Μπορεί το αθλητικό βιβλίο να κερδίσει τους αναγνώστες;
Ημερολόγια ΚυριακήςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Από τον Νικοπολίδη και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο μέχρι τονΜαραντόνα, ο Θανάσης Ασπρούλιας εξηγεί γιατί οι μεγάλες αθλητικές ιστορίες αξίζουν να γίνουν βιβλία.
Μπήκε στο στούντιο της LiFO κρατώντας το εμβληματικό βιβλίο του Τζόναθαν Ουίλσον «Ο άγγελοι με τα βρόμικαπρόσωπα», που ο κορυφαίος Άγγλος δημοσιογράφος έχει γράψει για την Αργεντινή και το ποδόσφαιρο. «Έχουμε τη χαρά να συνεργαζόμαστε με δύο σπουδαίουςσυγγραφείς από το εξωτερικό, τον Ουίλσον, που θα σύστηνα ακόμα κι ένα βιβλίο του που δεν έχουμε εκδώσει εμείς, το “Αντιστρέφοντας την πυραμίδα”, και τον Ρόλαντ Λάζενμπι, βιογράφο των Λεμπρόν Τζέιμς, Μάτζικ Τζόνσον και Κόμπε Μπράιαν».
Ο Θανάσης Ασπρούλιας, καταξιωμένος αθλητικός συντάκτης στον χώρο του μπάσκετ, γυρνώντας τον χρόνο στο 2012, αναπολεί τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει εκδότης αθλητικών βιβλίων , ξεκινώντας από την αυτοβιογραφία του Αντώνη Νικοπολίδη και ρισκάροντας να μπει σε έναν χώρο παρθένο για την ελληνική αγορά, όπου όπως θυμάται, «κάποια λευκώματα κυκλοφορούσαν και κάποια βιβλία με τις αθλητικές επιδόσεις, αλλά δεν υπήρχε ειδικευμένος εκδοτικός οίκος για αθλητικά βιβλία». Οιανησυχίες του για όσα μπορούν να εκφραστούν με σχεδόν λογοτεχνικό τρόπο από τους αθλητές, τον οδήγησαν να ξεκινήσει την εκδοτική του Εταιρεία – την MVPublications- που ειδικεύεται στα αθλητικά βιβλία, πορτρέτα, lifestories,αυτοβιογραφίες και όσα μπορούν να εκφραστούν με πολύ πιο διεισδυτικό και αφηγηματικό τρόπο για τον αθλητισμό. Πλέον, 14 χρόνια μετά είναι συν-εκδότης με τους Βασίλη Βαρδάκα και Βλάσση Μαρωνίτη των KEY BOOKS και μαζί με τη δημοσιογραφική του πορεία αγωνιά να υπηρετεί και την εκδοτική. «Θα μιλήσω ειλικρινά, δεν είναι ιδιαίτερα επικερδές στην Ελλάδα, αλλά motto μας είναι ότι στηνεκδοτική μου εταιρεία δε θα βγει βιβλίο χωρίς σούπερ χαρτί και χωρίς σούπερ εξώφυλλο». Και όταν καλείται να απαντήσει στο ερώτημα του ανταγωνισμού με τηνεποχή του ίντερνετ και της λαίλαπας του AI, η απάντηση είναι αφοπλιστική. «Το περιεχόμενο είναι ο βασιλιάς. Αν το περιεχόμενο είναι καλό, το βιβλίο θα πουλήσει».
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Δημιουργώ ουσιαστικά εκδόσεις που δεν είχαν μεγάλη παράδοση στη χώρα μας, τις δυσκολίες, τις αγωνίες, τα πρόσωπα που μπορεί να προβάλλει κανείς μέσα από ένα τέτοιο βιβλίο, τα ποτρέτα, τις εκδόσεις που έχουν βάσει τους στο εξωτερικό και όχι στην Ελλάδα και το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το χώρο γενικότερα και αν μπορεί να είναι ένα μήνυμα ότι το αθλητικό βιβλίο μπορεί να έρθει να μείνει και να γίνει μια νέα κουλτούρα για τον Έλληνα σε σχέση με αυτή που υπάρχει στο εξωτερικό.
Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο, ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcasts και στο κανάλι της Lifeo στο YouTube. Είναι τα podcast της Lifeo. 20 χρόνια τώρα στη Lifeo, μοιραζόμαστε ιστορίες που αξίζει να ακουστούν. Το podcast που ακολουθεί, είναι μια χορηγία της προτέργεια. Προτέρια, η ενέργεια που σου ταιριάζει.
Υμερολόγια Κυριακής θα μπορούσε να είναι τίτλος βιβλίου, τώρα το σκέφτομαι. Οπότε μπαίνω κατευθείαν στο θέμα για το σημερινό μου καλεσμένο, γιατί κάνει αυτό που θα μπορούσε να έχει κάνει κι άλλος δημοσιογράφος από το χώρο μας. Βγάζεις βιβλία. Γεια σου, Ανάση. Γεια σου, Γιώργο. Σχεδίασε ο ίδιος λοιπόν να αρχίσει να βγάζει εκδοτικά εχειρήματα με αθλητικό περιεχόμενο Κάτι το οποίο Θανάση έχω συζητήσει ξανά και εδώ στο Ποτήρας Ότι κυρίως το βλέπουμε στην Αγγλία, στις Νομές Πολιτείες Δηλαδή η Ελλάδα δεν είχε παλιότερα ειδικά παράδοση τέτοια, σωστά?
Σωστά, αρχικά να σου πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ που με έχεις εδώ μαζί σου Είμαι πολύ μεγάλη χαρά και αισθάνομαι και ξέρεις μια αίσθηση τιμής και το εννοώ, ξέρεις πολύ καλά ότι μου αρέσει να μιλάω χωρίς να λέω πράγματα τα οποία τα εννοώ πέρα για πέρα Ακριβώς αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο γεννήθηκε η MV Publications ότι το βλέπαμε στην Αγγλία, το βλέπαμε στη Γερμανία, το βλέπαμε στην Ισπανία εγώ έχω μεγαλώσει δεν ξέρω αν θυμάσαι με τη Λιμπρέρια Ντελοσπορτ, τότε που στα πρώτα χρόνια του ίντερνετ κάποιος ο οποίος ήθελε να αγορήσει αθλητικό βιβλίο το πρώτο κλικ που έκανε ήταν στη Λιμπρέρια Τέλος Σπορτ, η πιο πλήρης αθλητική βιβλιοθήκη, βιβλιοπολείο αλλά οι άνθρωποι είχαν τα πάντα και επειδή, δεν ξέρω αν απαντώ σε κάποια από τα επόμενα ερωτηματά σου θα τα αντιμετωπίσεις σιγά σιγά αλλά επειδή και ως δημοσιογράφος, γιατί η δουλειά μου δημοσιογράφος είναι και όχι εκδότης ανέκαθεν με ενδιέφερε από τότε που δουλεύα Ση Sportline, Sport.gr Ήταν η πρώτη ουσιαστικά
Ιντερνετική Προσπάθεια που έγινε στην Ελλάδα για αθλητικό Ακριβώς Τον Κώστατο Γεωργιάδη, τον Αέμνηστο Τον Αέμνηστο, τον λατρεμένο μου Τον δεύτερο πατέρα μου Και τότε συνέλαβες Και τη δημιουργία ενός εκδοτικού οικού Λίγο αργότερα Γιατί στην εποχή του ίντερνετ Έχεις δυνατότητα Ακόμα και εκείνα τα χρόνια Πολύ πιο φτωχικά στη σχέση με τώρα Να βρίσκεις πληροφορία για τους αθλητές Με κάποιο τρόπο Και μου άρεσε πάρα πάρα πολύ να γράφω προφίλ αθλητών Αλλά όχι τα προφίλ τα οποία βλέπαμε τότε στις εφημερίδες Που λόγω έλλειψη χώρου ήταν 300, 200, 400 λέξεις Στο ίντερνετ υπάρχουν δύο πράγματα τα οποία είναι απεριόριστα Ο χώρος και ο χρόνος Τότε συνόμιση διευκόντου ήταν πολύ πρώιμη η εποχή για κάτι τέτοιο Θα ψάχνα κάποιος σε κλασικές πηγές εφημερίδες.
Ακριβώς. Εγώ έψαχνα στο ίντερνετ. Και μου άρεσε να γράφω τα προφίλ των αθλητών, αλλά ξέρεις αυτές τις ιδιαίτερες πληροφορίες οι οποίες στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζουν και αυτό που έχει μέσα του ως κουκούτσι ο αθλητής. Το κουκούτσι του. Και λατρεύοντας να γράφω βιογραφίες αθλητών για το site τότε, σκέφτηκα ότι, ρε εσύ, δεν υπάρχει βιβλιογραφία αθλητική στην Ελλάδα βεβαίως και υπήρχε αλλά ήταν σποραδικές προσπάθειες που έκαναν οι εκδοτικοί εκεί της εποχής έκανε λευκόματα ο Γιάννης Διακογιάννης έκανε, είδανε από τις ενασχολήσεις του βεβαίως, μα υπήρχε αθλητικό βιβλίο απλά δεν υπήρχε εκδοτικός οικός ο οποίος να είναι αφοσιωμένος στο αθλητικό βιβλίο και να μην είναι προπονητικό ή να μην έχει σχέση με τεχνικές, τακτικές ή οτιδήποτε τέτοιες.
Ναι, να είναι life stories, να είναι πορτρέτα, να είναι καινούργιες ιστορίες. Και φαντάζομαι θα προσθέσεις και εσύ να παίρνει δικαιώματα από ξένα βιβλίο να τα φέρνει στην Ελλάδα. Βέβαια, δεν γίνεται αλλιώς. Το κυριότερο. Θα μας θυμίσεις τα κυριότερα πορτρέτα που έχουν βγει από το κοινωτικό σου οίκο. Κοίταξε, δεν μπορώ σε καμία των περιπτώσεων να μην αναφερθώ στο πρώτο, βιβλίο του Αντώνη. Είχαμε κάνει μια συμφωνία με έναν άλλον πολύ μεγάλο αθλητή τότε για να ξεκινήσουμε το εγχείρημα.
Καλλινά. Έλληνα. Αλλά για κάποιο λόγο ενώ είχαμε ξεκινήσει αυτή η συμφωνία έσπασε. Συμφωνία όχι με συμβόλια και τέτοια. Συζήτηση, λόγω στο εμείς. Το παιδί έκανε πίσω. Το κατάλαβα, εννοείται. Αλλά είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε την εταιρεία με αφημοί, με πράγματα Και λέω στον συνέτερα μου τότε Να σου πω κάτι Πώς φαίνεται αυτός Υπήρχε πίσω το 2004 ήδη Γιατί ο εκδιοτικός οικοσύκος από πότε ξεκίνησε Να πούμε στους φίλους μας που μας ακούνε 2012 Άρα είχαμε διανύσει 8 χρόνια Από το 2004 Και δεν υπήρχε και βιβλίο για το 2004 Ή κάποιον από τους πρωταγώνες της 2004 Και μου λέει το ξέρεις Λέω όχι Πήρα τηλέφωνο τον Αντώνη Και ακόμα και σήμερα του είμαι ευγνώμων και υπόχρεος και τον αντιμετωπίζω με απεριόριστο σεβασμό διότι μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε το ξεκίνημα μας. Ήταν αφηγηματικό, μιλάει και ο ίδιος.
Ναι, ναι, ναι. Ήταν αφηγηματικό, μιλούσε ο ίδιος. Το γράψε μία από τις κορυφαίες δημοσιογραφικές προσωπικότητες που έχουν εμφανιστεί ποτέ στον τόπο μας. Δεν είναι πλέον μαζί μας ο Χρήστος Χαραλαμπόπουλος. Respect. Respect απόλυτο. Απίστευτος. Και κάπως έτσι ξεκίνησε. Και μάλιστα ήταν στην περίοδο της κρίσης. Δηλαδή ήμασταν πολύ βαθιά μέσα στην κρίση.
Το είπες το 2014, το 2012 έτσι. Αρχίσαμε ελικό τότε να κάνουμε κάποιες αρχικές συζητήσεις με καταστήματα, με μεσάζοντες, με άνθρωπους οι οποίοι ανήκουν στην εμπορική αλυσίδα του βιβλίου. Νομίζω τώρα μεταφέρεις ακριβώς στις αγωνίες κάθε ανθρώπου που πάει να γίνει εκδότης. Είναι σαν να το ακούω να εκφράζει κάποιος αυτό που έχει απασχολήσει κι άλλους.
Να βγω στην αγορά, να γάλω βιβλία. Και εμείς το ζήσαμε. Πάμε λοιπόν σε έναν πολύ συγκεκριμένο που τότε ήταν ένα από τους μεγαλύτερους, αν όχι ο μεγαλύτερος μεσάζοντας χέρις ο άνθρωπος, ο οποίος παίρνει τα βιβλία από τον εκδοτικό οίκο και τα μοιράζει γιατί εμείς δεν είχαμε διανομή δεν είχαμε σύστημα να κάνουμε διανομές ούτε καν ξέραμε τι και πάμε λοιπόν συζητάμε με τον πολύ καλό φίλο από τότε Δημήτρη Καρανίκα ένας σπουδαίος άνθρωπος του ίντερ αστέρ του βιβλίου και μας λέει τότε ο Δημήτρης ο Περνούντερα Ρεβού παιδιά είστε σίγουροι για αυτό που πάτε να κάνετε κλασική έρωση είμαστε μέσα στην κρίση τα πάντα πέφτουν κι εσείς το 12 θέλετε να ανοίξετε εκδοτικό οίκο με αθλητικό βιβλίο ποιος θα διαβάσει του λέμε να σου πούμε έχουμε αυτό λέει οκ τι τειράς θα κάνετε πρώτο δεν με 3.000 ρε είστε με τα καλά σας καλά δουλεύει περίμενε το βιβλίο λοιπόν τότε για κάποιο λόγο καθυστέρησε να βγει και μας έπαιρνε τηλέφωνο Ουκρανικάς. Μας έβριζε σκαιότατα. Πού είναι το βιβλίο ρε. Γιατί θεώρησε
ότι θα το ζητάνε. Όχι. Το ζητάγαν ήδη. Θα ζητάγαν ήδη. Άρα είχε πέσει έξω εκείνος. Γιατί δεν μας το είχετε φέρει. Πού είναι το βιβλίο. Είστε με τα καλά σας. Μας καταστρέφετε. Είχε γίνει κάποια προβολή. Ναι ναι ναι. Είχε γίνει. Έχει ανακοίνωση. Γιατί πουλάγιον ο Νικοπολίδης πιστεύεις ή ξαφνικά υπανέχονται. Όλα μαζί. Και ένα μικρό μυστικό που εμείς τότε φυσικά δεν το είχαμε υπόψη μας.
Ο Νικοπολίτης πουλά και στις γυναίκες. Και οι γυναίκες είναι το 80% των επισκεπτών ενός βιβλίου. Οκ. Σημειώνουμε αυτά τα στοιχεία για μάθημα για μελλοντικές κινήσεις. Θα σου κάνω ένα άλμα νοητό στο τώρα. Θέλω να πω ότι ο Θανάσης καθώς τελείωσε του Μουντιάλ, μπήκε εδώ στο στούντιό μας, κρατώντας το εκπληκτικό βιβλίο του Τζόναθαν Βίλσον, που είναι δική του έκδοση στην Ελλάδα, οι άγγελοι με ταυρώμικα πρόσωπα μιλώντας για την ποδοσφαιρική ιστορία της Αγγετινής.
Βάλε με στο κλίμα αυτό, Θανάση, γιατί αυτός ο τίτλος θα μπορούσε πραγματικά να αποδώσει την Εθνική Αγγετινής αυτού του Μουντιάλ. Όχι αυτού του Μουντιάλ. Και όχι μόνο, αλλά αυτού Την ιστορία Γιατί ο Μέση αν μου επιτρέπεις Ξεπερνώντας του κατάρ την όλη καθιερωσή Τώρα έγινε και αυτός μέλος της κληράδας Στην Αργεντινή Συνήθεια Δεν έχεις άδικο Αλλά θεωρώ ότι Η Άγγελη με τα βρώμικα πρόσωπα Ως τίτλος δεν περιγράφει μόνο Τον Αργεντινό ποδοσφαιριστή Περιγράφει τον Αργεντινό αθλητή Γενικότερα γενικότερα. Δύο λόγια για τον Τζόναθαν Βίλσον. Για το βιβλίο, για το συγγραφέα μπορώ να μιλάω με τις ώρες ο Τζόναθαν Βίλσον είναι ένας Βρετανός συγγραφέας είναι ένας απίστευτος ιστοριοδεύης του αθλητισμού και του ποδοσφαίρου βασικά δημοσιογράφος αλλά και συγγραφέας έχει γράψει διάφορα βιβλία το πιο γνωστό από τα βιβλία που έχει γράψει είναι ένα βιβλίο δεν είναι της MV Publications δεν είναι δικό μας, αλλά θεωρώ ότι ουδής άνθρωπος που ασχολείται με το ποδόσφαιρο δικαιούται
να μην το έχει στη βιβλιοθήκη του, έστω να υπάρχει και αναφέρω μέσα στο αντιστρέφοντας την πυραμίδα, το inverting the pyramid ο Τζόναθεν Γουίσεων είναι ένας εκπληκτικός συγγραφέας ο οποίος πιάνει τον αθλητισμό έχοντας βάλει το ποδόσφαιρο στο κέντρο, αλλά στην πραγματικότητα περιγράφοντας όλα όσα συνέβαιναν ομόκεντρα Και αυτοί οι ομόκεντροι κύκλοι δεν αφορούσαν ή δεν αφορούν μόνο στον αθλητισμό, αφορούν σε όλες τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που διαμορφώνονταν την εποχή που περιγράφει ένα γεγονός.
Οι άγγελοι με τα βρώμικα πρόσωπα είναι η ιστορία, η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής. Διαβάζοντάς το όμως, και επειδή ο Γουίλσον είναι ένας αδιανόητος ερευνητής, διαβάζεις απίστευτα πράγματα. όχι για τον Παθόσφαιρο, για την Αργεντινή ως χώρα για τους πρωταγωνιστές για τους παράγοντες, για τους προπονητές για τους παίκτες είναι σαν να διαβάζεις ένα παραμύθι είναι ιστορία, είναι ιστορικό βιβλίο δηλαδή, δεν σου κρύβω ότι στα καταστήματα με τα οποία συνεργαζόμαστε αυτό που προσπαθώ να τους όχι να τους πείσω αλλά καμιά φορά, ξέρεις, μεταξύ ο Βαρκιαστίου συζητάμε, ρε παιδιά μήπως να το βάλουμε στο section ιστορία αυτό το βιβλίο. Και το άλλο του Τζόναθλου Λούισον που είναι το Μουντιάλ η δύναμη και η δόξα. Και αυτό έχει πάρει τόσο καλές κριτικές. Αναφέρθηκε πάρα πολύ με το που ξεκίνηκε το Μουντιάλ σε άρθρα πραγματικά ήταν εντυπωσιακό το ότι τουλάχιστον στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη ο καλός κριτικός βιβλίου που θα επιλέξει και τέτοια βιβλία και θα τα προβάλλει. Ξέρεις
υπάρχει ένα ταμπού στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας υπάρχει ένα ταμπού. Οτιδήποτε είναι για τον αθλητισμό έχουν το ενδιαφέρον να το διαβάσουν μόνο οι φιλάθλοι. Όχι. Δεν είναι έτσι. Δεν είναι μόνο για τους φιλάθλους. Είναι και για τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν κάποια σχέση με τον αθλητισμό αλλά τους ενδιαφέρει να διαβάσουν ιστορία.
Θα σου κάνω μια αναγωγή στο στυλ που κάνει τα ντοκιμαντέρ το Netflix και έχει φτιάξει πορτρέτα. Μπράβο. Μοιάζει λίγο με την λογική της αφήγησης ενός βιβλίου, αλλά οπτικοποιημένο. Μπράβο, μπράβο. Είναι κάτι αντίστοιχο. Αυτό δεν το βλέπουν μόνο οι φιλάθροι. Δηλαδή το Last Dance του Τζόρνταν, που έχεις νομίζει το βιβλίο του Τζόρνταν εσύ στην Ελλάδα, με τι τίτλο?
Ζωή. Η ζωή. Το Last Dance του Τζόρνταν δεν αφορούσε μόνο ο φιλάθρος. Ήταν συγκλονιστική αφήγηση για τη ζωή του και εκτός με τον πατέρα του. Αυτά τα πράγματα πρέπει να γίνουν και λίγο κτήμα απέναντι σε ανθρώπους που δεν είχαν ιδέα από το χαρακτήρα των σπορ. Δηλαδή, είδαμε το πώς αντιμετώπισαν τον μπάσκετ με την ιστορία του Γιάννη, τον Τοκουμπό.
Ξαφνικά είδαν μια τεράστια κοινωνική πλευρά που δεν ήξεραν. Και νομίζω ότι με την Αργυντινή, το ξαναφέρνω στο τραπέζι το θέμα της Αργυντινής, έχουν ρουφήξει μέχρι το μεδούλι το τι συμβαίνει στη χώρα για να φτάνουν οι παίκτες να έχουν αυτό το χαρακτήρα και το μέταλλο για να βγάζουν αυτά, όπως το έκανε βέβαια από παλιά ο Μαραντώνα και βάλε στην κουβέντα την όλη κοινωνικο-πολιτική συζήτηση.
Εκεί στέκεται ο Βίλσον. Ναι, στέκεται πάρα πολύ εκεί. Γενικά ο Βίλσον είναι ένας άνθρωπος ο οποίος του αρέσει να μιξάρει πολιτική, φτώχεια, κοινωνική συνθήκη, οικονομία, ποδόσφαιρο, Περιφάνεια, τιμή Σκάνδαλο, ίντριγκα Τα πιάνει όλα Για να φτάσει τελικά στο τελικό αποτέλεσμα Το πιο και να είναι αυτό Οι άγγελοι λοιπόν με τα βρώμικα πρόσωπα είναι ακριβώς αυτό Οι αργεντινοί Εσύ είσαι ποδοσφαιρικός Εγώ δεν είμαι ποδοσφαιρικός Αλλά δεν ξέρω να θα συμφωνήσεις μαζί μου Είναι η μοναδική εθνική ομάδα Στο ολόκληρο το πλανήτη Που κουβαλάει labels Ταμπέλες οι οποίες στην πραγματικότητα καθορίζουν ολόκληρο το κοινωνικό γίγνεσθε της χώρας δηλαδή λέμε οι γκαούτσος τι είναι οι γκαούτσος ο Μαραντώνα ονομάστηκε Πίπε Ντόρο τι είναι το Πίπε Ντόρο δεν είναι απλά ένα παιδί έτσι όπως το έχουμε στο μυαλό μας πίπε ένα παιδί όχι, Πίπε Ντόρο είναι ο αγυρτάκος από το χρυσάφι από χρυσάφι, οι γκαούτσος, είναι οι άνθρωποι που ζουν την κρεολή ζωή.
Κρεολή ζωή ή το βιβέζα χρεολή, όπως το λένε, είναι η ζωή της ανεξαρτησίας, είναι η ζωή της αγροτιάς, είναι οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν μάθει να ζουν ελεύθεροι και να επιβιώνουν με το δικό τους τρόπο χρησιμοποιώντας το βιβέζα χρεολή, που είναι, ξέρεις, η παγαποντιά, η παγασιά, Είναι αυτό. Και μέσα στο βιβλίο περιγράφεται όλο αυτό. Βέβαια, περιγράφεται και η δικτατορία του 78, περιγράφεται ο Μαραντώνα όπως είναι και όχι όπως θέλουμε να τον έχουμε στο...
Ένα σκληρό προφίλ, δηλαδή. Ακριβώς. Θέλουμε να τον έχουμε στο μυαλό μας. Κάποιοι από εμάς, όλος πάντως. Είναι ένα παραμύθι. Κοίτα, πρόσφατα μιλάγαμε με τον Ρότσα, τον Χωάν Ρότσα, και μου έλεγε ότι αν δεν δεις τη συνοικία που μεγάλωσε το Μαραντώνα, το Φιωρίτο εκεί, στα όρια του υποκόσμου, με ένα γκέτο μου, λέει, πάρα πολύ σκληρό.
Τότε δεν μπορείς να καταλάβεις. Αυτά δίνουν τις απαντήσεις. Άσχετα με τη μεγάλη του δυστυχώς εμπλοκή με τα ναρκωτικά, που ήταν ένα δεύτερο κεφάλαιο και που έχει αποτυπωθεί και από τον ίδιο πολύ ανάμεστο λυρικό και στο θλιμμένο, στην ταινία του Κωνστούριτσα, που έγινε για τον Μαραντώνα. Θα σου πω κάτι που είμαι βέβαιος ότι δεν το έχεις παρατηρήσει Παρακαλώ Εγώ δεν τον γούσταρα τον Μαραντώνα Διότι θεωρώ Ότι ήταν αντιπρότυπο Ως παίκτης Τώρα μιλάμε μυθορυματικά όμως Όσο παίκτης δεν υπάρχει καμία αμφιβολία Ότι είναι ο κορυφαίος Από αυτούς που ζήσαμε εμείς τουλάχιστον Εγώ τον παίκτη δεν τον έζησα Αλλά δεν ξέρω αν διαβάζεις Τι δήλωσε η γυναίκα του χθες Όχι είναι καλύτερος από αυτόν.
Και το είπε η Κλαούντια το διάβασα σήμερα να φανταστείς. Σε αυτή την ταινία λοιπόν που ανέφερα του Κουστούριτσα υπάρχει ένα τραγούδι το οποίο όταν έφυγε του Μανουτσάου αυτό όταν πάγει το σναντά ή αυτό που λέει ο ίδιος μέσα στο κλαμπ. Όταν έφυγε λοιπόν ο Μαραντώνα εγώ έβαζα αυτό το τραγούδι και έκλαιγα μέσα στο αυτοκίνητο μόνος μου.
Έστω και αν δεν τον γούσταρα γιατί είναι το τέλος μιας εποχής είναι ο τρόπος που έφυγε Στην ταινία του Κουστουρίτσα λοιπόν ο Μαραντώνας ένα κλαμπ μπροστά στη γυναίκα του και στην οικογένειά του στις κόρες του τραγουδάει μόνος του το τραγούδι αυτό Το τραγούδι λοιπόν περιγράφει έναν άνθρωπο που κάποια στιγμή είναι πλάκι με την άσπρη σκόνη, την άσπρη θεά όπως τη λέει τέλος πάντων μην ψάχνω να βρω τους στίχους τώρα αλλά το τραγούδι είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο και το λέει ο ίδιος μες στην ταινία αλλά τι κάνει, τι κάνει ο Θεός ο αδιανόητος τύπος τραγουδάει το τραγούδι σε πρώτο πρόσωπο το τραγουδάει σε πρώτο πρόσωπο όλες αυτές το τραγούδι ήταν σκληρό δηλαδή περιέγραφε ίσως ήταν ιδέα του Κωνστούριτσα αυτή αλλά την υλοποίησε δεν νομίζω δηλαδή φαίνεται στην ταινία ότι δεν είναι σκηνοθεσία Έχουν πάει όλοι, τα πίνουν σε ένα μπάρ Και ξαφνικά ανεβαίνει ο μεγάλος και τραγουδά Και το τραγουδά είσαι πρώτο πρόσωπο Το τραγούδι Για την κοκά, για όλα Και λες πως το κάνεις
Λοιπόν κάνω μια στροφή Για να πω ότι αυτή η επιλογή σου Να μπει στο χώρο των εκδόσεων Καταρχάς τώρα τελευταία Έχει γίνει και μια μορφή συνεργασία Και με τα άλλα τα παιδιά τους φίλους μας Δεν είναι μια μορφή συνεργασία Είναι συνέτερη Ναι, ενώ... Είμαστε μαζί. Να μάθει το λόγο τώρα με τα σχηματικά μου λόγια εδώ, τα φιλολογικά λόγια.
Με το Βασίλη το Βαρδάκα και το Βλάσι το Μαρονίτη, με τα key books. Ακριβώς. Αυτό σημαίνει, το παίρνω ως πολύ καλό νέο, γιατί δείχνει ότι αυτό το πράγμα τράβηξε ενδιαφέρον και άλλων ανθρώπων, άρα έχει και εμπορική αξία. Να μιλήσω λίγο πρακτικά. γιατί αν δεν έχει ημπορική αξία κάτι για να επιβιώσει γιατί να το πλησιάσει κι άλλος αν και να μπει συνεταίρος. Εμένα αυτό μου είναι παρήγορο γιατί θα μπορούσε να είναι μια παρακμιακή δραστηριότητα να βγαίνουν να βγαίνουν αθλητικά βιβλία και στο τέλος να κλείσουν κιόλας. Θα σου πω ότι δεν είναι ιδιαίτερα επικέρδες. Ναι αλλά μ' αρέσει που συνεργάζονται δύο πλευρές και λένε πάμε να το συνεχίσουμε.
Γιατί ξεκινήσαμε επειδή πάνω απ' όλα με τα παιδιά είμαστε φίλοι τα παιδιά, ο τρόπος που έκτησαν τον δικό τους εκδοτικό, τα key books τους χαιρετισμούς μας κιόλας βεβαιώς και την αγάπη μας είναι και η στάντη για μένα στον ελληνικό εκδοτικό χώρο δεν είναι η μοναδική εταιρεία που αναπτύχθηκε μέσα από δεκαετήριο ή ο πρώην συντάκτης περιοδικών ακριβώς με ζήσει πράγματα βασίστησαν ένας πιτσιρικάς τότε που μπήκε στο περιοδικό τύπο Πολύ αξιόλογα παιδιά και ως δημοσιογράφοι Ναι, έχουν μια διαφορά ηλικίας γι' αυτό το λέω Είχαν λοιπόν ένα όνειρο να κάνουν ένα εκδοτικό οίκο Και δεν σου κρύβω ότι τον δικό τους εκδοτικό οίκο Μου το είχε εκμυστηριευτεί ο Βασίλης ο Βαρδάκας αυτό Τον έκαναν Και αποφάσισαν να τον κάνουν Όταν είδαν εμάς Να κάνουμε την MVP Και σου λέει ρε εσύ αυτοί το έκαναν Σε τελείως διαφορετικό περιεχόμενο νομιψυχολογία, αυτοβελτίωση κτλ.
Τα παιδιά λοιπόν αναπτύχθηκαν πάρα πάρα πολύ. Και είχαν το know-how, είχαν την τεχνοκρατική προσέγγιση, το σύστημα και όλα αυτά. Και έβαλα τα παιδιά την τεχνογνωσία τους, έβαλα κι εγώ το μεράκι μου και προσπαθούμε τώρα να ορθοποδήσουμε. Δεν είναι απλό όμως. Καθόλου απλό, είμαι σίγουρος. Θέλω να σου πω κάτι το οποίο... Είμαι σίγουρος αλλά το λέω σαν θετικό.
υπάρχει ένα μήνυμο μου στάντερ. Δεν θα βγει βιβλίο χωρίς σούπερ χαρτί, δεν θα βγει βιβλίο χωρίς σούπερ εξόφυλλο, δεν θα βγει βιβλίο το οποίο να μην είναι πάρα πολύ προσεγμένο, ιδιαίτερα από τη στιγμή που συνεργαστήκαμε με τα παιδιά της Keybooks. Αυτό το βιβλίο που βλέπεις μπροστά σου, το οποίο είναι γύρω στις 600 σελίδες, είναι σαν να αγοράζεις ένα πολύ καλό μεταχειρημένο αυτοκίνητο.
το κόστος του. Απίστευτα. Άρα, το βγάζω ένα βιβλίο δεν είναι τόσο απλή υπόθεση. Ναι. Μεταφέρει ουσιαστικά την αγωνία και με άλλο τρόπο το είπα εμπρογμένως των ανθρώπων που παραμένουν εκδότες κόντρα σε λογική που όλα τα σφάζει το AI πλέον και λοιπά. Σε επίπεδο ανταγωνισμού με το ίντερνετ πώς είστε? Την ξέρεις την απάντηση.
Βύσκολα. Content is the king. Εάν το περιεχόμενό σου είναι καλό το βιβλίο σου θα πουλήσει. Εάν το περιεχόμενό σου δεν είναι καλό ή δεν αγγίζει τις χορδές του αναγνωστικού κοινού, το βιβλίο δεν θα πουλήσει. Μπορεί να υπάρχει ίντερμινγκ, μπορεί να υπάρχει AI, μπορεί, μπορεί, μπορεί, τα πάντα. Ο Έλληνας αγοράζει βιβλίο πάντως, παραμένει αγοραστής βιβλίου.
Το βιβλίο είναι μια πάρα πολύ σημαντική αγορά στην Ελλάδα. Υπάρχουν πάρα πολλά βιβλιοπολίες, πάρα πολλά. Υπάρχουν αλυσίδες βιβλιοπολίων που, δόξα τω Θεώ, για χτυπάω ξύλο, τα πηγαίνουν πάρα πολύ καλά. Δεν είμαι βέβαιος ότι αγοράζει πάρα πολύ αθλητικό βιβλίο. Εννοείται και γι' αυτό αυτή η κουβέντα που κάνουμε αφορά μια ιδιαίτερη πρωτοβουλία.
Δεν θα είχε και νόημα να την κάνουμε αν δεν υπήρχε και αυτό το ιδιαίτερο στοιχείο. Είναι ουσιαστικά λίγο σαν ακροβασία μέσα σε μια αγορά που είναι άλλου κυρίως περιεχομένου. αλλά εγώ εκτιμώ και χειροκροτώ γιατί όταν κάποτε πήγα στο Λονδίνο και ανέβαινα από το σταθμό του μετρό και πέφτω πάνω σε βιβλιοπωλείο τεράστιο από αυτά τα κλασικά τα λονδρέζικα υπήρχε ένα τεράστιο τμήμα με αθλητικό βιβλίο με χιλιάδες μέσα και από τότε έλεγα ότι αυτό το πράγμα είναι κρίμα να μην γίνεται και στην Ελλάδα Να κάνω την ερώτηση που ίσως ασχολεί και κάποιοι που θέλουν να γράφουν βιβλίο και όχι άρθρα. Πώς διαχωρίζεις το δημοσιογράφο από τον άνθρωπο του βιβλίου γιατί ξέρεις αυτό το ρεπορτάζ το μάχημα που έχουμε και που είναι η ένταση των πραγμάτων και που είναι η καταγραφή του επίκαιρου και του πολύ προσωρινού.
Έχεις δύο εαυτούς ας πούμε που ο ένας συμπληρώνει τον άλλο ή κοντράρει τον άλλο. Αρχικά να πω το εξής. Εγώ δεν γράφω βιβλία, έτσι εκδίδω. Για να μην το παίξω και συγγραφέας θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να γράψεις κάποιος βιβλίο γι' αυτό και δεν έχω κάνει επιχείρηση Ξέρω όμως ότι η ατμόσφαιρα που πάει και συνοδεύει την ένταση του βιβλίου ουσιαστικά μπαίνει και στα πόσια του συγγραφέα δηλαδή μπαίνεις και εσύ στο μισθωριματικό, στο αφηγηματικό, στο ποιητικό και όχι στο μάχημο της στιγμής Σαφέσταται. Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να διαχωρίσουμε τον δημοσιογράφο από τον συγγραφέα Ίσα ίσα το βιβλίο σου δίνει τη δυνατότητα Να Αναπτύξεις όλη σου Τη δημοσιογραφική ικανότητα Χωρίς να υπάρχει περιορισμός χώρου Ίσα ίσα Όσο καλύτερος δημοσιογράφος είσαι Στο επίπεδο της έρευνας Της προσέγγισης, της αντίληψης Το βιβλίο σου δίνει τη δυνατότητα Όλα αυτά τα πράγματα να τα κάνεις επί πολλές φορές Διότι δεν έχεις περιορισμό χώρου Και είναι και πάρα πολλοί ξένης συγγραφής που ήταν δημοσιογράφη.
Αρκετή. Αρκετή. Μη σου πω η περισσότερη. Αρκετή. Το λέω γιατί είναι λίγο παρεξηγημένο αυτό το θέμα. Εντάξει, ένα δημοσιογράφος που γίνεται συγγραφέας μήπως ουσιαστικά απλά επεκτείνει λίγο το ρεπορτάζ του και το κάνει μεγαλύτερο και δεν είναι ο κανονικός συγγραφέας που έχει τις αρετές του δοκιμιογράφου, του λογοτεχνικού συγγραφέα.
Δεν γίνεται έτσι. συγγραφέα. Δεν γίνεται έτσι. Εμείς έχουμε την πολύ πολύ μεγάλη χαρά να συνεργαζόμαστε με δύο από τους κορυφαίους βιογράφους και ιστορικούς συγγραφείς του ποδοσφαίρου. Ο ένας είναι ο Τζόναθ Ανθανακουρίτσον και πραγματικά θα παρακαλούσα όποιος μας ακούει, δεν είμαστε σε ένα κατεξοχήν αθλητικό μέσο, αλλά θα έλεγα, δοκιμάστε απλά να διαβάσετε ένα βιβλίο του Τζόναθα να κολλήσει. Ας μην είναι από την MVP.
Ας είναι το αντιστρέφοντας την πυραμία. Ωραία. Για να καταλάβει ο κόσμος ότι ένα αθλητικό βιβλίο δεν είναι απαραίτητα η μπάλα που πηγαίνει πάνω κάτω και μπαίνουν τα γκολ. Είναι πολλά περισσότερα. Ο άλλος? Ο άλλος είναι ο Ρόλαν Λέιζιμπι ο οποίος έχει γράψει τη βιογραφία του Λεμπρόν, του Κόμπι και του Μάντζικ. και τα τρία βιβλία τα έχουμε εκδώσει εμείς ξεκινώντας το βιβλίο όμως για να αναπτύξει ο συγγραφέας ποιος είναι ο Τζόρνταν, ποιος είναι ο Λεμπρόν ο Κόμπι, ποιος είναι ο Μάντζικ πάει τρεις και τέσσερις γενιές πίσω η δίηγησή του ξεκινάει από τα μέσα του 1800 όταν ο προ-προ-πάπους του Τζόρνταν ή ο προ-προ-πάπους του Κόμπι ήτανε στη Νορτ Καρολάινα, στο Σικάγο δεν ξέρω και εγώ τι, και πάλευε με τις ανάγκες της εποχής για να επιβιώσει.
Και από αυτό το κύτταρο γεννήθηκε ο Τζόρντεν ή ο Κόμπι ή ο Μάντζικ. Δεν είναι απλή υπόθεση να γράψεις μια βιογραφία. Και επειδή ανέφερες τρία πρόσωπα που είναι πραγματικά ενδιαφέροντα από μόνα τους και το life story τους είναι εντυπωσιακό, θεωρώ ότι είναι κυρίως θετικά τα προφίλ αυτά. Ένα αρνητικό πρόσωπο θα πουλαγε, δηλαδή να πω ποιο εννοώ, τον Άρμστρονγκ με την ποδηλασία, με την περίφημη ιστορία της πολύ άσχημης συμπεριφοράς του στο χώρο της ποδηλασίας, με τον ντόπινγκ που δυσφήμισε το άθλημα ξεγέλασε τους πάντες, τους συναδέλφους τους συναγωνιστές του, τους αντιπάλους του θα πουλάγει η βιογραφία του Άρμστρονγκ δεν το ξέρω πως το αισθάνεσαι κατάλαβες νομίζω πως ναι δηλαδή ένα βιβλίο της ποδηλασίας στην Ελλάδα έστω και αν είναι ο Armstrong δύσκολα θα έκανε θα είχε πολύ έντονο εμπορικό ενδιαφέρον. Αλλά αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ένας αντίστοιχος Armstrong στο μπάσκετ, στο ποδόσφαιρο ναι, θα πουλάγε.
Θα πουλάγε γιατί και αυτό δεν σου κρύβεται να στεναχωρεί λίγο υπάρχει μία ανάγκη να κοιτάξουμε πίσω από την κλειδαρότροπα. Τα χαμηλά ένστητα των ανθρώπων. Ναι. Η ιστορία του Γιάννη που έγινε ταινία ο Γιάννης. Μπορεί να γίνει βιβλίο. Είμαι βέβαιος ότι κάποια στιγμή θα γίνει βιβλίο. Αυτό που μάλλον ούτως γνωρίζεις, αλλά...
Ό,τι σου επιτρέπεται να πεις με αλφαγιότα. Και ο κόσμος ίσως να μην το γνωρίζει. Είναι ότι εγώ συνεργάστηκα με τον Γιάννη. Ως MVP. Πριν καν συνεργαστώ με την Keybooks. Ήταν στην περίοδο της πανδημίας. Εγώ τα τελευταία 9-10 χρόνια εργάζομαι στη ΦΥΜΠΑ, στην Παγκοσμίου Ομοσπονδία Μπάσκετ και η έντρα μου είναι στην Ελλάδα.
Μετά από πολλά χρόνια σε εφημερίδες, ομάδες μπάσκετ, ως επαγγελματίας κτλ. Χρειάστηκε για πολλά χρόνια να είμαι σε ένα γραφείο, σε τέσσερις στίχους μόνος μου. Στο γραφείο όμως που νοικιάζω. Και εκεί έρχεσαι πολλές φορές αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Δεν είναι εύκολο. όταν πόσο μάλλον χρειάζεται να το κάνεις και για πάρα πολλές ώρες μέσα στην ημέρα.
Ένας τρόπος για να το καταπολεμήσεις αυτό είναι να γεννάς ιδέες. Μία ιδέα λοιπόν ήταν να γίνει ένα σχολικό, ένα τετράδιο για τα παιδιά, με κουβέντες που έχει πει κατά καιρούς ο Γιάννης και τα αδέλφια του, και τα οποία για τα παιδιά θα ήταν inspirational, δηλαδή θα προσέφεραν έμπνευση. και πράγματι λοιπόν το 22 22 ήτανε, δεν είμαι πολύ καλός σε αυτό, βγήκε μια σειρά τετραδίων από την MVP σε κάθε σελίδα να έχει μια τέκα του Γιάννη, μια τέκα του Θανάση έχοντας εγώ την άποψη ότι ένα παιδί αν γράφει και βλέπει βλήτα τον Γιάννη γιατί είχε και φωτογραφία σε κάθε σελίδα υπήρχε και η φωτογραφία είτε του Γιάννη, είτε του Θανάση, είτε του πατέρα τους, είτε του Κώστα.
Και βλέπει λοιπόν την ώρα που γράφει κάτι το οποίο λέει ο Γιάννης και το οποίο έχει μια διάθεση να προσφέρει έμπνευση και βγήκε. Και βγήκε. Σε χαρακτηρί, γιατί αυτό σημαίνει ότι οι αναφορές σου ήταν τελικά έμπνευση για να κάνεις κάτι παρακάτω και όχι για να κλειστείς παραπάνω στους τέσσερις στίχους που έλεγες. Όχι, η σύλληψη ιδεών αυτές τις περιόδους είναι το πιο σημαντικό ανάγωμα που μπορεί να χτίσει κάποιος γνωστά.
Λοιπόν, έτσι θα τελειώσουμε με αυτή την ευχή να γεννάς και άλλες ιδέες, να φέρετε και άλλα βιβλία από το εξωτερικό, να βγάλετε και ελληνικά βιβλία. Βασικά, να σου το πω απλά, να μην σταματήσετε να εκδίδετε βιβλία για το αθλισμό. Αυτή είναι η δική μου προτροπή. Εγώ θα τα διαβάζω, δηλαδή. Εμένα η δική μου προτροπή είναι να μας επιτρέπετε ακόμα και σε δημιουργήματα τα οποία έχουν πάρα πολύ έντονο πνευματικό χαρακτήρα.
Εγώ βρίσκω παρήγορο ότι πάντα υπάρχουν αυτό το καιρό αφιερώματα τι βιβλία θα πάρει τη μαζί σας για το καλοκαίρι. Αλήθεια. Είναι μια εμπορική φράση, η οποία όμως δείχνει ότι οκ, θα πάρω σακίδι, θα πάρω τα ρούχα μου, θα πάρω το κινητό μου και το φορτιστή, αλλά θα πάρω και βιβλίο. Καλό καλοκαίρι με την ευκαιρία. Σε όλους.
Και καλή δουλειά να συνεχίσετε μαζί με τους συνεργάτες σου και να διαβάσω κι άλλα δικά σας. Ευχαριστούμε πάρα πάρα πολύ. Ευχαριστώ, Ανάση. Να είστε καλά και εγώ. Είμαι ο Γιώργος Λικουρόπουλος. Ακούσατε ένα ακόμη επεισόδιο της σειράς podcast «Μερολόγια Κυριακής». Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο, ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcasts και στο κανάλι της Lifeo στο YouTube.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
