Επεισόδιο 17: Τέμπη - Το δυστύχημα μέσα από τα μάτια τριών φωτορεπόρτερ
Φωτεινός θάλαμοςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο 17ο, και πολύ ιδιαίτερο, επεισόδιο μιλάμε με τρεις φωτορεπόρτερ (Αλέξανδρος Αβραμίδης, Κωνσταντίνος Τσακαλίδης και Θανάσης Καλιακούδας) που βρέθηκαν στα Τέμπη τις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα. Βρέθηκαν εκεί ως επαγγελματίες, αλλά και ως άνθρωποι που κλήθηκαν να σταθούν απέναντι σε μια ανείπωτη τραγωδία.
Συζητάμε για το τι σημαίνει να καταγράφεις μια ιστορική στιγμή την ώρα που εκτυλίσσεται. Πώς αποφασίζεις τι φωτογραφίζεται και τι όχι; Πώς διαχειρίζεσαι την ανθρώπινη οδύνη πίσω από τον φακό;
Ένα επεισόδιο για την ευθύνη της εικόνας, τη δύναμη της μαρτυρίας και τα όρια της φωτογραφίας όταν η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε κάδρο.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Αγαπητοί εκκροτατές, καλώς ήρθατε στο 11ο επεισόδιο του podcast Φωτινός Φάλαμος. Σήμερα, 28 Φεβρουαρίου, είναι αυτή η μαύρη επέτειος. Τρία χρόνια συμπληρώνονται από όταν συγκρούστηκαν οι δύο μαξιστυχίες και στήχησε τη ζωή σε 57 σύν ανθρώπους μας. Με αφορμή αυτή την ημέρα Κάλεσα σήμερα τρεις φωτορεπόρτερ Τους Αλέξανδρο Ανδραμίδη Κωνσταντίνο Τσακαλίδη Και Θανάση Καλακούδα Με αυτούς τους τρεις πρώτα απ' όλα Μας συνδέει μια συναδελφική Και προσωπική σχέση Φιλία θα έλεγα Αλλά ο λόγος που τους κάλεσα ήταν Γιατί ειδικά ο Θανάσης Βρέθηκε πολύ Νωρίς στο σημείο Ακολούθησαν αργότερα ο Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος και θέλουμε να μιλήσουμε για τη δουλειά του φωτορεπόρτερ, για την εμπειρία τους εκεί στο σημείο αλλά και γενικότερα μέσα από αυτήν την αφρομή για τη δουλειά του φωτορεπόρτερ.
Όπως καταλαβαίνετε, σήμερα δεν έχουμε εισαγωγικές μουσικές και τέτοια. Το κάνω αυτό συνειδητά ένδειξη σεβασμού απέναντι στα θύματα, το ελάχιστο αυτό που μπορώ να κάνω και ελπίζω προσωπικά σύντομα να αποδοθεί δικαιοσύνη και κυρίως πολιτικές αρτίνες για αυτό το δυστύχημα και να μείνει άφημα αντίστοιχο ξανά. Οπότε πάμε κατευθείαν να συνομιλήσουμε με τους τρεις φωτορεπόρτερ.
Καλημέρα Κωνσταντίνα, καλημέρα Αθανάση, καλημέρα και Αλέξανδρε. Καλημέρα σας. Σας ευχαριστώ πως είστε εδώ πέρα να μιλήσουμε για την εμπειρία σας ως φωτορεπόρτερ στα Demby Θανάση εμείς δεν έχουμε γνωριστεί αλλά έχω ακούσει ότι είσαι από τους πρώτους που πήγες εκεί πέρα όταν έγινε το δυστύχημα Με τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο γνωριζόμαστε από τη Σαλονέκη Ο Κωνσταντίνος φωτορεπόρτερ του Σουκ και το 22 κέρδισε και ήρθαν και στο World Press Photo Αλέξανδρε, εσύ ήσουν στην ομάδα του Reuters που είχε πάρει και το Pulitzer το 2016 αν δεν κάνω λάθος Άρα έχουμε εδώ εμπειρούς φωτορεπόρτερ Λοιπόν, το συνολικό συμβιστήχημα είχε γίνει στα Tempi στις 28 Φεβρουαρίου, λίγο μετά τις 11 Εσείς πώς το μάθατε ότι έγινε και το βυστήχημα?
Αλέξανδρε, πώς το έμαθες? Είχα ένα μήνυμα γύρω σε δεκάμιση ώρα ότι κάτι γίνεται με τα τρένα Ήταν μετά από μια πάρα πολύ δύσκολη μέρα, γιατί ήμουν σε ταξίδι στην Αθήνα και λοιπά, τέλος πάντων ήταν όλη μέρα μια κουραστική μέρα και ήμουν σε μια φάση ότι χαλάρωνα λίγο πριν τον ύπνο. Και εκείνη τη στιγμή έρχεται αυτό το μήνυμα, καταλαβαίνω τώρα δυστύχημα από αυτά που ακούγονταν ήταν κάτι πάρα πολύ έντονο, πρέπει να ήταν κάτι πολύ σοβαρό.
δεν ξέραμε εκείνη τη στιγμή, ξέραμε ότι συγκρίστηκαν δύο τρένα δηλαδή αυτά που οι πρώτες προφορίες καταλαβαίναμε ότι θα πρέπει να ήταν κάτι πολύ άσχημο βέβαια δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο άσχημο όπως τελικά εξελίχθηκε και μάθαμε ότι ήταν Θανάση εσύ είσαι από τη Λάρισσα, εσύ όταν το έμαθες φαντάζομαι κατευθείαν ξεκίνησες η καθημερινότητα του φωτορεπόρτερ πρέπει πάντα να είναι σε ετοιμότητα Ναι, ναι. Τώρα το έμαθα από τον Κωνσταντίνο πρώτος.
Μου έστειλε ένα μήνυμα και μου έγραψε ότι υπάρχει πιθανότητα να έχουν συγκρουστεί δύο τρένα. Όχι ότι ήταν έγκυρο ας πούμε ότι έχουν συγκρουστεί. Άρα έφυγα χωρίς να ξέρω αν έχει γίνει κάτι. Ναι και ξεκίνησα τέλος πάντων πολύ γρήγορα. εντάξει στο δρόμο επειδή δεν έβλεπα πυροσβεστικά στενοφόρα και τέτοια μάλλον λέω κάτι λάθος έχει συμβεί αποτέλεσμα όταν έφτασα εκεί φώτιζε όλη η πλαγιά από τους φάρους και τα πυροσβεστικά και τα στενοφόρα όλα αυτά Σαντήρε εσύ ήσουν Σαλονίκη όταν το έμαθες Ναι βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη στο σπίτι είδα την είδηση στο ίντερνετ να θυμάμαι καλά και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν Θα πάρω τον Θανάση γιατί ήταν ο πιο κοντινός που θα είχα για να έχω κάποιες εικόνες για το πρακτορείο κυρίως και να δει κιόλας και την κατάσταση, να έχουμε μια εικόνα.
Γι' αυτό κάλεσα πρώτα τον Θανάση και περίμενα να δω τι εικόνες θα μου στείλει. Δεν έφυγα εγώ κατευθείαν. Άργησα, δηλαδή, πολύ. Έφυγα την επόμενη μέρα το πρωί όταν με ενημέρωσαν και από το Bloomberg του πρακτορείου ότι θα ήθελαν εικόνες από το δυστύχημα γιατί είχε ήδη γίνει γνωστό το μέγεθος του δυστυχήματος. Αλέξανδρε, εσύ πες ήσουν Αθήνα και πήγες και εσύ αμέσως στο σημείο.
Όχι, εγώ δεν ήμουν εκεί. Απλά λέω ότι περιγράφω λίγο τη στιγμή γιατί ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη στιγμή εκείνη. Δηλαδή ήταν μετά από μια πάρα πολύ κουραστική μέρα. Εξαφρικά γίνεται αυτό και πρέπει να τη δράσεις άμεσα. 11.30 το βράδυ δηλαδή νορμάλα ας πούμε θα πέφταμε για ύπνο και εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνω ότι γίνεται κάτι πολύ σοβαρό έρχομαι κατευθείαν μου ήρθε το μήνυμα, έρχομαι σε επικοινωνία με το πρακτορείο να δω τι μπορούμε να κάνουμε και τι πρέπει να κάνουμε σαφώς εγώ από όλο και εμένα να φτάσω στο σημείο ήθελα γύρω στη 1.30 ώρα, εντάξει μέχρι να ετοιμαστώ και λοιπόν ένα δύο ώρα για παράδειγμα οπότε ήταν πολύ πιο κοντά να κάνει τις πρώτες εικόνες και ήδη ειδοποιηθεί κάποιος από Θεσσαλή, ας πούμε, να ανέβει να κάνει τις πρώτες εικόνες.
Οπότε σκέφτηκα τι μπορώ να κάνω. Δηλαδή μια σκέψη να κατεβώ και εγώ, η δεύτερη σκέψη είναι να τον μαθαίνουμε ότι έρχονται ελευθερία, οπότε κατευθείαν πήγα στην ελευθερία για να κάνω τις πρώτες αφήξεις των ανθρώπων, να έχω κάποια μαρτυρία από το τι ακριβώς συνέβη, πολλοί ξέραμε ότι ήταν τραυματίες σε τι κατάσταση είναι κλπ οπότε η πρώτη κινήση ήταν να πάω στα λεωφορεία να πάρω κάποιες μαρτυρίες από τον κόσμο τα πρώτα λεωφορεία που ερχόντουσαν και σε δεύτερη φάση με το που πήρα αυτές τις μαρτυρίες και έκανα κάποιες εικόνες μετά κατέφερα κατευθείαν κάτω στο σημείο έφτασα εκεί πέρα γύρω στις 4-4,5 κατέφερα και ναι συγκληρώσω και εγώ ότι και εγώ η αλήθεια και ξέχασα να το αναφέρω, το μόνο που έκανα εκείνη το βράδυ ήταν να πάω στον ΟΣΕ για να δω τα λεωφορεία που ερχόταν με αυτούς που κατάφεραν να φύγουν που δεν είχαν κάτι, δεν πήγαν δηλαδή στα νοσοκομεία.
Και αυτό, αυτή ήταν η μόνιμη κίνηση εκείνο το βράδυ. Αυτή η παιδιά, Σαλονέκη, και ποιο έφτασαν οι πρώτοι από τα τέμπη με λεωφορεία. Γύρω στις 9.30 πριν ήταν κάτι τέτοιο. κάπου εκεί ήταν σχετικά γρήγορα σχετικά γρήγορα ήταν μια πυρία ήταν πολύ έτονη η κατάσταση γιατί ήταν οι άνθρωποι σε παραζάλια κάποιοι τα τραυματίες και ήδη δεν είχαν καταλάβει τι είχε συμβεί έπαιρνες προσπαθούς να πάρεις μαρτυρία γιατί έκανα και λίγο βίντεο εκείνη τη μέρα προσπαθούσα να πάρω μαρτυρίες να μου πούνε τι συνέβη και αυτοί είχαν τελείως και οι ίδιοι μια συγκεχημένη εικόνα του τι ακριβώς συνέβη, οπότε ήταν λίγο σε...
Οι περισσότεροι ήταν σε μια κατάσταση σοκ. Δηλαδή ούτε είχαν και οι ίδιοι επίσης και μια πλήρη αντίληψη του τι... πώς ακριβώς έγινε το χρηστατικό, αν υπήρχαν εκκρίνη... Γιατί ήταν μεγάλο το τρένο, οπότε ήταν λίγο συγκεχημένο όλα αυτά τα οποία λέγανε. Απλά καταλάβαινες ότι ήταν κάτι πάρα πολύ μεγάλο και έντονο. Σύντογε γνώση ότι ήταν πολύ τραυματισμένη, Εντάξει, εκεί πέρα στα λεωφορεία δεν ενοχόντουσαν πολλοί τραυματίες, αλλά έννοιες κόσμου με εκδορές, με στραμπουλήματα.
Με κουβέρτες αυτές που είχαν για το κρύο. Μου κάνει φετική εντύπωση ότι μου λέτε ότι έφτασαν εκεί πέρα μία η ώρα, άρα πάνε να πει ότι έγιναν πολύ γρήγορα τώρα να μαζευτούν τα λεωφορεία, άρα εκεί πέρα ο μηχανισμός λειτουργήσε αρκετά καλά. Ναι, είναι λίγο περίεργο. Εγώ όταν έφτασα εκεί είχε ακόμα τους τελευταίους που είδαν να φύγουν το σημείο Δηλαδή όχι τραυματίες, απλά ήταν άνθρωποι που είχαν ξεμείνει εκεί που ήταν μέσα στο βαγόνι Υπήρχαν κάποια λεωφορεία που ανέβαινε ο κόσμος για να φύγει για Θεσσαλονίκη, για Λάρισα πάλι πίσω κάποιοι Ήταν μια τέτοια κατάσταση Θανάση, εσύ τι ώρα ακριβώς έφτασες στο σημείο?
Περίπου 12 και 10, 12 και 4 εκεί Βασικά πριν ξεκινήσω επειδή έπαιρνα τηλέφωνο σε τοπικούς δημοσιογράφους Η κατάσταση ήταν χαοτική γιατί κανένας δεν ήξερε τίποτα Άρα υπήρχε μια τρομερή σύγχυση ας πούμε Όλοι ψάχνανε να μάθουν το τι έγινε Από εκεί και πέρα ξεκίνησα χωρίς να ξέρω το τι θα δω με αποτέλεσμα να συναντήσω όλο αυτό το...
Τιφλά, τιφλά πήγα. Πέρα από τα λεωφορεία, είχε και συγγενείς που ήταν εκεί πέρα, που περιμέναν τα παιδιά τους, οι οποίοι οστικά ούτε καν είχαν πάει γιατί ούτως άλλος θα έρχονταν το τρένο. Ναι, ναι. Εγώ δεν ξέρω, λογικά ο Αλέξανδρος... Όχι λογικά, είχε πάει πιο νωρίς από μένα στον ΣΕ, δεν τον πέτυχα, αλλά όταν πήγα εγώ πρέπει να είχαν έρθει μετά άλλα δύο λεωφορεία, Τρία το πολύ δεν θυμάμαι να ήταν πολλά Απλά είχε πολλοί αρκετούς γονείς ή συγγενείς Οι οποίοι ήταν ώρα εκεί Είχαν δει από τα προηγούμενα λεωφορεία Ότι δεν ήταν μέσα αυτοί που περιμένανε Γιατί μετά το ατύχημα πολλοί κόσμος Δεν είχε ούτε κινητά ούτε τίποτα Δηλαδή πολλοί δεν είχαν καμία επικοινωνία Με τους δικούς τους ανθρώπους Και απλά πηγαίνανε στον ΟΣΕΝ να δουν αν θα κατέβουν από το λεωφορείο.
Και υπήρχαν πολλοί γονείς, οι οποίοι κοιτούσαν έτσι... Γονείς, τέλος πάντων, δεν ξέρω τι μπορεί να ήταν ακριβώς. Κάποιοι μπορεί να ήταν απλά συγγενείς, αδέλφια. Και κοιτούσαν τα λεωφορεία να δουν αν θα κατέβει κάποιος. Και ήταν οι πιο δυνατές στιγμές για μένα αυτές. Από αυτό το δυστύχημα, δηλαδή, επειδή δεν πήγα... κατευθείαν το βράδυ στον τόπο που έγινε το ατύχημα.
Εκείνη την ημέρα έχω κρατήσει στο μυαλό μου αυτούς εκεί τους ανθρώπους που περιμένανε. Έβλεπες στο πρόσωπό τους την αγωνία, άγχος, θλίψη. Ήταν πολύ δυνατό. Δεν ξέρω, φαντάζομαι, Αλέξανδρε, και εσύ επειδή εκεί πέρα πάντα ως φωτορεπόρτερ, δηλαδή ως βιμοσιογράφη, το έχω βιώσει ότι έρχονται και όταν και εσάς, γιατί ως βιμοσιογράφη μπορεί να ξέρετε κάτι περισσότερο, ήσυχε αυτό, ερχόταν ο κόσμος εκεί στο νοσέστη σαλονίκη να ρωτήσει τι γίνεται, αν ξέρετε πληροφορίες.
Κοίτα, καλώς πω, την αλήθεια δεν θυμάμαι ακριβώς, δεν θυμάμαι ότι υπήρχα συγγενής, αλλά δηλαδή όταν έφτασα ακριβώς είχαν επτάσει δύο λεωφορείες, οπότε εστίασα πιο πολύ να μιλήσω με αυτούς τους οποίους ερχόντουσαν, να καταλάβω κι εγώ λίγο τι γίνεται και να πάρω τις μαρτυρίες και να βγάλω κάποιες φωτογραφίες. Και επίσης είχα την πίεση του χρόνου ότι ήθελα να το κάνω, να το κάνω γρήγορα, να στείλω κάποιο γλυκό και μετά ας πούμε να φύγω κατευθείαν προς τα κάτω, ας πούμε να φτάσω στο σημείο εκεί που ήταν το πτήχημα.
Οπότε ήταν πάρα πολύ γρήγορα, ήταν και το timing που έφτασα, που ήδη φτάνουν, οπότε εστίασα στους ανθρώπους που ήδη ερχόντουσαν και μετά ισχύω να στρέψω ακριβά και να κατέβω στο σημείο του συστημάτους. Είναι μια ερώτηση που συμβαίνει κάτι πολύ εντονό και δεν έχεις τον χρόνο ούτε να το εξεργαστείς και σιγά και πέρα αλλά πρέπει να δουλέψεις. Αυτό πώς το διαχειρίζεσαι?
Κωνσταντίνε, φέσαι να μας πεις και εσύ. Το έχεις δουλέψει και στις πυρκαγιές. Ταξ αυτό είναι στην καθημερινότητά μας όλα τα θέματα Δηλαδή κυρίως δεν είναι τόσο, δεν είναι άγχος Αλλά άμα ένα θέμα είναι σημαντικό, έχει εικόνα που λέμε σε εισαγωγικά Θα σου δώσει ακόμα και μισό λεπτό να έχεις να κάνεις μια εικόνα Θα έχεις υλικό Το δύσκολο στα θέματα είναι άμα έχει παράλληλα πράγματα πολλά και πρέπει να εστιάσεις σε πολλά σημεία ταυτόχρονα και να έχεις και το μυαλό σου στο πότε θα στείλεις τις εικόνες.
Φαντάζομαι στο σημείο του δυστυχήματος εκείνο το βράδυ ήταν ακόμα πιο... Εκεί ήταν το δύσκολο, δηλαδή το να πού θα εστιάσω, πού θα πάω, να πάω από την μια μεριά, να πάω από την άλλη. Δηλαδή ο Θανάσης θα μας πει κυρίως τι έγινε τη στιγμή που πήρε και ο Αλέξανδρος πιο μετά, δεν ξέρω, μπορεί να τα είχαν περιορίσει πιο πολύ τα πράγματα.
Θανάση, πώς ήτανε εσένα οι πρώτες στιγμές που πήγες και πέρασαν τέμπη. Πότε πάντα κατάλαβες ότι εδώ πέρα έχουμε πολλά θύματα. Ήταν λίγο περίεργα γιατί τα θύματα βγαίνανε ένα-ένα. Δηλαδή δεν ήτανε ανακοίνωση ότι ήταν 57. Μετά από τρεις ώρες ας πούμε είπαν ότι υπάρχουν νεκροί. Στην αρχή δεν σε περνούσε το μυαλό αυτό. Δηλαδή καταλάβαινες ότι σίγουρα υπάρχουν νεκροί, αλλά δεν μπορούσες να σκεφτείς το μέγεθος της ζημιάς που έχει γίνει, ότι θα βγουν τόσοι πολλοί.
Θεωρώ ότι συνειδητοποίησα λίγο, κατάλαβα το μέγεθος της καταστροφής όταν βρέθηκα πάνω στη γέφυρα και έβλεπα όλο το τρένο, δηλαδή από κάτω τα τρένα το τι έχει συμβεί εκεί, Δηλαδή ήταν τρομακτική εικόνα Ενώ στην αρχή όταν πήγα Ήμουν δίπλα από τα τρένα Και έβλεπα απλά μάζες σιδήρου Δεν έβλεπα τον όγκο της καταστροφής Φαντάζομαι υπήρχε αρκετή αστυνομία Υπήρχε ακητή προεπιπλωσβεστική ασφαινοθώρα Ναι υπήρχαν Ήταν λίγο Δεν είχαν συγχρονιστεί και αυτοί καλά Την πρώτη ώρα μπορούσα να κινηθώ άνετα Όπου ήθελα Δηλαδή δεν με σταματούσε κάποιος για να μου πει να με περιορίσει Μετά από τη μία ώρα και έπειτα άρχισαν να μας λένε πιο πίσω εσείς δεν θα πάτε Και άρχισαν να βγαίνουν πιο μακρινές εικόνες Με αποτέλεσμα από εκεί και πέρα να κοιτάξω πώς θα ανέβω πάνω στη γέφυρα Για να πάω σε κάποιο άλλο σημείο ας πούμε να τραβάω φωτογραφίες Σε αυτό που είπες ότι μετά άρχισαν να σπειρορίζουν Το μεγαλύτερο θέμα στα τέμπη είναι αυτό που είναι πρωτοφανές με το μπάζωμα και όλα αυτά.
Οπότε, Θανάση, και την επόμενη μέρα, δεν ξέρω πώς ήταν. Πιστεύεις ότι αυτός ο περιορισμός ήταν περισσότερο για να κάνουν οι αρχές της δουλειά, τη δουλειά τους, ή ήθελαν να περιορίσουν την είδηση. Όχι, ήταν για να κάνουν τη δουλειά τους. Δεν ήταν για να περιορίσουν την είδηση. μπορώ να πω ότι για να περιορίσουν την είδηση μετά από τέσσερις μέρες όταν ήταν να σηκώσουν τα βαγόνια μας διώξανε για ένα εικοσυντράωνο την επόμενη μέρα πήγατε όλοι στο σημείο ναι κοιτάξτε ουσιαστικά εγώ πήγα έφτασα εκεί για πριν τεσσεράμιση ώρα ήταν βράδυ, δεν θυμάμαι τέσσερις τεσσεράμιση εκείνη την ώρα, εκείνη την ώρα ακόμα κάνανε κάποιες, δηλαδή θυμάμαι ήμασταν αρκετά κοντά από το δρόμο βασικά, δεν περπατούσαμε μέσα σε σημείο και ουσιαστικά δεν κάνει κιόλας να περπατείς δηλαδή όταν είναι σημείο δυστυχήματος δηλαδή και ουσιαστικά ήτανε τραβούσαν τους ή ήταν κάποιοι πυροσβέστες τώρα κάποιο προσωπικό πάλι υπηρεσιό που προσπαθούσε να βρει για διασώστες να προσπαθούσε να βρουν για θύματα
για ταυματίες αυτό δηλαδή αποτύπωσα κάποιες εικόνες εκεί και μετά από κάποια στιγμή μας είπαν να πάμε ακόμα μακρύτερα από το σημείο που ήμασταν. Αυτό που είχαμε έρθει σε συνεννόηση με το πρακτορείο ήταν να κάνω το πρώτο ντρόου, να ζούμε το πρώτο φως ημέρας και αυτό κοίταξα να κάνω. Από εκεί και πέρα τοποθετήθηκαν κάποιες κορδέλες και πήγαν κάποια όρια ότι μπορούμε να φωτογραφίζουμε από αυτή την απόσταση και πέρα.
Δηλαδή ήταν μια απόσταση, δεν θυμάμαι, δεν μπορώ να προσδιορίσω, πρέπει να είμαι στα 50 μέτρα. 50, μπορεί και λιγότερο. Ναι, τέσσερα, ένα χοντρικά τώρα, μπορεί να είναι 30. Και ουσιαστικά ήμασταν από αυτό το σημείο και πέρα και αυτό που ήμασταν από μια απόσταση, οπότε μπορούσαμε από εκεί με κάποιο τηλεφακό και λοιπά να φωτογραφίζουμε τις όποιες προσπάθειες διάσωσης και ενέβρεσης θυμάτων γινόταν αυτό και από εκεί, άλλη οπτική γωνία εντάξει πηγαίναμε κάποια σημεία πάνω από το δρόμο, από το κεντρικό που επίσης και εκεί είχες μια άλλη θέαση συν το γεγονός ότι μπορούσες να πετάξεις με κάποιο δρόμο οπότε να έχεις και μια άλλη εικόνα του σημείου από άλλα από άλλες γωνίες αυτό σε γενικές γραμμές τώρα η είμαστε συγγνώμη καλώς έγινε η οδηγό ήταν πολύ τραγικό εντάξει δεν ήταν από τη μία οι άνθρωποι ψάχναν ακόμα και υπάρχουν επιζώντες οι διασώστες και επίσης είναι ένα σημείο που δεν έπρεπε να αλλοιωθεί σύν της άλλης οπότε είναι λογικό να είσαι από μία απόσταση και καταλαβαίνεις
επίσης ότι αυτό που γίνεται εκείνη τη στιγμή ήταν πολύ πιο σημαντικό το να βρεθεί κάποιος ή κάποιο θύμα, ήταν πολύ πιο σημαντικό. Ασφαλώς, και εκεί πρέπει να μένουμε και εμείς άνθρωποι. Ναι. Αλεξάνδρειο, όταν τράβηξες το ντρόν, εκεί πέρα κατάλαβες πραγματικά το πόσο μεγάλο ήταν αυτό το δυστύχημα. Ναι. Γιατί όταν είδαμε και εμείς τις εικόνες από το ντρόν, λέμε αυτό είναι πολύ μεγάλο.
Όχι και οι πρώτες εικόνες, όταν πήγαιναν κάτι, είχαν φάρει και λοιπά, δηλαδή κατάλαβαν ότι ήμασταν σχετικά κοντά, Ήταν για ένα σημείο όπου μπήκε το πάνω δρόμο. Αλλά με τον τρόνο ήταν μια κατάσταση που λες τώρα... Όταν καταλάβανες τη δύναμη αυτής της σύκρουσης και ότι μέσα εκεί πέρα υπήρχαν άνθρωποι... Ήταν τραγικό. Και παράλληλα σιγά-σιγά έρχονται εκεί πληροφορίες γιατί στην αρχή λέγανε για κάποια θύματα, μετά το βράδυ που βρέζει 7-8 θύματα.
Όταν φτάσαμε στο έμεσο τον αριθμό, εντάξει, ήταν καταλάβαινες το μέγεθος με τις τραγωδίες. Φανάσκη τους είχαν πάρει από το μέρος εκείνο ή ήταν ακόμα κανά μέσα στους τραγματίες. Όχι, όχι, τους είχαν πάρει τους τραγματίες. Υπήρχαν μόνο κάποιοι άνθρωποι που ήταν μέσα στο τρένο και ήταν καλά. Ας πούμε, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να φύγουν από αυτό το σημείο.
Όταν έλεγα ότι θα κάνω αυτό το επεισόδιο, πέρασε γνωστούς. Με ρωτούσαν ότι καλά, πώς αυτοί οι άνθρωποι που πάνε και πέρα να δουλέψουν, πώς διαχειρίζονται όλο αυτό το πράγμα, αυτές τις έντονες εικόνες που βλέπετε, το ότι πρέπει να τα βιώσω όλα αυτά. Ένα είναι μια κλασική ερώτηση στον Φωτορροπορντάζ, ότι παιδιά, τελείωσε η ημέρα, η επόμενη ημέρα, έφυγε η ένταση.
Μετά όταν χαλαρώνεται αυτό το πράγμα, πώς το διαχειρίζεστε συναισθηματικά. και όχι μόνο στα τέμπη και στις άλλες τραγωδίες. Αλέξα να αρχίσουμε από σένα που είσαι ο πιο έμπειρος, ο πιο παλιός. Είναι μια ερώτηση που είναι λογικό να γίνεται, εντάξει, αλλά κοίταξε, σε γενικές βάσεις με αυτό καλούμαστε να κάνουμε μια δουλειά και από τη στιγμή που καλούμαστε να κάνουμε μια δουλειά κοιτάμε να την κάνουμε καλά.
Οπότε λίγο μπαίνει πρώτα το κομμάτι το οργανισμιακό, ξέρεις ότι πρέπει να πας εκεί και να μεταδώσεις την είδηση, την πληροφορία, την με εικόνα του τι ακριβώς συμβαίνει εκεί πέρα. Οπότε με κάποιο τρόπο οι μηχανείς γίνονται και ζητάνε μια, είναι εγώ και η προσωπική μας άμυνα για ασφάλεια απέναντι στα πράγματα, δηλαδή ο φαντός μηχανής διαμεσολαβεί με το γεγονός.
Βέβαια από εκεί πέρα υπάρχει και το ανθρώπινο, σαφώς θα υπάρχουν στιγμές που όπως πάνε λες τι γίνεται τώρα εδώ πέρα θα ζωληστείς αλλά πάλι ζεις είσαι προσιλωμένος σε αυτό που πρέπει να κάνεις δηλαδή αυτό που γενικώς σαν σκέψη ρε παιδί μου αρέσει να λέω είναι το γεγονός ότι όταν πηγαίνεται ένα τύχημα και ξαφνικά έχεις πάθει ένα τύχημα και έρχεται ένας γιατρός, το πράγμα που θέλεις εκείνη τη στιγμή να κάνει είναι να αρχίσεις να κλαίει και να χτυπιέται και να κλαίει παιδί μου τι έπαθες εδώ πέρα, θέλεις να έρθει να κάνει ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνει. Αντίστοιχα ας πούμε και εμείς από την πλευρά μας πρέπει να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε για να μπορέσουμε να επιτελέσουμε το δικό μας το έργο που είναι η ενημέρωση.
Τώρα το μετά, εντάξει είναι φάση ας πούμε συνήθως τα σκέφτεσαι μετά, σε δεύτερο χρόνο ας πούμε το τι συμβαίνει. Τώρα στο συγκεκριμένο περιστατικό ήταν πάρα πολύ έντονο, δηλαδή εγώ ας πούμε Δεν κοιμήθηκα 48 ώρες. Ήταν non-stop, 48 ώρες να δουλεύω. Ήταν τόσο μεγάλη ένταση της όλης κατάστασης, που πιστεύω ότι θα μπορούσα να αντέξω και παραπάνω.
Δεν αισθανόμουν ακούρας εκείνη τη στιγμή, γιατί ήταν κάτι πάρα πολύ έντονο. Πολλές καταστάσεις, πολλά γεγονότα. Από την άλλη, δεν είχαμε άμεση επαφή με τα θύματα. δηλαδή ήμασταν όπως περιέγραψες από μια απόσταση οπότε αυτό, εντάξει βλέπουμε κατά καιρούς κάποιους τρόπους τους διασώστες ξέρω να μαζεύουν σε σακούλες τα θύματα εντάξει ήταν τραγικό για μένα πιο τραγικό ήταν να πω την αλήθεια και πιο δύσκολο και πιο ψυχοφθόρο όταν μετά τη δεύτερη στη συνέχεια ας πούμε την επόμενη μέρα την ίδια μέρα προς το απόγευμα αρχίσαμε να πηγαίνουμε προς το νοσοκομείο και να από της Λάρισας από εκεί πέρα πηγαίνανε τα θύματα και είχαν έρθει οι συγγενείς οι οποίοι ψάχναν για τους δικούς τους και έβλεψε όλες αυτές οι φιγούρες που είναι ένας άλλοι ξέρανε και ήταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση και άλλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται εκεί πιστεύω ότι ήταν το πιο το πιο δύσκολο κουμμάτι.
Να το διαχειριστείς και ψυχολογικά αλλά και φωτογραφικά. Εντάξει, γιατί μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι πεθούν, είναι σε κατάσταση οδύνης, απόγνωσης. Εκεί ήταν περίεργα και συναισθηματικά αλλά και φωτογραφικά. Τελικά κατά πώς το κάνεις το κάνεις και λοιπά. Κωνσταντίνε, εσένα ποια ήταν η πιο βύσκολη στιγμή φωτογραφικά για τα τέμπη.
όπως είπα και στην αρχή ήταν το πιο δυνατό για μένα ήταν το κομμάτι του ΟΣΕ γιατί μετά αφού είχα αργήσει κιόλας να κατέβω η εικόνα κάτω ήταν λίγο αποστηρωμένη δεν είχες επαφή με κάτι έβλεπες απλά αυτή όλη τα σίδερα αυτή τη μάζα την απροσδιορίστη εκεί που μπορείς να καταλάβεις ποιο ήταν το βαγόνι, ποιο ήταν η μηχανή που ήταν η αρχή του τρένου Δηλαδή δεν είχε κάτι συναισθηματικά βαρύ Και δεν είχα πάει Και από το νοσοκομείο Γιατί Είχε καλύψει λίγο θανάση Αυτό το κομμάτι Δεν είχα δηλαδή τόσο Δεν είχα ευθέτη μέτωπος με τόσο συναισθηματικές Συναισθηματικά φορτισμένες εικόνες Αυτό δηλαδή Δεν είχε Και ίσως βοηθούσε και όλος Ότι υπήρχε και απόσταση γιατί άμα δεν έχεις επαφή με αυτή την πρώτη εικόνα που μπορεί να δεις θύματα να δεις ίσως τους πυροσβέστες και τους διασώσεις να κουβαλάνε κάποια θύματα μόνο στη σκέψη του τι έχει γίνει εκεί μπορείς λίγο να σε επηρεάσει αυτό το σκηνικό εκείνη τη στιγμή και ήταν πραγματικά περίεργο και δεν ήταν ακατανόητη όλη αυτή η μάζα εκεί
το τι είναι τι και μας βοήθησαν μόνο τα εικόνες από ξυλά με τον τρόν ή από τη γέφυρα που είπαν και ο Θανάης πριν για να έχεις μια πιο ευρύ ευρία εικόνα της κατάστασης του ατυχήματος Θανάση για σένα Θα πω εκεί που το συνειδητοποίησα αυτό που είπε και ο Αλέξανδρος όταν βρεθήκαμε στο νησοκομείο όσο βρισκόμασταν στο χώρο που έγινε που συγκρούστηκαν ας πούμε τα τρένα επειδή ο θόρυβος που άκουγες θα ήταν από την εθνική ταυτοκίνητα που περνούσαν θα ήταν οι διασώστες σίδερα ακουγόταν και τέτοια δεν άκουγες κάτι άλλο που σε θύμιζε ας πούμε πόνο όταν βρέθηκα πίσω από το νοσοκομείο και είδα τους συγγενείς εκεί με κόπηκαν τα πόδια και ήταν και πολύ τραγικό ότι ας πούμε και την επόμενη μέρα μετά από 48 ώρες και μετά βρέθηκα κάποια στιγμή πάλι ξημερώματα στο νησοκομείο που κάποιοι γονείς είχαν απελπιστεί τόσο περιμέναν να μάθουν για τα παιδιά τους που ερχόταν στις κάμερες και σε εμάς με φωτογραφίες εκτυπωμένες των παιδιών τους και μας λέγανε να τους φωτογραφίσουμε
για να παίξουν ας πούμε ποια είναι τα παιδιά τους μήπως χάθηκαν και δεν ήταν μέσα στο βαγόν και ήταν πολύ δύσκολο δηλαδή αυτό. Επίσης έχω την αίσθηση ότι τους γονείς πρέπει να τους είχαν αποκλείσει από το σημείο. Δεν ξέρω εσύ Θανάση, μα θυμάσαι, άμα είχαν έρθει ποτέ γονείς... Όχι, όχι, δεν είχα δει καθόλου γονείς όσο βρισκόμουν.
Πρέπει να τους είχαν αποκλείσει, να μην το... Δηλαδή έφυγαν μόνο τα μέσα, αλλά δεν πρέπει να ερχόντουσαν γονείς. γιατί η λογική λέει, αν είσαι γονιός θα πας να δείτε και το σημείο αλλά θα πρέπει να είχαν αποκλειστεί δεν θυμάμαι φιγούρα γονιού να έρχεται η λογική αντίδραση θα έρθει κάποιος γονιός, θα κλάει, θα κλαίει θα ψάχνει, θα προσπαθεί να μπει μέσα αν είσαι σε αυτή την κατάσταση δεν θυμάμαι τέτοια σκηνή να αντιμετωπίσουμε εκεί πέρα οπότε εκεί πέρα νιώθετε και λίγο μια ευθύνη ως φωτορεπόρτερ, βοηθογράφιος προς την κοινωνία, σωστά?
Ναι. Απλά εάν ήσουν εκεί και έβλεπες το μέγεθος της καταστροφής ήταν πόσο ελπίδα μπορείς να δώσεις σε έναν άνθρωπο όταν καταλαβαίνεις ότι βλέπεις μια τέτοια τραγική κατάληξη δύο τρένων. Εμένα εντύπωση μου είχε κάνει τότε που πήγα εκεί ότι είχε στήσει ο στρατός όλη αυτή την υποδομή χωρίς να μπαίνω τώρα στα ασυνομοσιολογικά του δυστυχήματος αλλά προσωπικά δεν το έχω ξαναδεί σε...
Καλά δεν έχω πάει και στις στρατιωτικές ασκήσεις και τέτοια αλλά δηλαδή εκτός συνόρων ή περιοχής που να είναι αρμοδιότας του στρατού να αναλαμβάνει τέτοια δράση ώστε να στήσει το σημείο τέντες. Γενικά. Δηλαδή αυτά είναι θέματα της αστυνομίας. Της πολιτείας. Ναι, της πολιτείας. Ναι, ξεκάθορα. Και από εμπειρία που έχω στη στιγμή στο εξωτερικό, ακριβώς αυτό που λες, και πάντα με τη συνεργασία των μέσων, πάντα όμως και οι φωτορεπόρτερ και οι μασογράφοι μπορούν να κινηθούν στο χώρο απλά με οδηγίες Εγώ δεν σχολιάζω τον περιορισμό του που πάμε και τι κάνουμε γιατί το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό και αναμενόμενο σε ένα τέτοιο δυστύχημα δηλαδή το περίεργο ήταν ότι θα μπορούσες και είχε κάποια σημεία τέλος πάντων άμα ήθελες να προσπαθείς ή άμα πήγαινε είχες πάει πολύ νωρίς είχαμε δει και οι φωτογραφίες δηλαδή να περπατάς μέσα στο χώρο που έγινε το δυστύχημα.
Δηλαδή αυτό είναι το νουκ άνευ. Το να μπαίνει οποιοςδήποτε μέσα και να περπατάει και να φωτογραφίζει ό,τι. Δηλαδή, τάξει το ότι φωτογραφίζει δεν επηρεάζει το σημείο του δυστυχήματος αλλά νομίζω ήταν αναμενόμενο να περιοριστεί και καλά έγινε. Δηλαδή θα μπορούσε να γίνει ραμπάχαλο. υπάρχουν άλλα πολύ πιο αδιάφορα σκηνικά τα οποία μας περιορίζουν χωρίς λόγους να κινούμαστε πάνω στη δουλειά μας από ότι ένα τόσο μεγάλο δεστύγμα εγώ θυμάμαι μια σκηνή βασικά που κάποιοι συγγενείς δεν ξέρω άμα ήταν γονείς βρέθηκαν στο πάρκινγκ εκεί που αφήναμε τα μάξια ας πούμε για να προχωρήσουμε και να φτάσουμε στο σημείο και τους είχαν κάποιοι διασώστες και κάποιοι αστυνομικοί και δεν τους άφηναν να προχωρήσουν άλλων.
Θα σας κάνω μια ερώτηση. Γενικότερα, κάθε γεγονός υπάρχει αυτό που λέμε μια φωτογραφία σύμβολου. Όταν περάσει ο χρόνος, ότι αυτή η εικόνα που μας μένει εσύντομα στο προσφυγικό, δεν ξέρω, θεωρώ ότι μια αυτή εικόνα είναι ο Ελάν Κούρντι. Άμα εμπνάς στο προσφυγικό, είναι αυτή η εικόνα. Για τις πυρκαγιές, ο Σατίνης είναι και ως φωτογραφία, με την κυρία που έπλεγε, με την οποία πήγε στο WordPress, στα Demby υπάρχει αυτή η εικόνα.
Υπάρχει μια εικόνα που λέτε αυτή είναι η εικόνα του γεγονότος. Νομίζω δεν θα είναι μία γιατί δεν είδα εγώ κάτι πάρα πολύ δυνατό για να πούμε ότι είναι κάτι. Νομίζω μια εικόνα είναι από οποιονδήποτε δεν έχω κάτι στο μυαλό μου συγκεκριμένο μια εικόνα από drone από το σημείο που ήταν χαρακτηριστικό και μετά είναι από αυτά που ακολούθησαν, από τις διαδηλώσεις.
Εγώ αυτό, από το μέγεθος, από εικόνα που να καλεί, που να δείχνει το μέγεθος των διαδηλώσεων. Κάτι άλλο έτσι πολύ δυνατό δεν μπορώ να πω ότι μου έχει μείνει. Ναι, συμφωνώ. Κοίταξε, το βασικό είναι ότι αυτό είναι η εικόνα του τρόνου σίγουρα, η οποία δείχνει το δυστύχημα και το μέγεθος του δυστυχήματος. Δεν υπήρχε συνήθως εικόνας οι οποίες βολίζουν μια κατάσταση, έχουν να κάνουν με εικόνας οι οποίες έχουν το ανθρώπινο αντιχείο, δηλαδή την ανθρώπινη αντίδραση στην τεστιγμή.
Και όπως αυτό που περιγράψαμε και προηγουμένως, είναι ότι στο σημείο του δυστυχήματος δεν υπήρχε αυτό. Καταρχήν δεν ήμασταν την στιγμή που δεν θα μπορούσε μια εικόνα αν ήσουν την ώρα ακριβώς μετά το δυστύχημα όπου να βγαίνουν οι τραυματίες κλπ. Δεν ήμασταν εκείνη τη στιγμή. Μετά θα μπορούσε μια εικόνα η οποία να έχει να κάνει με τους γενείς στον χώρο του δυστύχηματος.
Δεν ερχόντουσαν οι γενείς εκεί πέρα. Στο νοσοκομείο ήταν λίγο πιο περίεργα και εξάλλου ήρθα και εξάλλου δεν ήσουν στο δυστύχημα, να ήσουν εκτός δυστυχήματος. Οπότε λογικά ήταν δύσκολο να βγει μια εικόνα η οποία να συμβολοποιήσει λοιπόν αυτό το πράγμα. Να έχει όλα αυτά τα στοιχεία που να περιγράφει ο γεγονός και να έχει την ένταση έτσι να μείνει σαν σύμβολος.
Σίγουρα ήταν η εικόνα του δυστυχήματος αυτό με τα ντρόου κλπ. Σε δεύτερο χρόνο η διαδηλώση επίσης επέξανα αλλά δεν ήταν για το γεγονός γεγονός. ήταν τα αποτελέσματα του γεγονός ότι το γεγονός του όγκου του διαδηλάωσε και της αντίδρασης ήταν κάτι που επίσης έκανε έχει αφήσει ένα αποτύπωμα οπτικό νομίζω και ίσως και από από εκείνες που έφερε ή που έβγαλε ο Θανάσης ή άλλα παιδιά που πήγαν νωρίς που έχει φωτιά, καπνό έτσι από ψηλά νομίζω είναι επίσης χαρακτηριστική εικόνα.
Επίσης, έχω την απορία, Θανάση, εσύ που πήγες νωρίς, δεν υπήρχε καθόλου εικόνα από τη στιγμή που βρίσκανε τα θύματα, ή Αλέξανδες είπες είδες που τους κουβάζανε. Δεν το πρόλαβες. Όχι, δεν πρόλαβα. Όταν λίγο μετά, την επόμενη μέρα, βλέπαμε, ας πούμε, από μακριά, από απόσταση, ότι ακόμα βρίσκανε κάποια θύματα, οπότε τους κουβαλούσαν με αυτές τις μάπες, τακούλες.
Δεν είδαμε δηλαδή τα θύματα, θύματα ας πούμε σε εκείνη την ώρα. Δηλαδή είχαν προφανώς μαζέψει κάποια, είχαν πάρει κάποια πρώτα θύματα ήδη και μετά ήταν, επειδή ήταν τέτοια σύγκρουση, μετά όταν μετακινούσαν τα βαγόνια βρίσκανε κάποιο κόσμο ακόμα εκ των υστέρων. Δηλαδή στη συνέχεια της ημέρας και την επόμενη. Φανάσαι και σε κάνουν πούς θέσεις.
Όχι δεν νομίζω να προσθέσω Εντάξει αυτό υπήρχαν φωτογραφίες Πως είπε και ο Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος Με τις σακούλες Και υπήρχαν και την επόμενη μέρα Από ό,τι θυμάμαι κάποια στιγμή Που κάτι βγάζανε Και βάλανε ένας εντόνι μπροστά μας Για να μην φωτογραφηθεί Εντάξει ήταν λίγο Για εσάς Σαν φωτοροπόρτερ Πόσες ημέρες πήρε να στιματίσετε Να δουλεύετε τόσο έντονα να είστε εκεί πέρα και να πείτε «Ωραία, αυτό το θέμα έκλεισε» και γυρίζουμε κάπως στην κανονικότητα. Φανάση, εσύ που είσαι και από τη Λάρισα...
Για μένα δεν τελείωσε. Για μένα δεν τελείωσε. Γιατί κάθε φορά που γίνονται δικαστήρια είμαι έξω από τα δικαστήρια. Άρα δεν τελείωσε ποτέ αυτό για μένα. Αλέξανδρο Ξατίνη, για εσάς... Κοιτάξτε, πρέπει να το πάμε λίγο σε επίπεδα. Το δυστύχημα σαν δυστύχημα. Εντάξει, δηλαδή ήταν οι πρώτες τρεις-τέσσερις μέρες μετά ήταν λίγο, θυμάμαι είχαμε πάει κάποια στιγμή στην αποκατάσταση, αλλά μετά όλο αυτό είχε συνέχεια, δηλαδή στήθηκε το μνημείο εκεί πέρα και μετά σιγά-σιγά ας πούμε τις επόμενες χρονιές δηλαδή πλέον η διαδηλώση ας πούμε, ναι η διαδηλώση που ακολούθηκε και θυμάμαι ότι είχε διαδήλωση την την ίδια ημέρα στη μία Μαρτίου το βράδυ στη Θεσσαλονίκη δεν θυμάμαι αν είχε και στην Αθήνα φαντάζομαι θα είχε αλλά θυμάμαι ότι έχω γυρίσει και δηλαδή να προλάβω να πάω και στη διαδήλωση εκείνη την ημέρα 1 Μαρτίου ναι είναι αυτά είχε 2-3 μέρες που ήταν το βασικό κομμάτι μετά η αποκατάσταση πότε έγινε δεν θυμάμαι Δεν τα πάω καλά με αυτά. Δεν τα θυμάμαι.
Όταν πέρα στο πρώτο τρένο, ξανά από το σημείο, θυμάμαι είχα πάει σε αυτό με τον Θανάση. Ναι, ναι. Ή όχι. Δεν ήμασταν μαζί, δεν θυμάμαι. Ναι, μαζί είμαστε, μαζί είμαστε. Τι άλλα είχε τώρα. Πού πήγαν τα τρένα. Ναι, πού πήγαν μετά τα τρένα εκεί στο σημείο το... Πώς το λένε, Θανάση, θυμησέ με. Στο Μορφοχώρι. Νομίζω Μορφοχώρι.
Όχι, όχι, δεν θυμάμαι. Εδώ έχει δέκα χρόνια. Μετά στη συνέχεια, ανάγκες φωτορικουρντάζ, χρειάστηκε να πάτε να φωτογραφήσετε οικογένειες φημάτων ή άτομους που ήταν εις ουκραίνο. Εγώ όχι, δεν έκανα κάτι. Όχι, αποσχόλησε. Θυμάμαι ένα μήνα μετά είχαμε κάνει για το Ρόικας πάλι ένα story. Επειδή είχαν πολλά θύματα, ήταν από το Πανεπιστήμιο, από το ΕΣΤΟ, από τα πηθήκτα, πάρα πολλά παιδιά ήταν φοιτητές.
Το πώς το βίωσαν οι φοιτητές και η πανεπιστημιακή κοινότητα. και είχαμε πάρει ας πούμε τότε συνεντεύξεις από φίλους θυμάτων, από γονείς θυμάτων που σπούδαζαν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο αλλά και στη συνέχεια δηλαδή. Χρειάστηκε δηλαδή να... Κοίταξε, αυτό που ξεκινήσαμε από προηγουμένως ότι ο γενικός στα τέμπη είναι ακόμα μια ανοιχτή πληγή ας πούμε μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Δεν έχει κλείσει. οπότε όλο αυτό το διάστημα και επαιτειακά δηλαδή κάθε φορά που φτάνει πλησιάζει η ημέρα επανέρχεται στην επικαιρότητα γίνονται διατηλώσεις, γίνονται μνημόσυνα τα δύο προηγούμενα χρόνια δηλαδή υπήρξε αυτό και φέτος φαντάζομαι να συνεχίσει να υπάρχει και επίσης τώρα είναι και το ενόψι της δίκης που θα γίνει τον Μάρτη πάλι ας πούμε θα έρθει στην επικαιρότητα και δεν έχει επέλθει ακόμα λίγο η κάθαρση σε όλο αυτό το πράγμα στο να μπορέσει να αποδοθούν ευθύνες έτσι ώστε με κάποιο τρόπο να κλείσει και με αυτόν τον τρόπο ας πούμε συναισθηματικά και για τις οικογένειες αλλά και για την υπόλοιπη κοινωνία.
Ας ελπίζουμε ότι θα γίνει σύντομα η απόγευση του κοσμίου. Πέρσι η Ένωση Φωτορεπόρντερ Ελλάδος, φαντάζομαι όλοι είστε μέλη, έκανε μια έκθεση στην οποία δυσυχώς δεν πήγα και δεν ξέρω και ποιοι συμμετείχαν εσείς ήσαν εκεί πέρα παρόν και ο φωτογράφικιος πρώτα να έγιναν τα εγγένεια μόνο εγώ ήμουν εντάξει λόγω της Λάρισας τώρα ότι είμαι από εδώ ποια είναι η πρόταση της έκθεσης για να μην ξεχαστεί ας πούμε το γεγονός πιο πολύ ότι μια έκθεση θα μείνει και ήδη πήγε και σε άλλα μέρη έγινε και άλλο Και ήταν λίγο και δύσκολο γιατί ήρθανε αρκετοί συγγενείς ας πούμε και...
εντάξει... γενικά μας ευχαρίστησαν ας πούμε για αυτό που κάναμε και... για να μην ξεχαστεί. Άμα έπρεπε να περιγράψετε σε κάποιον τα τέμπη που δεν έχει δύο εικόνες, τι είναι αυτό που θα λέγατε. Γενικά, επειδή εδώ στη Λάρισα ζήσαμε πολύ δυνατά και εμένα μου έκανε μια τρομερή εντύπωση, επειδή γίνανε δύο πολύ μεγάλες συγκεντρώσεις τις πρώτες ημέρες, το πόσο θλίψη είχαν τα μάτια όλων αυτών των ανθρώπων και ειδικά των παιδιών, ότι δεν είχα πάει σε τόσο δυνατή συναισθηματική διαδήλωση τα προηγούμενα χρόνια, στο να βλέπω παιδιά θλιμμένα.
Δηλαδή είχαν συνειδητοποιήσει όλη η κοινωνία της πόλης το τι έγινε. Και ήταν δύσκολο. Αν και εμείς εδώ στη Λάρισσα λέμε κάτι, ότι αν γεμίσει η κεντρική πλατεία της Λάρισσας, η Ελλάδα έχει βγάλει πρωθυπουργό. και αυτό το λέμε από το 80 όταν είχε έρθει ο Αντρέας Παπανδρέου σε μια ομιλία του. Πραγματικά οι διαδηλώσεις που έγιναν και η υπευθυνότητα του κόσμου και η συνειδητοποίηση να βρίσκεται σε αυτές τις συγκεντρώσεις ήταν πολύ μεγάλες από το 80.
Ήταν τρομερή λαοθάλασσα. Κωνσταντίνε, εσύ. Δύσκολο. Τι θα του έλεγα. προφανώς θα προσπαθούσα να περιγράψω λίγο το δυστύχημα γιατί σε αυτό βοήθησε και το λίγο το αρκετά βέβαια μακρινό νυχτερινό βίντεο που έχουμε από τη σύγκρουση που ήταν μια αδιανόητη σύγκρουση από αυτά που είδα τη μορφή που είχαν οι μάζες των τρένων μετά τη σύγκρουση θα το περιέγραφα σίγουρα τον πιθανό τον τρόπο που έγινε αυτό το δυστύχημα την έλλειψη μέτρων ασφαλείας δηλαδή στον ελληνικό σιδηρόδρομο και τον αριθμό των θυμάτων και την ηλικία των θυμάτων ότι ήταν τα κυρολόγο νέοι οι οποίοι επέστρεφαν στην Θεσσαλονίκη μετά από ένα τρίμερο αν δεν κάνω λάθος ήταν της αποκριάς όλα αυτά δηλαδή έχουν ένα ρόλο στην αφήγηση του δυστυχήματος.
Αυτά. Δηλαδή, λίγο είναι και το κομμάτι των παθογενειών της ελληνικής πολιτείας, όλη αυτή η εγκατάλειψη των υποδομών που έχει γίνει τα τελευταία 15 χρόνια κυρίως, αν όχι 20. Αλέξαβες, είπες κάτι. Ναι, πράσιν κατάξι, το δυστύχημα, ας πούμε, το τραγικότερο δυστύχημα που έχουν τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα, με τα μάλλον περισσότερα θύματα που υπήρχαν.
Τώρα, ο κομμάτις τραγικότητας αυτής της ιστορίας ήταν ακριβώς ότι είχε πάρα πολύ νέο κόσμο, όπως είπε και ο Κωνσταντίνος, δηλαδή ήταν κατά βάση νέα παιδιά. Τώρα, το γεγονός, γιατί άκησε τόσο πολύ την ελληνική κοινωνία παράλληλα, πέρα από τη τραγικότητα του γεγονότος και των αριθμών των θυμάτων, ήταν ότι κατά κάποιο τρόπο όλοι με κάποιο τρόπο ταυτιστήκαμε είτε σαν αγωνίες είτε σαν δυνάμεις χρήστες των ελληνικών σιδηροδρόμων που πάνω του υπήρχε αυτή η κουφέντα ότι εντάξει μπορεί να πας λίγο πιο αργά με τον σιδηροδρόμο αλλά οκ θα πας με ασφάλεια το οποίο τελικά καταρρίφθηκε ο αταγωδός ο Σφούκος και μετά άρχισε να βγαίνει όλο αυτό το γεγονός στο πόσο τελικά όλη αυτή η ιστορία με τους ελληνικούς στυροδρόμους που ξέρουμε ότι για χρόνια τους φτιάχνανε και τα συστήματα ασφαλείας και χρήματα τα οποία δόθηκαν και λοιπά και λοιπά και όλα αυτά που τελικά ας πούμε επί της ουσίας τίποτα δηλαδή ήταν ένα πράγμα το οποίο αποδείχτηκε ότι τίποτα δεν είχε φτιαχτεί σοβαρά
και δεν υπήρχε καμία ασφάλεια και πιθανότατα δεν υπάρχει ακόμα στο βαθμό που θα υπάρχει και κάπου εκεί πέρα φάνηκε το μεγάλο έλλειμμα της ελληνικής κοινωνίας. Και γι' αυτό πιστεύω ότι και σε ανθρώπινο και σε πολιτικό επίπεδο έχει ταράξει τόσο πολύ και έχει συμβολοποιηθεί όλη αυτή η ιστορία με τα τέμπη. Είναι ακριβώς γιατί φάνηκε το διαχρονικό έλλειμμα της ελληνικής πολιτείας των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στους πολίτες της. Και αυτό είναι ένα κομμάτι πέρα από το κομμάτι με τις απόδοσεις των ευθυνών των άμεσα εμπλεκόμενων στριλοδρομικών για οτιδήποτε είναι και απέναντι των ευθυνών αυτό που σαν αίσθηση θα έλεγα ότι υπάρχει δεν έχει απαντηθεί κατά κάποιο τρόπο έτσι ώστε να ερεμίσει και η ελληνική κοινωνία ότι οι ευθύνες απέναντι οι πολιτικές ευθύνες με την έννοια ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να διασφαλιστεί ότι δεν θα ξαναγίνει ή έχει δρομολογηθεί κάτι έτσι ώστε να μπορεί ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας να αισθάνεται ασφαλής απέναντι στον τρόπο που διαχειρίζονται
κάποια πράγματα από την ελληνική πολιτεία. Κάποτε θα σας καλέσω και όλους έναν ένα να μιλήσουμε για τη δουλειά σας την προσωπική αλλά είστε και δισεύρετοι. Υπάρχει κάτι που θέλετε να προσθέσετε στη μεριά σας. Να πούμε να φτιάξω τους ίδιους εδώ. Θέλουμε τρένα σε όλη την Ελλάδα, ξέρουμε. Ναι, αυτό είναι ένα κομμάτι πολύ δύσκολο.
Δηλαδή, εκείνο... Μετά συνειδητοποιούσες ότι... Γιατί και εμείς τα τρένα ως νέοι κυρίως τα χρησιμοποιούμε. Νέοι. Όσοι φοιτητές που κατεβαίναμε στην Αθήνα. Και βάζεις λίγο στη θέση και τον εαυτό σου. Και αυτό που είπα, Λέξανδρο, ότι το θεωρούσες ότι ήταν κάτι ασφαλές. Και άμα έχεις και παιδιά, ας πούμε, λες τώρα, δηλαδή, πολύ άνετα θα μπορούσα να έχω μέσα τα παιδιά μου.
Και λες τώρα, σε τι χώρα ζούμε, ας πούμε, εκεί καταλήγουμε. Όπως σε πολλά θέματα στην καθημερινότητά μας, το ερώτημα είναι αυτό κάθε μέρα. Εσείς τώρα τον οσέβατε να πιστευόσατε να είναι. Εγώ επειδή πηγαίνω πολλές φορές, ας πούμε, στη Θεσσαλονίκη, αυτά τα τρία χρόνια δεν έχω μπει μέσα στο τρένο. Και κάθε φορά, δηλαδή, αν πάει η μάνα μου ή κάποιος γνωστός μου, τους λέω πίσω ας πούμε δηλαδή έχω πάντα αυτό στο μυαλό μου το τι έγινε και νομίζω δεν θα φύγει μα δεν ναι, μα έχει δείξει και η ιστορία ότι και μετά το δυστύχημα πάλι ποτίχη δεν έγιναν κάνα δύο φορές κάτι σκηνικά με τρένα τι να πεις τώρα έγιναν και αυτά στην Ισπανία την προηγούμενη εβδομάδα δεν ασχολήθηκα, δεν ξέρω τι έφταιγε εκεί τώρα για κλείσιμο θέλω να σας κάνω εγώ άλλη μια ερώτηση θέλω και τους τρεις σας μια συμβουλή ως προς τους νέους ανθρώπους ο οποίος θέλει να γίνει φωτορεπόρτερ μια συμβουλή Θανάση ο λόγος εσένα για εμένα εντάξει επειδή ξεκίνησα από τη Θεσσαλονίκη και ας πούμε με τα παιδιά
ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που γνώρισα στον χώρο θεωρώ ότι η υπευθυνότητα για εμένα ας πούμε μετράει και το πόσο συνειδητοποιημένος είσαι σε αυτό που πας να κάνεις, ας πούμε, πιο πολύ. Δεν έχω να συμβουλευτώ κάτι φωτογραφικό, ας πούμε, αλλά μέσα στην υπευθυνότητα είναι και το φωτογραφικό, έτσι. Το ότι θα βγάλεις, το πότε δεν θα βγάλεις ή θα βοηθήσεις, εάν συμβεί κάτι και τέτοιο.
Κωνσταντίνε, συμβουλή. Συμβουλή, ναι, τεχνικά δεν υπάρχει καμία, εντάξει, είναι πολύ μετά αυτό το θέμα το τεχνικό όνομα κατά την άποψή μου ή ό,τι άλλο φωτογραφικό ειδικά στο φωτορεπορτάζ κυρίως θα πω να να παρακολουθείς κατά κάποιο τρόπο την επικαιρότητα όχι μόνο τα breaking news δηλαδή γενικότερα τις ειδήσεις και να είσαι όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο θέμα που θέλεις να καλύψεις και να μην είσαι επιπόλεως να δίνεις χρόνο τώρα είτε έχει να κάνει με δικές σου προσωπικές δουλειές ή αν πρέπει να να δουλέψεις για κάποιον άλλον, για κάποιο πρακτορείο να μην είσαι επιπόλαιος να μην το αντιμετωπίσεις να του δίνεις χρόνο το θέμα είτε αυτό είναι μισή ώρα παραπάνω είτε μία ώρα παραπάνω είτε πέντε ώρες παραπάνω ανάλογα το θέμα Αθωσίωση δηλαδή Ναι να μην το θεωρείς λήξαν την έχουμε πατήσει την πατάμε ακόμα Φαίνεται μπλάς από πείρα Αλέξανδρε εσύ Εντάξει κοίταξτε αυτό που λέτε συμφωνώ με τα παιδιά και η υπευθυνότητα είναι πολύ σημαντικό ας πούμε και το τεχνικό κομμάτι
όπως ο Κώστα είναι κάτι το οποίο ούτως όλους τους φωτογράφους δεν χρειάζεται να ξέρεις κάποια τεχνική αν δεν υπεροποιούνται κάποια πράγματα αλλά η τεχνική φωτογραφική πάνω κάτω είναι η ίδια, δεν είναι διαφέρει. Εντάξει, ως φωτορεπόρτερ θα πρέπει να έχεις ταχύτητα, να είσαι γρήγορος, αυτό είναι πολύ σημαντικό. Να αγαπάς λίγο την ταλαιπώρια, γιατί σε φάση θα βγάλεις ταλαιπώρια, δεν υπάρχει περίπτωση.
Αυτό το οποίο είναι πολύ σημαντικό για έναν που ίσως δεν φαντάζεται κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με το ρεπορτάζ, είναι ότι πρέπει να από το που είπε και ο Κοκοδίνος επίσης, ότι πρέπει λίγο να έχεις γνώση των πραγμάτων, ότι δεν μπορεί να πηγαίνεις σε ένα θέμα και να μην ξέρεις ποιο είναι το πρόκειτο θα πρέπει δηλαδή να ενημερώσεις και πολιτικά και ιστορικά και κοινωνικά κλπ να ξέρεις τι πας να βγάλεις να ξέρεις τι είναι αυτό με το οποίο θα σχοληθείς δεν είναι απλά είμαστε ένα γεγονός που βγάζουμε μια φωτογραφία αυτό το γεγονός όσο με έχει Μπορεί να έχει προεκτάσεις, να επηρεάζει πράγματα, να επηρεάζει την κοινωνία με κάποιον τρόπο.
Όλα αυτά με κάποιο τρόπο πρέπει να σε απασχολήσουν. Και ουσιαστικά αυτό καλείς από εκεί πέρα να κάνεις και σαν εικόνα. Δεν είναι να βγάζεις μια εικόνα. Προσπαθείς ας πούμε να αποδώσεις το γεγονός με εικόνα. Οπότε όλο αυτό χρειάζεται μια παιδεία σου. Με χωρίς παιδεία είναι λίγο δύσκολο. Δηλαδή, ένας φωτορεπόρτοι πρέπει να ενημερώνεται συνέχεια και να ασχολείται με τα θέματα τα οποία καλείται να καλύψει.
Οπότε, παιδιά, σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Ελπίζω να μην ξαναυπαραξηθείτε και ότι η στήχη μας στην Ελλάδα δεν θα χρειαστεί να σας ξανακαλέσω. Πρώτα απ' όλα, να είμαστε όλοι καλά. Όλοι το ευχόμαστε αυτό. Όχι τα «μη μας ξανακαλέσεις», να μην γίνει κάτι τέτοιο. Ναι, να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Γενικά εγώ ζω σε μια περιοχή ας πούμε που έχουν γίνει πολλά τα τελευταία χρόνια Θανάση η φεστιακή δραστηριότητα έχετε στη Θεσσαλία Δεν ξέρω προς τον Τύρναβο προς τα εκεί Σεισμός ζήσαμε δεν ξέρω αυτός ο σεισμός από που πρωί ήρθε Επικοιμησκάση Σεισμό έχετε πλημμύρα έχετε δυστύχημα τεράστιο έχετε Φωτιές είχατε κοντά Φωτιές, ό,τι θες, ναι.
Φανάσιο, σου είναι καλή συμβολή, είναι σε ένα φωτοροπόρτο να πεις πάνε στην Λάρεσα. Ναι, μπορείς να ξεκινήσεις πρακτική εκεί, βέβαια. Η Λάρεσα έχει βουλιά. Ναι, τους λέω, ενοικιάστε κανένα σπίτι, να έχετε τα παιδιά. Ωραία, παιδιά, ευχαριστώ πάρα πολύ. Να είστε καλά, καλή συνέχεια στην δουλειά σας, να είστε γεροί. Σας ευχαριστούμε, Δημήτρη.
Ευχαριστούμε.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
