούνας του Παρισιώ.

Το Σεπτέμβριο με την έναρξη των εργασιών της Συμβατικής Συνέλευσης έχουμε την τυπική πια ανακήρυξη της δημοκρατίας και έχουμε πλέον την πρώτη φάση της λεγόμενης τρομοκρατίας, δηλαδή της επαναστατικής εξουσίας των αυράκωτων. Ήταν τέτοια η ορμή της επανάστασης που έχουμε την αρχή πλέον μιας νέας χρονολόγησης για τη Γαλλία.

Αυτή η χρονιά ονομάστηκε έτος 1 της επανάστασης και επίσης έχουμε ακόμα και την αλλαγή των ονομάτων των διαφόρων μηνών. Η επανάσταση αρχίζει να παίρνει αποφασιστικά μέτρα για να επιβιώσει ώστε να μην διαλυθεί από τα πολλαπλά και ύπουλα χτυπήματα της αντεπανάστασης. Οι αστείοι ιστορικοί παρουσιάζουν, όπως ξέρουμε, αυτή την περίοδο με πολύ μελανά χρώματα.

Τι μας λένε. Ενώ επιτίθενται στην επαναστατική αμυντική βία της λεγόμενης τρομοκρατίας, οι αστείοι ιστορικοί σκόπιμα αποσιωπούν την αντιδραστική βία της επιτιθέμενης αντεπανάστασης. Και κρύβουν επίσης το ότι χωρίς τα βία επαναστατικά μέτρα της λεγόμενης τρομοκρατίας, η Γαλλική Επανάσταση θα είχε πνιγεί προώρα. Τι έκανε όμως η επαναστατική εξουσία της λεγόμενης τρομοκρατίας, στην οποία πρωτοστατούσαν οι Γιακοβίνοι και η Παρισινή Κομούνα πιο συγκεκριμένα.

Δημιούργησε ειδικά επαναστατικά δικαστήρια. Έκανε σκληρές διώξεις ενάντια στους κερδοσκόπους και τους αντεπαναστάτες, αρχίζοντας να εκτελεί ορισμένους από αυτούς για τον παραδειγματισμό των υπολείπων. Επίσης κάθε παπάς που δεν αποδεχόταν τη νέα επαναστατική εξουσία ήταν πλέον υποχρεωμένος να εγκαταλείψει τη χώρα εντός 15 ημερών.

Μάλιστα αυτά τα μέτρα είχαν τέτοια λαϊκή υποστήριξη που τα ψήφιζαν στη συμβατική συνέλευση και οι γυρονδίνοι για να μην απομονωθούν από τις επαναστατημένες μάζες. και για να τους πείσουν οι λαϊκές μάζες να τα ψηφίσουν, με πρωτοπόρους τους αυράκοτους, ορισμένες φορές εισέβαλαν στη συνέλευση επιδεικνύοντας τα κομμένα κεφάλια των αντεπαναστατών, των αντιδραστικών.

Τα θεοδραχικά προνόμια τώρα πλέον καταργήθηκαν πραγματικά και λήφθηκαν ουσιαστικά μέτρα προστασίας των φτωχών λαϊκών μαζών. Ο διαχωρισμός σε ενεργούς και σε παθητικούς πολίτες με βάση την ιδιοκτησία, την περιουσία καταργήθηκε. Όλοι απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα και επίσης καταργήθηκε και η σκλαβιά στις γαλλικές απικίες.

Επίσης η άνοδος των διακοβίνων και της κομμούνας άλλαξε τα πάντα στον δρόμο που διεξαγόταν ο πόλεμος κατά των ξένων εισβολέων. Τώρα ο πόλεμος έγινε πραγματικά κοινωνικό απελευθερωτικός. είχαμε έναν πραγματικό επαναστατικό λαϊκό στρατό και η Γαλλική Επανάσταση γυρώταν πια το σημείο αναφοράς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σημαντικός σταθμός στην εξέλιξη της Επανάστασης σε αυτή τη φάση υπήρξε η περίφημη Μάχη του Βαλμή το Σεπτέμβριο του 1792.

Ο προσικός στρατός, ο οποίος ήταν ο πιο φοβερός στην Ευρώπη όταν συνάντησε στην Ανατολική Γαλλία τα επαναστατικά στρατεύματα οι πρόσφυγοι αξιωματικοί είπαν ότι είδαν ένα στρατό που δεν είχαν ξαναδεί είδαν στρατιώτες που δεν ήταν ντυμένοι με κανονικές στολές αλλά έμοιαζαν πιο πολύ με διαδήλωση φώναζαν όμως συνθήματα για ελευθερία τραγουδούσαν επαναστατικά τραγούδια αλλά ήταν πολύ μαχητικοί, ήταν πολύ νέοι, πολύ άπειροι αλλά ήταν ηρωικοί οι αξιωματικοί αυτού του στρατού δεν ήταν δειλοί πήγαιναν στην πρώτη δραμή Ήταν ένας επαναστατικός στρατός που λόγω των ιδανικών για τα οποία αγωνιζόταν ήταν φοβερά αξιώμαχος και φοβερά ορμητικός.

Προς αυτή την ορμή, πρόσοι αξιωματικοί διέταξαν υποχώρηση από το φόβο μην αυτομολήσουν τα στρατεύματά τους στους Γάλλους και η νίκη στο Βαλμή έδωσε τεράστιο κουράγιο στις παρεσινές λαϊκές μάζες. Ακολούθησαν ακόμα μεγαλύτερες στρατολογίες των επαναστατικών στρατών για να φτιαχτεί ένας ακόμα μεγαλύτερος επαναστατικός λαϊκός στρατός.

Οι γυρονδύνοι τώρα, οι οποίοι είχαν ακόμα την πλειοψηφία στη συμβατική συνέλευση, συνέχισαν να συνομωτούν ενάντια στην επανάσταση. Και αυτή η συνομωσία έπρεπε οπωσδήποτε να παταχθεί. Χρειαζόταν νέα δρακόντια μέτρα για να ελεγχθούν οι τιμές όσο μενόταν ο πόλεμος και χρειαζόταν δηλαδή μια ακόμα πιο συγκεντρωτική επαναστατική εξουσία η οποία βεβαίως θα έρθει λίγους μήνες μετά με την Επιτροπή της Κοινής Σωτηρίας.

Μέχρι το 1792 ο Μαρά, ο Σεντζίστ και ο Ροβεσπιέρος δίνουν μάχη για να γίνουν εκλογές με καθολική ψηφοφορία στη Γαλλία και να εκλεγεί μια αληθινά αντιπροσωπευτική λαϊκή συνέλευση και βεβαίως για να παραπαινθεί σαν προδότης ο Λουδοδίκος στο επαναστατικό δικαστήριο. Τελικά, τον Δεκέμβριο ο Λουδοδίκος δικάζεται στη συμβατική συνέλευση και καταδικάζεται σε θάνατο με αποκεφαλισμό.

Στις 21 Ιανουαρίου του 1793 ο Λουδοδίκος αποκεφαλίζεται στην πλατεία της Επανάστασης. Αμέσως μετά η Αντεπανάσταση επιχειρεί να σηκώσει κεφάλι και πάλι. Το Μάρτιο του 1793 ξεσπάει η αντεπαναστατική εξέγερση των βασιλικών της Βανδέας στη δυτική Γαλλία. Σε αυτή την απομονωμένη περιοχή της Γαλλίας η καθολική εκκλησία είχε ισχυρά παραδοσιακά, πάρα πολύ ισχυρά ερίσματα.

Το Μάρτιο επίσης οι Αυστριακοί ανακαταλαμβάνουν από το γαλλικό στρατό το Βέλγιο και η απάντηση της επανάστασης έπρεπε και ήταν άμεση. Υδρύθηκαν επαναστατικές επιτροπές επαγρύπνησης σε όλες τις κοινότητες και τα διαμερίσματα των πόλεων της Γαλλίας. Στις 6 Απριλίου υγρήθηκε από τη συμβατική συνέλευση ένα νέο συγκεντρωτικό επαναστατικό όργανο, η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας.

Σε αυτή την επιτροπή μετουσιώθηκε, σε αυτή την επιτροπή εκφράστηκε η επαναστατική εξουσία των Ιακωβίδων. Αυτή η Επιτροπή σταδιακά μετατράπηκε σε μια τεφάκτο κυβέρνηση της Γαλλίας και το δότησε την διάρκεια της πιο ριζοσπαστικής φάσης της Γαλλικής Απανάστασης. Της 26 Μαΐου, στη Λέσχη των Ιακωβίνων ο Ροβεσπιέρος και ο Μαρά καλούν σε εξέγερση κατά της συμβατικής συνέλευσης.

Η Κομμούνα του Παρισιού προετοιμάζεται για να καταλάβει πλήρως την εξουσία. Στις 2 Ιουνίου αυράκοτοι και στρατιώτες της Κομούνας του Παρισιού καταλαμβάνουν τη συμβατική συνέλευση και στις 10 Ιουνίου οι Ορεινοί αποκτούν τον πλήρη έλεγχο της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας. Στις 27 Ιουλίου ο Ροβεσπιέρος εκλέγεται στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και στις 22 Αυγούστου εκλέγεται και πρόεδρος της συμβατικής συνέλευσης η οποία σε κάθε περίπτωση είχε πλέον χάσει κάθε ουσιαστική εξουσία.

Η αντιπανάσταση συνέχιζε να εκφράζεται, να εκδηλώνεται με τοπικές ανταρσίες, τη Μασσαλία, την Ιμ, την Τουλούζη, τον Μπορντό και σε πολλά άλλα μέρη. Ενώ στις 13 Ιουλίου η γυρονδίνη Σαρλότ Κορντέ δολοφονή βάναψα το Ζαν Πολ Μαρά. Όλα αυτά αποδείκνυαν ότι η συγκεντρωτική επαναστατική εξουσία ήταν απόλυτα απαραίτητη. ότι δεν είχαμε ένα αυθαίρετο, όπως μας λένε συχνά, πραξικό που με του Ροβεσπιέρου από αγάπη για την εξουσία.

Η μαχητική στάση απέναντι στην αντεπανάσταση έπρεπε να κλιμακωθεί και κλιμακώθηκε. Στις 17 Σεπτεμβρίου η Συμβατική ψήφισε το νόμο περί υπόπτων που επέτρεπε τη σύλληψη και άμεση δίκαιο που οποιουδήποτε θεωρούνταν αντίθετο στην επανάσταση. η Επανάσταση πάλευε να ζήσει αντιμέτωπη με έναν διπλό πόλεμο από την επέμβαση εξωτερικών εχθρών και από μια σειρά αντεπαναστατικές ανταρσίες στο εσωτερικό.

Ο επαναστατικός χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης φαίνεται από τα μέτρα που λαμβάνει για την προστασία των φτωχών από την κυριοδοσκοπία, αλλά και από την διαφορά των αξιωματούχων και έτσι ορίζονται συγκεκριμένα ανώτατα όρια τιμών αλλά και ανώτατα όρια μισθών. Τον Οκτώβριο αποκλείονται από τη συμβατική συνέλευση μια σειρά αντιδραστικοί βουλευτές και στις 16 του μήνα αποκεφαλίζεται για παραδειγματισμό η αρχισυνομότρια βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα ύστερα από δίκη δύο ολόκληρων ημερών.

Χιλιάδες αντεπαναστάτες αποκεφαλίζονται στην Κιλωτίνα ενώ χιλιάδες ύποπτοι ως αντεπαναστάτες πνίγονται αυτές τις μέρες στο ποτάμι του Λίγυρα, στο Μελιγαλά θα λέγαμε της Γαλλικής Επανάστασης. Το ηθικό του επαναστατικού στρατού ανεβαίνει όλο και περισσότερο, ακολουθούν συνεχείς νίκες των επαναστατικών στρατευμάτων. τον Δεκέμβριο του 1793 έχουμε την οριστική πια συντριβή της αντεπαναστατικής ανταρσίας της Βανδέας, ωστόσο το καθεστώς της επαναστατικής τρομοκρατίας και η πολιτική τριανδρία που το εκπροσωπεί, ο Ροβεσπιέρος, ο Σενζίστ και ο Κουτών, αρχίζει να αισθάνεται ανασφαλής και γι' αυτό προβαίνει σε υπερβολές και σε πολιτικά λάθη.

Η αιτία για αυτή την ανασφάλεια ήταν ότι οι μικροαστοί επαναστάτες Γιακοβίνη αρχίζουν να απομονώνονται μέσα στο γενικότερο αστικό στρατόπεδο το οποίο γίνεται όλο και πιο συντηρητικό και διαρκώς συνομωτή. αλλά και από το γεγονός ότι οι ίδιοι σαν επικεφαλής των επαναστατικών μαζών αρχίζουν πλέον να βλέπουν ότι οι μάζες κουράζονται κουράζονται από τις κακουχίες της επανάστασης και του πολέμου αυτή η ανασφάλεια και αυξανόμενη απομόνωση κάνει τον Ροβεσπιέρο να βλέπει παντού συνομωσίες έτσι επιτίθεται πολύ σκληρά στους μετριοπαθέστερους Ιακωβίνους του Νταντών και του Ντεμουλέν, αλλά και στην αριστερή επαναστατική πτέρυγα του Ζακ Ρενέ Εμπέρ.

Ο Εμπέρ και άλλοι επαναστάτες αυράκωτοι της Λέσχης, των Κορδελιέ, δικάζονται μαζί με τραπεζίτες, αριστοκράτες και αντεπαναστάτες. Και στις 24 Μαρτίου ο Εμπέρ αποκεφαλίζεται. Η αδικαιολόγητη αυτή εκτέλεση του Εμπέρ δημιούργησε την εντύπωση ότι η εγκυλωτή να πια έκοβε και κεφάλια επαναστατών. αυτό άρχισε να απογοητεύει τους αυράκωτους, τη βάση της επανάστασης, τους στοχούς αγωνιζόμενους επαναστάτες του λαού που ήταν και η βάση των Ιακωβίνων επίσης και ο Νταντών, ο Ντεμουλέν και οι οπαδοί τους αποκεφαλίζονται τελικά στις 5 Απριλίου αργότερα μάλιστα θανατώνονται ακόμα και οι χείρες του Ντεμουλέν και του Επέρ ενώ στις 22 Ιουνίου περνάει ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο δεν χρειάζονται πλέον μάρτυρες για να καταδικαστεί κάποιος σε θάνατο.

Αρχίζουν να αναπτύσσονται οι πρώτες ισχυρές φωνές στη σημαντική συνέλευση ενάντια στο Ροβεσπιέρο και οι συντηρητικοί αστοί επιχειρούν προσχηματικά να αξιοποιήσουν αυτές τις φωνές. Συμφωνείς με τις ιδέες που ακούς στο Επανάσταση Podcast? Μη μένεις παθητικός ακροατής Γίνε ενεργός υποστηρικτής Στο marxismos.com Κάθετος οργανώσου Για να κερδίσει το χαμένο έδαφος ο Ρόβες Πιέρος Αρχίζει να αναζητά εύκολους και ανύπαρτους όμως δρόμους Επιχειρεί να φυτέψει τεχνητά μια νέα θρησκεία Με την αυταπάτη ότι μπορεί έτσι να βρει έναν ιδεολογικό θα λέγαμε ένα πνευματικό εγκοιητή για τη συνέχεια της επανάστασης.

Θεσμοθέτησε λοιπόν τη λατρεία του υπέρτατου όντως και υποστήριξε την αθανασία της ψυχής. Ενώ μάλιστα προσπάθησε να οργανώσει και τελετές της νέας λατρείας. Ροβεσπιέρος έφτασε να ποινικοποιήσει ακόμα και την αθεία. Και αυτό ήταν ένα πάρα πολύ σοβαρό λάθος. Γιατί? γιατί ο επαναστατικός αθεϊσμός ήταν αυτός που είχε ανοίξει ιδεολογικά, πνευματικά τον δρόμο για την επανάσταση.

Αρκεί να σκεφτούμε ότι εκείνη την περίοδο οι επαναστάτες αβράκωτοι έκαναν αγώνες ενάντια στην εκκλησία ενώ η κομούνα είχε ήδη επιβάλει το κλείσιμο όλων των φρισκευτικών ναών στο Παρίσι οι οποίοι να προσέξουμε εδώ δεν ήταν απλά κέντρα λατρείας αλλά ήταν θεοδοαρχικά κέντρα μοναρχικής κατήχησης και πνευματικής καταστολής, θα λέγαμε, των λαϊκών μαζών.

Στις 26 Ιουλίου του 1794 έχουμε μια αποφασιστική νίκη των επαναστατικών γαλλικών στρατευμάτων στο Βέλγιο, η οποία έδειξε ότι ο πόλεμος πλέον εναντίον των ξένων αντιδραστικών εισβολέων ήταν πλέον οριστικά νικηφόρος. Η απουσία μιας άμεσης απειλής από την αντεπανάσταση, αλλά και η σταδιακή αποστράτευση των στρατιωτών οδήγησε σε περισσότερο εμφυσυχασμό.

Εμφανίστηκε ένα στοιχείο κούρασης στις μάζες, η επαναστατική κυβέρνηση έγινε ακόμα πιο αμήχανη και απομονωμένη στην κορυφή, ο Σενζίστ έλεγε χαρακτηριστικά πως η επανάσταση έχει πλέον παγώσει και η αντίδραση βρήκε χώρο να βράσει. Στις 29 Ιουνίου 1794 στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας την επαναστατική κυβέρνηση ο Ροδεσπιέρος κατηγορείται προσχηματικά ότι συμπεριφέρεται πλέον σαν δικτάτορας.

Εκείνος συνεχίζει να καλεί το λαό σε επαναστατική επαγρύπνηση αλλά πλέον τον στηρίζουν όλο και πιο λίγοι. Τελικά, στις 9 Φερμιδόρ, δηλαδή στις 27 Ιουλίου, η Συμβατική Συνέλευση εκφράζοντας τη βούληση των Αστών για τερματισμό της επανάστασης, ψηφίζει τη σύλληψη του Ροβεσπιέρου, του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου και των στενών συνεργατών του.

αυτό είναι και το ορόσημο της ανόδου της λεγόμενης εξουσίας του Θερμιδόρ. Γι' ας εξουσίας η οποία σηματοδότησε την πτώση της επαναστατικής κυβέρνησης των Διακοβίνων. Το καθεστώς του Θερμιδόρ είχε ως αποστολή να ανοίξει το δρόμο για να συντριβούν τα πληγυδιακά τμήματα των μαζών τα οποία απειλούσαν με τις επαναστατικές τους διεκτικήσεις τη σταθερότητα της νέας αστικής πια εξουσίας.

Έξω από την αίθουσα της συμβατικής συνέλευσης βέβαια, ο παδί της κομμούνας όρμησαν για να απελευθωρώσουν τον Ροβεσπιέρο και τους υποστηρικτές του και τους φυγάδευσαν μάλιστα στο δημαρχείο του Παρισιού. Κάλεσαν το λαό να τους προστατεύσει, αλλά τελικά πολλοί λίγοι ήταν αυτοί που προσήλθαν. Στις 10 του Θερμιδόρου, αλλιώς 28 Ιουλίου του 1794, οι Θερμιδοριανοί έθεσαν εκτός νόμου τους Γιακοβίνους σαν προδότες και άρχισαν να τους συλλαμβάνουν. Ο Ροβεσπιέρος προσπάθησε να αυτοκτονήσει, σπαραλιάζοντας το σαγόνι του σε αυτή την απόπειρα που έκανε τελικά.

το ίδιο βράδυ της 13ης Θερμιδόρ της 23ης Λουλίου του 1794 18 Γιακοβίνοι συμπεριλαμβανομένου του Ροβεσπιέρου οδηγούνται χωρίς καμία δίκη έτσι με το αίμα τους άνοιξε ο δρόμος για την αστική αντίδραση η οποία κατέληξε αργότερα στο λεγόμενο Διευθυντήριο και στην απολυταρχική δικτατορία του Ναπολέου Ταβοναπάρτη το 1799 Φίλοι και φίλες, ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος ήταν αναμφίβολα το σημαντικότερο πρόσωπο που ανέδειξε τη Γαλλική Επανάσταση.

Πολλοί μύθοι έχουν διαμορφωθεί από τους διάφορους αστούς ιστορικούς μέχρι σήμερα για τον Ροβεσπιέρο, στο πλαίσιο των οποίων εμφανίζεται σαν δικτάτορας ο οποίος δίψαγε για αίμα. Ο Ροβεσπιέρος παρά τα λάθη του, αναφερθήκαμε σε αυτά, ήταν ένας γνήσιος μαζικός λαϊκός επαναστάτης. Η εξουσία του εκπροσωπούσε την επαναστατική εξουσία του ίδιου του λαού.

Κανείς δεν μπορεί να κατογορήσει τον Ροβεσπιέρο για διαφθορά ή για την εξυπηρέτηση ξένων μη πατριωτικών συμφερόντων. Παρά τα λάθη του έμεινε πιστός στην επανάσταση μέχρι το τέλος. Επίσης πρέπει να πούμε εδώ και κάτι άλλο που έχει ιδιαίτερο θεωρό ενδιαφέρον καμία αναλογία δεν μπορεί να υπάρξει μεταξύ του ρόλου που έπαιξε ο Ροβεσπιέρος και του ρόλου που έπαιξε στη Ρώσικη Επανάσταση ο Ιωσήφ Στάλιν και το καθεστώς του όπως υποστηρίζουν πολύ συχνά πολύ αστείοι ιστορικοί ή και σταλληνικοί ιστορικοί Ο Ροβεσπιέρος δεν υπεράσπιζε τα προνόμια μιας προνομιούχας γραφειοκρατικής ελίτ όπως έκανε ο Στάλινς στην Σοδητική Ένωση μετά το θάνατο του Λένιν.

Η τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου κατευθύνθηκε κυρίως ενάντια σε αληθινά αντιδραστικούς, σε αληθινούς αντιδραστικούς, σε αληθινούς αντεπαναστάτες. Η τρομοκρατία του Στάλιν, αντιθέτως, ιδιαίτερα από τις αρχές του 1930 και μετά, στράφηκε ενάντια κυρίως στους γνήσιους μπολσεβικούς επαναστάτες και την ίδια την εργατική τάξη. Ο Ροβεσπιέρος υπεράσπισε τους επαναστατικούς πολέμους ενάντια στους ξένους δυνάστες ενώ ο Στάλιν διένυσε την επαναστατική κομμουνιστική διεθνή και τυπικά το 1943 προς χάρη της συμμαχίας του με τους δυτικούς συμπεριαλιστές.

Ο Ροβεσπιέρος ήταν ο εκφραστής της πιο ριζοσπαστικής περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης ενώ ο Στάλιν ήταν ο εκφραστής του εκφυλισμού της Ρωσικής Επανάστασης. Και όπως εύστοχα τον Ισλοτρότσκι ήταν επίσης και ο εκφραστής εκτός από το σοβιετικού θερμιδόρ, της αντίδρασης δηλαδή ενάντια στην εργατική δημοκρατία, υπήρξε αργότερα και ο εκφραστής του ολοκληρωτικού βοναπαρτισμού στη Σοβιετική Ένωση.

μετά την επικράτηση του Θερμιδόρου το 1794 ξεκίνησε μια πορεία επίθεσης στις πλώριες οσπαστικές κατακτήσεις της επανάστασης σε αντίδραση σήκωσε κεφάλι έγιναν επιθέσεις νεαρών συμμοριών των μεσαίων τάξεων κατά των Ιακωβίνων το Νοέμβριο του 1794 η συμβατική συνέλευση διέταξε το κλείσιμο της λέσχης των Ιακωβίνων και στις 24 του Δεκέμβρη κατήργησε και τον νόμο υπέρ των φτωχών, τον εμβληματικό νόμο υπέρ των φτωχών που όριζε όρια στις τιμές των βασικών αγαθών.

Επίσης κατήργησε το επαναστατικό δικαστήριο και αργότερα αρκετοί Ιακωβίνοι δολοφονήθηκαν και είχαμε επίσημα το ξεκίνημα μιας αντεπαναστατικής περίοδου που ονομάστηκε Λευκή Τρομοκρατία. Ακόμα όμως υπήρχαν κάποια επαναστατικά αποθέματα. Είχαμε τις ένοπλες εξεγέρσεις των Αβράκωτων τον Απρίλιο και τον Μάιο που ονομάστηκαν εξεγέρσεις της 12ης Ζερμινάλ και της 12ης Ζερμινάλ.

του πρώτου διευθυντηρίου με την ανάδειξη ως ισχυρού άντρα στο εσωτερικό της του Πολ Μπαρά και μετά αρχίζει να προετοιμάζεται το έδαφος για την αστυνομική δικτατορία του Ναπολέοντα το 1799. Μια δικτατορία η οποία μετά την τελική ήττα στους λεγόμενους Ναπολεόντιους πολέμους το 1815 οδήγησε στην παλινόρθωση της μοναρχίας.

Αλλά πάνω στα νέα θεμέλια που εγκαθίδρυσε η Γαλλική Επανάσταση, πάνω στα νέα κοινωνικά θεμέλια των αστικών σχέσεων ιδιοκτησίας, ήταν όμως και μια επανάσταση που την πραγματοποίησαν από την αρχή μέχρι το τέλος οι φτωχοί εργαζόμενοι της πόλης και της υπαίθρου. Ολόκληρη η περίοδος της λεγόμενης τρομοκρατίας ήταν μια πληδιακή επαναστατική κινητοποίηση με ιστορική αποστολή να εξολοφρευτούν τα εμπόδια που τίθενταν τότε στην ιστορική εξέλιξη από την θεοδοαρχία και από τους εκφραστές της.

Παρότι στο πλαίσιο του επαναστατικού κινήματος αναπτύχθηκαν ξεκάθαρα σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές φωνές και κομμουνιστικές τάσεις, αρχικά η τάση του Εμπέρτ και αργότερα η τάση του Γκρακ Χουμπαμπέφ, η επανάσταση ήταν αντικειμενικά αδύνατο να προχωρήσει και να μετατραπεί τότε σε μια σοσιαλιστική επανάσταση. Γιατί έλειπαν ακόμα τα σημαντικότερα στοιχεία για να μπορέσει να γίνει αυτό.

Έλειπε η μεγάλη ανάπτυξη της βιομηχανίας, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία αυθονίας για όλους. Και επίσης έλειπε μια ισχυρή εργατική τάξη, η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει μια άλλη εξουσία και μια άλλη κοινωνία. Η γαλλική εργατική τάξη βρισκόταν ακόμα σε μια εμβριακή μορφή θα λέγαμε.

Όμως, φίλες και φίλοι, ο φτωχός εργαζόμενος λαός στη Γαλλική Επανάσταση, παλεύοντας ηρωικά για μια κοινωνία αδελφοσύνης και ισότητας, δημιούργησε μια μεγάλη παράδοση. Μια παράδοση που αποτελεί μέρος της κληρονομιάς της εργατικής τάξης, της σύγχρονης εργατικής τάξης, της κληρονομιάς του κομμουνισμού και όχι της κληρονομιάς της αστικής τάξης και του καπιταλισμού.

Η αστική τάξη σήμερα παντού αποκηρύσει τη Γαλλική Επανάσταση. Και την Επανάσταση βεβαίως γενικά. Οι σημερινοί ηγέτες της αστικής τάξης δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τους αστούς επαναστάτες ηγέτες του 1789. Ο Τραμπ, ο Τζόνσον, ο Σόιμπλε και οι υπόλοιποι δεν έχουν καμία ομοιότητα με τον Ροβεσπιέρο, τον Μαρά και τον Σένζινς.

Αντίθετα, έχουν εκπληκτικές ομοιότητες με τον αντιδραστικό ρόλο του Λουβοβίκου και των υποστηρικτών του. Τέλος, οι αστείς σήμερα παντού συνηθίζουν να παρουσιάζουν την Γαλλική Επανάσταση σαν ένα εθνικό γεγονός. Αυτό συνιστά μια πολύ μεγάλη διαστρέβλωση. Η επανάσταση αποτελούσε μια κήρυξη πολέμου ενάντια στους εκμεταλλευτές ολόκληρης της Ευρώπης.

Ήταν ένα επαναστατικό κίνημα με διεθνείς διαστάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο επαναστατικό σύνταγμα του 1793 δεν μνημονευόταν καν η Γαλλία. Το κείμενο μιλούσε για μια αδελφοποίηση ολόκληρης ανθρωπότητας σε έναν κοινό αγώνα ενάντια στους εκμεταλλευτές και τους καταδιεστές. καταδιαιστές. Αυτός είναι επίσης και ο δικός μας σκοπός. Ο σκοπός του επαναστατικού σοσιαλισμού. Σήμερα λοιπόν που η εργατική τάξη παγκόσμια είναι πολύ ισχυρή.

Εμπνεώμενη από τον ηρωισμό και από τα αγνά ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης. Οφείλουμε να αγωνιστούμε για να εγκαθιδρυθεί πραγματικά μια κοινωνία αδελφότητας ισότητας και ελευθερίας. Η αριστερά από τη φύση είναι ταυτόσιμο με τη μιζέρια. Συμφωνείς με τις ιδέες που ακούς στο Επανάσταση Podcast? Μη μένεις παθητικός ακροατής. Γίνε ενεργός υποστηρικτής.

Έλα να αγωνιστούμε μαζί για αυτές τις ιδέες σε κοινό συντονισμό με επαναστάτες από 70 χώρες του κόσμου. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να συμπληρώσεις τη φόρμα στο marxismos.com κάθετος οργανός σου.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00