Skip to content
PodBase
Γιατί η Αθήνα μισεί το ποδήλατο;

Γιατί η Αθήνα μισεί το ποδήλατο;

H κατάσταση των πραγμάτων
Μάιος 27, 2026 00:32:54
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Μια συζήτηση με τον Θάνο Βλαστό, συγκοινωνιολόγο και ομότιμο καθηγητή του ΕΜΠ, για το χάσμα μεταξύ σχεδιασμού και πραγματικότητας όσον αφορά τη χρήση του ποδηλάτου στην Αθήνα.

Παρά τις δεκάδες μελέτες που έχουν παρουσιαστεί τα τελευταία είκοσι χρόνια, τα Σχέδια Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας και τις φιλόδοξες εξαγγελίες για ποδηλατοδρόμους, η πρωτεύουσα εξακολουθεί να μη διαθέτει ένα συνεκτικό και ασφαλές δίκτυο που να μπορεί να υποστηρίξει την καθημερινή μετακίνηση.

Τι φταίει τελικά; Η γραφειοκρατία, η πολιτική απροθυμία ή η ίδια η φιλοσοφία του σχεδιασμού της πόλης; Για ποιους λόγους ώριμα έργα, όπως ο μητροπολιτικός άξονας Κηφισιά-Γκάζι-Φαληρικός Όρμος, παραμένουν στα χαρτιά;

Πρέπει, άραγε, η προτεραιότητα να δοθεί στα υπερτοπικά δίκτυα που συνδέουν μεγάλους άξονες της πόλης ή στις μετακινήσεις στις γειτονιές, όπως προτείνει το νέο σχέδιο ποδηλατοδρόμων σε περιοχές όπως η Κυψέλη, τα Εξάρχεια, τα Σεπόλια και τα Πετράλωνα; Γιατί ένας ποδηλατόδρομος πρέπει να είναι συνεχής, ασφαλής και συνδεδεμένος με μέσα σταθερής τροχιάς και βασικούς προορισμούς, ώστε να αποκτήσει πραγματική λειτουργικότητα;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

ακούτε ακόμα ένα επεισόδιο της σειράς podcast της LIFO, η κατάσταση των πραγμάτων. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο, μπορείτε να μας ακούτε στο Spotify, στα Apple Podcast, στο κανάλι της LIFO, στο YouTube και στο LIFO.gr Κύριε Βλαστέ, καλώς ήρθατε στο στούντιο της LIFO. Καλώς σας βρήκα κύριε Καράτσου. Κύριε Βλαστέ, είστε ομότιμος καθηγητής του MEP πια, δημιουργός της μονάδας βιώσιμης κινητικότητας και ένας από τους ανθρώπους που έχουν ασχοληθεί ως ολίγη στην Ελλάδα με το σχεδιασμό της πόλης και ιδιαίτερα με την ένταξη του ποδηλάτου στις καθημερινές μας μετακινήσεις.

Ειλικρινά, τι έχει πάει λάθος και εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες, ίσως και περισσότερες, στην Αθήνα ακούμε για μελέτες, για στρατηγικές και εγκεκριμένα σχέδια για το ποδήλατο και στο τέλος δεν βλέπουμε τίποτα. Γιατί η πόλη εξακολουθεί να μην έχει ένα συνεκτικό και λειτουργικό δίκτυο ποδήλατο δρόμων. Τι έχει πάει στραβά ανάμεσα στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση αυτών των έργων.

Νομίζω με φωνάξατε για να μιλήσω ειλικρινά. Βεβαίως. Λοιπόν, κοιτάξτε. Δεν το θέλουν το ποδήλατο οι Έλληνες. Και γιατί δεν το θέλουν. Διότι το ποδήλατο θα πάρει κάποιο χώρο. και ξέρουν καλά ότι αυτό το χώρο θα τον πάρει από πουτή, από που, από που αλλού, από το αυτοκίνητο. Και είναι εντελώς εξαρτημένοι από το αυτοκίνητο ή νιώθουν ότι είναι εξαρτημένοι από το αυτοκίνητο.

Επομένως λένε όχι, ξεκάθαρα. Έχω συναντήσει πολλές περιπτώσεις που είχε γίνει μελέτη, ο δήμαρχος είχε βρει τα λεφτά, πήγε να το φτιάξει και βγήκαν έξω και φωνάζανε γιατί ότι θα καταργεί το μια ζώνη στάθμευσης. Πού θα τα βάλουμε, ήταν το ερώτημα. Και βεβαίως σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει άμεση απάντηση. Το να πεις ότι πρέπει να κατασκευαστούν γκαράζ, μπορείς να το πεις εύκολα.

Το θέμα είναι ότι αυτό σημαίνει ένα κόστος, όχι μόνο για την πολιτεία ή τον επιχειρηματία που θα το φτιάχνε, αλλά και για αυτούς που θα πληρώνουν μετά. δεν θέλουν να πληρώνουν θεωρούν ότι η στάθμιψη είναι δικαίωμά τους είναι δικαίωμα να έχω ένα αυτοκίνητο στο δρόμο δυστυχώς είμαστε εκεί και πως βγαίνουμε από αυτό το αδιέξοδο. Το αδιέξοδο αυτό βγαίνει φυσικά με το προφανές ότι πρέπει να έχουμε λιγότερα αυτοκίνητα στις πόλεις μας πρέπει η Αθήνα να λειτουργήσει με λιγότερα αυτοκίνητα δεν λέω, δεν φτάνω στο άκρο που θα μπορούσαμε να έχουμε λιγότερα αυτοκίνητα στην ιδιοκτησία μας λέω απλά να μην τα κουνάμε Μιλάτε για μια αλλαγή νοοτροπίας δηλαδή η οποία όμως παραμένει σταθερή στην τον χρόνο παρά όλα αυτά που ακούμε για την κλιματική κρίση για την βιώσιμη αστική κινητικότητα κτλ Ωστόσο θέλω να σας ρωτήσω υπάρχει μια δυναμική ομάδα πολιτών οι οποίοι μετακινούνται στην Αθήνα με το ποδήλαταο.

Αυτό δεν είναι και πολύ δημοκρατικό να μην έχουν χώρο όμως να μετακινηθούν, έτσι δεν είναι? Κοιτάξτε, αν ψάξουμε για το πού δεν υπάρχει δημοκρατία στη χώρα μας, φοβάμαι ότι θα χρειαστούμε πάρα πολλά podcasts. Αλλά ειδικά στις μετακινήσεις. Θα πρέπει να πούμε ότι εκεί που υπάρχει, που στερούνται εντελώς το δικαίωμά τους να βγουν στο δημόσιο χώρο, είναι αυτοί που το στερούνται είναι οι ανάπηροι.

Μάλιστα. Δεν βλέπουμε ανάπηρους στο δρόμο. Από την άλλη μεριά βλέπουμε να κατασκευάζονται όλο και περισσότερο αυτές οι λωρίδες οι κίτρινες στα πεζοδρόμια που απευθύνονται στους τυφλούς αλλά τυφλούς δεν βλέπουμε. Δηλαδή πραγματικά είναι μία ηρωνία ότι δήθεν σκεφτόμαστε τους τυφλούς και από την άλλη ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι δεν αρκεί να είσαι τυφλός, πρέπει να είσαι και ηλίθιος εάν είσαι τυφλός για να βγεις στον δρόμο έτσι που είναι τα πράγματα.

Μάλιστα, άρα έχουμε ένα αστικό περιβάλλον που λειτουργεί με όρους ζούγκλας, μας λέτε με λίγα λόγια. Απόλυτης βαρβαρότητας θα έλεγα εγώ. Μάλιστα. Ήθελα να σας ρωτήσω όμως επειδή κατά καιρούς ακούμε διάφορες εξαγγελίες ότι ο τάδε ποδηλατόδρομος θα γίνει, ο δύναπο δηλατόδρομος θα γίνει και έχω λίγο μπερδευτεί. Θα ήθελα λίγο να μας τα ξεκαθαρίσετε γιατί έχετε συμβάλει σε πάρα πολλές μελέτες, γνώριζετε πολύ καλά το θέμα.

Υπάρχουν διάφορες κλίμα και σχεδιασμού. Είναι το Μητροπολιτικό Δίκτυο που αφορά προφανώς το Λεκανοπαίδιο από το ρυθμιστικό σχέδιο του 2014. είναι το ΣΒΑΚ, το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητοκότητας του Δήμου Αθηναίων που και αυτό έχει μέσα από δηλαδοδρόμους. Ένα σχέδιο ποδηλαδοδρόμων 17,3 χιλιόμετρων που ακούστηκε αυτή τη στιγμή ότι σχεδιάζεται και θα λεωποιηθεί από το Δήμο Αθηναίων, από την Διοίκηση Δούκα.

Τι από όλα αυτά ισχύει, γιατί έτσι το έχουμε λίγο μπερδεμένο το ζήτημα. Θα έλεγα ότι η ερώτηση τίθεται όχι καλά. διότι ξέρετε σίγουρα ότι στην Ελλάδα δεν μπορείς ποτέ να κάνεις προβλέψεις. Φτάνουμε στο αμήν, φτάνουμε στη βρύση για να πιούμε νερό και βγαίνει ας πούμε για την Πανεπιστημίου ο Σαμαράς που ήταν τότε πρωθυπουργός και λέει όχι.

Είχαν γίνει διεθνείς διαγωνισμοί, είχαν δουλέψει τα Υπουργεία επί μακρόν για να προετοιμάσουν το όλο έργο. Το όλο έργο ήταν εξαιρετικά φιλικό σε μια ανθρώπινη Αθήνα, ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικό για τις όλες μετακινήσεις της και είπαν όχι. Και βεβαίως ο Σαμαράς το είπε μεταφέροντας την άποψη πάρα πάρα πολλών Αθηναίων, οι οποίοι ξέρετε καλά ότι αυτό που θέλουν είναι να φτάσουν με το αυτοκίνητό τους μέχρι το κέντρο.

και αυτό το μετέφερε στη συνέχεια βεβαίως ο Δούκας. Θα μπορούσατε ίσως να γίνετε λίγο πιο σαφείς να μας εξηγήσετε τι προέβλεπε αυτό το έργο σε σχέση με τους ποδηλατοδρομούς. Κοιτάξτε, η Πανεπιστημίου θα γινόταν ένα βουλεβάρτο ας το ονομάσουμε. Α, εκείνο το σχέδιο μάλιστα. Εκείνο το σχέδιο το οποίο θα ήταν για το τραμ, για το ποδήλατο, για το μπεζό, για το πράσινο και λίγο για νερό.

Μάλιστα. Και αυτό θα σήμαινε ότι η Πανεπιστημίου θα έπαβε πια να είναι ένας διαμπερίς άξονας μέσα στο κέντρο της Αθήνας που κουβαλάει αυτοκίνητα μέσα στο κέντρο. Μάλιστα. Και θα μπορούσαν να δουσούν άλλες λύσεις ώστε να προσεγγίζει στο κέντρο, αλλά με τη δημόσια, το Τραμπ παραδείγματος, χάρη που θα ήταν εκεί. θα εξυπηρετούσε αυτού του τύπου της επιθυμίας μετακίνησης προς το κέντρο.

Αυτό κόπηκε. Λοιπόν, αυτό ήταν ένα μεγάλο χτύπημα για το ποδήλατο διότι ήταν η καρδιά των μετακινήσεων με ποδήλατο. Θα ήταν η καρδιά των μετακινήσεων με ποδήλατο. Και θέλω να σας πω επ' αυτού ότι τέτοιου τύπου πανεπιστημίου έχουμε πάρα πολλές στις άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Πάρα πολλές. κάθε πόλη έχει την πανεπιστημίου της και στην υπόλοιπη Ευρώπη η πανεπιστημίου τους έγινε βουλεβάρτο για το ποδήλατο, για το περπάτημα και για τη δημόσια συγκοινωνία κατά αυτόν τον τρόπο έβαλαν και πάρα πολλά τραμ πολλές ευρωπαϊκές πόλεις που δεν είχαν ή είχαν και τα αντικατέστησαν με πολύ πιο σύγχρονα έχει γίνει δηλαδή μια μεγάλη εκστρατεία αναπλάσεων στις άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, οι οποίες απέκτησαν του μηδενός ένα ισχυρό κέντρο για τον άνθρωπο, για τον επισκέπτη, για τον επιχειρηματία.

Το απέκτησαν αυτό χάρη στον Τραμ που έβαλαν να περνάει από το κέντρο τους και στα ποδήλατα. Το ποδήλατο πια είναι, ας πούμε, ο πυλώνας μαζί με τη δημόσια συγκοινωνία της στρατηγικής για μια βιώσιμη και ανθρώπινη πόλη. Και επιτρέψτε μου να πω εδώ επίσης ότι όταν λέμε βιώσιμη δεν είναι έτσι μια διακοσμητική λέξη για να τα λέμε πιο όμορφα.

Για πείτε μας. Βιώσιμη σημαίνει ότι είναι μια πόλη η οποία τηρεί τις υποχρεώσεις της στην παγκόσμια κοινότητα ως προς τη μείωση της παραγωγής διοξυπητήτου άνθρακα. εδώ είμαστε στην άξη του γκρεμού ο πλανήτης πεθαίνει ο πλανήτης πεθαίνει και εμείς εδώ παίζουμε για την πανεπιστημίου ας πούμε τα σχόλια που γινόντουσαν ήταν του στυλ τι χρώμα έχουν οι ζαρδινιέρες αυτή ήταν η κριτική ή γύρω από αυτά τα πάρα πολύ έτσι σημαντικά, σπουδαία θέματα και όχι πόσο διοξίδιο του άθρακος θα παράγεται λιγότερο στην Αθήνα εάν το κέντρο της όπως κάνουν όλες οι ευρωπαϊκές πόλεις κλείσει στο αυτοκίνητο και γίνει ένας τόπος για τον πεζό και τον ποδηλάτη Άρα η απόπειρα Μπακογιάννη τότε ήταν και αυτή σε μια σωστή κατεύθυνση λέτε Και σωστό και λάθος διότι από τη μια μεριά εγγράφηκε στη σωστή κατεύθυνση αλλά πάρα πολύ δειλά, πάρα πολύ περιορισμένα δηλαδή λίγο έκανε κάποιες μικρές κινήσεις οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν άφησαν να φανεί η μεγάλη στρατηγική, το μεγάλο έργο.

Δεν πήγε να κάνει ο Μπακογιάννης την Πανεπιστημίου έτσι όπως είχε σχεδιαστεί να γίνει και προβλεπόταν από τον βραβευτέντα στον Διεθνή Διαγωνισμό. Μάλιστα. Άρα αυτή η αλλαγή νοοτροπίας, η οποία νοοτροπία τροφοδοτεί και την πολιτική βούλησε στη συνέχεια για να μην έχουμε ποδήλατοδρόμους, για καθαρά ψηφοθερικούς λόγους φαντάζομαι.

Πώς μπορεί να αλλάξει. Κοιτάξτε, νομίζω το είχαμε ψηλοαγγίξει το θέμα. Δηλαδή είπαμε να έχουμε λιγότερα αυτοκίνητα. Τι πάει να πει αυτό. Πάει να πει ότι θα έχουμε κάτι άλλο εναλλακτικό. Και το άλλο εναλλακτικό είναι η δημόσια συγκοινωνία πρώτα απ' όλα. Ναι. Να έχουμε λοιπόν μια ισχυρή δημόσια συγκοινωνία, λέγαμε για το Τραμ πιο πριν.

Και να σας πω, αν μου επιτρέπετε να ενέξω μια παρένθεση. Υπάρχει πολύ γκρίνια ως προς το Τραμ ότι κοστίζει πάρα πολλά και τέτοια. Να πάρουμε το παράδειγμα της Μπαγιόν στην Γαλλία, όπου έβαλαν λεωφορείο, ένα όμως πολύ όμορφο λεωφορείο, ελκυστικό, ηλεκτρικό άρθρωτο σχεδιασμένο εξαιρετικά, το έβαλαν σε έναν λεωφοριόδρομο με τη διαφορά ότι αυτός ο λεωφοριόδρομος δεν ήταν για τα αυτοκίνητα ήταν για τα λεωφορεία, για αυτό το λεωφορείο και κατάφεραν να έχουν ένα τραμ, γιατί ουσιαστικά το παρουσιάζουν αυτοί εκεί ως ένα τραμ, γιατί τι άλλο είναι το τραμ είναι μια δημόσια συγκοινωνία η οποία κινείται σε αποκλειστική υποδομή.

Και τζάμπα διότι είναι ένα λεωφορείο με ρόδες, με λάστιχα. Δηλαδή κατάφεραν να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με λιγότερο από τα μισά λεφτά. Να μην λέμε ότι δεν έχουμε λεφτά εμείς εδώ. Δεν έχουμε την τόλμη, δεν έχουμε τη γενναιότητα, δεν έχουμε την ευθύνη να δώσουμε στα παιδιά μας αυτό που έχουν το δικαίωμα να έχουν. Δεν έχουμε την ευθύνη για να επιστρέψουμε και πιο πριν στη δημοκρατία να ανασκεφτούμε ότι δεν είναι μόνο οι ανάπηροι.

Είναι τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας τα έχουμε εγκλωβισμένα στο θωμάτιο σε μια πολυθρόνα μπροστά στον υπολογιστή. Αυτό έχουμε. Κύριε Βλαστέ είχα και υπόψη μου και άλλες ερωτήσεις να σας κάνω ή μάλλον άλλες ερωτήσεις αλλά τώρα έτσι πως πηγαίνει η κουβέντα θα ήθελα να σας ρωτήσω για τη μελέτη νομίζω ήταν δική σας είχατε την επιστημονική ευθύνη για το Walkable Athens όχι?

τι ήταν αυτό το πράγμα και τι απέγινε τελικά γιατί φαντάζομαι ότι συνδέεται πάρα πολύ με το ποδήλατο ή όχι? Βεβαίως συνδέεται ο πεζός και ο ποδηλάτης είναι σύμμαχοι αν ο δρόμος είναι φιλικός στον πεζό είναι ουσιαστικά και στον ποδηλάτη τι μελέτη ήταν αυτή αυτή ήταν μια μελέτη που ξεκίνησε επί Μπακογιάννη και είχε σαν αντικείμενο το να δούμε το περπάτημα στην Αθήνα πως μπορούμε να το ενθαρρύνουμε να σπρώξουμε τον κόσμο να περπατήσει περισσότερο και αν περπατήσει περισσότερο και η παρουσία η ανθρώπινη είναι πλούσια στην Αθήνα τότε αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος θα δει τα προβλήματα, θα καταλάβει τα προβλήματα και θα διεκδικήσει κάτι καλύτερο για το περπάτημα.

Είδαμε τα εμπόδια, είδαμε τις δυσκολίες και κάναμε μια σειρά από προτάσεις. Λοιπόν, περπάτημα. Το περπάτημα είναι, λέγαμε για πυλώνες, ότι το ποδήλατο είναι πυλώνας και το περπάτημα είναι πυλώνας. Μην κοιτάτε που εδώ ντρέπεσε να πείσαι ότι ήρθαμε τα πόδια. στην πραγματικότητα το περπάτημα μπορούσε να καλύπτει ένα σημαντικό μέρος των μετακινήσεων και μην ξεχνάμε ότι αν μιλάμε για δημόσια συγκοινωνία το περπάτημα είναι απολύτως συνδεδεμένο με τη δημόσια συγκοινωνία πως θα πας να μπεις στο μετρό πως θα πας να μπεις στο λεωφορείο αν με τα πόδια θα πας λοιπόν αυτό το στοιχειώδες το τόσο προφανές όπως η αναπνοή του ανθρώπου του ανθρώπου, το να περπατήσεις, ξέρετε είναι το πρώτο πράγμα που θέλει το μωρό, να αρχίσει να περπατάει.

Και το πρώτο που ο γέρος προσπαθεί, και το μοναδικό μάλλον που ο γέρος προσπαθεί να μην εγκαταλείψει. Λοιπόν αυτό το τόσο προφανές, αυτό το έχουμε εξαφανίσει από την Αθήνα. Μάλιστα, και επειδή το περπάτημα χρειάζεται χώρο για να περπατήσει κανείς, Τι έπαιγε αυτή η μελέτη η οποία φαντάζομαι ότι θα βοηθούσε και να συστηματοποιηθεί ή τέλος πάντων να μπορέσει να υλοποιηθεί συνέχεια ένα δίκτυο που δηλάττων.

Να σχεδιαστούν διαφορά. Μιλάμε για το περπάτημα. Για το περπάτημα, ναι. Λοιπόν, κατατέθηκαν πάρα πολλές προτάσεις, οι οποίες δεν ήταν τρελές, ήταν απολύτως λογικές και τελικά το μόνο που έμεινε ήταν αυτό που η ερευνητική ομάδα έδωσε στο Δήμο Αθηναίων, δηλαδή μια πλατφόρμα ηλεκτρονική στην οποία μπορεί να μπει ο οποιοσδήποτε να λύσει διάφορα ερωτηματικά του σχετικά με την πραγματικότητα της Αθήνας δηλαδή που έχει μπακάλικα που έχει φαρμακεία, που έχει ξενοδοχεία, που έχει πόσο ύψος έχουν τα σπίτια, πόσο πλάτος έχει το πεζοδρόμιο, διάφορα διάφορα που είναι σημαντικό να τα πολλές φορές τα συναντάμε σαν ερωτήματα και κανείς δεν μπορεί να μας απαντήσει λοιπόν αυτό πια μπορείς να το βρεις μόνος σου. Μάλιστα.

Όμως, όμως, αυτό είναι το ένα. Αυτό είναι η πληροφόρηση του πολίτη. Απ' την άλλη μεριά όμως τα έργα αυτά ήταν υπόθεση του Δήμου. Ο Δήμος λοιπόν αυτή την έρευνα την έχει βάλει στο σιρτάρι. Μάλιστα. Και ξέρετε κάτι, αυτό είναι πραγματικά τραγικό. Είναι τραγικό γιατί δεν είναι η μόνη έρευνα είναι πάρα πολλά που έχουν στο σιρτάρι τους οι δήμαρχοι.

Ναι, πάντως αν είχαμε έστω και το 20% υλοποίησης της μελέτης που υπάρχουν για το ποδηλατικό δίκτυο θα ήμασταν τώρα πολύ πλήρεις έτσι δεν είναι Να σας πω από αυτού ξέρετε κάτι μας λείπουν τόσα πολλά για το ποδήλατο είμαστε στο μηδέν αναφερθήκατε σε κάποιους που κάνουν ποδήλατο σε κάποιους λίγους είναι πραγματικά αμεληταία η παρουσία τους εδώ πρέπει το ποδήλατο να υποκαταστήσει ένα πολύ υψηλό ποσοστό των μετακινήσεων που γίνονται κυρίως στο κέντρο αλλά και πιο έξω.

Αυτό με τίποτα δεν συμβαίνει. Τι έχουμε από υποδομές ποδηλάτου. Τι έχουμε στην Αθήνα υποδομές ποδηλάτου. Αυτό θέλω να σας ρωτήσω τώρα. Μας πείτε τι έχουμε από υποδομές και να μου πείτε λίγο για αυτόν τον περίφημο μητροπολιτικό άξονα. Κηφισιά, Γκάζη, Φαληρικός Όρμος που λέει ότι έχει προχωρήσει στο νότιο τμήμα του η κατάσταση. Θα ξεκίναγα λέγοντάς σας ότι είμαστε τώρα στο 2026 η υπόλοιπη Ευρώπη ζει με το ποδήλατο, καταφέρνει να λύσει τα προβλήματά της με το ποδήλατο και εμείς εδώ είμαστε στο μεγάλο μηδέν, εκτός από αυτό που αναφέρατε.

Δηλαδή ένας άξονας ο οποίος έχει μελετηθεί από το πολυτεχνείο και είναι η σύνδεση του Φαλήρου από τη μια μεριά και διαμέσου μιας διαδρομής μέσα στην Αθήνα και φτάνει στην Κηφισιά. Είναι δηλαδή πολυδημοτικός, έτσι, διαδημοτικός και έχει κατασκευαστεί ο μισός. Από πού μέχρι πού? Από το μοναστηράκι, από το πολιτιστικό κέντρο της Μελίνα Μερκούρη και φτάνει μέχρι κάτω, μέχρι τη θάλασσα, μέχρι τον μελλοντικό πόλο αναψυχής και αθλητισμού κλπ, που θα είναι ο Φαληρικός Όρμος.

Αλλά έχει και έναν κλάδο εγκάρσιο, ο οποίος πηγαίνει μέχρι το Ιδρυμανιάρχου. Μάλιστα. Αυτό είναι ουσιαστικά το μόνο που έχουμε και όλο λένε ότι θα προχωρήσουμε προς βόρεια. Ναι με καθήκη φυσιά αλλά δεν βλέπουμε τίποτα. Και ξέρετε αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι ότι έχουν γίνει πάρα πολλές μελέτες και με εμβληματικές παραδείγματος χάρη μια σύνδεση του σταθμού του μετρό Κατεχάκη με την Πολυτεχνιούπολη Πανεπιστημιούπολη και μετά με τον Ευαγγελισμό αλλά δεν έχουν γίνει υπάρχουν όμως και πολλές τοπικές όμως τώρα καλό είναι λιγάκι να συζητήσουμε για μια μεγάλη ευκαιρία που δίνεται στην Αθήνα και σε κάθε ελληνική πόλη η ευκαιρία αυτή είναι μπροστά στο αδιέξοδο του να φτιάξουμε λωρίδες ποδηλάτου αφού ο κόσμος αντιδρά γιατί φοβάται μη χάσει χώρο από το αυτοκίνητό του υπάρχει κάτι άλλο και αυτό δόθηκε είναι οι ταχύτητες των αυτοκινήτων.

Τώρα, ο νέος κώδικας, ο οποίος ισχύει στο συγκεκριμένο άρθρο από 1η Ιανουαρίου του 1926, λέει... Τα 30 χιλιόμετρα λέτε. Κρίντε μας λίγο γι' αυτό. Πώς βοηθάει το ποδήλαιο αυτό. Κοιτάξτε, κατεβάζει το όριο ταχύτητας από τα 50 στα 30. Ξέρετε, το όριο ταχύτητας του 50 δεν είχε γίνει μετά από μελέτες. Ήταν ένα όριο το οποίο έχουν στεσνιστεί πάρα πολλές χώρες στον κόσμο και ήταν αυτό. Μπήκε δια μίας.

Αποφασίστηκε και εφαρμόστηκε. Ούτε καν χρειαζόταν να βάλεις και ταμπέλα που να το λέει. Το ξέραν όλοι. Τώρα το 50 είναι 30. Με τον ίδιο τρόπο. Μα με την ίδια διαδικασία. Δεν χρειάζεται καμία μελέτη. Κάθε δρόμος, ο οποίος είναι μονόδρομος και έχει μία λωρίδα κυκλοφορίας και είναι να σας πω το 70% των δρόμων της Αθήνας. Ναι. Πάρα πολύ.

Αυτό ήταν μια γενναία ρυθμισή. Πολύ γενναία έγινε μετά από πάρα πολλές πιέσεις όμως ο Μητσοτάκης το αποδέχτηκε. Και το έκανε. Αλλά σταμάτησε εκεί. Γιατί σταμάτησε, δεν τηρείται. Δεν τηρείται για τους ίδιους λόγους διότι φοβούνται οι διοικούντες ότι αν πάει να εφαρμοστεί αυτός ο νόμος που υπάρχει θα υπάρξει μεγάλη αντίδραση.

Συγγνώμη, αν εγώ τρέχω με πάνω από 50 χιλιόμετρα Σε έναν δρόμο που πρέπει να πηγαίνω με 30 χιλιόμετρα στην Αθήνα Δεν θα με σταματήσει η τροχέα να μου βάλει πρόστιμο Ποια τροχέα Έχετε δει πολλές φορές την τροχέα στους δρόμους να σταματάει Και να βάζει πρόστιμα για υψηλές ταχύτητες Και ιδίως μάλιστα για αυτές Όχι για αυτές Αλλά γενικά το τελευταίο δίμηνο υπάρχει έτσι μια παρουσία της τροχέας Για το αλκοόλ Για το αλκοόλ, κατά κυρίω λόγο Πολύ πολύ σημαντικό, μπράβο τους Αλλά δεν είναι μόνο αυτό Λοιπόν, κοιτάξτε τι γίνεται Αφήν στιγμής, σε ένα δρόμο Έχουμε καταφέρει Προφανώς, με την αστυνόμευση Να κατεβάσουμε το όριο ταχύτητας Από τα 50 στα 30 Πάει να πει ότι αυτός Που έχει διάθεση Να βγει στο δρόμο με ποδήλατο Μπορεί να το κάνει χωρίς κίνδυνο πια Χωρίς κίνδυνο Δηλαδή, με άλλα λόγια, το κατάστρωμα του δρόμου, εκεί που κινείται το αυτοκίνητο, μπορεί κάλλιστα να έχει ποδήλατα και μπροστά και από πίσω.

Και ξέρετε κάτι, υπάρχει και ένα άρθρο στις οδηγίες για το ποδήλατο που έχει βγάλει το Υπουργείο Μεταφορών εδώ και δέκα χρόνια. Για πείτε μας. Οι οποίες λένε ότι υπάρχει και η κατηγορία που είναι νόμιμη, βεβαίως εφαρμόζεται μετά από κάποια μελέτη, ότι ένας δρόμος μπορεί να είναι δρόμος ποδηλάτου. Αυτός είναι ο όρος. Δρόμος ποδηλάτου.

Α, μάλιστα. Και σε αυτή την περίπτωση, βεβαίως προϋπόθεση να έχει όριο τα χήτα στριάντα. Το έχουμε τώρα. Λοιπόν, και τότε το ποδήλατο που έχει από πίσω του ένα αυτοκίνητο δεν είναι υποχρεωμένο να κάνει στην άκρη για να το προσπεράσει το αυτοκίνητο. Καταλαβαίνετε το μεγάλο πίδημα σε μια πραγματική επανάσταση. Σε μια επανάσταση όπου το ποδήλατο αναγνωρίζεται ως ένα όχημα το οποίο έχει τέτοια σημασία.

Τέτοια σημασία του να βγει στον δρόμο, να υπάρχει στον δρόμο της πόλης. Διότι τι σημαίνει ποδήλατο. Προφανώς δεν είναι ένα μέσο μεταφοράς. Το ποδήλατο είναι μια μεγάλη ανάσα. Είναι ένα χαμόγελο μέσα στην πόλη. Είναι μια χαρά. είναι παιχνίδι μην τρεπόμαστε να τα απομετάχουμε τρεπόμαστε πια να μιλήσουμε για μερικές αλήθειες θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι στην πόλη μας και αυτό δεν το λέμε ποιος σου προσφέρει αυτή την ευτυχία το να είσαι στην πολυθρόνα του αυτοκινήτου σου με κλεισμένα τα τζάμια για να μην επικοινωνείς με κανέναν, να μην μπορείς να σταματήσεις πουθενά να μην μπορείς να χαιρετήσεις έναν που είδες στο πεζοδρόμιο που είναι γνωστό σου το να μην έχεις σχέση με την πόλη δεν έχεις σχέση με την πόλη και όταν σταματήσεις πας και το βάζεις το μισό πάνω στο πεζοδρόμιο και η σχέση σου με την πόλη είναι μια καταστροφή της πόλης λοιπόν, το ποδήλατο αντίθετα σε όλα αυτά, είναι τόσο ευγενικό τόσο φιλικό τόσο ανθρώπινο που πραγματικά το θέλουμε το ποδήλατο

για αυτά για αυτή την ευγένεια και τον πολιτισμό το θέλουμε ναι, η περιγραφή σας είναι πραγματικά εξαιρετική και προς το παρόν βλέπουμε ότι το ποδήλωτο κερδίζει ένα έδαφος μέσα στο δρόμο λόγω του ορίου ταχύτητας των 30 χιλιόμετρων. Από εκεί και πέρα ήθελα να σας ρωτήσω, κάθε Δήμος δηλαδή και η Περιφερειακή Δήμη στο Λεκανοπαίδιο, εκτός από τον Κεντρικό όλοι τους, τα σχέδια βιώσιμης αστικής κινητικότητας προφανώς σχεδιάζουν ποδήλωτο δρόμους.

Δεν θα πρέπει να συνεννοούνται αυτοί οι δίμοι μεταξύ τους για να υπάρχει ένα συνεκτικό δίκτυο δηλαδή κάπως ας πούμε δεν θα πρέπει να υπάρχει ένα πιο ληστικό σχέδιο για το λοκανοπαίδιο Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή είπα ότι στην Ελλάδα δεν το θέλουν όχι μόνο το ποδήλατο δεν θέλουν οποιαδήποτε ρύθμιση θα ήταν περιοριστική στο αυτοκίνητο δεν εφήβραν οι Έλληνες το ΣΒΑΚ της στρατηγικές βιώσιμης αστικής κινητικότητας Το ΣΒΑΚ ήρθε.

Μας το ζήτησε η Ευρώπη. Είναι ευρωπαϊκή υποχρέωση. Και το ΣΒΑΚ τι σημαίνει. Το ΣΒΑΚ σημαίνει ότι σχεδιάζω την πόλη μου έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργήσει με λιγότερα αυτοκίνητα και να λειτουργήσει διότι θα βγουν τα ποδήλατα στον τρόμο, η δημόσια συγκοινωνία θα ενισχυθεί, οι λεωφοριόδρομοι δεν θα είναι γεμάτοι αυτοκίνητα και και ο κόσμος θα περπατάει. Αυτό είναι το σβακ. Λοιπόν εδώ το θέμα δεν είναι αν υπάρχει συνεννόηση μεταξύ γειτονικών δήμων. Το θέμα είναι τελικά κάνουμε όλα αυτά τα παράλληλα έργα δηλαδή ενισχύουμε τη δημόσια συγκοινωνία. Βοηθάμε το περπάτημα. Λέω βοηθάμε το περπάτημα. Τι πάει να πει βοηθάμε το περπάτημα νομίζω μίσως δεν το ξέρουν όλοι αλλά το νόμιμο πλάτος πεζοδρομίου είναι 2,1.

2,1 μέτρα. Στην Αθήνα πόσα πεζοδρόμια, πόσο της εκατό των πεζοδρομίων από το σύνολο των πεζοδρομίων έχουν αυτό το πλάτος που μας λέτε. Τσο, 15% 15% Καταλαβαίνετε, είναι αστείο. Δηλαδή δεν έχουμε πεζοδρόμια νόμιμα. Μάλιστα. Και τι πάει να πει δεν έχουμε πεζοδρόμια νόμιμα. Δεν έχουμε πεζοδρόμια όπου μπορείς να περπατήσεις αγκαλιά με τον διπλανό σου.

ή συζητώντας με τον διπλανό σου ή να μπορέσεις να κινηθεί εκεί και ο ανάπηρος. Ναι, και πώς αλλάζει αυτό, τι κάνουμε, γίνεται κάτι. Κοιτάξτε, το ξέρετε καλά ότι βλέπουμε πολύ συχνά συνεργεία των δήμων να πηγαίνουν και να αλλάζουν τις πλάκες. Ναι. Αυτό είναι το πλέον το πιο εύκολο, πιο άτολμο βεβαίως και που δεν χρειάζεται καμία έγκριση στο κάτω κάτω αφής.

Πάω και αλλάζω τις πλάκες, τέλειωσα και σας δείχνω ότι ο δήμος κάνει έργο. Ε δεν κάνει κανένα έργο Κοροϊδευόμαστε Το έργο είναι να φαρδίνουν τα πεζοδρόμια Αυτό θέλει να πάρεις χώρο Από το καταναστρώμα έτσι Να καταργήσεις θέσεις στάθμευσης Και λοιπά και λοιπά Ξέρετε ήμουνα τις προάλλες Στην χώρα των Βάσκων Μάλιστα Πιο συγκεκριμένα και σαν Σεμπαστιαν Ενώ εμείς εδώ Θεωρούμε αυτονόητο Ότι η στάθμευση μπορεί να γίνεται σε δύο ζώνες Από τη μια και από την άλλη από την αρχή του δρόμου μέχρι το τέλος του από διασταύρωση στη διασταύρωση και μάλιστα εννοώ από την αρχή δηλαδή και στις γωνίες εκεί που είναι το πιο εγκληματικό να έχεις παρκάρει το αυτοκίνητο. Επικίνδυνο. Πολύ επικίνδυνο.

Λοιπόν, ενώ είναι έτσι εκεί στους Βάσκους το ποσοστό που καλύπτεται από το δρόμο σε στάθμευση μπορεί να είναι και 40%. Με μια γραμμή. Τίποτα περισσότερο. Μια κίτρινη γραμμή και τέλειωσε και πειθαρχούν αυτό που σε εντυπωσιάζει όπως και γενικότερα στις ευρωπαϊκές πόρες είναι ότι ο κόσμος πειθαρχεί στις διατάξεις και στους κανόνες εδώ θεωρούμε μαγκιά να μην πειθαρχήσουμε λοιπόν και όχι μόνο να θεωρούμε μαγκιά να μην πειθαρχήσουμε, θεωρούμε μαγκιά και να τα σπάσουμε, οτιδήποτε είναι κάτι το οποίο παραπέμπει σε μια άλλη Αθήνα Ναι, είπαμε Να σας πω, στο διπλανό μου παρκάκι, ένας που είχε ένα φωτοτυπάδικο και μπορούσε να τυπώσει καρτούλες μικρές, έφτιαξε μερικές και με πινέζα τις κάρφωσε σε μερικά δεντράκια.

Ναι. Που λέγανε, τι ωραία που θα ήταν η πόλη μας, εάν μαζεύαμε τα περιττώματα των σκυλιών μας. Ναι. Και μέσα σε μια βδομάδα τις είχαν πάρει και τις είχαν πετάξει. Ναι. Αυτό σας λέω, καταστρέφουν την πρόταση, την ελπίδα για μια ιδέα, για μια διαφορετική Αθήνα. Δεν τους νοιάζει να παρκάρουνε στραβά, τους νοιάζει να μην υπάρχει καν η πρόταση.

Να μην πλανάτε τίποτα στον ορίζοντα της Αθήνας, το οποίο είναι να είναι για μια άλλη Αθήνα. Κοιτάξτε, μιλάτε στο δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο για κάποιους. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν και κάποιοι άλλοι οι οποίοι είναι με την καλή πλευρά των πραγμάτων και θέλουν και χώρο για το ποδήλατο, θέλουν και χώρο για τους πεζούς, θέλουν να αλλάξει όλη η νοοτροπία.

Επειδή υπάρχει λοιπόν μια έτσι πολύ καταπιασμένη κρίσιμη μάζα πολιτόλ στην Αθήνα και αλλού στο Λεκανοπαίδιο που θέλει αλλαγές. Αν σας ρωτούσα αν η Αθήνα του 2026, η οποία δεν έχει αποκτήσει ένα πραγματικό δίκτυο ποδηλατοδρόμων, τι θα έπρεπε να γίνει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια για να δοθεί προτεραιότητα σε αυτό το δίκτυο.

Και επίσης πόσο αισιόδοξος είστε ότι αυτά τα 17 χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμου που ανακοινώθηκαν από τον Δήμο μπορούν να γίνουν πραγματικότητα σε έναν εύλογο χρόνο. Αναφερθήκαμε πριν στο 30. Το 30 δεν το ξέρει κανένας αυτή τη στιγμή. Δεν το ξέρει ο Έλληνας ότι υπάρχει αυτή η διάταξη στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Αυτό είναι υποχρέωση των Δήμων να ενημερώσουν τους πολίτες.

πρώτο αυτό, μια εκστρατεία ενημέρωσης για κάτι που είναι νόμος έτσι, λοιπόν αφήν στιγμής γίνει αυτό το επόμενο είναι να εξηγηθεί και γιατί 30 ναι ναι, ωραία, 30 αλλά γιατί, για να εξηγηθεί ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να μπορείς να βγεις να περπατήσεις να μπορείς να στείλεις το παιδί σου στο φούρνο να πάρει ψωμί να τολμήσει ο ανάπηρος να βγει λίγο έξω στο πεζοδρόμιο και βεβαίως Να κυκλοφορήσει ποδήλατο στο δρόμο.

Και όταν κυκλοφορήσει το ποδήλατο, τότε η παρουσία του στο δρόμο θα είναι ήδη ένα εργαλείο για να κινηθεί λίγο πιο σιγά το αυτοκίνητο. Λοιπόν, εκστρατεία ενημέρωσης για τον πολιτισμό. Για τον πολιτισμό. Και να στηριχτούμε στους νόμους που έχουμε. Τον έχουμε τον νόμο διάολε. Τον έχουμε. Δεν είναι δυνατόν να κρυβόμαστε. Ντρεπόμαστε για τον νόμο μας.

Το ψηφίσαμε και δεν μιλάει κανένας. Καταλαβαίνετε που βρισκόμαστε. Ναι, έχετε δίκιο. Το όριο των 30 χιλιόμετρων είναι πάρα πολύ σημαντικό και θα έπρεπε να το γνωρίζουν όλοι. Εσείς οι δημοσιογράφοι πρέπει να κάνετε ό,τι μπορείτε για αυτό το θέμα. Εμείς εδώ στη Λάιφο το έχουμε αναδείξει αρκετά. Θα ήθελα να κλείσουμε με μια αισιόδεξη πρόβλεψη.

Υπάρχει αισιοδοξία? Δηλαδή βλέπετε να αλλάζει κάτι? Κοιτάξτε, αυτό που είδα Τα 40 τόσα χρόνια 45 χρόνια καριέρας Από τη στιγμή που πήρα Το διδακτορικό μου και μπήκα Στο πολυτεχνείο και γενικά Στην πραγματικότητα της Ελλάδας Είναι ότι ό,τι κάναμε Το κάναμε Υπό το αίτημα της Ευρώπης Αυτό είναι Εξαιρετικά αισιόδοξο Είμαστε στην Ευρώπη Και η Ευρώπη είναι αλλιώς δεν είναι αυτό που εδώ βλέπουμε στην Ελλάδα.

Είναι αλλιώς. Κύριε Βλαστέ, σας ευχαριστώ πολύ για την παρουσία σας σήμερα εδώ. Κι εγώ σας ευχαριστώ, κύριε Καράτσιο. Είμαι η Ντίνα Καράτσιο και μόλις ακούσατε ακόμα ένα επεισόδιο της σειράς podcast της Life for E-Katastasis των Πραγμάτων με καλεσμένο τον συγκοινωνιολόγο και ομότιμο καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, κύριο Θάνο Βλαστό.

Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο μπορείτε να μας ακούτε στο Spotify, στα Apple Podcast, στο κανάλι της Lifeo, στο YouTube και στο LifeoGR.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00