#572 - Η Πρωτότοκη Κόρη - Βάλια Παυλίδου
GiatiOxiΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Βάλια Παυλίδου - Ψυχολόγος
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Λοιπόν Τα έχει τραγουδήσει η Beyoncé Τα έχει τραγουδήσει και η Taylor Swift Έχει τραγούδει eldest daughter Δεν το έχω ακούσει το τραγούδι Αλλά ξέρω το δίσκο Λοιπόν Ένα θέμα που το κάνει Μία eldest daughter Εγώ είμαι πρωτότοκη κόρη Δεν ξέρω για εσένα Αρμόδις να μιλήσουμε γι' αυτό μάλλον Ωραία Έχω τη χαρά και την τιμή και το προνόμιο να έχω στο γιατί όχι τη Βάλια Παυλίδου.
Καλημέρα Βάλια. Καλημέρα Δέσποινα. Λοιπόν η Βάλια είναι ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια. Να μιλήσουμε για τις πρωτότοκες κόρες ή αυτές που έχουν γεννηθεί πρώτες. Δηλαδή μπορεί να υπάρχει και αδερφός πιο πριν, όχι, ή τα πρωτότοκα παιδιά. Όχι, είναι τα πρωτότοκα παιδιά, πρωτότοκες κόρες. Ωραία. Κατά βάση. Εσύ γιατί έχεις γράψει και αυτό το...
Το συνάντησα κάπου τυχαία στα διαβάσματά μου και μου έκανε πάρα πολύ νόημα σαν φαινόμενο να το πω στις οικογένειες μέσα και επειδή το συνέδεσα πάρα πολύ και με αυτά που βλέπω στη δουλειά μου καθημερινά σκέφτηκα ότι θα είχε πολύ ενδιαφέρον ότι θα φορούσε πολύ κόσμο το να το περιγράψω λίγο να το δώσω όμορφη σχήμα και περιεχόμενο.
Το βλέπω και hashtag σε social media το eldest daughter syndrome Ανήθεια, ναι ναι ναι Αν είχε πρόσφυγη απήχηση, χαίρομαι Λοιπόν πρωτότοκι κόρη νομίζω αυτή που γεννήθηκε πρώτη σε μια οικογένεια Το πρώτο παιδί μιας οικογένειας όταν τυχαίνει να είναι και κορίτσι Μουλάμε για αυτή την περίπτωση Από τη μουσική την grand την operatic μουσική από πίσω την κάρμινα μπουράναγκο την ώρα που βλέπω την πρώτη κόρη να περπατάει Αυτή την περίπτωση ακριβώς Ωραία. Τι χαρακτηριστικά έχει αυτό το παιδί και γιατί μπράβο.
Γιατί μιλάμε γι' αυτό σαν κάτι ξεχωριστό. Μιλάμε γι' αυτό σαν κάτι ξεχωριστό γιατί τα πρώτα παιδιά μιας οικογένειας έχουν συνήθως την τάση να επομίζονται είτε απευθείας από τους γονείς ή λόγω της θέσης τους στην οικογένεια, πολύ περισσότερους ρόλους θα το πω, από ό,τι αναλογικά τα μικρότερα αδέρφια τους. Ενώ ότι και οι γονείς συνήθως έχουν ή έχουμε περισσότερες προσδοκίες από αυτές, αλλά και οι ίδιες αναλαμβάνουν πολλές φορές ένα ρόλο φροντιστή των μικρότερων παιδιών, ο οποίος μέσα στα χρόνια καθορίζει με κάποιον τρόπο και την ψυχοσύνθεση που αναπτύσσουν σαν ενήλικες.
Δηλαδή έχετε παρατηρήσει εσείς ότι η σειρά που γεννιούνται τα παιδιά παίζει ρόλο. Πέσει ρόλο. στην ίδια οικογένεια, τα αδέρφια στην ουσία δεν έχουν ποτέ τους ίδιους γονείς. Το οποίο, άμα το καλοσκεφτούμε, είναι απόλυτα σωστό, γιατί το πρώτο παιδί μιας οικογένειας έχει δύο γονείς οι οποίοι δεν έχουν προηγούμενη γονική εμπειρία, γίνονται γονείς, αποκτούν την ιδιότητα του μαμά και της μπαμπάς με τον ερχομό του πρώτου παιδιού.
Το δεύτερο παιδί έρχεται σε μια οικογένεια, σε ένα άλλο σχήμα, που υπάρχει ήδη ένας μεγαλύτερος αδερφός. Οι γονείς που έχει έχουν ήδη μια εμπειρία γονικότητας. Και εκτός αυτού μπορεί να έχουν υπάρξει με διαφορά τρία, τεσσά ή πέντε χρόνων που μπορεί να έχουν γεννηθεί δύο παιδιά. Μπορεί να έχουν υπάρξει διαφορές στη σχέση μεταξύ των γονιών να είναι καλύτεροι ή χειρότεροι.
Οικονομικά προβλήματα που μπορεί να υφίστανται ή να μην υφίστανται στο παρελθόν. Άρα δεν έχουν ποτέ τους ίδιους γονείς. Και η πρώτη κόρη έχει υποστεί όλες τις πρώτες φορές. Έχει όλες τις πρώτες φορές. Το πρώτο παιδί γενικότερα αυτό, για να μην βάλουμε τη διάσταση οφείλου, το πρώτο παιδί γενικότερα. Είναι σαν οι γονείς λίγο να μαθαίνουν πάνω σε αυτό.
Αναπόφευκτα. Ναι, ναι, ναι. Και κατ' επέκταση, τα πρώτα παιδιά έχουν μια ιδιαιτερότητα. Ναι. Πες μας τις ιδρυότητες που έχουν τα πρώτα παιδιά και τα χαρακτηριστικά. Κοίταξε, συνήθως είναι παιδιά τα οποία αναπτύσσουν μια ανεπιγμένη αίσθηση ευθύνης. Ένα πρέπει δηλαδή που τα ακολουθεί και στη μετέπειτα ζωή τους. Μια ευθύνη απέναντι στα μικρότερα παιδιά, μία ευθύνη να τα κάνουν όλα σωστά.
Το καθήκον. Το καθήκον, ακριβώς. Μια αίσθηση καθήκοντος. Έχουν μια τάση να ακολουθούν κανόνες και πρέπει. Και εδώ πέρα θα τους σχολιάσω μετά αυτό. Μία τάση γενικότερα να έχουν τα πρέπει να είναι σημαντικά στη ζωή τους, να το πω διαφορετικά. Επίσης, πάρα πολύ συχνά έχουμε αυτή την αίσθηση, αυτό που ονομάζουμε people pleaser, αυτή την τάση να ικανοποιούν τις ανάγκες των άλλων έναντι καμιά φορά και των δικών τους αναγκών, έτσι.
Να φροντίζουν να λειτουργούν με τρόπο που να είναι οι άλλοι ικανοποιημένοι από αυτές. Group hug, κορίτσια. Κορίτσια, group hug. και βαθύσανε στεναγμός. Τελειουμανία. Μία τάση να είναι να τα κάνουν όλα τέλεια, να τα κάνουν όλα σωστά, να πρέπει όλα να γίνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αυτό χρησιμοποιούμε τον όρο τελειουμανία.
Και επιπροσθέτως όλων αυτών μια δυσκολία να βάζουν όρια. Όρια στους άλλους. Γιατί από τη στιγμή που οι ανάγκες των άλλων είναι πιο σημαντικές από τις δικές μου ή από τη στιγμή που πρέπει να ικανοποιήσω την ανάγκη του άλλου για να είμαι αποδεκτή, σημαίνει ότι δεν βάζω όρια, ούτε στους γονείς ούτε στα αδέρφια, ούτε στον γύρω κόσμο Επίσης μια δυσκολία στην έκφραση συναισθημάτων στην εξωτερή και φυσιενό, το οποίο και αυτό έρχεται ως απόρρια μιας προσκόλλησης στα πρέπει να το πω έτσι είναι σαν να είναι προσανατολισμένος στο τι πρέπει να γίνει, πώς πρέπει να γίνει, πώς πρέπει να λειτουργήσουν τα πράγματα και αυτό σταδιακά αν θέλεις μπορεί να τις οδηγήσει και στο να χάσουν μια επαφή με τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους συναισθήματα.
Γίνεται πιο εύκολο ύστερα να λειτουργείς με αυτόν τον τρόπο. Είναι λίγο αυτό που λέμε το parentified, το γονεοποιημένο παιδί. Ακριβώς, η γονεοποίηση είναι ένας ρόλος που χρησιμοποιούμε και ισχύει και σε αυτές τις περιπτώσεις. Για αυτά τα παιδιά τα οποία μεγαλώνοντας αναλαμβάνουν από πολύ νωρίς γονικούς ρόλους, δηλαδή ρόλους φροντίδας των άλλων, την αίσθηση ότι είμαι υπεύθυνος για το συνέστημα του άλλου, ότι πρέπει να λειτουργήσω με έναν τρόπο για να μην τον πληγώσω ή για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση.
αλλά μιλάμε για παιδιά που ο ρόλος ενός παιδιού δεν είναι να φροντίζει τους άλλους. Ο ρόλος ενός γονέα είναι να φροντίζει τις ανάγκες του παιδιού. Επομένως να υπάρχει γονεοποίηση σε αυτές τα κορίτσια. Εν τω μεταξύ το ερώτημα είναι πώς φτάνει εκεί το παιδί. Δηλαδή είναι η σχέση των γονέων μεταξύ τους και μαζί του ή μετά το κοκτέιλ τελειώνει όταν έρχεται με τον ερχομό των επόμενων.
Θα σου μιλήσω λίγο μέσα από την εμπειρία μου, την επαγγελματική περισσότερο σε αυτό και όχι μέσα από επιστημονική βιβλιογραφία. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι. Σίγουρα ένας τρόπος είναι να είναι οι γονείς ευθέως, να το πω έτσι, να μεταδίδουν το μήνυμα είσαι υπεύθυνοι για τους άλλους είναι ευθέως να μεταδίδουν την πληροφορία ότι πρέπει να μας βοηθάς ναι, υπάρχουν δηλαδή περιπτώσεις γονιών που θα το πούνε ευθέως που ευθέως θα επικοινωνήσουν αυτές τις απαιτήσεις σε αυτά τα παιδιά ότι εσύ είσαι μεγάλη εσύ είσαι μεγαλύτερη εσύ πρέπει να καταλαβαίνεις εσύ πρέπει να υποχωρείς αυτός είναι μικρός δεν ξέρει Ναι, ναι, ναι.
έμεσο μήνυμα, το οποίο ακόμα και αν το παιδί δεν συνειδητοποιεί σε εκείνη την ηλικία ότι το καταγράφει, το καταγράφει. Και θα βάλω και την άλλη παράμετρο εδώ. Ακόμα και αν οι γονείς ακόμα και ας υποθέσουμε ότι αντιμετωπίζουν σε σχέση με αυτό που συζητάμε τα παιδιά με έναν ίδιο τρόπο. Δεν προβάλλουν περισσότερες απαιτήσεις, δεν φορτώνουν με επιπρόσθετες ευθύνες τα πρώτα παιδιά.
νομίζω ότι και μόνο η θέση τους μέσα στην οικογένεια τους καθοδηγεί καμιά φορά στο να αναπτύξουν τέτοια χαρακτηριστικά. Δηλαδή είναι οι γονείς οι οποίοι είναι, ας το πούμε λίγο έτσι, οι ενήλικοι, αλλιέρχοι γη της οικογένειας και είναι και τα μικρότερα παιδιά. Και εσύ είσαι στη μέση, ούτε μικρός ούτε μεγάλος. Ούτε μικρή ούτε μεγάλη για να χρησιμοποιήσουμε λίγο και τη διάσταση του φύλου που μας αφορά.
οπότε εκεί πέρα νομίζω ότι και λόγω θέσεις καμιά φορά αναπτύσσουν μια αίσθηση τέτοια για τον εαυτό τους σίγουρα αν δεν υπάρχει το γονικό μήνυμα είναι και λίγο πιο εύκαμπτη αν θέλεις μεγαλώνοντας αν δεν υπάρχει ευθέως η γονική απέτηση αλλά αναπτύσσουν αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πιο εύκολο να το πω διαφορετικά εγώ τώρα αν βγάλω και το έμφυλο τα πρώτα παιδιά κάπως από μέσα μου λέω Εκείνος είναι πρωτότοκο σίγουρα.
Τους καταλαβαίνεις εννοείς με κάποιον τρόπο. Δηλαδή κάπως επειδή και μαζί σου και οι γονείς μαθαίνουν να είναι γονείς. Γιατί το παιδί γεννιέται και είναι παιδί δεν χρειάζεται να μάθει. Είναι παιδί ή είναι παιδί οι γονείς. Πρέπει να μάθουν να είναι γονείς και μαθαίνουν μαζί σου. Οπότε και αυτοί τεστάρουν και τώρα μιλάμε για την καλή περίπτωση που δεν υπάρχει κακοποίηση φαντάζομαι.
έτσι δεν το συζητάω τώρα αυτό μιλάμε για το μία νορμάλια αυτό, αυτό, αυτό προσπαθούν να να καταλάβουν και τα δικά τους σώρια είναι φανταστία μίμης που έχουμε δει ότι με το πρώτο παιδί ξέρω εγώ αν πέσει κάτι, ξέρω εγώ η πίπηλα του, ξέρεις, κάτσε να το πούλιμάνουμε με το δεύτερο παιδί, άντε να το πλένουμε με νερό άρα δεν είσαι πιο χαλαρός με τα επόμενα παιδιά με το τρίτο παιδί, αλαφάρτη δεν πειράζει Ευχαριστώ. Οπότε σκέψου αυτή η διαφορετική στάση επικοινωνεί και στο παιδί διαφορετικά μηνύματα.
Ναι, ναι. Αναπόφευκτα. Ναι, ναι. Δηλαδή νομίζω ότι δεν ξέρω μπορεί κάποιος, κάποια να το αποφύγει αυτό έτσι. Όχι. Σκέψου ότι έχει σημασία και επειδή το κάθε μωρό, να το πω έτσι, που γεννιέται, κουβαλάει και κάποια είδους συγκρισιακά χαρακτηριστικά, δεν όλα τα μωρά τα ίδια. αλλά είναι πιο πυρήμα, αλλά είναι πιο αυτά, πιο εκείνα.
Σκέψου ότι και τα χαρακτηριστικά που φέρει αυτό το πρώτο παιδί λίγο εκπαιδεύουν ανάλογα και τους γονείς. Να έχεις ένα μωρό που πει όλη μέρα και όλη νύχτα. Ακριβώς, ακριβώς. Να έχεις ένα μωρό το οποίο μπορεί να είναι πιο συνεργάσιμο, να πω πιο ήσυχο, να πετεί λιγότερα από σένα. Και κάπως, εντωμεταξύ, σκεφτόμουν αυτές τις βράδυ για ταινίες και σειρές που δεν μου ερχότανε.
Δηλαδή και το sentimental value Δεν ξέρω αν είδατε την ταινία Ωραία ταινία παιδιά αν τη δείτε Πήρε και το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσης Είναι και λίγο ο μπαμπάς τους οι κόρες αυτές θα πω εγώ Είναι ναι Και εκεί πέρα έχει σημασία λίγο και το Το σχήμα της οικογένειας γενικότερα Ενώ αν υπάρχει η μπαμπάς Και τα χαρακτηριστικά Επίσης των γονέων Το πω διαφορετικά Αν είναι πιο αποσυρμένη, πιο παθητική οι πιο υπερπροστατευτικοί, οι πιο παρόντες ή απώντες.
Ναι. Στη ζωή των παιδιών. Επίσης στην Ελλάδα είχαμε, τουλάχιστον δεν ξέρω αυτό τώρα, πώς θα δημορφωθεί τις επόμενες γενιές. Μην ξεχνάς ότι είχαμε και γονείς οι οποίοι είχαν φύγει στο εξωτερικό για δουλειά και έχουν αφήσει παιδιά πίσω στον παππού και στη γιαγιά. Ναι, ναι. Να μεγαλώνουν. μια οικογένεια που επανασυνδέεται κάποια στιγμή οπότε και εκεί αυτές οι μεγαλύτερες κόρες Ωραία και τι συμβαίνει στην πρωτότοκη κόρη μεγαλώνοντας Τι συμβαίνει στην πρωτότοκη κόρη μεγαλώνοντας αυτό που συμβαίνει είναι σαν ενήλικας καταρχάς να έχει μια υπερβολική αίσθηση ευθύνης για τα πράγματα μπορεί να είναι γυναίκες για παράδειγμα που δουλεύουν πάρα πολύ που επομίζονται σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό όλες τις ευθύνες της οικογένειας ή αν δεν έχουν οικογένεια οι ίδιες και των υπολείπων μελών της δικής τους πατρικής οικογένειας παρατηρούμε μπορεί να ταλαιπωρούνται από αγχώδεις, για ταραχές ή από κατασληπτικά και αυτό γιατί στην ουσία όπως είπα και πριν δεν έχουν επίγνωση των δικών τους αναγκών για να μπορούν να τις καλύψουν
Είναι σαν να είναι συντονισμένες με το περιβάλλον τους. Τι χρειάζεται ο άλλος από μένα ή πώς μπορώ να αποδείξω ότι είμαι η καλύτερη για να έχω την αποδοχή των άλλων. Ναι, ναι, ναι. Οπότε στην ενήλικη ζωή εγκλωβίζονται σε ένα τέτοιο πάτερν, το οποίο κάποια στιγμή, να το πω έτσι λίγο, σκάει πιο έντονα και εκεί πέρα συνήθως αρχίζουν και προβληματίζονται και αρχίζουν και να ζητούν βοήθεια.
Ή να μην θέλουν να κάνουν παιδιά γιατί έχουν μεγαλώσει ήδη παιδιά. Και αυτό μπορεί να ισχύει, ναι, βέβαια. Αυτά τα χαρακτηριστικά της πρωτότοκης μπορεί να είναι και λειτουργικά. Είναι πριν πεις, είναι αυτό το μυμ που έχω διαβάσει. Αν θέλεις, λέει, να γίνει δουλειά, ask the eldest daughter. Ζήτα το από την πρωτότοκη κόρη να το κάνει.
Γιατί προφανώς έχουν μάθει να είναι αυτοαποτελεσματικές. Μπράβο. Γι' αυτό. Ναι, αυτό σημαίνει ότι κάτω από κάποιες συνθήκες και σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα, φυσικά μπορεί αυτά τα χαρακτηριστικά να έχουν λειτουργήσει προς όφελός τους. Για παράδειγμα, έρευνες έχουν δείξει ότι συνήθως οι πρωτότοκες κόρες έχουν την τάση να έχουν αρχηγικές ικανότητες.
Για παράδειγμα, ή να τα καταφέρνουν στον επιχειρηματικό κόσμο. Ορίστε, ορίστε. Ζήτατε προφανώς δεν είναι τυχαίο να το πω διαφορετικά. Έχουν ηγετικές ικανότητες, αναπτύσσουν ηγετικές ικανότητες, οι οποίες προφανώς μπορούν να τους βοηθήσουν επαγγελματικά, να καταφέρουν πράγματα, έχουν ισχυρό κίνητρο για επιτυχία, να πετύχουν ενώ οι ίδιες πράγματα, είναι υπεύθυνες στη δουλειά τους, το οποίο προφανώς είναι ατού.
Για την ομάδα τους, για την εταιρεία τους, για τις ίδιες μέχρι ένα σημείο όσο δεν γίνεται επιβαρυντικό. και επίσης έχουν μια αυξημένη αισθέση δικαιοσύνης και από αυτό έχουμε το οποίο εξαρτάται βέβαια αυτό καμιά φορά είναι και παγίδα γιατί δεν ζούμε σε ένα δίκαιο κόσμο και όταν η δικαιοσύνη είναι αυτό που μας καθοδηγεί ματανεωνόμαστε κιόλας τώρα που το λες να έχω ξέρω και από μένα και πολύ άλλο κόσμο που έχω γύρω μου πρωτότοκες δηλαδή κάνουμε μπαμ οι πρωτότοκες κορίτσια κάνουμε μπαμ δηλαδή έχουν ένα θέμα με το δίκαιο Δηλαδή εγώ το βλέπω το άδικο αρρωσταίνω δηλαδή με έναν τρόπο δεν μπορώ να το εξηγήσω Βλέπεις καμιά φορά κλουβιζόμαστε όμως μέσα σε αυτό γιατί όπως σου είπα είναι πέφτουμε στην πλάνη του δίκαιου κόσμου δεν θα λειτουργήσουν όλα δίκαια δεν λειτουργούν όλα με την αίσθηση δικαιοσύνης στη ζωή επομένως εκεί πέρα αναπτύσσεται και η ανάγκη ύστερα για να υπάρχει μια γλυξία σε αυτά τα πράγματα θεωρώ ότι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τις βοηθούν συνήθως
αν έχουν ακολουθήσει αν έχουν μια επαγγελματική ζωή να πετυχαίνουν επαγγελματικά αλλά πολύ ωραίο ωραίο όταν αυτό δεν σημαίνει όμως απαραίτητα ή δεν συνάδει, δεν πάει χέρι-χέρι και με την προσωπική ευημαρία και με την ψυχική υγεία έχει ένα κόστος αυτό ύστερα μέσα τους το οποίο προσπαθούν κάποια στιγμή να αναπληρώσουν αν δεν έχουν δημιουργήσει οικογένεια αν δεν εργάζονται που είναι και αυτό ένα σενάριο αλλά έχουν τη δική τους οικογένεια εκεί γίνονται έτσι να το πω αρκετά προστατευτικές με τα δικά τους τα παιδιά αρκετά ελεγκτικές με το σπίτι και την οικογένεια Να το διοχετεύσουν εκεί δηλαδή όλο το...
Διοχετεύεται εκεί, ναι. Ναι. Ακριβώς. Πάντως το σίγουρο είναι ότι καταλήγει κάποια στιγμή στη ζωή να είναι πρόβλημα, γιατί φτάνεις σε ένα διέξοδο. Δεν μπορείς να ικανοποιείς διόρκως τους άλλους. Κάποια στιγμή εντλωβίζεσαι μέσα στα πρέπει, παύεις να ελαμβάνεις ικανοποίηση από τη ζωή και από αυτά που κάνεις. Ναι, ναι. Και μπορεί να είσαι σε ένα σημείο που πονέωτα έχεις όλα.
νιώθεις καλά μέσα σου ναι γιατί η ζωή είναι ένα χάος δεν είναι αυτό που σου υποσχέθηκαν είναι αυτό που κατάλαβες εσύ ότι αξιοκρατία και δικαιοσύνη και παγκόσμια ειρήνη και αυτό δεν υπάρχει και επίσης αντιλαμβάνεις ότι όσο και να προσπαθήσεις να ικανοποιήσεις τα αιτήματα, τις απαιτήσεις των γύρω σου αυτό δεν θα συμβεί ποτέ πάντα κάποιος θα υπάρξει δυσαριστημένος από σένα η εσωτερική αγωνία στην προσπάθεια να το να τους έχεις όλους ευχαριστημένους είναι τεράστια δεν μπορεί να συμβεί αυτό κορίτσια οπότε υπάρχει πρόβλημα εκεί καταλήγει να υπάρχει πρόβλημα εκεί πέρα συνήθως είναι για την κάθε γυναίκα είναι ένα σημείο συνειδητοποίησης να το πω ή ένα σημείο που μπορεί να μην είναι συνειδητοποίηση να είναι δεν αντέχω άλλο στο οποίο εντεχομένως θα αναζητήσουν βοήθεια θα αναζητήσουν βοήθεια για άλλους λόγους θα αναζητήσουν βοήθεια για άγχος θα αναζητήσουν βοήθεια, καταθλιπτικά, θα αναζητήσουν βοήθεια για διατροφικές ζεταραχές, που επίσης είναι αρκετά συνηθισμένες.
Και πάνε πακέτο δηλαδή. Και ο φίλος, αλλά και στις περιπτώσεις αυτών των παιδιών. Οπότε εκεί είναι το σημείο στο οποίο αρχίζουν να αναζητούν βοήθεια. Οπότε θα καταλήξουν, θεωρώ αναπόφευκτα, σε κάποιον ψυχολόγο, ψυχίατρο, όπου καθένας νιώθει ότι χρειάζεται να κάνει. Ό,τι μπορεί κάθε μία δίπλα της εκεί, ό,τι βρει κιόλας, γιατί όπως έχουμε πει και σε πολλές εκπομπές, δεν είναι και το πιο εύκολο να βρεις το σώστο, να γίνει το τέριασμα με τον θεραπευτή ή τη θεραπευτριά σου.
Αυτό ναι, σίγουρα. Ναι, ναι, ναι. Και εδώ θέλω, αν μου επιτρέπεις, να βάλω και μία άλλη παράμετρο. γιατί καταρχάς θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το σύνδρομο της μεγάλης κόρης, πρωτότοκης κόρης, να το πω έτσι, της μεγάλης αδερφής, δεν είναι μια διαγνωστική κατηγορία. Δεν είναι διάγνωση, δηλαδή, η οποία δίνεται με βάση κάποια συγκεκριμένα κριτήρια.
Είναι περισσότερο ένα φαινόμενο, να το πω, που παρατηρείται, που έχει παρατηρηθεί μέσα στις οικογένειες, το οποίο θεωρώ ότι δεν έχει ερευνηθεί και αρκετά, αλλά δεν μιλάμε για μια διαταραχή σε καμία περίπτωση. Ωραία. Επίσης, πολλοί ακροατές και ακροάτριες μπορεί να αναγνωρίσουν τέτοια χαρακτηριστικά στον εαυτό τους ή σε άλλους, αλλά να μην είναι οι ίδιες πρωτότακες κόρες.
Μπορεί να είναι το δεύτερο ή το τρίτο παιδί. Σίγουρα δεν μιλάμε για ένα κανόνα παράβατο. αλλά εκεί πέρα έχει νόημα λίγο να δεις και τη δυναμική μέσα στην οικογένεια δηλαδή θέλω να πω πόσες οικογένειες ξέρεις που έχουν δύο ή τρία παιδιά επαναστάτες σύνδεως είναι ένας καμία μόνο ένα ναι και ο άλλος ή το μαύρο πρόβατο ένας θα είναι αυτός γιατί το άλλο παιδί μπορεί να έχει πάρει ήδη αυτόν τον ρόλο επομένως αν και το χύψει λόγω το πρώτο παιδί πρώτη κορυμνιάς οικογένειας λόγω ιδιοσυγκρασίας αν το θέλεις λόγω άλλων χαρακτηριστικών και συνθήκων από την άξη από πάνω της αυτόν τον ρόλο μπορεί να δούμε ότι θα τον επομιστεί κάποιος μικρότερο Αααα Ατύλια, έχει μπένει και αυτό Γιατί η οικογένεια είναι ένα σύστημα το οποίο κρατάει μια ισορροπία ή τουλάχιστον τα μέλη της συνήθιτα ή ασυνήθιτα προσπαθούν να κρατήσουν μια ισορροπία στο σύστημα αυτό Και αν διατέραχτη Πες, πες, πες Επομένως, ναι, αυτό που θέλω να πω είναι αν είσαι το μικρότερο παιδινές οικογένειες και νιώθεις ότι σε χαρακτηρίζει αυτό,
χρειάζεται ίσως να δεις το σύνολο πώς έχει διαμορφωθεί. Αυτό το λέω απλώς για να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν είναι ένας κανόνας απαράβατος αυτά που συζητάμε εδώ. Σίγουρα, σίγουρα, σίγουρα. Και όπως όλα τα συστήματα έχουν και... Αλλάζει αυτό. Αλλάζει. Επίσης, αν δεις γονείς οι οποίοι είναι εξαιρετικά παραμιλητικοί, ας πούμε.
Έχουν υπάρξει προς τα παιδιά τους. Έχει υπάρξει παραμέληση, συναισθηματική στέρηση. Μπορεί να δεις ότι βγαίνουν παιδιά, τα οποία, προφανώς, στην προσπάθειά τους να ισορροπήσουν όλο αυτό, έχουν από την αρχή πρώιμα όριμα στοιχεία, τα οποία δεν συνάδουν με την ηλικία τους. Όταν έχουν μια αίσθηση του πρέπει πάρα πολύ αυξημένη, μπορεί να τα νιώθεις αρκετά υπεύθυνα, να τα νιώθεις αρκετά όρημα και αναλυσμά τη παιδιά.
Εν τω μεταξύ, ξέρεις τι σκέφτομαι, ότι μιλάτε εδώ οι ειδικοί θεραπεύτριες που έρχεστε για παραμέλυση παραδείγματος χάρη και η παραμέλυση πολλές φορές καταλαβαίνω εγώ ότι δεν είναι και εμφανής στους άλλους. Μπορεί να είναι συναισθηματική δηλαδή εμείς να μην ξέρουμε τίποτα ότι εκεί υπάρχει. Στην αυγή βλέπεις μια μαμά πάρα πολύ για τα μάτια του κόσμου αυτό που βλέπουμε εμείς οι ξένοι μπροστά έξω να είναι μια πολύ έτσι προσεκτική, φροντιστική και από μέσα να είναι τελείως αυτό ισχύει το έχω συναντήσει αρκετές φορές στη θεραπεία μια μαμά η οποία έξω από το σπίτι μπορεί να ακούγονται τα καλύτερα για αυτή να είναι μέχρι και να κάνει μέχρι και θελοντισμό για παράδειγμα στη γινότητα μέσα στο σπίτι η κόρη να μην υπάρχει στην ουσία για τη μαμά να το πω έτσι υπάρχει. Η παραμέληση έχει πολλές διαστάσεις. Όχι ούτε η συναισθηματική ή την πρακτική, την καθαρά πρακτική και αυτό το λέω γιατί είμαι σίγουρη ότι έρχεται κόσμο στα γραφεία σας, ο οποίος μπορεί να πει και όλες
η μαμά μου ήταν εκεί Ναι, ναι, ναι Κοίταξε, ένα πολύ συνθυσμένο αν το θέλεις, μοτίβο που συμβαίνει στην ψυχοθεραπεία, είναι ότι ξεκινάμε τη δουλειά, θα ξεκινήσουμε ένα ιστορικό και θα αρχίσεις να μιλάς για το παρελθόν και την οικογένειά σου και ξεκινάμε με μια εικόνα, μα όλα ήταν πολύ καλά. Ναι, αυτό. Και μπορεί να χρειαστεί και ένας χρόνος δουλειάς για να αρχίσει κάποιος να αντιλαμβάνεται μέσα από την ψυχοθεραπεία.
Τα απέπλατα φίλτρα. Ακριβώς. Το τι πραγματικά συνέβαινε. Και αυτό είναι ένα πολύ κρίσιμο σημείο, γιατί σκέψου ότι εκεί υπάρχει και η ενοχή. Ότι ξαφνικά κάνω τι, κατηγορώ τους γονείς μου. Ναι, ναι, ναι. Τους μικρούς θεούλιδες που σου έχουμε πει σε άλλη εκπομπή που είχαμε κάνει μέχρι μια ηλικία. Οπότε εκεί αρχίζει μια αποδόμηση των γονιών, η οποία οκ, χρειάζεται να γίνει.
Και μια προσπάθεια να ξαναβρεις τη θέση σου. Και στην οικογένεια, αλλά και σε σχέση με τον εαυτό σου. Με σένα, με σένα. Και αυτά τα πράγματα, παιδιά, να το πούμε άλλη μια φορά, παίρνουν πολύ χρόνο και δεν είναι ένα βιντεάκι τρεις τρόποι. Όχι, δεν είναι ένα βιντεάκι τρεις τρόποι. Δεν είναι ένα βιντεάκι τρεις τρόποι. Μια, όπως λες, ξεκάθαρη παραμέλειας κακοποίηση.
Ναι, από την πρώτη συνεδρία μπορεί ο άλλος θυμάται, ξέρει, να σου πει ότι δεν ήταν εκεί, έλειπε από το σπίτι, με μεγάλους η γιαγιά μου. Ακριβώς, είναι ξεκάθαρα πράγματα εκεί. Στις περιπτώσεις όμως Όπου ήταν εκεί η μαμά Παρουσία με το σώμα της Ναι ναι Ασχολούνταν με αρκετά πράγματα Ήταν συναισθηματικά Πώς αυτό θέλει ίσως περισσότερο χρόνο Και για να το συνειδητοποιήσει ο θεραπευόμενος Ναι ναι Οπότε οι κόρες αυτές Να το γυρίσουμε Να εντάξουμε αυτή την κατηγορία Έτσι των κοριτσιών Έχουν να αντιμετωπίσουν αυτά τα θέματα.
Το μοναχοκόρη, τι θα μου πεις τώρα μοναχοκόρη. Μοναχοπαίδι μοναχοκόρη. Και εκεί συναντάμε τα στοιχεία αυτά. Ναι, ξέρεις, εκεί όμως δεν υπάρχει η απέτηση ή η προσδοκία για να αναλάβουν ρόλους φροντίδας ή συναισθηματικές υποστήριξες ακριβώς μικρότερων παιδιών. Εκεί πέρα με το μοναχοπαίδι έχουμε μια άλλη ιστορία. και είναι η προσδοκία των γονιών ένα παιδί θα πρέπει να τα εγκανοποιήσει όλα και έχουμε αυτό το κομμάτι και έχουμε και τον παράγοντα αδέρφια είναι ο παράγοντας αδέρφια που κάνει το ρόλο της πρωτότοκης κόρης διαφορετικό δεν θα διαβάσει τον αδερφό σου και όλα αυτά ναι αλλά εγώ νομίζω και δεν θα διαβάσει τον αδερφό σου είναι ότι Εγώ δεν είμαι αυτή η κατηγορία Δηλαδή δεν άκουσα από τη μαμά μου Αλλά Είναι σαν Υιός πώς να το πω Το κολλάς Είναι η ατμόσφαιρα Το vibe το επομίζεσαι και μόνη σου Ναι φυσικά Μια πολύ απλή συνθήκη Ας μιλήσουμε ούτε για παραμέλειες εκακοπήσεις Ούτε για υπερβολικές προζοκιώσεις των γονιών Αφήνεις δύο-τρία παιδιά Πόσα μπορεί να είναι
το μεγαλύτερο κορίτσι στο σπίτι για να πεταχτεί σε μια δουλειά και είναι το μεγαλύτερο κορίτσι η μικρότερη αδερφή ή τα μικρότερα αδέρφια κατευθείαν τα πει στο ρόλο του οκ προσέχετε τώρα θα προσέχεις κι εσύ λίγο τώρα κατευθείαν θα πει δεν χρειάζεται να της το πεις δεν χρειάζεται και είναι και λίγο δεν είναι και λίγο να ρωτιέμαι και ο μιμητισμός που πως σε πρόσεχαν εσένα οι γονείς και τώρα έρχεται ο αδερφός ή η αδερφή μετά και εσύ τώρα μπαίνεις σε ένα ρόλο δηλαδή δεν ξέρω ποια μπορεί να το έχει να έχει ξεφύγει από αυτά από τα μπορεί κάποιες να έχουν ξεφύγει Σίγουρα και τα βιώματα της κάθε γυναίκα στην οικογένεια είναι διαφορετικά είναι άλλο να έχεις μία μικρότερη αδερφή είναι άλλο το σχήμα να έχεις δύο μικρότερα αδέρφια παίζει ρόλο και διαφορά ηλικίας επίσης Επίσης και ο μπαμπαμπάς που έχεις ξαναλέω.
Να είσαι μεγαλύτερη αδερφή και να έχεις 10 χρόνια να έρχεται μετά από 10 χρόνια. Εκεί πέρα έχεις αναλάβει ρόλους ανατροφής κανονικά. Έχεις κάνει babysitting. Ναι, ναι. Από περιπτώσεις μπορώ να σας δω. Έχεις κάνει κανονικά babysitting. Έχεις πάει τον αδερφό σου στο σχολείο και τον έχεις πάρει. Αντίστοιχα. Ναι, ναι. Ξεκάθαρα, ξεκάθαρα.
Τα οποία, οκ, γίνονται και στο πλαίσιο λίγο λειτουργικότητας της οικογένειας Δουλεύει ένας γονιός, δεν μπορεί εκείνη την ώρα Δεν υπάρχει πάντα και σίγουρα δεν υπάρχει κακή πρόθεση από πίσω Ας μην δαιμονοποιούμε τα πράγματα Αλλά δεν πάβει να καταγράφει μηνύματα όπως λέω Αν μην είναι τώρα οι φίλες μου, οι κοντινές μου φίλες Αυτή τη στιγμή είναι όλες πρωτότοκες Ο δυναμισμός, τι να σας λέω Δηλαδή θέλετε να πάντε μαζί μας Τα έχουμε φροντίσει όλα Δηλαδή δεν μπορώ να σας περιγράψω Πώς είναι οι πρωτότοκες Δηλαδή την πρωτότοκη τη θέλεις Στη θέσκα που είμαι στην ομάδα Στη δουλειά σου Στην ομάδα σου Τη θέλεις παιδιά Για φίλους σου τη θέλεις Τώρα που ήταν η Father's Day Ανέβασα και στο γιατί όχι διάφορα Και λέω χρόνια πολλά και στις πρωτότοκες Και οι ακροάτερες Πήραν το μήνυμα, τι θέλω να πω.
Κάπως υπάρχει εκεί πέρα ένα και δικά μου έχεις και την μπαμπά έχεις και είχες. Έχει πολύ μεγάλη σημασία. Έχει πολύ μεγάλη σημασία. Υπάρχει ένα δίπολο εκεί με τον μπαμπά. Ο μπαμπάς μου ήταν, είναι δυναμικός, θα πω καμιά φορά και δεν ήταν όταν ήμουν μικρή αυταρχικός. Ήταν η παρουσία του τόσο έντονη και ισχυρή που εγώ ένιωθα μικρούλα.
Είναι η παρουσία τέτοια. Σίγουρα. Όπως σου είπα και πριν, τα μηνύματα δεν έχουν να κάνουν με το τι ευθέως έχει υποθεί μέσα σε μία οικογένεια. Έχει να κάνει με τη συνολικότερη στάση των γονιών. Το vibe της οικογένειας. Ακριβώς, με τη συνολικότερη στάση των γονιών. Οπότε, ένα άλλο θέμα είναι τι χρειάζεται μετά να δουλέψουν ως ενήλικες πριν πεις τι χρειάζεται να δουλέψουν τι σύντροφο εκεί να πούμε κάτι θα μας πεις τι εννοείς με τους συντρόφους πως θα πάνε εξαρτάται δυσκολευόμαστε όλοι όπως λέει και ο Βραγκίστος Βωνιδάκης όλοι δυσκολευόμαστε εξαρτάται και από τα χαρακτηριστικά του ίδιου κατά πόσο μπορεί να γίνει ένα καλό matching Ναγκίνα.
Ναι, ναι, ναι. Καλή τύχη. Κορίτσια σε όλους μας. Εκεί δεν είναι. Δεν κάνει διακρίσεις εκεί. Ωραία. Εξαρτάται. Και τώρα πώς είναι υποψιασμένα σε κροάτρες θέλω να πω και τώρα, α, οπα, εδώ πέρα κάτι μου λέει. Εκεί τι πρέπει να δουλέψουν. Θα σου πω αυτά τα οποία με τα οποία συνήθως να το πω διοφορετικά στη θεραπεία δουλεύουμε όταν στην ουσία αντιλαμβανόμαστε όλο αυτό το φορτίο από πίσω που έχει δουλέψει.
Χρειάζεται καταρχάς να μπορέσουν το οποίο είναι εξαιρετικά σημαντικό δύσκολο, δεν σου το κρύβω αλλά θεωρώ αναπόφευκτο να αρχίσουν να γνωρίζουν σταδιακά τον εαυτό τους και τις ανάγκες τους. Γιατί το συνειδητοποιείς όλο αυτό και λες ωραία θα σταματήσω να κάνω ό,τι θέλουν οι άλλοι θα σταματήσω να τους ικανοποιώ όλους θα κάνω ό,τι θέλω εγώ οπότε μετά έρχεται το ερώτημα ναι αλλά τι θέλω ναι αλλά εμένα τι με κάνει χαρούμενη, ναι αλλά δικιά μου η ανάγκη ποια είναι τελικά παιδιά τώρα εγώ είμαι ικανή να ακούω σε διπλανή παρέα να ψάχνουν ξέρω εγώ τι να σας πω είναι ψυχιατρό να πω που δεν τους ξέρω ξυπνάει από μέσα μου η ανάγκη να βοηθήσω και μετά εκείνη την ώρα πρέπει να πω Δεν είναι δουλειά σου Δεν σας ξέρεις Δεν σας το ζήτησαν Όχι θα κάτσεις Εκεί που κάθεσαι Αυτό Το οποίο είναι ένα όριο που βάζεις στον εαυτό σου Εκεί τη στιγμή Χρειάζεται να μάθουν Βάλουν όρια καταρχάς στους άλλους Γιατί όταν Όταν μεγαλώνεις Με μια τέτοια δυσκολία Είναι σαν να εκπαιδεύεις και τους άλλους γύρω σου
Τι να περιμένουν από σένα τι κάνεις και τι δεν κάνεις γίνεται αυτονόητο με κάποιον τρόπο ότι θα τα καταφέρεις, ότι θα φροντίσεις ότι θα με ερημνήσεις, ότι θα είσαι εκεί και hold your thought μπορεί να είναι και πολύ μοναχικό γιατί αφού τους έχεις εκπαιδεύσει ότι εσύ τα καταφέρνεις και δεν χρειάζεσαι κανέναν γιατί τα καταφέρνεις μόνος τα προλαβαίνεις τα δεκπεριώνεις, τα δεχειρίζεσαι τα προβλέπεις πού μένει χώρος για τον άλλο να πει Ναι.
Να αντιληφθεί, ναι. Να προτείνει, να προσκαλέσει, να την χειριστεί, να σε συμπεριλάβει, να σε λάβει υπόψη. Αυτό το κατεβαίνεις εσύ. Μετά μπορεί να γυρίσει ένα παράπονο ότι κανείς δεν νοιάζεται και εμένα. Μπράβο, μπράβο. Κορίτσια γκρουπ χαγ, κορίτσια γκρουπ χαγ, στέλνω γκρουπ χαγ. Ναι. Μα εμένα κανείς δεν με σκέφτεται. Οπότε είναι μια διαδικασία.
Εμείς δεν με αγαπούμε εγώ άμα δεν... Και μια φορά που τους χρειάστηκα. Ναι, είναι μια διαδικασία. Και... Και η κοπέλα να μετακινηθεί από αυτόν τον ρόλο στην ουσία. Αλλά και να αρχίσει να θέτει διαφορετικά τα όρια προς τους γύρω. Να μάθει να ζητάει. Να μάθει να ζητάει. Να μάθει να δέχεται. Να δέχεται βοήθεια. Είναι σε μια αρσενική ενέργεια, να το πω έτσι.
ενώ πρέπει να μπει και σε μία να κάνει χώρο και μία θηλυκή ενέργεια τέλος πάντων και ξέρεις αυτή η μετακίνηση και αυτή η αλλαγή σκέψου ότι μπορεί να να έχει επιπτώσεις και στο κοινωνικό της περίγυρο ενώ μπορεί να μην είναι αρεστή σε όλους και αυτά τα όρια για τα οποία συζητάμε δεν αφορούν τον σύντροφο απαραίτητα σύζυγο ή τους φίλους φίλες αφορούν ευθέως και τους γονείς γιατί και εκεί έχουν μάθει σε ένα ρόλο οι κοπέλες σε σχέση με τους γονείς οπότε να αποσυρθούν από αυτό το ρόλο αυτό σταδιακά μπορεί να φέρει και δυσαρέσκεια από την πλευρά των γονέων θέλω να σκεφτείς να μας πεις περιστατικά που η πρωτότυπη κόρη έχει πάει στους γονείς και έχει πει έλα εδώ μαμά μπαμπά εγώ ήμουνα το κορίτσι το παιδί που Κοιτάξτε, δεν θα σου πω περιστατικά με την έννοια το ότι είναι πολύ το ότι έχει περισσότερο νόημα να σου περιγράψω τι συμβαίνει Εννοείται πάρα πολλές φορές μέσα από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας όταν αντιλαμβάνεται μια κοπέλα λίγο το πώς λειτουργεί σε όλο αυτό
το μοτίβο και εννοείται ότι έχει ακόμα μια ενεργή σχέση με τους γονείς της ενότητας στη ζωή έτσι μπορεί να και αποκτήσει η ίδια το στένος και τη δύναμη μπορεί να το επικοινωνήσει αυτό προς τους γονείς. Ενώ να εκφράσει τη δυσαρέσκεια ή τα παράπονά της για το πώς λειτουργήσαν κάποια πράγματα στο παρελθόν σίγουρα και στην παιδική της ηλικία.
Το πιο συχνό που συναντάω είναι μια αντίσταση. Από την ίδια ή από τους γονείς. Από τους γονείς. Εγώ θα το χαρακτηρίσω αντίσταση μια μικρή άρνηση. Καλά, ναι, εννοείται. Τα πότα συνέβησαν, δεν θυμάμαι, δεν ξέρω. ένα ναι με ένα λα δηλαδή λίγο μια στάση του εντάξει κάνουμε και εμείς τα λάθη μας γενικά και ορίστως χωρίς όμως να είναι σε θέση πάντα να εμπομιστούν να πούνε ναι όντως σε αυτό και σε αυτό θεωρώ και εγώ μεγαλώνοντας ότι ίσως δεν έπρεπε να το κάνουμε υπάρχει μια μικρή άρνηση από την πλευρά των γονέων που μένουν πολλές φορές ε όχι και έτσι Ε όχι και έτσι, δεν ήταν έτσι.
Ναι, ας πούμε. Και το πότε συνέβησαν αυτά, ξέρεις γιατί. Όχι γιατί ψεύδονται, γιατί για αυτούς εκείνη την ηλικία ήταν τόσο ασήμαντο. Ακριβώς. Δεν το θυμούνται. Αλλά για το ίδιο το παιδί μπορεί να υπήρξε καθοριστική σημασία. Μα την ίδια ιστορία πώς την έχει ζήσει η μαμά, ο μπαμπάς και το κορίτσι έτσι. Και πώς τη θυμούνται μετά από χρόνια.
Και πώς τη θυμούνται. Οπότε πολλά ή κάποια από αυτά τα περιστατικά μπορεί όντως να μην τα θυμούνται. Αλλά το δύσκολο είναι όταν συναντάς λίγο έναν τείχο θα το πω. Δηλαδή κάνεις την προσωπική σου δουλειά με τον εαυτό σου, χρειάζεσαι αναπόφευκτα και μία επιβεβαίωση θα πω ότι ναι όντως σε αδικήσαμε, είναι όντως εσύ να σε φορτώσαμε πολλά, είναι όντως καταλαβαίνω νομίζω ότι αυτό που έχουν ανάγκη να ακούσουν είναι να όντως καταλαβαίνω πώς μπορεί να νιώθεις για αυτό τώρα και εκεί έχουν να διαχειριστούν ύστερα και την στάση των γονιών την πραγματικότητα που λέει ότι δεν με καταλάβαιναν ίσως τώρα αλλά μάλλον δεν μπορούν να με καταλάβουν και τώρα. Τότε δεν με καταλάβαιναν τότε και δεν μπορούν μάλλον να καταλάβουν και τώρα.
Δηλαδή γενικότερα η ψυχοθεραυτεία σε αυτές τις περιπτώσεις ανακοινεί πολλά ζητήματα με τα οποία μετά πρέπει να... Πολλές φορές επίσης βγαίνει ένα στιμό στην επιφάνεια ενώ της κοπέλας προς τους γονείς. Γιατί από μένα απέτησες τόσο? Γιατί εγώ δεν ήμουν ποτέ αρκετή τελικά? Γιατί έπρεπε να αποδεικνύω την αξία μου διαρκώς? Γιατί από μένα έτσι?
Και βγαίνει ένα στιμός. Δηλαδή μπορεί να υπάρξει και μια μικρή ρήξη στις σχέσεις. Γιατί ξαφνικά οι γονείς έχουν απέναντί τους μια κόρη που τι έγινε τώρα. Της κρατάει υπόλογος. Τι μία την τσίπησε. Γιατί ξαφνικά έχει φωνή και μιλάει. Δεν ξαφνικά αντιδράει. Και μακάρι τότε να έχει και μια καλή συνοδεία από θεραπευτή ή θεραπεύτηρια για να το διαχειριστεί όλο αυτό.
Σίγουρα χρειάζεται και θεωρώ ότι σε ένα βάθος χρόνου μπορεί να ωφελήσει προφανώς την ίδια, δεν του συζητώ αλλά τελικά να δημιουργήσει και ένα πιο υγιές περιβάλλον έτσι ακόμα και αν αλλάξει η ποιότητα της σχέσης με τον γονιό, ακόμα μπορεί και να βελτιωθεί η σχέση γιατί πάλι εξαρτάται και οι ίδιοι οι γονείς πως διαχειριζόνται το θέμα, αλλά σε ένα βάθος χρόνου μπορεί να έχεις μια καλύτερη αυτογνωσία για το τι σου συμβαίνει να κάνεις καλύτερες επιλογές στη ζωή σου να βάζεις όρια και σε όλη αυτή τη διαδικασία προφανώς πρέπει να βρεις τρόπο να ξεφορτωθείς και τις ενοχές σου που είναι από τα πιο δύσκολα γιατί το να μετακινηθείς από τη θέση του καλού παιδιού που ήσουν μέχρι τώρα συνεπάγεται πολλές φορές και ενοχή ναι ναι ναι δηλαδή είναι ένας τρόπος καινούριος που μαθαίνεις να είσαι, να υπάρχεις Ναι, ναι.
Είναι, θα το πω διαφορετικά, σαν να αρχίζεις να συνδέεσαι περισσότερο και να δυναμώνεις την ενήλικη πλευρά του εαυτού σου. Ένα ενήλικο κομμάτι που λέει ότι έχουν σημασία οι άλλοι, αλλά έχουν σημασία και εγώ. Έχουν σημασία οι ανάγκες τους, αλλά έχουν και οι δικές μου. Ναι, ναι, ναι. Το ίδιο ακριβώς. Και πρέπει να βρω έναν τρόπο να υπάρχω στην ουσία, προφανώς καλύπτοντας τις δικές μου ανάγκες, αλλά σεβόμενοι και τους γύρω είναι εύκολο να κάνεις μια μετακίνηση το ότι εγώ μέχρι τώρα ήμουνα για σας τα πάντα όλα θα κάνω τώρα τη ζωή μου και θα κάνω ό,τι θέλω όπως θέλω και δεν με νοιάζει αυτό δεν είναι μια εχής μετακίνηση ίσως να είναι ένα στάδιο ξέρεις εκεί που είναι ο θυμός και λέει και θα πεις τώρα θα σας δείξω εγώ αλλά θα πει το άλλο μετά να το πω έτσι οριμάσει στην ουσία απλώς είσαι και είσαι μια άρνηση και μια ξέρεις όλες οι εκπομπές του γιατί όχι καταλήγουν όλες οι εκπομπές όμως μάθε ποιος είσαι δηλαδή μαθαίνεις για ποιο λόγο έχουν γίνει τα πράγματα
στη ζωή σου έτσι όπως έχουν γίνει και για ποιο λόγο είσαι αυτή που είσαι και για ποιο λόγο γύρω και αυτό μπορεί να είναι πολύ ανακουφιστικό τελικά γιατί μόνο έτσι σαρθεί μετά η αλλαγή Συμφωνώ απόλυτα και ξέρεις ποιο είναι το πρώτο ανακουφιστικό κομμάτι στη θεραπεία. Έρχονται γυναίκες άντρες, δεν θα βάλω τη διάσταση του φύλου εδώ, αλλά και γι' αυτό που συζητάμε ένα παραπάνω, έχονται στο κεφάλι τους μία σειρά από προβλήματα.
Κάνω αυτό, κάνω εκείνο, δεν μπορώ εκείνο, δεν μπορώ αυτό, με ενοχλεί το ένα, με ενοχλεί το άλλο, είμαι έτσι, είμαι αλλιώς. Μία σειρά από πράγματα σύνδετα μεταξύ τους. το πρώτο κομμάτι της ηχοθεραπείας που παίρνει αρκετό χρόνο είναι όλα αυτά να διαμορφώσουν στην πορεία ένα ενιαίο αφήγημα ή να το πω διαφορετικά να είναι σαν κομματάκια ενός παζλ που τα βάζεις στη σειρά και βλέπεις στο τέλος μια εικόνα και καταλαβαίνεις γιατί εγώ ανέπτυξα αυτά τα χαρακτηριστικά γιατί αυτό το αντέχω, γιατί αυτό δεν το αντέχω γιατί δεν μπορώ να βάλω όρια γιατί έχω τόσο αυστηρά πρέπει και αρχίζει όλο αυτό και καταλαβαίνεις.
Και αποκτά νόημα. Αποκτά νόημα. Αυτό εννοώ ένα αφήγημα. Αυτό θεωρώ ότι είναι το πρώτο ανακουφιστικό κομμάτι. Γιατί σημαίνει ότι δεν είσαι ένα συνοθήλευμα της ιδιωτικών χαρακτηριστικών και προβληματικών στοιχείων. Ή, ακόμα και αν υπάρχουν αυτά, υπάρχουν και άλλα 5-10 θετικά γνωρίσματα ή στοιχεία τα οποία έχεις. Αυτό θεωρώ ότι είναι το πολύ βασικό κομμάτι.
Δεν μπορείς να προχωρήσεις παρακάτω σε οποιοδήποτε μορφή ψυχοθεραπείας άμα δεν φτιάξεις μια ερμηνεία που να κάνει νόημα δηλαδή να λες ναι το καταλαβαίνω ότι αυτό έτσι λειτουργήσε και τότε και τότε και τότε και ακόμα τώρα δεν μπορείς να πας παρακάτω στη ζωή σου άμα δεν πας πίσω πρώτα σωστά και στη ψυχοθεραπεία δεν μπορείς να διορθώσεις κάτι αν δεν ξέρεις τι είναι χαλασμένο αν πας στο γιατρό θα βρει πρώτα τι έχεις και θα σου δώσει φάρμακο.
Μπορείς να ξεκινήσεις από τη δεύτερη συνεδρία και να διορθώνεις ή να λειτουργείς προς μια θεραπευτική. Και κοιτάμε πίσω με κουράγιο, με περιέργεια αρχικά και δες με να θέλει αρκετή δύναμη. Πολύ, πολύ. Και θάρρος και πόνο θα πω εγώ από τους ανθρώπους που μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία όταν χρειάζεται όταν υπάρχει πίσω στο παρελθόν εννοώ τέτοιες λειτουργίες και χρειάζεται να τις κοιτάξουν κατάματα.
Και από δυσλειτουργικές οικογένειες είμαστε όλοι. Καμιά οικογένεια δεν είναι τέλεια. Δεν είναι αυτό το θέμα. Αυτό. Αυτό πολλές φορές το επαναλαμβάνω στην ψυχοθεραπεία και είναι δύσκολο. Το καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να το καταλάβουν. Ότι όταν ανοίγεις μια συζήτηση και βγάζεις όλα τα προβληματικά στοιχεία μιας οικογένειας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτοί οι γονείς υπήρξαν κακοί γονείς τέλος.
Είχαν κάποιες πλευρές οι οποίες ήταν προβληματικές ή δυσλειτουργικές και κάποιες άλλες οι οποίες ήταν προφανώς. Μιλάμε πάντα για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και για συγκεκριμένα πράγματα. Δεν δαιμονοποιούμε εν γέννη. Είμαστε όλοι παιδιά παιδιών. Τους γονείς μας ακριβώς. Ωραία μωρά σε έχουμε πει σήμερα. Χαίρομαι. Λοιπόν, group hug θα πω άλλη μια φορά Βάλια Παυλίδου Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ Και εγώ σε ευχαριστώ δέσμερα για αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση Για το θέμα Ελντες Ντότερ Και τις πρωτότοκες Λοιπόν, τη βρίσκετε στη Θεσσαλονίκη, ξέρετε Τα στοιχεία της όλα θα είναι στο getiok.gr Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για το μοίρασμα Και εγώ σε ευχαριστώ Και εσάς που μας ακούσατε, φιλιά πολλά
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
