«Ο "Αριστερισμός", παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» (Β.Ι. Λένιν)

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Φίλες και φίλοι, γεια σας. Στο σημερινό επεισόδιο του Επανάσταση Podcast θα ασχοληθούμε με το έργο του Βλάνδη Μιρίλη Τσιλένιν με τίτλο Αριστερισμός, η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού. Αυτό το μικρό βιβλιαράκι είναι ίσως το πιο σημαντικό έργο για την επαναστατική στρατηγική και τακτική και διατηρεί σήμερα όλη του την επικαιρότητα.

00:49 μαζί με τα δοκουμέντα των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς αποτελεί ένα ξεκάθαρο οδηγό για τους επαναστάτες κομμουνιστές σήμερα στον αγώνα τους για την ανατροπή του συστήματος. Ελπίζουμε ότι με το σημερινό επεισόδιο θα κεντρήσουμε το ενδιαφέρον για να διαβαστεί ή να ξαναδιαβαστεί αυτό το μικρό βιβλίο από κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια.

01:09 Ο αριστερισμός γράφηκε πριν από το Β' Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς για να εκπαιδεύσει τα στελέχη των νεαρών κομμουνιστικών κομμάτων στην επαναστατική τακτική και στρατηγική, την οποία τον Πορσοβιγγικό Κόμμα σφυριλάτησε σε μια μακρά περίοδο επαναστάσεων, αντεπαναστάσεων και πολέμων. Το πρώτο συνέδριο της Κομμουνικής Διεθνούς, που πραγματοποιήθηκε το 1919, έθεσε ως βασικό καθήκον την πάλη ανάδεστην ο προτονισμό και την οικοδόμηση γερών ιδεολογικών θεμελίων για τη Νέα Διεθνή.

01:39 Η ηγεσία των Πολσοβίκων φοβόταν ότι με τη γρήγορη ανάδειξη της Νέας Διεθνούς θα προσχωρούσαν σε αυτή αμφινταλαντευόμενα, κεντριστικά ή ακόμα και ανοιχτά ρεφορμιστικά στοιχεία. Το δεύτερο συνέδριο αντιμετώπιζε διαφορετικές προκλήσεις, πιο σύνθετες ίσως. Η επαναστατική άνοδος της Ευρώπης είχε υποχωρήσει, η Γερμανική Επανάσταση είχε ιτηθεί και οι επιφανείς μαρξιστές ηγέτες της Γερμανικής Επανάστασης, η Ρόζα Λουξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπνεχτ, είχαν δολοφονηθεί.

02:06 Πλέον δεν υπήρχε μια άμεση προοπτική ενός νοικηφόρου επαναστατικού κινήματος στη Δυτική Ευρώπη. Αυτό δημιουργούσε τάσεις ανυπομονησίας σε μεγάλα τμήματα της πρωτοπορίας που είχαν ήδη οργανωθεί μέσα στα νεοσύστατα κομμουνιστικά κόμματα. Τα στοιχεία αυτά ήθελαν να υπερπηδήσουν τα μεγάλα εμπόδια που έβλεπαν μπροστά τους και αυτό δημιουργούσε ένα πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ενός ισχυρού ρεύματος αριστερισμού μες στη Νέα Διεθνή.

02:33 Μέχρι το δεύτερο συνέδριο είχαν αποκρισταλωθεί μια σειρά από αριστερίστικες αντιπολιτευτικές τάσεις. Αυτές οι τάσεις δεν ήταν ομιγενείς, συγκροτούσαν όμως αυτό που ονομάστηκε αριστερός κομμουνισμός. Ανάμεσα στα γνωστά πρόσωπα που συνδέθηκαν αυτά τα ρεύματα, με αυτό το ρεύμα συγκεκριμένα, ήταν ο Αμαντέο Μπορντίγκα στην Ιταλία, ο Χέρμαν Γκόρτερ στην Ολλανδία, η Σίλβια Πανκχέρστ στην Βρετανία και ο Πολ Μάτικ στη Γερμανία.

03:00 Ο Λέν, το καλοκαίρι του 1920, λίγο πριν από το δεύτερο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, γράφει τον αριστερισμό «Παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού», το οποίο βιβλίο εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1920, ακριβώς ώστε να βρίσκεται στα χέρια του συνέδρου πριν από την έναρξη του συνεδρίου. Το βιβλίο αποτελεί μια πολεμική ενάντια στις βασικές απόψεις των αριστερών κομμουνιστών αλλά ταυτόχρονα αποτελεί μια εξαιρετική έκθεση των θεμελιωδών αρχών της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής Η γλώσσα του βιβλίου είναι πιο προσεκτική και παιδαγωγική από ό,τι συνηθίζει ο Λένι σε άλλα πολεμικά του έργα και αυτό σχετίζεται με το γεγονός ότι θεωρεί πως πολλά από τα λάθη των νέων κομμουνιστών ηγετών προέρχονται μόνο από την απειρία και ότι με μια σωστή διαπαιδαγώγηση μπορούν να ξεπεραστούν.

03:48 Τα στρώμα της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης που στρέφονταν εκείνη την περίοδο στον κομμουνισμό είχαν συγχαθεί τις προδοσίες των ερφορμιστών ηγητών και έψαχναν εγγυήσεις και φόρμουλες ενάντια σε ενδεχόμενα νέων προδοσιών. Αυτή η μορφή αριστερισμού, εξηγούσε ο Λένιν, ήταν πιο εύκολο να ξεπεραστεί και ξεπερνιέται σε μεγάλο βαθμό μέσα από την κατημερία της ταξικής πάλης.

04:11 Από την άλλη πλευρά, εξηγεί ο Λένιν, υπάρχει μια μορφή αριστερισμού πολύ πιο επίμονη και πολύ πιο επικίνδυνη. Η μορφή αυτή του αριστερισμού βασίζεται κατά κύριο λόγο στα μικροαστικά στρώματα που τσακίζονται από την κρίση και ρίζους παστικοποιούνται και πολλές φορές φτάνουν σε μια μορφή ακραίας επαναστατικότητας που μπορεί να πάρει τη μορφή του ανταρχισμού ή του αριστερισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

04:35 Τα χαρακτηριστικά αυτού του αριστερισμού είναι η ανυπομονησία, η αδυναμία μακρόχρονης και υπομονητικής δουλειάς, η αδυναμία σύνδεσης με τις εργατικές μάζες και η αδυναμία προσαρμογής της τακτικής στις διάφορες φάσεις του αγώνα. Ο Λένιν προειδοποιεί ιδιαίτερα για αυτό το είδος του αριστερισμού. μάλιστα στο τρίτο συνέδριο έφτασε να θεωρεί τον αριστερισμό βασικό κίνδυνο για την νέα αναπτυσσόμενη διεθνή και πως αν το συνέδριο δεν καταδίκαζε τα απερίφραστα αυτή την τάση τα λάθη του αριστερού δογματισμού όπως τον αποκαλούσε θα καταδίκαζαν τον κομμουνιστικό κίνημα σε καταστροφή.

05:11 Μερικά από τα βασικά σημεία που έθεταν οι αριστεροί κομμουνιστές ήταν ότι έπρεπε να καταδικαστεί κάθε συμβασμός με τους ρεφορμιστές έπρεπε οι κομμουνιστές να αποχωρήσουν από τα υπάρχοντα ερφορβιστικά συνδικάτα και να δημιουργήσουν νέα και να μην συμμετέχουν στα αστικά κοινοβούλια. Ο Λέλλην κριτικά ραθέσεις απόψη χρησιμοποιώντας διαρκώς την εμπειρία του Μπολσοβικικού Κόμματος τονίζει ότι η Ρωσική Επανάσταση έχει μια διεθνή σημασία παρά τις ιδιαίτερες συνθήκες του Ρωσικού Καπιταλισμού τα βασικά συμπεράσματα που προέκυψαν από την Ρωσική Επανάσταση και την ανάπτυξη του Πολιτιστικού Κόμματος μπορούσαν να αποτελήσουν πηγή μαθημάτων για τα κομμουνιστικά κόμματα όλων των καπιταλιστικών χωρών.

05:52 Ο ίδιος βέβαια προειδοποιεί ότι δεν μπορούν να αντιγράφονται μηχανικά οι Ρωσικές συνθήκες, πρέπει να εφαρμόζονται οι βασικές αρχές λαμβάνοντας υπόψη τις συγκεκριμένες εθνικές, οικονομικές και πολιτικές συνδικές κάθε χώρας. Ο Λένιν απαντάει διεξοδικά σε όλα αυτά τα ζητήματα διατυπώνοντας το ποια πρέπει να είναι η σωστή τακτική των επανστατών κομμουνιστών.

06:11 Όταν πρωτογράφηκε ο αριστερισμός, ο Λένιν είχε σκεφτεί τον υπότιλο μια εκλαγευμένη παράθεση της μαρξιστικής στρατηγικής και τακτικής. Ο υπότιλος αυτός τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε, αλλά είναι εύστοχος ως περιγραφή του περιεχομένου του ΛΥΟΥ, το οποίο είναι πραγματικά μια εξαιρετική παράθεση των βασικών αργών επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής, όπως προαναφέραμε.

06:33 Και εδώ χρησιμοποιούνται όροι οι οποίοι έχουν επαρθεί από τη στρατηγική ορολογία. Ως στρατηγική ορίζεται η γενική κατεύθυνση για την επίτευξη ενός κρίσιμου στόχου. όσο η τακτική ορίζεται η άμεση εκμετάλλευση ευκαιριών που δεν μπορούν να καθοριστούν από πριν, καθώς οι συνθήκες διαρκώς αλλάζουν. Η στρατηγική των κομμουνιστών έχει ως κεντρικό στόχο την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη.

06:57 Η τακτική είναι τα συγκεκριμένα βήματα σε κάθε χρονική περίοδο για να προσεγγίσει κανείς αυτό το στόχο. Αυτά τα βήματα δεν μπορούν να καθοριστούν εκ των προτέρων. πρέπει να διαμορφώνονται μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες στις οποίες δρούν οι μαρξιτές, συνθήκες οι οποίες μεταβάλλονται διαρκώς. Γι' αυτό ο Λέν τονίζει ότι οι μαρξιτές πρέπει να είναι ακλόνητες στις αρχές και στο πρόγραμμά τους αλλά εξαιρετικά ευέλικτη συντακτική.

07:19 Η Κομμουνιστική Διεθνής είχε ήδη κάνει σημαντικά βιώματα για να κερδίσει την πρωτοπορία. Ωστόσο, λένε έγραφε ότι μας λείπει μόνο ένα πράγμα για να κετραβήξουν προς την νίκη με μεγαλύτερη σιγουριά και σταθερότητα συγκεκριμένα η γενική και βαθύτερη από όλους τους κομμουνιστές όλων των χωρών επίγνωση της ανάγκες να είναι στο έπαρακρο ευλίγιστοι στην τακτική τους Οι αριστεροί κομμουνιστές αντίθετα δεν αναγνώριζαν την ανάγκη για καμία ευλίγισία, κανένα συμβιβασμό και κανέναν ελιγμό Εύλευαν μόνο τον αγώνα σε μια ευθεία γραμμή, χωρίς καμία υποχώρηση μέχρι την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη Ο Λέν εξηγεί ότι το να θέλει κανείς να φτάσει στον σοσιαλισμό χωρίς ελιγμούς Είναι σαν να θέλει να σκαρφαλώσει ένα δίσβατο άγνωστο βουνό, ένα βουνό γεμάτο εχθρούς, χωρίς ελιγμούς, σε μια ευθεία γραμμή, χωρίς καμία υποχώρηση Σε ένα τόσο δύσκολο εχείρημα είναι αναπόφευκτο να κάνουμε λιγμούς, να βρεθούμε σε αριέξοδο, ακόμα και να γυρίσουμε στην αρχή για να μπορέσουμε να σημειώσουμε πραγματική πρόοδο

08:19 Πώς χαράσουμε λοιπόν μια σωστή τακτική? Η πρώτη βασική προϋπόθεση είναι να μην χάσουμε το στρατηγικό στόχο από τα μάτια μας Πρέπει να ξέρουμε προς ποια κατεύθυνση κινούμαστε, δηλαδή κατευθυνόμαστε προς το σοσιαλισμό που είναι ο κεντρικός μας στόχος Η ευέλικτη τακτική πρέπει να εξυπηρετεί πάντα το στρατηγικό στόχο, αλλιώς καταλτάει ομπορουτουνιστική προσαρμογή σε πιέσεις ξένων τάξεων.

08:43 Δεύτερον, για να χαράξουμε μια τακτική πρέπει να κάνουμε ένα ψίγρεμο, αυστηρό και αντικειμενικό υπολογισμό του σχετισμού των ταξικών δυνάμεων στη χώρα, στις γειτονικές χώρες και διεθνώς. Ακόλουθα, με τη βοήθεια της ιστορικής εμπειρίας και της θεωρίας, πρέπει να ακολουθήσουμε εκείνη την τακτική που από τη μία πλευρά αποδυναμώνει τον ταξικό αντίπαλο, ενώ από την άλλη πλευρά ανυψώνει το γενικό επίπεδο συνείδησης της εργατικής τάξης.

09:06 Ο Λένιν επιμένει ότι για να νικήσεις έναν ισχυρότερο αντίπαλο στον ταξικό αγώνα, όπως και σε κάθε συμβατικό πόλεμο πρέπει να αξιοποιήσεις το μέγιστο της δικαίωσης του δυνάμεις να οξύνεις τις αντιθέσεις μέσα στο στρατόπεδο του αντιπάλου να εκμεταλλεύεσαι τις εντοαστικές και τις ενδυμπεραλιστικές συγκρούσεις και να κερδίζεις με το μέρος σου έστω και προσωρινά ακόμα και τον πιο ασταθή σύμμαχο Αν δεν έχεις τρόπος ακροατής, γίνε ενεργός υποστηρικτής.

09:39 Στο marxismos.com κάθετος οργανώσου. Ο Λέλλην εξηγείται στον καπιταλισμό έχουμε διαφορετικές τάξεις και σε κάθε τάξη διαφορετικά στρώματα, τα οποία πολλές φορές κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις και βγάζουν διαφορετικά συμπεράσματα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Αυτό δημιουργεί ταλαντεύσεις στα κόμματα και στις πολιτικές οργανώσεις που εκφράζουν αυτά τα στρώματα.

10:06 Ιδιαίτερα τα μικροαστικά στρώματα ταλαντεύονταν απόφευκτα ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. Αυτές οι ταλαντεύσεις μπορεί να πάρουν πολύ οξία μορφή σε μια επαναστική κρίση. Η σωστή τακτική των κομμουνιστών, λέει ο Λένιν, δεν είναι να αγνοούν αυτές τις ταλαντεύσεις, αλλά να τις αξιοποιούν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνονται παραχωρήσεις και συμφωνίες με τα στοιχεία που κινούνται προς το κοροϊταριάτο, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να δεξάγεται σκληρή πάλη εναντίον όλων όσων κινούνται προς την αστική τάξη.

10:37 Ο Λένιν χρησιμοποιεί ως παράδειγμα την τακτική των Πολυσεβίκων απέναντι στους αριστερούς σολεπανάστατες κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης. Η Πολυσεβίκη ενσωμάτωσε στο πρόγραμμά τους το πρόγραμμα των αριστερών στους ελεπαναστατών για τη γη, διευκολύνοντας έτσι τη συνεργασία και το ενιαίο μέτωπο με αυτές τις δυνάμεις.

10:55 Παράλληλα, μετά τον Οκτώβριο, οι πολυσεβίκες δημιούργησαν μια σοβιετική γυβέρνηση μαζί με τους αριστερών στους ελεπαναστάτες, οι οποίοι όμως τελικά αποχώρησαν και στράφηκαν ενάντια της σοβιετικής εξουσίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η τακτική των πολιτισμικών ήταν λαθασμένη. Αντίθετα, το ζήτημα είναι ότι η προσωρινή αυτή συμμαχία αξιοποιήθηκε σε μια κρίσιμη στιγμή προς όφελος της εργατικής εξουσίας, χωρίς να καταληφθεί ποτέ η ανεξαρτησία του κόμματος.

11:20 Ο Λένε υπογραμμίζει επίσης ότι ο μαρξισμός είναι επιστήμη την οποία μπορεί κανείς να κατακτήσει με τη μελέτη Η τακτική ωστόσο δεν μπορεί να κατακτηθεί με τον ίδιο τρόπο Χρειάζεται η διαρκής τριβή με την πραγματικότητα, η ζωντανή εμπειρία Η τακτική είναι περισσότερο μια τέχνη Ο επαναστάτης δεν πρέπει απλώς να θέτει αρχές και να κατέχει τις μαρξιστικές ιδέες αλλά να είναι ικανός να προσαρμόζει τη συγκεκριμένη μορφή της δράσης τους στις αλλαγές της κατάστασης.

11:51 Ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα είναι το ζήτημα της υποχώρησης. Οι αριστεροί κομμουνιστές αρνούνταν συχνά να αναγνωρίσουν την αγκαιότητα μιας υποχώρησης αντιμετωπίζοντας την ως προδοσία. Ο Λένν εξηγεί ότι ένας στρατός που δεν ξέρει να υποχωρεί είναι καταδικασμένος να καταστραφεί. Το ίδιο ισχύει για ένα επαναστατικό κόμμα Ο Λένε αναφέρει την εμπειρία των πολυσεβίκων μετά την Ήττα του 1905 Τα χρόνια της αντίδρασης αποτέλεσαν ένα μεγάλο σχολείο Οι επαναστάτες είχαν μάθει να επιτίθεται και τώρα έπρεπε να μάθουν να υποχωρούν οργανωμένα Οι πολυσεβίκες σύμφωνα με τον ίδιο πραγματοποίησαν την πιο οργανωμένη υποχώρηση από όλα τα επαναστατικά κόμματα γιατί βρώντας το βασικό τους πυρήνα περιορίζοντας τις απώλειες και προσαρμόζοντας τη δράση τους στις νέες αντεραστικές συνθήκες.

12:32 Πότε λοιπόν πρέπει να υποχωρούμε? Πρέπει να υποχωρούμε ότι είναι αντικειμενικά φανερό ότι δεν μπορούμε να κερδίσουμε μια συγκεκριμένη μάχη. Ο Λένιν τονίζει ότι δεν πρέπει να δεχόμαστε μάχες στις οποίες ο τύπαλος έχει συντριπτικό πλειονέκτημα και είτε είναι προβλέψιμοι. Φυσικά αυτό το επιχείρημα δικαιολογεί διαρκώς την υποχώρηση και χρησιμοποιείται διαρκώς δόλοι από τους ρεφορμιστές για να μην δοθούν νικηφόρες μάχες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταλήψουμε την υποχώρηση σαν τακτική. Η λύση βρίσκεται στην κατανόηση από την πρωτοβουλία πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για μια επίθεση και πότε για μια υποχώρηση.

13:04 Χαρακτηριστικό παράδειγμα ευέλικτης υποχώρησης είναι η ένοπλη διαδήλωση εργατών και στρατιωτών στην Πετρούπολη τον Ιούλη του 1917 με το σύνθημα της κατάληψης εξουσίας Οι πολυσεβικοί αρχικά τάχθηκαν ενάντια σε αυτή τη διαδήλωση επειδή θεωρούσαν ότι η υπόλοιπη χώρα και ιδιαίτερα το σύνολο της αγαπητικής μάζας δεν ήταν ακόμα έτοιμο για μια τέτοια σύγκρουση και ότι μια απόπειρα κατάληψης εξουσίας στην Πετρούπολη θα οδηγούσε από μόνος και συντριβή της επανάστατικής πρωτοπορίας.

13:32 Όταν όμως η μαζική κινητοποίηση ξεκίνησε στην Πετρούπολη και δεν μπορούσε να σταματήσει, οι πολσεβίκες συμμετείχαν σε αυτή, επιδιώκοντας να δώσουν έναν οργανωμένο ή οργανωμένη μορφή και όσο το δυνατόν περισσότερο ειρηνικό χαρακτήρα, καταφέροντας να περιορίσουν σημαντικά τις απώλειες που ακολούθησαν μετά την αναπόφητη καταστολή.

13:52 Στο ζήτημα της οργάνωσης των επαναστατών, ο Λένεν εξηγεί ότι όπως δεν υπάρχει μια φόρμουλα για μια τακτική, δεν υπάρχει και μια συγκεκριμένη φόρμουλα για την οργάνωση. Το πολυσοφικό κόμμα έπρεπε να διαρκώς αλλάζει οργανωτικές μορφές και να προσαρμόζεται σε συνθήκες. Το πολυσοφική κόμμα φυσικά χαρακτηρίζεται από να στηρεί επαναστατική πειθαρχία και συγκεντρωτισμό. Αυτή όμως η πειθαρχία δεν ήταν τεχνητή ούτε βασίζονταν σε γραφειοκρατικού τύπου εξαναγκασμούς. Ο Λένν εξηγεί ότι η επαναστατική πειθαρχία στηρίζεται σε τρεις βασικές προϋποθέσεις.

14:21 Από τη μία συνταξική συνείδηση και την αφοσίωση της πρωτοπορίας στην επανάσταση Στην ικανότητα της πρωτοπορίας να συνδέεται στενά και να συγχωνεύεται σε μεγάλο βαθμό με τις πλατιές μάζους εργατών Και τρίτον, στην ορθότητα της πολιτικής της ηγεσίας, της στρατηγικής και της τακτικής Η οποία επιβεβαιώνεται μέσα από την ίδια την εμπειρία των μαζών Χωρίς αυτούς τους όρους, κάθε προσπάθεια επιβολής πειταρχίας μετατρέπεται σε σαπουνόφουσα όπως έγραφε Τέλος ο Λένν εξηγεί ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα θα κάνει να απόφευγε τα λάθη Αλλά το κριτήριο σοβαρότητας ενός κομμουνιστικού κόμματος είναι το πόσο γρήγορα αναγνωρίζει αυτά τα λάθη και πόσο γρήγορα τα ενδιορθώνει Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να χτιστεί ένα ισχυρό επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα Όσον αφορά το ζήτημα των συμβιβασμών, ο Λένν εξηγεί το σύνθημα των αριστερών κομμουνιστών κανένας συμβιβασμός ως απόλυτη αρχή είναι κενό περιεχομένο.

15:10 Αν σε σταματήσει ένας σένοπλος ληστής και του δώσει τα χρήματα, τα ρούχα και τα αυτοκίνητός σου για να σώσει τη ζωή σου, αυτό αποτελεί συμβιβασμό, αλλά δεν είναι προδοσία. Είναι διαφορετικό πράγμα όμως να τελικά συνεργαστείς με τον ληστή και τον βοηθήσεις στις επόμενες ληστείες του για να πάρεις μέρος της ζηλίας. Οι εργαζόμενοι που έχουν διαπαιδαγωγηθεί μέσα από τις επεργείες κατανοούν ότι υπάρχουν συμβιβασμούς και συμβιβασμοί. Ένας απεργειακός αγώνας μπορεί να καταλήξει σε ένα συμβιβασμό ή σε πλήρη υποχώρηση και εργάτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους χωρίς να έχουν κερδίσει τίποτα.

15:39 Άλλο όμως είναι αυτός ο συμβασμός και άλλο ένας συμβασμός που αποτελεί το αποτέλεσμα προδοσίας των εργατικών συμφερόντων από μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία η οποία θέλει να διατηρήσει και να αυξήσει τα προνομιά της Υπάρχουν ασφαλές περιπτώσεις όπου είναι πολύ δύσκολο να καθορίσει κανείς αν ένας συμβασμός είναι σωστός ή λαθασμένος Όταν περνάμε από τη σφαίρα μιας απεργίας στη σφαίρα της πολιτικής το ζήτημα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο επειδή εμπλέκονται πολύ περισσότερες συμμεταλλευτές, ο εθνικός και διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, οι σχέσεις μεταξύ των τάξεων και των κομμάτων, η οικονομική κατάσταση και μια σειρά άλλοι παράγοντες.

16:15 Ο Λέννιν, επομένως, απορρίπτει κάθε προσπάθεια να δοθεί μια μηχανιστική και απλοϊκή απάντηση άσπρο ή μαύρο στο ποιος τελικά είναι καλός ή κακός συμβιβασμός. Το κριτήριο για το ποιο συμβασμό συντακτική είναι σωστός ή σωστή είναι αυτός. Το αν ανεβάζει ή χαμηλώνει το γενικό επίπεδο της προεδρακτικής συνειδητότητας της επαναστατικής ικανότητας για αγώνα.

16:40 Όσον αφορά τις τάσεις των κομμουνιστών απέναντι στις συνδικάτα, ο Λένιν απαντά στις απόψεις των αριστερών κομμουνιστών που ήθελαν την αποχώρηση από τα ρεφόρμαστικά συνδικάτα και τη δημιουργία επαναστατικών συνδικάτων. Ο Λένιν θεωρεί αυτή την αντίληψη θεμελιωδός λανθασμένη. Τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει να δουλεύουν εκεί όπου βρίσκεται η εργατική μάζα, ακόμα και όταν οι εργανοί σε αυτές ελέγχονται από εργανοιστές συγκέντες.

17:03 Ο λόγος είναι απλός. Αν οι κομμουνιστές εγκαταλέψουν τα εργανοιστικά συνδικάτα, αφήνουν τους εργαζόμενους που βρίσκονται σε αυτά κάτω από την επιρροή των εργανοιστών. Δεν αρκούν οι καταγγελίες απ' έξω. Κομμουνιστές πρέπει να κάνουν επίμονη, υπομονετική και συστηματική δουλειά εκεί που βρίσκονται οι εργατικές μάζες. Να αντέχουν τις επιθέσεις, τις κομφαντίες, τις διώξεις και την πίεση των γραφειογραφικών ηγεσιών, προκειμένου να διαδίσουν τους εργαζόμενους τις επαναστατικές ιδέες.

17:28 Ο Λένιν πηγαίνει ακόμα παραπέρα, αναφέρεται στην πολσοβική εμπειρία και στην προσπάθεια των κομμουνιστών να δουλεύουν ακόμα και σε συνδικάτα που έχουν δημιουργηθεί από την τζαρική αστυνομία με στόχο ακριβώς να ελέγξει την εργατική τάξη και να κυνηγήσει επαναστάτες Ο Λένιν εξηγεί πάντα ότι οι κομμουνιστές πρέπει να βρίσκονται πάντα εκεί που βρίσκονται οι εργατικές μάζες και αυτό επαναλαμβάνεται σχεδόν σε όλο το Ρωτοβουλίο συμπεριλαμβανομένων και των εργατικών κομμάτων.

18:02 Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το κεφάλαιο για την Βρετανία, όπου το 1920 δεν υπήρχε ακόμα ανία κομμουνιστικό κόμμα. Υπήρχαν όμως διαφορετικές κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές οργανώσεις που συζητούσαν για την ενοιοποίησή τους και τη δημιουργία ενός κομμουνιστικού κόμματος. Ο Λέννις συζητά ιδιαίτερα τη στάση των κομμουνιστών στην Βρετανία απέναντι στο εργατικό κόμμα και τη συμμετοχή τους στις εμπερχόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές.

18:25 Στην κυβέρνηση στη Βρετανία τότε βρισκόταν για χρόνια η δεξιά παράταξη των συντηρητικών υπό το Λοϊτ Τζόρτς, όπου για χρόνια διεξάγαν πολιτικές λιτότητας και αυτό χαίριζε στους παστικοποίησης και εξοργίσει τις πλατύτερες εργατικές μάζες, οι οποίες τρέχοντας στο εργατικό κόμμα για να δώσουν την εκλογική μάχη ενάντια στο επίσημο κόμμα της αστικής τάξης.

18:49 Οι αστοί φοβούμενοι ότι μια νίκη του εργατικού κόμματος θα είναι και την όρεξη των εργατών για μεταρρυθμίσεις επιδίωξαν τη δημιουργία ενός μεγάλου συνασπισμού αστικών κομμάτων ενάντια στην προοπτική εκλογικής νίκης των εργατικών. Οι αστοί λοιπόν επιδίωξαν τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα πριν από μια κρίσιμη μάχη. Αυτή η διάθεση υπήρχε στους εργαζόμενους.

19:08 Ο Λένιν εξηγεί στους αριστερείς κομμουνιστές ότι για να διαμορφώσουν την τακτική τους πρέπει να σπιγουμετρήσουν τη διαθέση της εργατικής τάξης. Τους εξηγεί ότι οι εργάτες έχουν προστάτως μια μεγάλη μάχη ενάντια στην αυτοτική τάξη η οποία συμπυρώνεται στους φιλελεύθερους και στους συντηρητικούς και ότι οι εργάτες με τη σειρά τους πυρώνονται στους εργατικούς, οι οποίοι βέβαια έχουν μια ρεφορμιστική και προδοτική ηγεσία.

19:28 Αλλά οι εργάτες έχουν εφταπάντες για τις προθέσεις αυτής της ηγεσίας, ενώ οι κομμουνιστές γνωρίζουν ότι θα προδώσουν αργάτα και γρήγορα την εργατική τάξη. Οι πλατιές μάζες των εργατών όμως δεν μαθαίνουν από βιβλία, αλλά από την ζωντανή εμπειρία τους. Το καθήκον των κομμουνιστών είναι να βοηθήσουν τους εργαζόμενους να βγάλουν πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα τα μαθήματα από τη ζωντανή εμπειρία.

19:48 Για να ακούσουν όμως οι εργάτες τους κομμουνιστές, πρέπει οι κομμουνιστές να βρίσκονται δίπλα τους στον αγώνα. Να μην μένουν στις τρεις καταγγελίες έξω από τη μάχη. και αν στην εκλογική μάχη οι κομμουνιστές περιορίζονταν στο να επαναλαμβάνουν την αλήθεια ότι οι εργατικοί ηγέτες ήταν προδότες, τότε, όπως εξήγουσε ο Λέν, θα ήταν καταδικασμένοι να απομονωθούν.

20:07 Θα είχαν κάθε ευκαιρία να μιλήσουν στις πλατιές μάζες των εργατών που συμπληρώνονταν στο εργατικό κόμμα. Ο Λέν πρότεινε στους άγγελους κομμουνιστές να στηρίξουν εκλογικά τους εργατικούς, χωρίς να προηρήσουν στο ελάχιστο την κριτική τους. Συγκεκριμένα προτείνουν να ζητήσουν εκλογική συμμαχία από τους εργατικούς, από τον όρο να έχουν πλήρη ελευθερία κριτικής ενάντια στην ηγεσία των εργατικών.

20:29 Ο Λέν εξηγεί ότι ό,τι και να κάνουν εργατικοί ηγέτες, οι κομμουνιστές κερδίζουν. Αν δεχθούν οι ρεφορμιστές ηγέτες την εργασία με τους κομμουνιστές, δημιουργούν για τους κομμουνιστές ένα πλατείο αγροτήριο για τις ιδέες τους. Αν αρνηθούν, τότε οι εργατικοί γέντες αποκαλύπτονται απέναντι στις μάτσες ως οι πραγματικοί διασπαστές του εργατικού αγώνα.

20:49 Ο Λέν εξηγεί βέβαια ότι ακόμα και σε αυτή την περίπτωση οι κομμουνιστές δεν πρέπει να κατεβάσουν υποψήφιους σε περιφέρειες όπου είναι αμφίροπο το αποτέλεσμα, αλλά να κατεβάσουν το ψήφος μόνο σε περιφέρειες όπου δεν υπάρχει πιθανότητα να εκλεγεί εργατικός υποψήφιος. Εδώ λένε να αναφέρεται στην τακτική του εννέου μετόπου που διατυπώνεται πιο αναλυτικά βέβαια στα ντοκουμέντα των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

21:09 Αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά αυτά τα έργα θα διαπιστώσει ότι οι βασικές αρχές που διατυπώνονται εκεί έχουν καταληφθεί πλήρως από τις περισσότερες οργανώσεις που μιλάνε στο όνομα του κομμουνισμού Και μόνο αν αυτές οι ιδέες γίνουν ξανά πλειοψηφία στην αντικαπιταλιστική αριστερά οι ιδέες του κομμουνισμού μπορούν να βρουν ξανά μαζική απήχηση Και δεν υπάρχει καλύτερη αρχή για κάποιον να ξεκινήσει να φομιώνει αυτές τις ιδέες από αυτό το μικρό βιβλιαράκι με τη τίτλο «Ο αριστερισμός που έδικε η αρρώστια του κομμουνισμού».