Ποια χώρα τικάρει τα κουτάκια; Συζήτηση για την προσβασιμότητα με τον Αργύρη Κουμτζή
GRexpatLogueΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
https://www.instagram.com/argiris_koumtzis/
https://www.youtube.com/@argiriskoumtzis
Ο Δρ. Αργύρης Κουμτζής κατόρθωσε, αφού πάλεψε με τον κανονισμό του Φυσικού τμήματος του ΑΠΘ που δεν δεχόταν τυφλούς σπουδαστές, να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Ελλάδα, να συνεχίσει με διδακτορικές σπουδές στην Αστροφυσική και πλέον να εργάζεται στο Βερολίνο στην γερμανική τράπεζα Deutsche Bank. Μας ξεδιπλώνει την ιστορία του, τι προκλήσεις συνάντησε από την σχολική του ηλικία, μέχρι το αβίαστο "Ναι" του υπεύθυνου του Διδακτορικού Προγράμματος στο Max Planck Institute αλλά και την επαγγελματική αρένα στη Γερμανία.Είναι στο εξωτερικό όντως τέλεια τα πράγματα ως προς την προσβασιμότητα; Τι σημαίνει τελικά προσβασιμότητα;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Και από τότε μετά μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου ζει και εργάζεται στην Deutsche Bank. Να σε καλωσορίσουμε, Αργύρη. Γεια σας. Καλώς σας βρήκα. Και ευχαριστώ για την πρόσκληση. Εμείς σε ευχαριστούμε επίσης που δέχτηκες την πρόσκληση. Και έχουμε μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό να σε έχουμε μαζί μας. Και κάνεις και πολύ ωραία βίντεο στο YouTube, στα οποία μοιράζεις την ιστορία σου.
και ταυτόχρονα εξηγείς διάφορα φαινόμενα της φυσικής με απλά λόγια. Οπότε όποιος ενδιαφέρεται, επισκέπτεται το κανάλι του Αργύρη στο YouTube. Θα έχουμε το link στην περιγραφή του πισουδίου. Αρχικά, με εντυπωσιάζει εμένα το αντικείμενο. Είναι από αυτά που οι άνθρωποι που το σπουδάζουν και που τους αρέσει, τους θεωρώ από άλλο πλανήτη. Δεν ξέρω πώς.
Με τη φυσική. Ε, λοιπόν, εντάξει, υπερβολές δεν είναι τόσο δύσκολα απλά είναι ενδιαφέρον αντικείμενο Σίγουρα Ας το πιάσουμε λίγο από την αρχή Από τότε πότε σου ήρθε αυτό το να... Πώς ήρθε αυτό το ενδιαφέρον καταρχάς για τη φυσική και τέτοιου είδους σπουδές Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι καθόλου πρωτοτυπή ιστορία Δηλαδή, νομίζω όπως ο περισσότερος που σπουδάζει φυσική, έστρο φυσική κάπου στο δημοτικό γυμνάσιο έχεις ένα ενδιαφέρον για κάποιο λόγο εμένα συγκεκριμένα ήταν έτσι πιο υπαρξιακό ας πούμε από το δημοτικό με ενδιαφέρε αυτές οι ερωτήσεις τί είναι η ύλη, τι είναι η ενέργεια πώς προήλθε το σύμπαν είχα είχαμε βασικά κάτι βιβλιαράκια που μας γάβαζε η μαμά μας και με τον μπαμπά μας τέλος πάντων τα οποία ίσως συνεβάλαμε αρκετά σε αυτό είναι μια σειρά της Βούλα Μάστερ νομίζω λέγει τις συγγραφές που είχε ερωτήσει τύπου γιατί ξέρω εγώ μην μου πεις ότι τα ξέρεις τα ξέρω γιατί ήταν πρώτο δημοτικό είχα βρει κάτι τέτοιο βιβλιοράκι και τους έκανα γιατί αυτό
είναι πάρα πολύ ωραία δηλαδή ξέρω εγώ γιατί υπάρχουν αστραπές και βροντές αυτή ας πούμε ήταν η φάση οπότε κάπως από εκεί ξεκίνησε και επίσης εμένα γενικά μου αρέσουν πολύ οι ασκήσεις, οι γρίφη και αυτά τα πράγματα και γι' αυτό έτσι έπαιζα και σκάκι από μικρός δηλαδή αυτό το νοητικό challenge μ' αρέσει γενικά οπότε ένιωσα ότι και η φυσική και τα μαθηματικά το είχαν αυτό το στοιχείο απλά η φυσική είχε και το στοιχείο της εξερεύνησης και της κατανόησης του φυσικού κόσμου οπότε όταν ήμουν στο Λίκιο λέω εντάξει αφού μ' αρέσουν και τη φυσική και τα μαθηματικά και στο φυσικό θα έχει και μπόλικα μαθηματικά αυθματικά, ε, οκ, ας πάω στο φυσικό να τα έχω και τα δύο και να έχω και το κομμάτι αυτό το έξτρα, ας πούμε, της φυσικής, το πιο πραξιακό, ας πούμε.
Μάλιστα. Και τώρα θα πάμε στο challenging λίγο της υπόθεσης. Ουσιαστικά, νομίζω από μηνών, παιδάκι, διόρθωσέ με σε οτιδήποτε κάνω λάθος ή το λέω λάθος, Απομεινών, παιδάκι, βρέθηκε τέλος πάντων ότι έχεις κάποια προβλήματα στην όραση και ουσιαστικά έχεις το 1,25 πιστόρκο. Τώρα αυτό δεν σημαίνει και τίποτα να σου πω την αλήθεια.
Δηλαδή, απλά είναι κάτι μεταξύ του τίποτα και του κάτι. Οπότε, το λένε ας πούμε τεχνικά 1,25 στην πραγματικότητα είναι, ρε παιδί μου, τίποτα. δηλαδή είναι κάτι παραπάνω από φως και σκοτάδι αυτό που βλέπω και εξάρτητα φυσικά από το φωτισμό την αντίθεση των χρωμάτων τη μεγέθυνση από πράγματα για το πόσο βλέπω αλλά για να το βάλουμε ρε παιδί μου σε perspective είναι σχεδόν τίποτα ρε παιδί μου γιατί το 25 δεν σημαίνει κάτι από μόνο του Αυτό στα σχολικά σου χρόνια ας πούμε στο πώς σε ποιο σχολιοποίησες στα βιβλία και τα λοιπά σε δυσκόλεψε Σίγουρα, καταρχήν να πούμε ότι στην Ελλάδα τότε το 2002 όταν ήμουν εγώ στο δημοτικό το συνηθισμένο ήταν τα παιδιά να πηγαίνουν σε σχολείο τυφλών, δηλαδή σε ειδικό σχολείο που έχει εκπαιδευμένους δασκάλους και ουσιαστικά μαθαίνεις και τη γραφή μπρελ, τη γραφή των τυφλών με τα αγγλικά γράμματα είναι τα πράγματα λίγο πιο προσαρμοσμένα Αλλά αυτό έχει γενικά ένα πολύ μεγάλο μειονέκτημα Ότι δεν κοινωνικοποιείς εσωστά Κατά τη γνώμη μου
Και όχι μόνο τη δική μου γνώμη Δηλαδή αυτό είναι ένα αντικείμενο έρευνας γενικά Αλλά τέλος πάντων Πλέον είναι σαφές ότι αυτό δεν κάνει καλό Στην κοινωνικοποίηση Γιατί μπορεί να είναι πιο εύκολο Αλλά ο κόσμος δυστυχώς είναι δύσκολος Και πρέπει να μάθεις κατά τη γνώμη μου Από μικρός Πώς θα λεπιδράσεις με άλλα άτομα που δεν έχουν πρόβλημα όρασης και πώς θα κάνεις ό,τι θέλεις να κάνεις τέλος πάντων σε αυτόν τον πραγματικό κόσμο.
Οπότε εμείς ήμασταν από τα πρώτα παιδιά στην Ελλάδα εγώ με τον αδερφό μου ο οποίος έχει επίσης πρόβλημα όρασης είναι ένα χρόνο πιο μικρός ήμασταν από τα πρώτα παιδιά στην Ελλάδα που πήγαμε σε κανονικό σχολείο στο σχολείο της γειτονιάς δηλαδή από Θεσσαλονίκη είμαι εγώ από τη Θεσσαλονίκη πήγα σχολείο και αξιοποιήσαμε τον θεσμό της παράλληλης στήριξης που αυτό τι σημαίνει πρακτικά ότι ένας δάσκαλος όχι ο δάσκαλος που κάνει μαθήμα στα υπόλοιπα παιδιά ένας έξτρα δάσκαλος είναι δίπλα στο μαθητή και τον βοηθάει ταυτόχρονα την ώρα του μαθήματος οπότε αυτό εντάξει είναι ένα challenge και ήταν πάντα δύσκολο για εμάς γιατί αυτός ο δάσκαλος δεν ερχόταν στην ώρα του, δηλαδή μπορεί να ξεκινούσε η χρονιά το Σεπτέμβριο και έρχονταν το Νοέμβριο, Δεκέμβριο ό,τι να είναι τώρα εντάξει, Ελλάδα είμαστε ωραία και τα βιβλία έρχονταν πάλι πολύ πιο αργά στο Δημοτικό είχαμε βιβλία σε Braille, μετά σιγά σιγά φύγαμε από αυτό, αλλά αρχικά είχαμε βιβλία σε Braille τα οποία έχουν τέτοια διάφορα προβλήματα
έρχονταν αργά, είναι ψηλοτεράστια είναι δύσκριστα γενικά οπότε εγώ στο Δημοτικό δεν περνούσα καθόλου καλά στην αρχή του δημοτικού γιατί είχα και ένα θέμα εγώ με το Braille συγκεκριμένα με την ανάγνωση είναι γενικά πιο δύσκολη και πιο αποτετική η μέθοδος αλλά δεν ξέρω εγώ συγκεκριμένα δεν το είχα δηλαδή ξέρω άλλα τεφλό κόσμο που διαβάζει πολύ γρήγορα εγώ ας πούμε και ο αδερφός μου δεν το είχαμε αυτό σαν ικανότητα οπότε όντως πραγματικά παιδευόμασταν πάρα πολύ και δεν είχε αναπτυχθεί και τότε το το να είναι σε υπολογιστή Σίγουρα έχει προχωρήσει αυτή η τεχνολογία Έχει προχωρήσει όντως Αυτό που αναφέρεις είναι ο αναγνώσεις οθόνης Που ουσιαστικά το πρόγραμμα το οποίο χρησιμοποιούμε εμείς οι τεφλοί Για να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον υπολογιστή και το κινητό Και να πλογιθούμε στον ψηφιακό κόσμο Υπήρχε όντως από τότε Αλλά σε τόσο μικρή ηλικία και στο δημοτικό Όντως ψιλοπρέπει να χρησιμοποιήσεις το Braille Γιατί όταν διαβάζεις κάτι σε εμπρέλημα Θα νιώθεις λίγο και την ορθογραφία
Και είναι και πιο εύκολο να απομνημονεύσεις πράγματα Δηλαδή είναι painful Αλλά είναι χρήσιμο Πρέπει να το περάσεις αυτό λίγο σαν διαδικασία Αλλά εντάξει είναι σίγουρα επίπονα Τώρα μετά στο γυμνάσιο Μετακινηθήκαμε προς τον υπολογιστή Και αρχίσαμε να κάνουμε και εργασίες στον υπολογιστή Και να παραδέσουμε διεκθέσεις και όλα αυτά τα κάναμε όντως ηλεκτρονικά κι εγώ κι ο αδερφός μου και εντάξει εκεί ήταν όντως λίγο πιο εύκολα τα πράγματα δηλαδή δεν τα λεποριόμασταν τόσο και ήταν αρκετά καλύτερα έχω κάποιες τεχνικές απορίες που ίσως να είναι πολύ πεδαριώδεις αλλά τις έχω δεν πειράζει αυτές είναι οι καλύτερες απορίες γενικά πώς είναι να δίνεις πανελλήνιες προφορικά φαντάζομαι δεν έδωσα πανελλήνιες ok Οπότε δεν ξέρω Αλλά θα σου πω Εμείς που έχουμε πάνω από ένα ποσό Αναπηρίας και πάνω Δηλαδή νομίζω είναι 67% Κάτι τέτοιο Καλά, εμένα είναι 100% Αλλά τέλος πάντων Σε αυτήν την κατηγορία Είναι πολλές διαφορετικές κατηγορίες Δηλαδή και οι διαφητικοί για παράδειγμα
Νοικούν σε αυτήν την κατηγορία Άτομα με αναπηρία στα πάνω-κάτω άκρα Έχουμε Μία Άλλη δύο εδώ προς το πανεπιστήμιο με βάση το απολυτήριο λυκείου. Και υπάρχει ένα ποσοστό σε κάθε σχολή, σε κάθε τμήμα, που είναι 5% επιπλέον θέσεις, που δίνονται σε άτομα με τέτοια βαριά αναπηρία και ουσιαστικά ανταγωνίζονται μεταξύ τους για αυτές τις θέσεις με βάση το βαθμό που έχουν στο απολυτήριο λυκείου.
Οκ. Τότε έχω μια άλλη απορία. Πώς γίνεται να υπάρχει, να έχει δεσπιστή ας πούμε αυτός ο κανόνας, οπότε να υπάρχουν οι θέσεις για ανθρώπους. Με 100% αναπηρία στην όραση, δεν ξέρω πώς λέγεται, 100% τυφλούς, αλλά ταυτόχρονα να υπάρχει νόμος που στην ουσία σου απαγορεύει να πας στο πανεπιστήμιο, ενώ υπάρχει θέση. Σωστά. Όντως, καλή απορία είναι αυτή.
Δες τι γίνεται. Ακριβώς αυτό το νόμο που ανέφερα με το 5%, υπάρχει μια παράγραφος, υποσημείωση, δεν ξέρω απονομικά πώς θα λένε αυτά, που ουσιαστικά λέει ότι αυτοί οι φοιτητές που μπαίνουν με αυτό το καθεστώς για να γίνουν δεκτή στα πανεπιστήμια πρέπει ουσιαστικά το πανεπιστήμιο ή το κάθε τμήμα να αποφασίσει ποιος από αυτούς τους φοιτητές ανάλογα με το τι είναι το τμήμα και τι αναπηρία έχουν να αποφασίσει το κάθε τμήμα ποιος θα δεχτεί και ποιος δεν θα δεχτεί.
Οπότε με βάση αυτό το κομμάτι του κανονισμού, του νόμου μάλλον ήταν που εμένα όταν ήμουν στην δευτέρα ηλικίου μου είπαν από το τμήμα φυσικής του Απεθίτα επειδή όπως είπα και πριν έμενα στην Θεσσαλονίκη και άλλη θέλω να πάω στο Απεθίτα που μου είχαν πει ότι εμείς εδώ έχουμε αποφασίσει ότι δεν παίρνουμε τυφλούς φοιτητές και φοιτητές με αναπήρεια στα ανώδυο άκρα και δεν μπορούν να κάνουν τα εργαστήρια.
Για να μπορέσεις εσύ στην πραγματικότητα να σπουδάσεις έπρεπε να αλλάξουν όμως έπρεπε να αλλάξουν οι κανονισμοί για το ποιους φοιτητές θα δεχτεί το απευθύντα θες να μας κάνεις μια περίληψη και αυτού ναι ωραία, από τότε συνεχίζοντας ουσιαστικά από εκεί που είχα μείνει μου είπαν ότι οκ, εμείς δεν δεχόμαστε γιατί αυτό που είπα, δεν δεχόμαστε φοιτητές γιατί δεν μπορούν να κάνουν τα εργαστριακά μαθήματα εγώ είχαμε πολλές συζητήσεις Δηλαδή είχα πάει και στο γραφείο Και είχα συζητήσει και με τον πρόεδρο Και είχα στείλει και επιστολές Να τους εξηγήσω ακριβώς Ότι παιδιά είμαστε στο 2013 Υπάρχει αυτή η τεχνολογία Αυτό μπορεί να γίνει έτσι Το οποίο Δεν ήταν και δική μου δουλειά γενικά να το κάνω Τέλος πάντων Το έκανα όμως γιατί είμαι προφανώς Με ενδιαφέρει να γίνει δουλειά μου Δηλαδή θα μπορούσαν πολλοί απλά να γκογκλάρουν Και να το βρουν αυτό δεν ήταν καμιά κρυφή γνώση τέλος πάντων αυτό δεν φάνηκε να αλλάζει κάτι γιατί απλά ήταν περισσότερο σκόπος που έπρεπε να γίνει
και αυτό δεν ήθελε κανείς να το κάνει και να πάρει την ευθύνη οπότε αναγκαστήκαμε να πάμε στη δημοσιότητα που εντάξει απλά μιλήσαμε για αυτή την κατάσταση και για τον άδικο αυτό που κλεισμό που θεωρήσαμε ότι είναι όντως πολύ άδικος και εντάξει χτυπούσε και καλύτερα προφανώς στα καναλιά και στις εφημερίδες το αριθτούχος μαθητής με βραβεία σε διαγωνισμούς μαθηματικών και φυσικής και σκάκι τροϊπόρτ από το πανεπιστήμιο από το αν ήμουν ρε παιδί μου ένας πιο μεσουόρου ας πούμε μαθητής αλλά καλώς ή κακώς κάπως έτσι γίνεται συνήθως δηλαδή πρέπει να έχεις ένα headline το οποίο χτυπάει λίγο ένα τίτλο που πουλάει μπράβο δυστυχώς κάπως έτσι είναι η δημοσιότητα αλλά τέλος πάντων για να μην το πολυλογούμε αυτή η πίεση που δημιούργησε αυτή η δημοσιότητα εντέλει στις αποτέλεσμα αφού είχαμε συνομιλήσει με τον Υπουργό και με τον Υπουργό Παιδείας και ξανά με τον Υπουργό Παιδείας και με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εντέλει να αλλάξει αυτός ο νόμος και να φερεθεί αυτή η παράγραφος που έδινε
στα πανεπιστήμια τη δικαιοδοσία να αποφασίζουν ποιους φοιτητές θα δεχτούν και ποιους φοιτητές θα διώξουν μάλλον θα απορρίψουν να στο πούμε αυτό είναι που έγινε ουσιαστικά το 2010 και ουσιαστικά αυτό έγινε δύο εβδομάδες πριν ξεκινήσει το πανεπιστήμιο οπότε ήταν τελείως οριακό αλλά εντάξει δεν πειράζει εν τέλει ξέρετε εγώ έχω γενικά αυτό σαν φιλοσοφία ότι τα εμπόδια που μου βρίσκονται, θέλω κάπως να τα αξιοποιώ στην ζωή μου για μετέπειτα και εν τέλει αυτό μου κάνει πάρα πολύ καλό όλη αυτή η ιστορία γιατί μετά ήταν όλοι πιο πρόθυμοι να με βοηθήσουν πιο αυστητοποιημένοι είτε αυτοί ήταν συμφοιτητές είτε ήταν όλους οι παραδόξιες καθηγητές γιατί φυσικά το ότι ένα τμήμα αποφασίζει κάτι δεν σημαίνει ότι όλοι συμφωνούν σε αυτό έτσι δηλαδή είναι περίπλοκο προφανώς εγώ ήμουν πολύ φοβισμένος όταν είχα ξεκινήσει για το πώς θα με αντιμετωπίσουν οι διδάσκοντες αλλά η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν καθηγητές που με βοήθησαν πολύ και κάποιοι μου βοήθησαν πάρα πολύ αλλά δεν έχω πραγματικά παράπονο
είναι λες και δύο διαφορετικοί κόσμοι τέλος πάντων από τα παράδοξα στη ζωή μου είναι αυτό αλλά νιώθω ότι μου έδωσε και περισσότερο πείσμα ότι πρέπει να αποδείξω ότι όντως μπορώ να τα καταφέρω ας πούμε και η δασκάλα στα μαθηματικά που είχα στο ΛΥΚΙ εγώ ήθελα να δώσω πανελλήνιες και μου είχε πει κράτα την όρεξη που έχεις ήθελα να δώσω πανελλήνιες γιατί μου αρέσουν γενικά οι εξετάσεις και οι διαγωνισμοί και αυτά έχω τέτοιες ανομαλίες εντάξει αλλά μου είχε πει κράτα την ενεργειά σου κράτα την και όταν μπεις στη σχολή χρησιμοποιήσε την εκεί ρε παιδί μου δείξε τους εκεί ότι έχεις τις ικανότητες και μπορείς να πετύχεις.
Και ήταν μια πολύ σοφή συμβουλή αυτή, όντως. Και νομίζω ότι δούλεψε σε μένα. Πάρα πολύ. Η επόμενη ερώτηση που μου ερχόταν να κάνω είναι ότι μετά από όλο αυτό, ας πούμε, την ταλαιπωρία, το να πείσεις κάποια πράγματα, κάποια αυτονόητα, βασικά, θα έπρεπε να είναι για μένα, σου ήρθε αυτό ότι τι να κάνω τώρα στην Ελλάδα, θα πάω μετά εξωτερικό, γιατί δεν μπορώ, δεν μπορώ άλλο με αυτή την κατάσταση Καταλαβαίνω τι εννοείς αλλά ήταν περισσότερο δεν ήταν αγανάκτηση ήταν περισσότερο ρε παιδί μου ότι ήθελα πρέπει να κυνηγήσω το παραπάνω, δεν ήταν ότι αγανάκτησα με την κατάσταση της Ελλάδας για να φύγω διότι στην ερευνητική ομάδα που ήμουν με τον κύριο Βλάχο που εν τέλει ήταν και ο επιβλέποντας της πτυχιακής μου όλα τα παιδιά έφευγαν σε μεγάλα πανεπιστήμια και μεγάλο Ινστιτούτο για να κάνουν μεταπτυχιακό ή διδακτορικό οπότε ήταν κάπως η φυσική συνέχεια για μας που ήμασταν αριστούχοι φοιτητές δεν ήταν τόσο ότι έχω ανακτήσει εδώ πέρα και θέλω να φύγω και εγώ έκανα αιτήσεις
σε μεγάλα πανεπιστήμια έκανα στο Harvard, έκανα στο UCLA έκανα και εδώ πέρα στο Max Planck εδώ πέρα εννοώντας στο Gettigen στην Γερμανία και εντάξει, εκεί με πήραν και εν τέλει εκεί πήγα ούτε είχα καμία ιδιαίτερη σκασίλα να βρεθώ στη Γερμανία, σαν είχε καλά κατά λάθος βρέθηκα βασικά Ναι Εγώ θέλω να επιστρέψω λίγο στη μάχη που έδωσες το θεώρησες όταν τελείωσε ότι ήταν μια νίκη που ανοίγει το δρόμο και σε άλλους ανθρώπους που μπορούν να σπουδάσουν στο Απιθίτα Ναι σίγουρα ήταν όχι μόνο για το Απιθίτα είναι για όλη την Ελλάδα Γιατί από εκείνη τη στιγμή κανένα πανεπιστήμιο στην Ελλάδα δεν μπορεί να απορρίψει κάποιον φοιτητή λόγω της αναπηρίας του.
Αυτό ήταν το πολύ σημαντικό. Και ο πρώτος που εκτός από μένα ωφελήθηκε ήταν ο αδερφός μου, ο οποίος επίσης έχει πρόβλημα όρασης και πήγε στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών την επόμενη χρονιά δηλαδή, γιατί έχουμε ένα χρόνο διαφορά μεταξύ μας. Δεν λειτουργήσε σαν ότι ας πούμε τώρα δίνω μία μάχη, η οποία δεν μου αναλογεί, δεν θα έπρεπε να είμαι εγώ αυτός που τη δίνει.
Αλλά κάποιος πρέπει να θυσιαστείς εισαγωγικά. Δεν το πήρες καθόλου έτσι. Όχι, όχι, γιατί δεν με ένοιαζε. Εγώ ήθελα απλά να κάνω αυτό που θέλω να κάνω, ρε παιδί μου. Δεν το ένιωσα ότι πρέπει να βγάλω το φίδι από τη τρύπα. Ότι ήμουν απλά χαρούμενος που είχε έσει ο τέλος και ότι μπορούσα, ρε παιδί μου, να συμμετέχω κανονικά στα μαθήματα.
Δεν ασχολήθηκα παραπάνω, δηλαδή ψυχολογικά, ας το πούμε. Ναι. Και είδα και ένα βιντεάκι σου με το πώς ξεκίνησες να σπουδάζεις στο Απεθήτα και μου άρεσε πάρα πολύ πώς ανέπτυξες το ότι υπήρχε ένας καθηγητής που σε ενέπνευσε και βοήθησε στην αρχή και ένας συμφοιτητής που έγινε φίλος σου μετά. Καλά. εσύ λογικά αναφέρεσαι στο Αγωνιές και Μαντεψιές η πρώτη μου μέρα στο Τμήμα Φυσικής ο καθηγητής που αναφέρω εκεί είναι ο κύριος Βλάχος που ανέφερα και πριν από 5 λεπτά που έτυχε να είναι ο πρώτος καθηγητής που γνώρισα στα μαθήματα του φυσικού την πρώτη μέρα ήμουν πάρα πολύ τυχερός και πραγματικά μας μίλησε για την αγάπη του για την έρευνα και εμένα αυτό με ενθουσίασε πάρα πολύ γιατί δεν ήξερα ότι μπορούμε στο πρωτοτυχιακό να κάνουμε όντως πρωτότυπη έρευνα στη φυσική. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ αργότερα. Όμως αυτό πραγματικά με θυσίασε πάρα πολύ.
Αλλά ο φίλος μου ο Πάρης που ανέφερα στο βίντεο ήταν φίλος μου από το σχολείο και είναι ακόμα φίλος μου πολύ καλός μου φίλος. Αλλά έκανα όντως πραγματικά πάρα πολλούς φίλους στο φυσικό. Δηλαδή ήταν για μένα ένα πραγματικά πολύ εύκολο playground για να κάνω φίλους. Γιατί ήταν η φάση ότι Κάναμε μεταξύ μας τα καμένα στιγμών φυσικών Και εκτός του φυσικού Ο κόσμος θα κάνει judge για αυτά Ενώ εκεί λες εσύ κάτι Και όλος θα πάει στο επόμενο επίπεδο Και είσαι σε φάση Collaborative problem solving I guess Οπότε Όχι, είχε κάνει πολύ σφουλί στο φυσικό Και ήταν όντως πολύ εύκολο Και είναι και γενικά ταξιφοιτητική ζωή που στο δίνει αυτό Πάρα πολύ Είναι όλοι στη φάση Καινούργια πόλη, καινούργιο σπίτι Καινούργιο περιβάλλον είμαστε όλοι 18 χρονών, θέλουμε να γνωρίσουμε κόσμο, να βγούμε όλοι μαζί και άμα είσαι εκείνα ενδιαφέροντα, ας πούμε, είναι ακόμη πιο εύκολο.
Αυτό τώρα δημιουργεί και άλλες απορίες. Για παράδειγμα, εγώ θα σε ρωτήσω κατευθείαν για την προσβασιμότητα στο πανεπιστήμιο ή για τον τρόπο που έβρισκαν, προσπαθούσαν να βρουν τρόπους σίγουρα να βοηθήσουν τα πρακτικά σου κομμάτια. Ναι, ναι. Πώς το είδες αυτό, υπήρξε αποδοχή, υπήρξε περιέργεια να δούνε πώς Ναι, θα σου πω, καταρχήν είπα για τον κύριο Βλάχο Ο άλλος πολύ σημαντικός καθηγητής για μένα στο φυσικό ήταν ο κύριος Πολάτογλου Τον οποίο ήξερα από πριν, δηλαδή όσο ήμουν στην τρίτη ηλικίου Πήγαινε σε ένα πρόγραμμα που έκανε το τμήμα φυσικής που οργανώνε ο κύριος Πολάτογλου το τετάρτης το φυσικό όπου μας έδειχναν διάφορα πράγματα κάναμε κάτι πειραματάκια μας κάνανε κάποιες ομιλίες ας πούμε καθηγητές του τμήματος είχαμε έτσι ήδη μια προσωπική επαφή και με ήξερε και ήξερε ότι ενδιαφέρομαι πολύ και θέλω να είμαι ένας καλός φίλητης οπότε όταν ξεκίνησα στο φυσικό ήταν αυτός που ας το πούμε ανέλαβε το κομμάτι της προσβασιμότητας δηλαδή έψαξε τη διεθνή βιβλιογραφία
τώρα εντάξει είναι συνταξίουχος, αλλά τότε ασχολούσαμε και ερευνητικά με τη διδακτική της φυσικής, δηλαδή το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να διδάξουμε φυσική γενικά και σε φοιτητές και σε μαθητές. Οπότε έψαξα τη Διεθνή Βιβλιογραφία, είδα πώς γίνεται στα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ουσιαστικά την ιδέα του γραφείου προσβασιμότητας επίσης εφαρμόσαμε, Δηλαδή ότι υπάρχει μια μικρή δομή Η οποία ουσιαστικά είναι επέθυνη για την προσβασιμότητα στα μαθήματα Και άρα οι καθηγητές μπορούν να ρωτήσουν Αν έχουν κάποια απορία εκεί Επίσης ο φοιτητής Εγώ δηλαδή μπορεί να πάει να ζητήσει Κάποια βοήθεια Τα πάντα Δηλαδή από το πως θα κάνω αυτό το εργαστήριο Μέχρι πως θα πάω Στη βιβλιοθήκη Ή πως θα διαβάσω αυτό το σύγγραμμα Οπότε με βοήθησε πάρα πολύ σε αυτό το κομμάτι και τον ευχαριστώ και για άλλη μια φορά για αυτό και από εκεί και πέρα ήταν τα πάντα βλέποντας και κάνοντας κάνοντας και μαθαίνοντας κάπως έτσι δηλαδή έπρεπε και να ανακαλύψουμε και λίγο τον τροχό κάποιες φορές πραγματικά
Είσαι το γενναίο πιγ του πανεπιστημίου φαντάζομαι αφού ήταν η πρώτη χρονιά που δέχονταν τυφλό φοιτητή Στο τμήμα φυσικής γιατί Οι φτύφοι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο υπήρχαν σε πολλά άλλα τμήματα. Δηλαδή υπήρχαν και στο παιδαγωγικό και στην ψυχολογία και στην νομική υπήρχαν αυτοί οι φτύφοι φοιτητές. Στο τμήμα φυσικής απλά ήταν όντως η πρώτη φορά.
Και ουσιαστικά τι να σου πω. Δηλαδή από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλές προκλήσεις. Δηλαδή το πώς συμμετέχεις ας πούμε στο μάθημα. Εγώ γενικά ήμουν πάρα πολύ ενεργός στα μαθήματα. κάτι που γενικά θεωρώ ότι βοήθησε και πάρα πολύ στην αποδοχή δηλαδή όταν έβλεπαν οι καθηγητές ότι ναι πηγαίνω σε όλα τα μαθήματα, είμαι μπροστά μπροστά μιλάω, συμμετέχω, ρωτάω, απαντάω προφανώς αυτό κάπως δημιουργεί την καινούρια εικόνα του τυφλού φοιτητή που βασικά είναι ένας κανονικός φοιτητής που όντως συμμετέχει στο μάθημα όπως όλοι οι υπόλοιποι και ενδιαφέρεται και δεν είναι εδώ για να δημιουργήσει προβλήματα αλλά είναι εδώ για να συμμετέχει κανονικά στο μάθημα όπως όλοι οι υπόλοιποι μετά δεν είναι φυσικά τα εργαστήρια τα οποία είναι ένα πραγματικό challenge από μόνος του δεν είχαν άδικο ότι είναι δύσκολο να κάνεις τα εργαστήρια αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και ανυπέρβλητο εμπόδιο πολλά πράγματα γίνονται και μάλιστα στήσεις και τεχνολογία υπάρχει πώς να χρησιμοποιείς το κινητό σου
για να κάνεις διάφορα πράγματα όργανα ας πούμε μέτρηση που μιλάνε είναι μια ολόκληρη τεράστια συζήτηση από μόνο του και μιλάμε και το 2013 λέμε ότι είναι πριν κάποια χρόνια αλλά δεν είναι και στα 60 είναι σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα μετά από 2.000 ναι ναι σύγχρονη ναι ας το πούμε ευρωπαϊκή ναι αλλά εντάξει ήταν το 14 το πρώτο εργαστήριο που έκανε ήταν το 15 εντάξει εντάξει παιδεύτηκα παιδεύτηκα αλλά ήταν ωραία δηλαδή ήταν εγώ πέρασα πολύ ωραία γενικά στο φυσικό δηλαδή όλο ας πούμε αυτό το κομμάτι του πως θα κάνω το κάθε τι και αυτά, είχε και ένα διασκεδαστικό κομμάτι μέσα του δηλαδή ήταν όντως πραγματικό problem solving που πιστεύω με δίδαξε και πολλά πράγματα δηλαδή είναι αυτό που λέω ότι αυτά ας πούμε τα εμπόδια που μπορεί να υπάρχουν εγώ βλέπω πως μπορεί να μάθω από αυτά και πως μπορεί να προχωρήσω και να εξελιχθώ και πιστεύω ότι όντως έμαθα πολύ ρε παιδί μου από τις προσαρμογές και τις ιδέες που έπρεπε να βρούμε για το πώς θα μπορούσα να συμμετέχω σε κάθε κομμάτι της διδακτικής διαδικασίας,
είτε αυτό είναι εργαστήριο, είτε είναι μάθημα, είτε είναι οτιδήποτε. Και τώρα έρχεται η αντιπαραβολή. Δεν θα σε ρωτήσω, θα κάνω skip την ερώτηση πώς και Γερμανία, γιατί μας είπες ότι τυχαία βρέθηκες εκεί, έκανες σε μεγάλα πανεπιστήμια αιτήσεις και τελικά προέκυψε του Max Planck, έτσι το λένε. Ναι, ναι. Λοιπόν οπότε θα την κάνω σκήπα στην ερώτηση Εννοείται ότι αν θες εσύ να μας πεις Όχι όχι εντάξει φτάνει Αλλά προχώρησε στην αντιπαραβολή Ότι όταν βρέθηκες Σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή Πόλη Σε ένα πανεπιστήμιο τέτοιο Αν είδες διαφορές Θα την πετάξω τη σπόντα μου τώρα Και το σύγχρονο για την Γερμανία Πάλι το συζητάμε Ε, είχα πάθει απίστευτο σοκ Όταν πήγα Και άρχισα να παίρνω γράμματα Εκτυπωμένα γράμματα Όταν το συνήθισα αυτό σαν ιδέα Μου πήρε λίγο καιρό Ήθε το επόμενο σοκ Ότι όχι απλά έπρεπε να πάρεις γράμματα Και στην Ελλάδα ρε παιδί μου Τότε μπορεί να συνέβαινε Ξέρω εγώ το 13-14 να πάνε σε κάνα γράμμα Ξέρω εγώ από την εφορία, από κάνα ρέμα, κάνα νερό Αλλά φίλε
Έπρεπε να στείλεις και γράμματα Δεν είχα στείλει ποτέ γράμμα στη ζωή μου Δεν ήξερα ότι πρέπει να το υπογράψεις Πρέπει να στείλω γράμματα ξανά και ξανά Επειδή σεχνούσα ρε παιδί μου Ξέρεις κάτι τέτοιο Α, γραμματώση μου Α, πρέπει να το υπογράψεις Μου ήταν ξένο αυτό το πράγμα Τέλος πάντων Κλείνει η παρένθεση Κοίτα, αυτό που ήταν πολύ μεγάλη διαφορά Ήταν στη συνέντευξη που μου είχαν πάρει Για να μου δώσουν αυτή τη θέση για το διδακτορικό Που δεν το σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή δηλαδή ήταν όντως ότι βλέπουμε ότι έχεις τις ικανότητες βλέπουμε ότι έχεις με πολύ καλούς βαθμούς ότι έχεις ερευνητική εμπειρία έχεις τις στατικές επιστολές και απλά σε παίρνουμε δεν το σκεφτόμαστε παραπάνω το πως και τι θα το κάνεις πιστεύουμε ρε παιδί μου ότι αφού το έχεις καταφέρει μέχρι εδώ θα το καταφέρεις και παραπέρα σαφώς φαντάζομαι όμως δεν χρειάστηκε και να αλλάξει κάποιος νόμος για να καταφέρει.
Όχι, όχι, όχι. Όχι, όχι. Εντάξει, ναι. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, ο διευθυντής του Ινστιτούτου, ας πούμε, με το που είχαμε τη συνέντευξη μαζί, έστειλαν, ας πούμε, ένα email την επόμενη μέρα και λένε, οκ, σε θέλουμε σίγουρα, τα πρακτικά θα τα δούμε από κοντά, ας πούμε. Το πώς θα γίνει το τι και το γιατί και πώς μπορούμε να σε βοηθήσουμε. Αυτό ήτανε.
Και θα τον... Θέλω να κάνουμε και μια... Θα κάνω δηλαδή και εγώ και στο δικό μου το κανάλι θα κάνω μια συνέντευξη μαζί του με τον διευθυντή γιατί θέλω όντως να ακουστεί αυτό σαν ιδεολογία και να πει λίγο πώς το σκέφτηκε και πώς το επεξεργάστηκε γιατί χρειάζεται και παγκόσμια να ακουστεί αυτό το πώς ένας διευθυντής ας πούμε από ένα μεγάλο Ερβιντικό Ινστιτούτο πήρε αυτή την απόφαση αλλά ναι πιστεύω ότι είναι ότως πολύ σημαντικό και είχε προφανώς πάσει με πολύ διαφορετική διάθεση και ενέργεια όταν ξέρεις ότι υπάρχει αυτό το κλίμα και με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι οκ έχω ένα δακτωρικό μπροστά μου που είναι μια μάχη από μόνο του δεν χρειάζεται να δώσω άλλη μια μάχη για να πείσω τον κόσμο για πράγματα Να σου πω κάτι ρε Αργύρη δεν ξέρω αν συμφωνώ με αυτό που λες ότι πρέπει να ακουστεί γιατί στο μυαλό μου είναι ότι αν έχεις τα τυπικά προσόντα γιατί πρέπει να ακουστεί το ότι σε διάρρυνση δεν ξέρω, μου φαίνεται νιώθω ότι στην Ευρώπη του 2026 θα έπρεπε να είναι απλά
θα έπρεπε αλλά δεν είναι καθόλου έτσι και μπορώ να σου το πω αυτό επειδή μετά το διδακτορικό έκανα αιτήσεις για δουλειές και το τι άκουσα θα σε στεναχωρήσει πάρα πολύ. Πίστεψέ με, είναι καλό να ακουστεί. Δεν είμαστε ακόμα... Η θεωρία με την πράξη έχει πάρα πολύ μεγάλη διαφορά. Γιατί στη θεωρία όλοι ενδιαφέρονται για το diversity και inclusive process και τα σχετικά.
Αλλά αν τους πεις από πριν ότι έχεις κάποια αναπηρία που πιστεύουν ότι κάνει τη δουλειά σου πιο δύσκολη δυσκολεύει πάρα πολύ την κατάσταση δηλαδή εγώ μπορώ να σου πω ότι στα βιογραφικά όταν έστελνα που δεν έλεγα ότι είμαι τυφλός είχα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό απαντήσεων από όταν το έλεγα και εν τέλει στη δουλειά, εδώ στη δουλειά που είμαι τώρα δεν το είχα γράψει και το στόπαρε παιδί μου στη συνέντευξη αφού είχα ουσιαστικά περάσει το quantity τα ποσοτικά τεστ που έχουν τα μαθηματικά και αυτά.
Έχω να ρωτήσω τώρα κάτι. Τώρα μου ήρθε έτσι ένα πορεία. Δεν το σκέφτηκες ποτέ να πας προς το ακαδημαϊκό κομμάτι? Όχι, φυσικά το σκέφτηκα. Και ήταν ο κύριος στόχος μου γενικά. Δηλαδή, εγώ δεν φανταζόμουν ποτέ... Φαντάσου, όταν ήμουν στο φυσικό, Κάναν κάτι ημερίδες ξέρω εγώ Από τη φυσική στη βιομηχανία Ή ξέρεις πως να βρείτε δουλειά από εδώ από εκεί παραπέρα Ή κάτι business Και εγώ ήμουν φυσικά χαχαχά Εμένα δεν με ενδιαφέρουν αυτά καθόλου Εγώ ξέρω ότι θα ασχοληθώ με έρευνα Αλλά Μετά το διδακτορικό Αυτό που κατάλαβα Δεν θέλει και καμιά ιδιαίτερη Έχεις υπνάδα δηλαδή Αλλά αυτό που βλέπεις τρεπεδί μου Είναι ότι βασικά το 90% των διδακτορικών ας πούμε από τον αποφύτων διδακτορικού ή των κατόχων διδακτορικού τίτλου βασικά το 90% βρίσκει δουλειά στη βιομηχανία industry, business πως το λένε τέλος πάντων οπότε βασικά είναι η εξαίρεση το να συνεχίσεις ακαδημαϊκά εγώ βασικά το κομμάτι που με δυσκόλεψε παραπάνω είναι αυτό ότι για να συνεχίσεις την Ακαδημία πρέπει να κάνεις τρία-τέσσερα postdocs
με τα δακτορικά δηλαδή τα λεγόμενα όπου πρέπει να κάνεις έρευνα σε τρία-τέσσερα διαφορετικά Ινστιτούτα χώρες, πόλεις και όλα αυτά και εντάξει είναι γενικά δύσκολο για όλους γιατί όταν είσαι 28 χρονών πρέπει αυτό να το κάνεις χειρόμεχα 38 σύντροφος, οικογένεια, φίλοι παιδιά, όλα αυτά ρε παιδί μου ανακατεύονται σε πολύ δύσκολο και περίεργο βαθμό αλλά ένα παραπάνω αν έχεις πρόβλημα όρασης όπως εγώ και το να προσαρμοστείς σε μια καινούρια πόλη ή χώρα είναι πολύ πιο δύσκολο και απαιτητικό και ενώ ταυτόχρονα πρέπει να είσαι αποδοτικός και να παράγεις και να κάνεις και μετά και την επόμενη αίτηση για το επόμενο μέρος και ένιωσα ότι δεν ήμουν σε θέση να το διαχειριστώ αυτό οπότε γι' αυτό έψαξα μια πιο σταθερή δουλειά βασικά αυτή είναι η ιστορία και εντάξει εννοείται πως δεν ήταν καθόλου εύκολο για μένα αυτό προσωπικά και ψυχολογικά δηλαδή ακόμα και σήμερα έχω ρε παιδί μου ένα τέτοιο υπαρξιακό πως το λένε σοκ, δίλημα συζήτηση με τον εαυτό μου γιατί σε μένα
το κομμάτι της επιστήμης ήταν πως το πω πολύ στην καρδιά μου ρε παιδί μου Δηλαδή δεν είναι ότι έλα μωρέ να κάνω και ένα διδακτορικό Να βρω καμιά καλύτερη δουλειά Πιο μετά Το ζούσα ρε παιδί μου Το ένιωθα Με αυτή την έννοια Αλλά εντάξει Η ζωή είναι δύσκολη Και περίπλοκη κάποιες φορές Δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα μόνο διάστατα Έχει και άλλα πράγματα Πρέπει να συμπεριλάβεις Τέλος πάντων όταν σχεδιάζεις το μέλλον σου Δεν είναι μόνο ή 8-10-12 ώρες που δουλεύεις.
Έτσι είναι. Τι δυσκολίες βρήκες μπροστά σου, Βασμύρη, στη μετανάστευση, ξέρω εγώ, στη Γερμανία, εκεί πέρα, αυτά τα γράμματα που έπρεπε να πω. Ναι, ναι. Καλά, αυτό με τα γράμματα. Ήταν ούτως τεράστια δυσκολία, ρε εσύ, γιατί εγώ δεν μπορώ να διαβάσω ένα γράμμα μόνος μου και να υπογράψω και να στείλω και να συμπληρώσω αφόρμας Και χαζομάρες Εντάξει Και τότε δεν υπήρχε τόσο έντονα το AI Που μπορούσες ρε παιδί μου να πας Τώρα ας πούμε αν ήταν τώρα Πας με την κάμερα ξέρω από πάνω και του ρωτάς Τι λέει εδώ Υπήρχε κάτι πρόημο και τότε Αλλά δεν ήταν ούτε τόσο αξιόπιστο ούτε τόσο εύκολο Και γενικά ήταν μια φασαρία Από μόνο του και δεν μπορούσες πάλι να γράψεις Να συμπληρώσεις τις φόρμες που στέλναν αυτοί και να τις στείλεις πίσω Οκ Οπότε αυτό είναι το ένα κομμάτι Το άλλο κομμάτι ήταν ότι εμένα μου είχαν υποσχεθεί ότι ναι θα έρθεις εδώ και δεν χρειάζεται καθόλου γερμανικά και αυτά Αυτό δεν είναι αλήθεια Δεν ήταν αλήθεια Επιβίωσα εντάξει αλήθεια είναι ότι επιβίωσα
Αλλά εμένα επειδή μου είχαν υποσχεθεί αυτό Δηλαδή ψυχολογικά με εκνεύρισε και με κούρασε πάρα πολύ Εγώ δεν είχα καμία όρεξη γενικά να μάθω καμία γλώσσα Είμαι κακός με τις γλώσσες Γενικά δεν αγαπιόμαστε Και Γενικά με κουράζει πάρα πολύ Και με ρωτάει ο κόσμος Ναι χαίρομαι πολύ θα ήθελα να ξέρω Αλλά δεν θέλω να περάσω την δικασία του να μάθω Με κουράζει πάρα πολύ Δεν μπορώ καθόλου την αποσθήθηση Και αυτό το πράγμα που πρέπει να κάνεις Για να μάθεις τη γλώσσα Οπότε ήταν για μένα πάντα ένα άγχος Και ένα πρόβλημα Ταυτόχρονα κάνοντας το διδακτορικό Δεν ένιωθα ότι μπορώ να φευρώσω τόσες ώρες που χρειάζεται για να μάθω τη γλώσσα γιατί κάθε ώρα που αφιέρουνα στα γερμανικά ήταν μείον από το διδακτορικό και στην επιστήμη γενικά δεν είναι 9 to 5 job που πρέπει απλά να κάνεις τη δουλειά σου και να φύγεις όση ενέργεια και χρόνο έχεις και μπορείς να διαθέσεις γενικά το κάνεις γιατί δουλεύεις για τον εαυτό σου δεν δουλεύεις για την εταιρεία οπότε ναι αυτό ήταν όντως μια σημαντική
δυσκολία εντάξει από εκεί και πέρα ευτυχώς έκανε επίσης πολλούς καινούριους φίλους και από το διδακτορικό και επίσης πολλοί Έλληνες υπήρχαν όντως στον Κέντυγεν δηλαδή τρία-τέσσερα παιδιά επίσης γίνομαι εκεί και φίλοι και με βοήθησαν πολύ να είναι καλά οπότε κάποια πρακτικά πράγματα με βοήθησαν εκεί φίλοι και από το διδακτορικό και οι Έλληνες στον Κέντυγεν κοιτάξτε φυσικά είχα όντως την δυσκολία του ίδιου του διδακτορικού που ήταν όντως απαιτητικό και που για δύο χρόνια δεν είχα να δείξω καθόλου αποτελέσματα οπότε ήταν λίγο σε φάση ότι ή έκανα κάτι ή δεν έκανα τίποτα, ήταν πολύ δύσκολο να αποδείξω τη διαφορά και άρα αυτό έτσι με άχωνε πάρα πολύ εντάξει γύρω στα δύο χρόνια όντως ξεκόλλησα και άρχισα επιτέλους να έχω αποτελέσματα και να μπορώ να δείξω και να πάω σε συνέδρια και να ζήσω λίγο το καλό κομμάτι της ζωής του διδακτορικού φοιτητή ας πούμε αυτά πάνω κάτω νομίζω η δημιουργική ζωή στην Γερμανία σαν καλά να τα ακούω εγώ τα πράγματα και δεν είναι
όχι, ναι, ναι, όχι με αυτά που έχω στην κεφάλι μου ναι, ναι, δεν ξέρω δηλαδή εντάξει κάποια πράγματα στη μεγάλη εικόνα μπορεί να εννοώτος πιο εύκολα αλλά ρε παιδί μου μέχρι να φτάσεις λίγο σε αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό να καταλάβεις λίγο πως δουλεύει το σύστημα σε κάθε χώρα που μεταναστεύει κανείς εντάξει πάλι αυτό δεν είναι καμιά ιδιοφύης παρατήρηση προφανώς αλλά μέχρι να μάθεις το σύστημα και να καταλάβεις λίγο πως λειτουργεί για να φτάσεις μετά λίγο στην άλλη πλευρά και να το αξιοποιήσεις προς το μέρος σου μπορεί να δυσκολεύσει περισσότερο από το να είσαι στην Ελλάδα όπου ξέρεις πώς λειτουργούν τα πράγματα έχεις ένα γνωστό για το κάθε τι έναν άνθρωπο να εμπιστευτείς επίσης για το κάθε τι πρέπει να περάσεις λίγο από αυτή το βουνό της εξοικείωσης και μετά πας λίγο σε αυτή την παιδιάδα που έχεις καταλάβει λίγο πώς λειτουργεί το σύστημα και αξιοποιείς τις ευκολίες του Στα απλά καθημερινά πράγματα ας πούμε να πεις θα πάω μια βόλτα, θα περάσω ένα φανάρι
θα κυκλοφορήσω μόνος μου στην πόλη όντως ήταν πιο εύκολα αυτά είναι αλήθεια, δηλαδή στο Gettingen επειδή έμενα και δίπλα στο Ινστιτούτο απλά πήγαμε τα πόδια στη δουλειά ήταν όντως ξεκουραστικό αυτό, είναι αλήθεια ήταν όντως μια καθημερινή ευκολία σίγουρα εντάξει, από εκεί και πέρα έτσι και αλλιώς προσπαθώ να μην κυκλοφορώ μόνος μου γιατί δεν θα πω για καφέ μόνος μου ρε παιδί μου ή να κάνω κάτι δηλαδή μ' αρέσει γενικά να κάνω πράγματα με παρέα έτσι και αλλιώς οπότε εντάξει μπορεί όντως να είναι λίγο πιο εύκολο απλά σε εμένα δεν έκανε τόσο μεγάλη διαφορά γιατί επίσης επειδή πάλι δεν μιλούσα τη γλώσσα δεν θα πήγαινα και μόνος μου κάπου randomly έτσι και αλλιώς οπότε για μένα εν τέλει αυτή η παραπάνω εύκολη όντως υπήρχε στην μετακίνηση και που υπάρχει και ακόμα δεν έκανε και τόση διαφορά με αυτή την έννοια.
Αλλά εντάξει όχι όντως τώρα που το λες το θυμάμαι ότι το διασκέδαζα ότι μπορώ απλά να περπατήσω και να πάω στη δουλειά μου ή είναι πιο εύκολο απλά να περπατήσω και να πάω σε μέρη. Ναι ξέρεις γιατί το ρωτάω είμαι και εγώ από τη Θεσσαλονίκη από τη Δυτική Θεσσαλονίκη είμαι εγώ και θυμάμαι αρχικά πολύ μεγάλη έμαθα τι είναι το πορτοκαλί πλακάκια στα πεσοδρόμια.
Μου πήρα χρόνια δηλαδή για να καταλάβω γιατί μερικά έχουν βούλες και μερικά έχουν γραμμούλες και γιατί υπάρχουν γενικά. Νομίζω ότι είναι απλά διακοσμητικά. Και δεύτερον, δεν θυμάμαι ούτε ένα, ούτε μία διαδρομή ολοκληρωμένη που όλα αυτά τα πλακάκια να είναι στη θέση τους, να μην είναι σπασμένα, να μην είναι διπλοπαρθαρισμένα.
Αλήθεια είναι αυτό που λες. Και δεν είσαι μόνο εσύ. και οι τεχνίτες ή οι μάστορες ή οποιοςδήποτε συνεργείο δεν είναι ακριβώς οι ίδιοι σίγουροι γιατί τα βάζουν αυτά τα πλακάκια οπότε ρε παιδί μου καταλήγουμε να έχουμε κάτι φοβερές εικόνες που ο οδηγός οδηγός της τυφλών κάνει κάτι απίστευτες στροφές ξέρω εγώ λες κινεράλια ας πούμε γύρω από κάτι δέντρα που ρεαλιστικά αν κάποιος τυφλός περπατάει δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις ότι ξέρετε έχει στρίψει ο οδηγός και απλά πέφτεις πάνω στο δέντρο ας πούμε ή στην κολόνα που περιτριγυρίζει αλλά στη Γερμανία επίσης δεν υπάρχουν οδηγοί τυφλών γενικά ναι εδώ πέρα είναι πολύ συνηθισμένο ο κόσμος να έχει σκύλο οδηγό που εμένα αυτό δεν με βολεύει γενικά και δεν μου ταιριάζει σαν άνθρωπο μόνο στις θάσεις και στους σταθμούς των τρένων υπάρχουν γενικά αυτή είναι η δομή που έχουν φτιάξει τα πράγματα σίγουρα τα πεζοδρόμια είναι πολύ πιο ελεύθερα μπορείς να περπατήσεις με πολύ μεγαλύτερη άνεση γενικά αλλά οδηγοί τυφλών ιδιαίτερα δεν υπάρχουν
Οκ Καλό και εγώ η αλήθεια είναι τώρα δεν θα σου πω γενικά πως το έχω εγώ στο μυαλό μου τώρα έτσι όπως δεν ξέρω και πολύ ακόμα ότι στην Ελλάδα είμαστε πάρα πολύ πίσω στο κομμάτι του, όπως είπες, της συμπερίληψης, του diversity, το να φτιάξουμε μια υποδομές που περικλείουν όλους τους ανθρώπους με ό,τι είδους δυσκολίες ή προβλήματα.
Ενώ όταν πας στο εξωτερικό, τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά, πάρα πολύ εύκολα, είναι συμπεριληπτικές κοινωνίες, έχουν φτιάξει όλων των ειδών τις υποδομές για να διευκολύνουν τους ανθρώπους. Οπότε, ναι, στο δικό μου το μυαλό είναι κάπως έτσι. Είναι σίγουρα καλύτερα στο εξωτερικό αλλά δεν είναι ότι είναι και τα πάντα λιμένα και εξαρτάται πάλι το τι πας να κάνεις.
Δηλαδή, δεν είναι ότι... Για να το βάλουμε λίγο σε perspective. στον κόσμο υπάρχουν ας πούμε από όσο ξέρω άλλα τέσσερα άτομα που έχουν πρόβλημα όροσης και έχουν κάνει δεκτορικό στρατροφυσική και βασικά δεν έχουν τελειώσει κάποιοι από αυτούς ή ας πούμε τυφλώθηκαν αργότερα δηλαδή θέλω να σου πω όπου και να πας αν πας να κάνεις κάτι που δεν είναι συνδυσμένο έτσι και αλλιώς δεν είναι ότι αυτοί έχουν προετοιμαστεί με αυτή την έννοια αν πας να κάνεις προπτυχιακό και μιλάς γερμανικά και πας να σπουδάσαι στην Γερμανία είναι όντως αρκετά πιο εύκολα αυτό είναι αλήθεια αυτές οι δομές προσβασιμότητας που είπα πριν λειτουργούν, είναι στελεχωμένες έχουν χρηματοδότηση έχουν χτίσει όντως το σύστημα μέχρι ένα σημείο αλλά αν πας και είσαι λίγο μετά από αυτό το σημείο που έχουν χτίσει και έχουν προχωρήσει εν τέλει δεν έχει τόση διαφορά ναι με αυτή την έννοια εντάξει είναι στα πάντα λίγο καλύτερα σίγουρα αυτό είναι αλήθεια τώρα αν αυτό το λίγο είναι αρκετό όντως και
meaningful ή διαφορετικό για να κάνει τη ζωή σου καλύτερα αυτό εξαρτάται από τον καθένα μπορεί ρε παιδί μου για κάποιον το ότι έχει τους γονείς τους που είναι κοντά στην Ελλάδα να είναι δέκα φορές πιο χρήσιμο από το ότι είναι σε μια χώρα που έχει θεωρητικά ή και πρακτικά ένα καλύτερο σύστημα για να τον βοηθήσει περισσότερο.
Είτε αυτό είναι, ρε παιδί μου, ότι κάνεις παιδί και μπορεί, ας πούμε, μπορούν οι γονείς σου να σε βοηθήσουν να το μεγαλώσεις, να το κρατήσουν όταν δουλεύεις, λίγο οτιδήποτε, είτε είναι αυτό κάποια αναπηρία. Είναι πολύ προσωπικό θέμα και εξάρτητα από πραγματικά τις συνθήκες που έχει ο καθένας να αντιμετωπίσει. Αργύρη, σε φαντάζεσαι να ζεις για πάντα στη Γερμανία θέλεις να γυρίσεις, θα ήθελες να πας κάπου αλλού πώς σε φαντάζεσαι στο μέλλον Δεν νομίζω να πάω σε άλλη χώρα γενικά γιατί πλέον επιτέλους έχω μάθει το σύστημα εδώ πέρα θα μάθω και τη γλώσσα σε κάποια φάση τώρα που έχω μια κανονική δουλειά ελπίζω και αν πάω κάπου νομίζω θα πάω στην Ελλάδα δεν θα πάω κάπου αλλού δεν νιώθω ότι έχω την όρεξη να κουνηθώ ας πούμε και να ξεβαλευτώ για να πάω σε τρίτη χώρα για κανένα λόγο Οι συνάδελφοί σου μιλάνε αγγλικά ή...
Δεν θα πήγαινα Δεν θα πήγαινα σε δουλειά που είναι έτσι για κανένα λόγο δεν θα πήγαινα σε μη international περιβάλλον όντως οι συνάδελφοι είναι επίσης πολύ international μιλάνε παντού αγγλικά, είναι επίσημη γλώσσα τα αγγλικά, δηλαδή δεν στέλνουν email ας πούμε στα γερμανικά είμαστε ok από αυτή την άποψη, πολύ ok δεν έχω παράπονο και ξέρω ότι γίνεται αλλού δηλαδή είναι ψηλοεξαίρεση αυτό είναι η αλήθεια Ναι για Γερμανία νομίζω και εγώ πως είναι ναι ναι όχι είναι εξαίρεση υπάρχουν Έλληνες καλά είστε στο Μερολίνο φαντάζομαι θα υπάρχουν Έλληνες υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες βασικά στο Μερολίνο το οποίο είναι πολύ ωραίο βέβαια ξέρετε και εσείς ότι εντάξει το Έλληνες αναγκαστικά δεν είναι ρε παιδί μου ότι ταιριάζει ας πούμε με όλους ότι έχετε αυτοί οι Έλληνες με τους οποίους εν τέλει κάνεις παρέα και ταιριάζεις είναι κόσμο που έχει φύγει λίγο παρόμοια σε παρόμοια φάση με σένα περίπου την διαχρονική περίοδο από την Ελλάδα που έχετε ας πούμε και άλλα κοινά πράγματα
γιατί αλλιώς εντάξει απλά τώρα τεραιάς παιδί μου σουβλάκια μια φορά στους 6 μήνες ας πούμε αλλά εντάξει επειδή το Βερονίνα έχει όλους πολλές δεκάδες χιλιάδες Έλληνες είμαι τυχερός και έχω βρει κόσμο και τώρα ας πούμε τελευταία τους τελευταίους μήνες πώς είναι τρεις τέσσερις μήνες πηγαίνω και σε μια ελληνική θεατρική ομάδα στο Βερολίνο εδώ στην Ιθάκτ και κάνουμε θέατρο στα ελληνικά οπότε είναι έτσι και ένα ωραίο μέρος που έχω γνωρίσει όντως πολύ καλά παιδιά που ταιριάζουμε και έχουμε ένα κοινό ενδιαφέρον και κάνουμε πράγματα μαζί οπότε αυτό είναι πολύ ωραίο Τέλεια. Σου λείπει κάτι από την Ελλάδα?
Σίγουρα μου λείπουν πράγματα Προσπαθώ να καταλάβω ακριβώς Εβδη 7 χρόνια είμαι στη Γερμανία Προσπαθώ και να καταλάβω Όντως αυτές τις διαφορές Μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας Και ακαδημαϊκά Σαν ανθρωπολόγος Αυτό που μου λείπει Είναι κάπως η αύρα των ανθρώπων νομίζω δηλαδή δεν είναι ότι εδώ είναι κακή και εκεί είναι καλή ρε παιδί μου είναι απλά άλλος ο τρόπος της επικοινωνίας δηλαδή είναι αυτό νομίζω είναι που μου λείπει κυρίως ο καιρός το χειμώνα είναι δύσκολος είναι σκοτεινός ας πούμε αυτό είναι ένα θέμα αλλά εντάξει αν έχεις παρέα γενικά περνάει το φαΐ εντάξει στο Βερολίνο έχουμε πολύ καλό φαΐ και τους φίλους μας τους Τούρκους έχουμε εδώ ας πούμε με τα ντονέρτα το βολεύουμε μια χαρά και πολλά ελληνικά εστιατόρια και μαγειρεύω και μόνος που εντάξει οκ αλλά η ευκολία της επικοινωνίας στην Ελλάδα είναι νομίζω κάτι πολύ σημαντικό και που πραγματικά έχει νόημα και αναβαθμίζει την ποιότητα της ζωής και σε κάνει και νομίζω και πιο γιατί είναι αυτό και σχετικά επιστημονικά τεκμηριωμένο
δηλαδή η ευτυχία γενικά δεν είναι μόνο ότι έχω ξεσδίω τρεις τέσσερις πολύ καλούς φίλους και κάνουμε βαθιές φιλοσοφικές συζητήσεις για πράγματα. Είναι πάρα πολύ και στην επικοινωνία με την καθαρίστρια με τον άνθρωπο στη ρεσεψιό με άνθρωπους δηλαδή που βλέπεις κάθε μέρα που δεν θα είναι φίλοι σου ρε παιδί μου αλλά που θα νιώσεις μια ευκολία και μια οικειότητα στην επικοινωνία και αυτό όντως δεν υπάρχει ούτε εδώ και φαντάζομαι ούτε και στη Δανία και σε πολλές άλλες χώρες στην Ευρώπη Θα σου πω ότι οι Δανίοι όπως είχαμε κάνει και ένα επεισόδιο με την Ελίνα οι Δανίοι το έχουν με το small talk δηλαδή και ευγενικοί είναι πολλοί και χαμογελαστοί και όταν κάτι συμβεί στο χώρο δηλαδή τους είναι πάρα πολύ εύκολο να πούνε «Α, ξέρω εγώ, ο καιρός μας σήμερα έμεινε»
ή «Πωπω, το λεωφορείο άργησε» ή κάτι στο σούπερ μάρκετ. Σε αυτά είναι πολύ καλή. Δηλαδή, γι' αυτό και εγώ πλέον λέω «Γερμανοί, ούτε καν». Προτιμώ το διδαλειό 100%. Ενδιαφέρον αυτό που λες. Ξέρεις, είναι επίσης πολλές φορές ότι υπάρχει το άλλο barrier, παιδί μου, μεταξύ του small talk και της πιο ουσιαστικής συζήτησης κάπως.
Αυτό είναι που συχνά μπερδεύουμε στην Ελλάδα γιατί σε αυτό οι δανείοι όντως δεν είναι καλοί για να σου ανοιχτούν πραγματικά και να τους ανοιχτείς θα πρέπει να έχετε γίνει κολλητή μετά από χρόνια δεν θα γίνει αυτό στις δύο ώρες που μιλάτε. Ναι Αυτό που λέω Ρε παιδί μου Ας πούμε Ότι θα χαιρετήσεις Δεν ξέρω Τον τύπο στη ρεσεψιόν Αν νιώσεις Δεν είναι απλά τυπικό Τον βλέπεις κάθε μέρα Και σε βλέπει κάθε μέρα Ας πούμε και λέτε μια κουβέντα Δεν είμαστε φίλοι Αλλά όντως genuinely Το νοιάζει Πως είσαι ας πούμε ή δεν ξέρω εσείς πώς είναι στη δουλειά σας είναι ας πούμε Σαββατοκύριακο μετά Δευτέρα είναι πώς περάσαμε το Σαββατοκύριακο Τρίτη είναι η υπόλοιπη ξέρω όπου δεν ήταν τη Δευτέρα πώς περάσατε εσείς το Σαββατοκύριακο Τετάρτη βασικά δεν έχουμε και τι να πούμε ακριβώς Πέμπτη είναι ξέρω εγώ τι έγινε στο Champions League την Τετάρτη εντάξει οκ ας πούμε κάπως το βρίσκουμε Έλα Παρασκευή να πηγαίνουμε σπίτι όμως Παρασκευή, παρασκευή, τι θα κάνετε το Σαββατοκύριακο ρε παιδί μου.
Λοιπόν, θα έρθω πάλι κόντρα στο αναμενόμενα και θα πω ότι φυσικά εντάξει, όχι με όλους μου τους συναδέλφους, αλλά με μερικούς, έχουμε κάνει πραγματικά βαθιές συζητήσεις. Δηλαδή, έχω έναν συναδέλφο ο οποίος έχει μοιραστεί ότι έχει ένα παιδάκι το οποίο είναι cancer survivor, αλλά όταν εγώ τον γνώρισα, όταν πρώτα ξεκίνησε τη δουλειά, ήταν ακόμη νοσούσα, ήταν ακόμη στη φάση της θεραπείας.
Οπότε έχουμε μιλήσει έτσι λίγο πιο σε βάθος και σε πιο προσωπικό επίπεδο, που δεν το περίμενα από δανό. Και σε μένα πόμου είναι και καινούρια η ιδέα, έτσι. Δεν είναι ότι γνωριζόμαστε αν είναι κάτι. Δηλαδή υπήρχαν άλλοι συνάδελφοι, με τους οποίους θεωρητικά είναι πιο κοντά, κάνουν πιο πολλή παρέα, πιο πολλά χρόνια. ωστόσο επειδή έτυχε κάτι να υποθεί μπροστά μου όταν πρώτα ξεκίνησα μετά έκανα το follow up να δω πώς πάει η κατάσταση της υγείας του παιδιού και πραγματικά ανοίχτηκε και συζητούσαμε μετά πολύ, δηλαδή συζητούσαμε για βαθιά πράγματα για το πώς αυτό επηρέασε το πιο μεγάλο του παιδάκι και το πιο μεγάλο του παιδάκι που είχε κάποιο άλλο φαίνεται τέλος πάντων μπήκαμε σε πιο βαθιές βαθιές συζητήσεις που έρχεται λίγο κόντρα με το τι περιμένεις από ένα δανό που δεν σε ξέρει και πολύ καλά.
Έχουν μια κουλτούρα αυτό που συζητάγαμε όντως. Έχουν της κοινότητας. Θα εκπληκτήσουν και το πραγματικό σου ενδιαφέρον. Δηλαδή, όταν είχαμε ξεκινήσει να συζητάμε για αυτό το θέμα και μας είπε για το πρόβλημα ρε παιδί μου, του λέω μετά από λίγες μέρες επειδή έλειπε και κάποιο καιρό πάλι και είχε στο calendar του ότι θα είναι σε γιατρούς και νοσοκομεία και αυτά.
Όταν γύρισε ρε παιδί μου, το ρώτησα. Αλλά του λέω κιόλας, αν το βρίσκεις πολύ προτιμούς και δεν θέλεις να μιλήσεις γι' αυτό, είναι fair. Εγώ ρωτάω από ενδιαφέρον, αλλά αν δεν θέλεις να πεις, είναι πάλι ok. Η δική μου εμπειρία όμως είναι ότι όταν τους δείχνεις πραγματικό ενδιαφέρον, το εκτιμούν. Δεν το παίρνουν ως παραβιαστικό, ότι άξιε ρε γω γιατί με ρωτάει κουτσομπόλα Αυτή είναι μια προπολογική έρευνα Αυτό αργεί Ναι ναι σίγουρα και εντάξει τώρα ρε παιδί μου αυτό κάποιος θα πει άξιε ρε γω συζητάτε για στερεότυπα προφανώς ρε παιδί μου σε κάθε χώρο και σε κάθε κουλτούρα υπάρχει ο μέσος όρος υπάρχει το άκρο υπάρχουν τα πάντα τώρα λέμε ρε παιδί μου για το που βρίσκεται ας πούμε μια μέση τιμή και το τι μπορείς να περιμένεις κατά μέσο όρο κάποιο άνθρωπο, ρε παιδί μου, ή τέλος φάνου πως είναι η δική μας εμπειρία όταν είμαστε κάπου έτσι, δεν λέμε Αυτό. Μασικά μόνο το τι βιώνουμε εμείς μπορούμε να πούμε οπότε αυτό λέμε. Το τι έχουμε βιώσει Ναι, εντάξει. Αυτό, αυτό.
Εμείς δεν έχουμε κάτι άλλο να σε ρωτήσουμε Αργύρη, αλλά αν αισθάνεσαι εσύ την ανάγκη κάτι άλλο να πεις, κάτι άλλο που παραλήφθηκε ή οτιδήποτε άλλο θες να μοιραστείς Απλά θα ήθελα να σταθώ λίγο σε αυτό που είπα πιο πριν ότι έχουμε την αίσθηση ότι όντως κάποια πράγματα είναι καλύτερα στο εξωτερικό είτε αυτό είναι για την προσβασιμότητα είτε είναι από άποψη οργάνωσης και αυτά αλλά το θέμα είναι τι γίνεται όταν κλείνουν οι κάμερες δηλαδή αυτό που είπε το blind test ρε παιδί μου pan not intended εδώ αλλά Ρε παιδί μου Το τι κάνεις όταν δεν σε παρακολουθούν οι άλλοι Όταν νομίζεις ότι δεν σε παρακολουθούν Δηλαδή Αν δεν υπάρχει κανένας εκεί τριγύρω Θα αφήσεις τα μάξια σου Ας πούμε πάνω στη ράμπα Ή πάνω στον οδηγοτυφλόν Ή δεν θα το κάνεις έτσι Και αλλιώς από άποψη αρχίσεις Και επειδή καταλαβαίνεις τι πρόβλημα δημιουργείς Ή δεν θα το κάνεις μόνο Όταν είναι η κάμερα της τηλεόρασης εκεί τριγύρω και θα θες να είσαι ο καλός πολίτης ή αυτό έρχεται από μέσα σου ας πούμε.
Αυτό είναι η θεμελιώδης ερώτηση για μένα. Και δυστυχώς δεν... Σε κάποια πράγματα είναι όντως καλύτερα. Όταν όμως φτάνει να ξεβολευτείς εσύ, δηλαδή αυτός που πρέπει να ξεβολευτεί λίγο για να κάνει τη ζωή του άλλου λίγο πιο εύκολη, εκεί είναι που βλέπω ότι υπάρχει μεγάλη αντιστοιχή μετάξυ σε αυτό που λέμε και σε αυτό που κάνουμε.
Είναι εύκολο να είσαι στον καναπέ σου Και να πωστάρεις κάτι στα social media Αν Καλή πρόσβαση Ή να κάνω ρηπόστ Αυτή την ιστορία Αλλά το δύσκολο είναι Όταν δεν είσαι στον καναπέ σου και όταν είσαι στον δρόμο Και βιάζεσαι ρε παιδί μου Να πάρεις κάτι από το φούρνο Εκείνη την ώρα Θα ξεβολευτείς εσύ Για να βολευτεί αυτούς που το έχει ανάγκη Ή απλά θα πεις δεν βαριέσαι και οκ.
Σε αυτό είναι καλύτερα στο εξωτερικό από τη δική μου εμπειρία γιατί έχω ταξιδέψει και όχι μόνο στη Γερμανία. Είναι καλύτερα σίγουρα, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα. Από τις χώρες που έχεις ταξιδέψει από περιέργεια τώρα πάλι, θα φύγω από τα θέματα. Πού θεωρείς ότι ήταν πιο, έβγαινε πιο φυσικά αυτό το να τους νοιάζει να ξεβολευτούν αν είναι να να βολευτεί κάποιος άνθρωπος με κάποιο πρόβλημα.
Νιώθω πως την Αγγλία ήταν η καλύτερα από τις χώρες που έχω ταξιδέψει. Η Αγγλία ήταν η πρώτη χώρα που επισκέφτηκα στο εξωτερικό και ήταν και η χώρα που είδα ανθρώπους με κινητικά προβλήματα τότε, όχι οι όρασεις, να κυκλοφορούν έξω. Και αναρωτήθηκα τότε ως παιδί, πόπου πόσους ανθρώπους έχουν με κινητικές δυσκολίες, γιατί νομίζω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν επειδή δεν τους έβλεπαν όντως αυτό το bias αλλά αυτό είναι βασικά ότι όσο περισσότερο κόσμο βλέπει στα κυκλοφορία έξω σημαίνει ότι σε τόσο καλύτερο επίπεδο είναι βασικά η χώρα γιατί οι άνθρωποι όντως έχουν τα μέσα και τις υποδομές να κινηθούν έτσι και στη Γερμανία σίγουρα στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα η αλήθεια είναι ότι η Γερμανία είναι όντως πολύ πιο εύκολη δραστικά σημαντικά πολύ πιο εύκολη.
Δηλαδή, όντως τα θέματα που έχω να κάνω με κουτάκια, δηλαδή τι και εδώ πέρα βάλαμε ράμπα, βάλαμε, οκ, κομπλέ. Αυτή την τουαλέτα την κάναμε να πήρε και την κάναμε... Δηλαδή, αυτά που είναι έτσι πρακτικά και εύκολα να ελεγχθούν και τυποποιημένα, το κάνουνε, ρε παιδί μου, οι άνθρωποι και καλά κάνουνε και μπράβο τους. Και κάνει όντως πολύ μεγάλη διαφορά.
και το έχω συζητήσει και με παιδιά που έχουν κινητική αναπηρία εδώ πέρα και λέω ότι είναι μέρα με τη νύχτα, δεν συγκριντικά Μάλιστα Και από τη Μαδρίτη έχω πάρει άσχετο τώρα αυτό, αλλά και από τη Μαδρίτη έχω πάρει πολύ καλά σχόλια ότι τουλάχιστον άνθρωποι γιατί πήρα από οικογένειες με καρότσι που ήταν με παιδάκι, ότι ήταν πανεύκολο οπότε φαντάζομαι κάπως αντιστοιχή και σε άνθρωπους ας πούμε με αμαξίδιο Ναι, το φαντάζομαι Δεν έχω πάει Μαδρίτη είναι η αλήθεια Είναι από τις πρωτεύουσες που δεν έχω πάει Οπότε δεν ξέρω Μάλιστα Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ Ήταν ετοιμή μας να σε έχουμε μαζί μας Και να συζητήσουμε για όλα αυτά Εγώ ευχαριστώ καλά Αυτά, αυτά Εμείς θα το πούμε την επόμενη εβδομάδα με ένα νέο επεισόδιο Μέχρι τότε Μας ακούτε στο YouTube Και σε όλες τις πλατφόρμες podcast Φιλάκια πολλά Ευχαριστώ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα