Skip to content
PodBase
Η εξαγορά του 1.5 δισεκατομμυρίου δολαρίων που σώζει 12 ανθρώπινες ζωές τη μέρα - Κωνσταντίνος Κούσιος

Η εξαγορά του 1.5 δισεκατομμυρίου δολαρίων που σώζει 12 ανθρώπινες ζωές τη μέρα - Κωνσταντίνος Κούσιος

Innovative Greeks Talks
Μάρτιος 30, 2026 01:18:16 Επεισόδιο 35
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η εξαγορά του 1.5 δισεκατομμυρίου δολαρίων που σώζει 12 ανθρώπινες ζωές τη μέρα – Κωνσταντίνος Κούσιος

Ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Κούσιος είναι Αντιπρύτανης για την Καινοτομία και κατέχει την έδρα της Βιοϊατρικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Είναι ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος των εταιρειών ιατρικής τεχνολογίας OrthoSon Ltd και OxSonics Ltd. Είναι επίσης τακτικό μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Μηχανικής και της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και Αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Με τον Μάρκο Βερέμη συζητούν για το θαύμα της βιοϊατρικής, πώς μια απλή ιδέα μπορεί να εξελιχθεί σε τεχνολογία που σώζει ζωές και για όσα επιφυλάσσει το μέλλον της ιατρικής.

Από το Κέιμπριτζ στην Οξφόρδη, με πάθος για τη βιοϊατρική, συνίδρυσε το 2008 μαζί με τον καθηγητή μεταμοσχεύσεων Peter Friend την εταιρεία ιατρικής τεχνολογίας OrganOx. Κατά την κοινή τους πορεία, άλλαξαν δραστικά το τοπίο στις μεταμοσχεύσεις οργάνων, υπερδιπλασιάζοντας το χρόνο συντήρησής τους υπό φυσιολογικές συνθήκες λειτουργίας, επαυξάνοντας τον αριθμό μεταμοσχεύσεων ήπατος κατά 35%, και σώζοντας σήμερα έως και 12 ανθρώπινες ζωές την ημέρα σε 4 ηπείρους. Ως απόρροια της κλινικής και εμπορικής της επιτυχίας, η OrganOx έγινε το 2025 το μεγαλύτερο ‘exit’ στη χιλιετή ιστορία του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με τιμή αγοράς άνω του ενάμιση δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Μιλά για τα πανεπιστήμια ως φυτώρια επιχειρηματικότητας και για το πώς η Ευρώπη μπορεί να αξιοποιήσει την τεχνολογική της υπεροχή σε συγκεκριμένους τομείς. Περιμένει από την ανοσολογική μηχανική τα μεγαλύτερα ιατρικά άλματα και συστήνει στους νέους επιχειρηματίες «υπομονή», με την πεποίθηση ότι η καινοτομία που καθοριστικά αλλάζει ζωές χρειάζεται βαθιά τεχνογνωσία, υπεύθυνη επικύρωση και χρόνο για να επιφέρει το ουσιαστικό της και αισιόδοξο αποτέλεσμα.

Ευχαριστούμε τη Eurobank και τη Grant Thornton που μέσα από τον κορυφαίο θεσμό Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Growth Awards https://www.growthawards.gr/ υποστήριξαν την παραγωγή της σειράς συζητήσεων Innovative Greeks Talks.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Είμαι ειδέρη χαρά να έχω προσκεκλημένο τον καθηγητή της Οξφόρδης, Κωνσταντίνο Κούσιο. Δεν ξέρω πώς θα προλάβω να πω όλα αυτά τα πράγματα που έχει κάνει, αλλά μπορώ να πω ότι είναι σίγουρα τους πιο αξιόλογους Έλληνες που έχουμε αυτή τη στιγμή διεθνώς, από κάθε άποψη. Συνοπτικά, θα το επιχειρήσω να σας πω δύο λόγια για αυτό.

Ο Κωνσταντίνος, πρώτα απ' όλα εγώ το ξέρω αρκετά χρόνια γιατί είχα την τύχη να επενδύσω σε μια εταιρεία του αλλά έχει μια από αυτές τις πορείες που μας κάνουν περήφανοι σίγουρα και ως Έλληνας αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι περήφανοι και οι γονείς του και η οικογένειά του για αυτό Ο Κωνσταντίνος σπούδασε στο Κέμπριτζ μηχανικός όπου έκανε και το BA του και το Μάστερς και το PhD του και μετά έκανε κάτι ασυνήθιστο θα έλεγα για την εποχή εποχή, ως μηχανικός, ήταν ο πιο νέος που εξελέγει ποτέ στην πρώτη έδρα βιοιατρικής της Οξφόρδης, το 2010, σε ηλικία 32, που έγινε και φωντ προφέσορ.

Μετά από αυτό, ουσιαστικά έτρεξε και το Ινστιτούτο Βιοιατρικής της Οξφόρδης για 10 χρόνια, αλλά σαν να μην του φτάναν αυτά, έχει διδρύσει και εταιρείες μέσα στην Οξφόρδη, η πιο αξιοσημεία ότι μέχρι στιγμής, γιατί η επόμενη ελπίζουμε ότι είναι ακόμα μεγαλύτερη, είναι η Organox, η οποία πουλήθηκε για 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια πριν μερικούς μήνες, τον Οκτώβριο, σε ένα κολοσσό γιαπωνέζικο στον χώρο αυτόν, όπου αυτή η συναλλαγή είναι η μεγαλύτερη συναλλαγή που έχει γίνει ποτέ από ομάδα της Οξφόρδης.

είναι σίγουρα η μεγαλύτερη συναλλαγή που έχει κάνει η Έλληνα στο χώρο συνολικά θα έλεγα της τεχνολογίας και της βιοιατρικής. Αυτό που θεωρώ ακόμα πιο σημαντικό από αυτό το τεράστιο νούμερο του 1,5 δις είναι το αντικείμενο της Organox που ασχολείται με τη μεγιστοποίηση επιτυχίας των μεταμοσχεύσεων. Δηλαδή διατηρεί ζωντανά όργανα όπως το σηκώτη και το νεφρό μέχρι να φτάσουν από τον δότη στο λήπτη.

Αυτό είναι μια νέα γενιά, θα έλεγα, και επιχειρηματιών και επιστημόνων, που εκφράζει ο Κωνσταντίνος, που είναι και μηχανικοί, αλλά και έχουν ασχοληθεί με τις ιατρικές επιστήμες. Και αυτό έχει ιδιαίτερη αξία για όλους μας, διότι τέτοιοι άνθρωποι και τέτοιους έρευνες και η δουλειά αυτών των ανθρώπων είναι το πιθανότερο να λύσει χρόνια προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουμε όλοι και να μας κάνει τη ζωή πολύ πολύ διαφορετική.

Θα κλείσω αυτή την εισαγωγή λέγοντας κάτι το οποίο όσοι αγαπούν τη Γυρεάλ Βιώνα το ξέρουν σαν τίτλο που είναι ότι του απονεμήθηκε ο τίτλος του OBE που είναι αξιωματικός του τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας πλέον ο Κωνσταντίνος ως αναγνώριση της προσφοράς του στα θέματα αυτά στην Αγγλία και είναι και από τους πολύ λίγους ανθρώπους που είναι μέρος και της Ακαδημίας των Μηχανικών, αλλά και της Ακαδημίας της Ιατρικής.

Σπάνιο να είσαι και στα δύο μέλος. Οπότε, Κωνσταντίνε, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που σε συναντάω. Και καιρό λέγαμε να κάνουμε αυτήν την κουβέντα. Και θα ήθελα να ξεκινήσουμε από την αρχή. Δηλαδή, πού μεγάλωσες. ξέρω ότι ήσουν στην Πλάκα από μωρό και να μας πεις λίγο για την πορεία σου την παιδική σου ηλικία στην Ελλάδα και τα λοιπά. Με πολύ μεγάλη χαρά Σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την καταπληκτική ευκαιρία Μάρκο και για όλη σου την συμπαράσταση όλα αυτά τα χρόνια μέσα από αυτή την προσπάθεια Ξεκίνησα, γεννήθηκα όπως είμαι στην Αθήνα, στην Δονησιοροπαγή του, στην Πλάκα έχω καταγωγή από τη μητέρα μου από την Αθήνα, από τον πατέρα μου από την Ήπειρο Και έζησα στην Ελλάδα μέχρι την ηλικία των 6 ετών.

Εκείνη τη στιγμή οι γονείς μου μετακομίσαν όταν μπήκε η Ελλάδα στην ΕΟΚ το 1983 στις Βρυξέλλες και πέρασαν τα επόμενα 10 χρόνια, 6 με 17, μεγαλώνοντας στις Βρυξέλλες, όπου είχα μία απολύτως εκπληκτική έκθεση στην παγκοσμιότητα που ήταν τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση και ένα μεγάλο σταυροδρόμι διαφορετικών κουλτούρων και διαφορετικών ευκαιριών και διαφορετικών προοπτικών.

Ο κύριος μου είναι μηχανικός και ασχολούταν πάρα πολλά χρόνια με την κατασκευή αεροδρομίων στην πολιτική αεροπορία στην Ελλάδα και με τον αέριο έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η μητέρα μου ήταν δικαιόρος με ειδικότητα στην πνευματική ιδιοκτησία και εργαζόταν και οι δύο για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τελειώνοντας το Ευρωπαϊκό Σχολείο στα 16 προς 17, είχα πολλές ευκαιρίες.

έδωσα εισαγωγικές και μπήκα εδώ στο Πολυτεχνείο με τις ειδικές εξετάσεις των Ελλήνων εξωτερικού. Σκεφτόμουν ανεχομένως να μείνω στο Βέλιο ή στη Γαλλία να σπουδάσω μηχανικός, αλλά είχα έναν καθηγητή καταπληκτικό στο σχολείο που με παρότρινε να κάνω αίτηση στο Cambridge. Δεν θα το είχα κάνει αν δεν ήταν για αυτή την ενθάρρυνση και δείχνει το σημαντικό ρόλο που μπορούν να παίξουν οι εκπαιδευτικοί και τέτοιες μορφές στη ζωή μας σε τέτοια σημεία κλειδί.

Και με μεγάλη μου έκπληξη έδωσα εισαγωγικές στο Κέμπριτς το Γενάρη του 1994 και ακόμα δεν το πιστεύω μέχρι σήμερα έγινε δεκτός. Και ήταν ίσως μια στιγμή κλειδί που άλλαξε τη ζωή μου για δύο λόγους. Βρέθηκα πρώτον να μην χρειάζεται να επιλέξω από την πρώτη μέρα ποια υποεπιστήμη του πολυτεχνείου θα έκανα. και αυτό ήταν σημαντικό γιατί ενδεχομένως να μην είχα βρει τη βιοιατρική εάν είχα υποχρεωθεί να διαλέξω την επιστήμη του πολιτικού, του μηχανολόγου, του ηλεκτρολόγου από την πρώτη μέρα.

Και το δεύτερο είναι ότι έχοντας υπάρξει αρκετά καλός μαθητής στο σχολείο βρέθηκα ξαφνικά στα 17 μου σε ένα περιβάλλον που ήμουν με το ζόρι στο μεσόωρο. Και αυτό νομίζω είναι ένα πολύ καλό μάθημα μετριοφροσύνης και προσπάθειας που είναι καλό να το αντιμετωπίζω ποιοςδήποτε νέος άνθρωπος και την υποχρέωσε να βρω και άλλες ταχύτητες που δεν ήξερα ότι είχα για να ανταποκριθώ σε ένα εξαιρετικά ψηλό περιβάλλον ακαδημαϊκά και εγκεφαλικά.

Να σου κάνω μια διακοπή εδώ γιατί είχα μια ενδιαφέρουσα κουβέντα τιμήθηκε πρόσφατα η Dean του Yale στην Ελλάδα και είχε έρθει ένας καταπληκτικός καθηγητής ο οποίος ασχολείται ουσιαστικά με το Fusion στην ενέργεια. δείξη. Οπότε είχαμε μια κουβέντα και τον ρώτησα οι φοιτητές σου, επειδή είσαι 30 χρόνια καθηγητής στο Yale, πώς έχουν αλλάξει, έχουν αλλάξει κάτι.

Και μου λέει, κοίτα, η γυναίκα που είναι επίσης καθηγητής, καθηγήτρια 30 χρόνια, έχει βγάλει δύο καινούριους όρους. Έχουμε τους κρίσπις και έχουμε και τους τίκαπς. Σε μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι τους είχαμε. Λέω, τι εννοείς τίκαπς και κρίσπις. Μου λέει οι κρίσπις είναι τα παιδιά τα οποία έχουν εργαστεί τόσο σκληρά από ηλικίας 5 ετών με την πίεση των γονιών τους για να μπουν σε κάποιο πανεπιστήμιο τέτοιου τύπου μέχρι να φτάσουν εδώ έχουν καεί.

Είναι κρίσπ. Δεν έχουν πια άλλη ενέργεια. Δεν έχουν μέσα τους την απαιτούμενη ενέργεια για να συνεχίσουν. Και η άλλη κατηγορία είναι οι τίκαπς που είναι όπως ένα φλιτζάνι. έχουν λάβει πάρα πολύ ενθάρρυνση και κομπλιμέντα όλη τους τη ζωή και την πρώτη φορά που τους κάνεις κάποια κριτική σπάνε. Όσο εύκολα σπάει ένα φλιτζάνι.

Ήθελα να σε ρωτήσω λίγο για την εμπειρία σε ένα τόσο καλό πανεπιστήμιο πηγαίνοντας εκεί ως δεκαεφτάρης, αλλά πλέον και όντας καθηγητής των νέων δεκαεφτάρηδων. Θέλω να μου πεις λίγο στη δική σου εμπειρία και τι έχει αλλάξει μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια. αν έχει κάτι αλλάξει στους φοιτητές που βλέπεις και στο πώς συμπεριφέρονται.

Είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Αυτό που θα πω είναι ότι είναι μια τύχη σε αυτά τα πανεπιστήμια ότι ακόμα σήμερα καθημερινά συναντάω πολύ ψηλά ποσοστά ανθρώπων που στην πλειοψηφία τους είναι πολύ πιο έξω από εμένα. Και αυτό νομίζω είναι ο μηχανισμός που κάνει αυτά τα πανεπιστήμια και αυτούς τους χώρους να λειτουργούν είναι ότι οι φοιτητές και σε προπτυχιακό και σε ερευνητικό επίπεδο μαθαίνουν πολύ περισσότερα ένας από τον άλλον από ότι πραγματικά από τον καθηγητή τους.

Αυτό είναι ο ορισμός ενός καλού οικοσυστήματος. Πιστεύω ότι ένα από τα πράγματα που έχει αλλάξει προς το λιγότερο καλό είναι ότι με την εισαγωγή διδάκτρων που δεν υπήρχαν παλιότερα στην Αγγλία, που υπήρχαν πάντα στην Αμερική αλλά δεν υπήρχαν παλιότερα στην Αγγλία, έχει λίγο αλλάξει η νοοτροπία από το είμαι πολύ τυχερός να είμαι εδώ στο είμαι δικαιωματικά εδώ.

Και αυτό αλλάζει λίγο τη σχέση, γίνεται πιο transactional η παιδεία από ό,τι κάποτε ήταν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εξακολουθούν να υπάρχουν βαθύτατες σχέσεις εμπιστοσύνης και mentorship μεταξύ καθηγητή και φοιτητή. Απλά είναι κάτι που ίσως σπανίζει λίγο περισσότερο από ό,τι με τις σχέσεις που είχα εγώ με τον καθηγητή μου όταν έκανα το διδακτορικό.

Και αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι που αξίζει να το σκεφτούμε στα παγκόσμια εκπαιδευτικά συστήματα, ότι ναι, το να είναι βιώσιμα και να τον αποφέρουν πόρους είναι σημαντικό, αλλά τη στιγμή που μπαίνει η έννοια της χρηματικής συναλλαγής στην παιδεία, κάτι αλλάζει αμετάκλιτα. Και πιστεύω ότι ένα μεγάλο όνειρο για όλα αυτά τα συστήματα είναι να μπορούν να υπάρχουν υποτροφίες που να είναι αξιοκρατικές και να μπορεί μια μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών που έρχονται σε αυτά τα πανεπιστήμια, όπως και εγώ πήγα στο Κέμπισμι υποτροφείο, όπως και εγώ έκανα τον δακτωρικό μου υποτροφείο, να μπορούν να έρχονται και να μην έχουν αυτό το φορτίο και αυτή την έννοια της χρηματικής συναλλαγής.

Σε αυτό έχεις πολύ δικαιώτηση. Στη δική μας εποχή, γιατί είμαστε περίπου συνομήλικοι, σπουδάσαμε στο εξωτερικό και οι δύο ουσιαστικά δωρεάν, λόγω της ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διδάκτρων. Αυτό πια για τα δικά μας παιδιά ή τα παιδιά που αποφυτούν τώρα από τα καλά ελληνικά πανεπιστήμια και θέλουν να κάνουν ένα μεταπτυχιακό δεν ισχύει πια. Έχουμε κανονικότατα και ακριβά δίδακτρα.

Διάβαζα μία μελέτη σήμερα το πρωί για την Αμερική η οποία έλεγε ακριβώς αυτό που λες. Πώς τα Ivy League σχολεία, τα καλύτερα δηλαδή σχολεία πανεπιστήμια της Αμερικής Ενώ ήταν χώροι αρκετά αξιοκρατικοί και υπήρχαν λογικά διδάκτρα σχετικά και υπήρχαν πολλές υποτροφίες και άρα υπήρχε μια μίξη κοινωνική αρκετά υγιής θα έλεγα ότι αυτό τα τελευταία 15-20 χρόνια έχει αλλάξει πολύ με αποτέλεσμα να γίνονται αυτό που λένε elite πανεπιστήμια που μπορούν να μπουν και να τα πληρώσουν μόνο πολύ πλούσιοι άνθρωποι και επειδή έχουν προετοιμαστεί καλύτερα, πηγαίνοντας σε πολύ καλά νηπιαγωγεία, καλά σχολεία και πάρα πολύ άλλη υποστήριξη από τους γονείς τους και οι άλλοι δεν έχουν την ίδια τύχη.

Και το πιο τραγικό αυτής της μελέτης ήταν ότι κατέληγε ότι οι άνθρωποι στην Αμερική αυτή τη στιγμή με πανεπιστημιακό πτυχίο και όχι πτυχίο σχολείου ζουν κατά μέσο όρο 15 χρόνια παραπάνω από αυτούς που έχουν μόνο πτυχίο σχολείου. Το οποίο δείχνει πλέον μια διαφορά που διονύζεται και πολύ μετά το Πανεπιστήμιο, η οποία δημιουργεί αυτές τις κοινωνικές αναταράξεις, αυτή την πόλωση, αυτό το μίσος, η βία που βλέπουμε αυτή τη στιγμή στην Αμερική.

Και για να απαντήσω και στο αρχικό σου ερώτημα του T-Cup και Crispy, πιστεύω ότι αυτή η αναλογία, αν και δεν συμφωνώ απολύτως μαζί της, κρύβει κάτι πολύ σημαντικό. Πρώτον, πιστεύω ότι ο κυριοσύμποτε νέος άνθρωπος πρέπει σε κάθε βήμα του να βρίσκει μια νέα πρόκληση. Αυτό μου συνέβαινε εμένα όταν πήγα στο Κέμπιζ. Αυτό βλέπω να συμβαίνει και στους φοιτητές μου όταν έρχονται, ότι όσο βρίσκει κανείς ένα καινούργιο όνειρο και ένα καινούργιο ορίζοντα, μπορεί πάντα να βρει μία ακόμα ταχύτητα.

Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αυτός ο καινούργιος ορίζοντας δεν βρίσκεται. Και εκεί έχουμε όλη ευθύνη και ως εκπαιδευτικοί και ως εργοδότες να δίνουμε δυνατότητα στους νέους ανθρώπους να ακολουθούν το όνειρό τους με τις φυσικές τάσεις που έχουν. Σίγουρα υπάρχει μία υπεπροετοιμασία πλέον των φοιτητών και αυτό το σκέφτομαι και εγώ πολύ ως γονιός ότι τα καλά εκπαιδευτικά συστήματα ουσιασικά βασίζονται όχι στο πόσο ξέρει κανείς όταν φτάνει, αλλά στο πόσο έχει μάθει να μαθαίνει.

Και ένα παιδί που θέλει υπερβολικά πολύ υποστήριξη για να φτάσει στον πύχη ενός πολύ ψηλού εκπαιδευτικού συστήματος και σάνεται ότι με το που το περάσει αυτό έχει φτάσει, δεν θα έχει καλή πορεία μετά. ένα παιδί που μπορεί μόνο του να ξεπερνάει τα εμπόδια και να βρίσκει μηχανισμούς χωρίς υπερβολική πλαισίωση υπερβολικά πρωτιστήρια, υπερβολικό tutoring θα μπορέσει να βρει αυτή την επόμενη δύναμη.

Γι' αυτό και τα πολύ καλά επιδευτικά συστήματα όταν επιλέγουν φοιτητές έχουν μηχανισμούς που δεν ψάχνουν το τι ξέρει κανείς αλλά το τι μπορεί να μάθει και να ξαναδώσει στην επόμενη μία-δύο ώρες από την εξέταση. Ας ερωτήσω κάτι πάνω σε αυτό που είναι μια συχνή κριτική για πάρα πολλοί αξιόλογους καθηγητές και ερευνητές, την οποία την ακούω από την εποχή του πατέρα μου που ήταν καθηγητής αλλά πλέον το ακούω ακόμα παραπάνω.

Που είναι ότι υπάρχει μια σύγκρουση για πολλούς καθηγητές μεταξύ του ερευνητικού τους έργου, πλέον και του επιχειρηματικού τους έργου αλλά και της δασκαλίας. και επειδή ο χρόνος είναι περιορισμένος, κάποιοι τελικά ξεχνάνε λίγο το κομμάτι της δασκαλίας και επικεντρώνονται πάρα πολύ περισσότερο στο να παίρνουν βέβαια εύσημα το πανεπιστήμιο με papers, με έρευνα κτλ.

Ακόμα και να δημιουργούν εταιρείες σαν τη δική σου. Αλλά κάπως παραμελείται το κομμάτι το διδακτικό. Εσύ έχεις δει αυτό το πράγμα να αλλάζει και εσύ ο ίδιος πώς το αισθάνεσαι, Πώς βρεις την ισορροπία μεταξύ του να είσαι δάσκαλος, καθηγητής και ερευνητής και επιχειρηματίας. Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση και μια πολύ σημαντική ερώτηση.

Πιστεύω ότι οποιοςδήποτε άνθρωπος φέρει τον τίτλο του καθηγητή και επιλέγει να έχει μια σχέση με ένα πανεπιστήμιο, έχει όχι μόνο την υποχρέωση αλλά και για τη δική του σωτηρία την ανάγκη να διδάσκει. Είναι πολύ επικίνδυνο κάποιος να απομακρύνεται τελείως από την επαφή με τους φοιτητές Αυτό που συμβαίνει, θεωρώ καταρχήν ότι όταν ένας φοιτητής έρχεται σε ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο Έρχεται γιατί θέλει να έρχεται σε επαφή με τους ανθρώπους που έχουν κάνει τις μεγάλες ανακαλύψεις Που έχουν δημιουργήσει τις εταιρείες Οπότε είναι λίγο και υποχρέωση και επιστροφής προς το οικοσύστημα να παραμένει κανείς σε αυτό το ρόλο Αυτό που αλλάζει είναι ότι όταν ξεκινάει κανείς μπορεί να κάνει 6, 8, 10 ώρες διδασκαλία την εβδομάδα και να διδάσκει κάποια συγκεκριμένα προπτυχιακά μαθήματα.

Η διδασκαλία παίρνει δύο μορφές. Παίρνει τη μορφή της προπτυχιακής διδασκαλίας, παίρνει και τη μορφή της μεταπτυχιακής διδασκαλίας και επιτήρησης φοιτητών. Όσο είναι κανείς ερευνητής, το δεύτερο είναι non-negotiable. Δηλαδή πάντα πρέπει κανείς να συναντείται με τους φοιτητές του και να δημιουργεί μηχανισμούς ώστε να μπορούν να έχουν την κατάλληλη καθοδήγηση.

Το πρώτο κομμάτι με την καριέρα ενός ακαδημαϊκού που περνάει πιο πολύ προς το impact και λιγότερο προς το early career εξελίσσεται. Ξεκινάει κανείς διδάσκοντας μαθήματα και εξετάζοντας βασικά μαθήματα κορμούς. Όσο εξελίσσεται κανείς η καριέρα, το εστιάζει περισσότερο στο να δίνει παραδόσεις σε πιο εφηρμοσμένα θέματα, σε πιο σύντομα μαθήματα.

Πάντα όμως διατηρεί αυτή την επαφή με το φοιτητή. Για μένα αυτή είναι η σωστή εξέλιξη και απομακρυνόμενος κανείς από την καταπληκτική ευρηματικότητα και τα ερωτήματα που κάνουν νέοι άνθρωποι, αποτελεί ένα ρίσκο αυτό για τον ακανοιμαϊκό. Γιατί χάνει κάποια επαφή σημαντική με την πραγματικότητα και με το αύριο. Δεν ισχύει αυτό που λες, το οποίο επιβεβαιώνει και ο πατέρας μου ως καθηγητής σε άλλο τομέα βέβαια στην ιστορία, ότι συνήθως οι επόμενοι είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους.

Ο έξυπνος καθηγητής θέλει να έχει κοντινή επαφή με αυτά τα παιδιά, διότι μάλλον αυτούς έχει να κερδίσει ίσως και πιο πολλά από τα παιδιά από αυτόν με την έννοια ότι έτσι πάει μπροστά η γνώση. Εγώ ήθελα να σε ερωτήσω να επανέλθω στο ερώτημα διότι πραγματικά πολλοί κόσμοι αναρωτιέται γι' αυτό. Είσαι στον ακαδημαϊκό χώρο και ως full professor από το 2010.

Από 2004 μπήκες. Αλλά έγινες καθηγητής το 2010. Άρα είσαι πολύ καιρό εκεί. Δηλαδή είσαι πάνω από 20 χρόνια. και έχεις δει αλλαγή γενεών. Πώς έχουν αλλάξει οι φοιτητές. Δηλαδή τώρα σου ζητάω να κάνεις μια ανθρωπολογική παρατήρηση. Πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που σκέφτονται το πανεπιστήμιο. Έχουν αλλάξει τα όνειρά τους για το τι θα κάνουν μετά. Τι αλλαγές βλέπεις σε σχέση με όταν ήμασταν εμείς φοιτητές ας πούμε.

Αν βλέπεις κάποια αλλαγή. Σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι στο κατάλληλο οικοσύστημα και όταν καταφέρνει μια ομάδα καθηγητών να δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον, τα πράγματα έχουν αλλάξει σχετικά λίγο. Επιστέμω πολλές από τις αλλαγές που αποδίδουμε στους φοιτητές. Πολύ συχνά είναι αλλαγές και του πλαισίου μέσα στο οποίο λειτουργούν οι φοιτητές και δεν οφείλονται καθαρά στους φοιτητές.

Εγώ δημιούργησα μια ομάδα αρχικά που ξεκίνησε με μένα μόνος καθηγητή και σήμερα είναι 7-8 καθηγητές με περίπου 50-60 νέους ανθρώπους σε αυτή την ομάδα. Ένα Ινστιτούτο που ξεκίνησε με 16 καθηγητές έχει σήμερα 30-450-500 άτομα, λίγο πολύ με τις ίδιες αρχές. Και σε αυτό το πλαίσιο πιστεύω ότι τα πράγματα, σε αυτά τα 24 χρόνια που εγώ είμαι μόνιμα στην παιδεία, δεν έχουν αλλάξει σημαντικά.

Αυτό που ίσως έχει αλλάξει είναι περισσότερο στους νέους ανθρώπους η ικανότητα να μην κοιμηθούν για μία εβδομάδα ή για ένα μήνα με πάθος για κάτι στο οποίο πραγματικά πιστεύουν. Αυτό ίσως έχει λίγο-λίγο στέψη. Πιστεύω ότι υπάρχει γενικώς μια πλαισίωση του φοιτητή περισσότερο ως νέου εργαζόμενου, παρά ως κάτι το τελείως διαφορετικό που μπορεί να μην κοιμηθείς και μία εβδομάδα να κάνεις ένα πείραμα που σε ενδιαφέρει.

Έχει μπει πολύ περισσότερο health and safety και πολύ περισσότερη νομοθεσία. Δεν είναι μόνο οι φοιτητές, είναι και το σύστημα που το επιβάλλει. Και αυτό έχει ίσως λίγο αλλάξει το πόσο απόλυτη θυμάμαι εγώ να είναι αυτή η εμπειρία. Αλλά αυτό που δεν θα πω είναι δεν έχω την εντύπωση ότι οι εξαιρετικοί νέοι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφουμε σήμερα ειστερούν σε τίποτα από άποψη μυαλού, drive, επιθυμίας επιτυχίας.

αν μπορώ να πω κάτι είναι ίσως και πιο έξυπνη στο να ψάχνουν πολύ ευρύτερα το μέλλον τους. Το 95% των ανθρώπων που έκαναν δακτωρικό ή ήταν εγώ έκαναν δακτωρικό θέλουν να γίνουν καθηγητές. Σήμερα το λιγότερο από το 1 πέμπτο θέλει να μείνει στον ακαδημαϊκό χώρο. Οι περισσότεροι το κάνουν γιατί θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες, θέλουν να ξεκινήσουν δικές τους εταιρείες, θέλουν να πάνε να γίνουν μεγάλα στελέχη σε μεγάλες βιοιατρικές εταιρείες, που σημαίνει ότι έχει αλλάξει λίγο το τοπίο του προορισμού, του που θέλει να φτάσει ο άλλος μετά.

Αυτό που λες νομίζω ότι ισχύει απολύτως με την έννοια ότι όταν εμείς σπουδάζαμε, εγώ δεν θυμάμαι τους μαθητές μου παρά ελάχιστον να θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες. Ούτε και εγώ ίδιος ήθελα να γίνω επιχειρηματίας. Τώρα συναντάς πολύ περισσότερα παιδιά. Δηλαδή μου κάνει εντύπωση ότι είχα πάει σε μια τελετή αποφύτησης και είχα μιλήσει σε παιδιά σχολείου.

Πριν 10 χρόνια όταν ζήτησα να σηκώσω τα χέρια τους ώστε να γίνουν επιχειρηματίες ήταν περίπου 2 στους 10. Και το τελευταίο που το έκανα τώρα το Μάιο ήταν Ιούνιο, ήταν 7 στους 10. Οπότε η επιχειρηματικότητα πια είναι κάτι πολύ πιο επιθυμητό από τους νέους. Και θέλω να σε ρωτήσω αυτό, επειδή και εσύ το έχεις κάνει πλέον και με πολύ μεγάλη επιτυχία και φαντάζομαι ότι δεν το περίμενες κιόλας.

Κατ' όλου. Ούτε λίγο. Ακριβώς. Δηλαδή, θέλω να μου πεις λίγο και την εμπειρία τη δική σου, τι σου έδωσε, παραπάνω από αυτό που σου δίνει η ακαδημαϊκή πορεία και πώς το αξιολογείς το ότι έχει μπει πλέον πολύ στα πανεπιστήμια η ιδέα ότι ξεκινάω με έρευνα και φτάνω σε ένα προϊόν πραγματικό το οποίο λύνει προβλήματα και άρα βρίσκομαι πια στο στίβο της επιχειρηματικότητας σε έναν βαθμό.

Δηλαδή φέρνω πράγματα από το ιδεατό στο πραγματικό. Αυτή είναι μια πολύ ωραία ερώτηση. Υπάρχει το θετικό αυτής της εξέλιξης και υπάρχει και το αρνητικό αυτής της εξέλιξης. Το θετικό αυτής της εξέλιξης για μένα επιχειρηματικότητα μπήκε στη ζωή μου επειδή παθιάστηκα με την βιοιατρική, παθιάστηκα με αυτή την έννοια ότι μπορεί κανείς να πάρει μια τεχνολογία που έχει σκεφτεί στην πανιέρα του και να καταφέρει να τη φτάσει πραγματικά να βοηθήσει ασθενείς.

Δηλαδή αυτό για μένα είναι αυτό το οποίο μέχρι και σήμερα με κάνει να πηγαίνω στη δουλειά μου με τη μη διαόρεξη εδώ και 25 χρόνια. Αυτό που συνειδητοποιεί κανείς πολύ γρήγορα είναι ότι ο ακαδηματικός χώρος είναι ένα φανταστικό οικοσύστημα για να αναπτύξει αυτές τις ιδέες από κάτι το οποίο είναι μία σύλληψη σε κάτι που έχει κάποιες αποδείξεις ότι μπορεί να λειτουργήσει, αλλά το να δημοσιεύσεις κάποια paper σε πολύ καλά περιοδικά δεν είναι το τέλος.

Είναι μία καινούργια αρχή, δηλαδή έχεις φτάσει στο να αποδείξεις ότι κάτι λειτουργεί βάσει επιστημονικών κριτηρίων. αυτό το κάτι ακόμα δεν υπάρχει μέχρι να βρίσκεται στο πλευρό ενός ασθενή και να το βοηθάει. Και το επόμενο αμέσως ερώτημα που γεννιέται λοιπόν είναι πώς τελεί κανείς αυτό το δεύτερο κομμάτι της μετάβασης αυτής.

Και εγώ συνειδητοποίησα ότι στο χώρο που είχαμε ξεκινήσει, που έγινε η Organox, δεν υπήρχε κάποια εταιρεία ή κάποιος μαγικός περίγυρος που θα μπορούσε να πάρει αυτή την ιδέα και να την υλοποιήσει. οποιοςδήποτε και να την έπαιρνε ως πατέντα ως μια συναλλαγή δεν θα την έφτανε δεν θα είχε την τεχνογνωσία που χρειαζόταν για να υλοποιήσει αυτό το όνειρο στην ολοκληρωτικά του αυτό που λες είναι ενδιαφέρον πολύ δηλαδή περισσότεροι έχουν την εντύπωση ότι οι ακαδημαϊκές ομάδες σταματάνε ως σημείο της πατέντας και μετά αυτό που λέτε κάπου σε κάποιες επιχειρήσεις και επιχειρήσεις το κάνουν προϊόν η περίπτωση η δική σου της Organox ήταν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση στο ότι το πήγατε μέχρι τέλους.

Δηλαδή βγάλατε ένα λειτουργικό προϊόν το οποίο είχε και πελάτες πριν πουλήθηκε η εταιρεία. Αυτό αλλάζει ριζικά νομίζω την εικόνα του τι γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια. Θέλω να μου πεις λίγο για αυτή την εμπειρία γιατί θυμάμαι το κουβεντιάζαμε ότι πάντα έχει και κανείς αν θέλεις και τον πειρασμό να πουλήσει κάτι πιο νωρίζει τα ποσά είναι μεγάλα.

Δηλαδή μπορεί να μην είναι 1,5 δις, αλλά μπορεί να είναι 200 εκατομμύρια. Σίγουρα. Το οποίο σε κάνει, εσένα και την ομάδα σου, πολύ πλούσιος. Το να συνεχίσεις θέλει κάτι παραπάνω. Θέλει μάλλον μία δέσμευση στο τελικό αποτέλεσμα ή ότι πιστεύεις ότι οι άλλοι δεν μπορούν να το εκτελέσουν εξίσου καλά μια εταιρεία. Το είπες πολύ ωραία στην εισαγωγή σου, ότι το βασικό κριτήριο σε όλα αυτά είναι ότι ούτε ο συνειδητης μου ο οποίος ήταν καθηγητής μεταμοσχεύσεων και γιατρός ο Peter Friend, ούτε εγώ, ποτέ ξεκινήσαμε την Organox για να βγάλουμε χρήματα.

Αυτό δηλαδή δεν υπήρχε καθόλου στην κόσμο θεωρία μας. Η ιδέα πάντα ήταν να φτάσει αυτή η πολύπλοκη αλλά σωτήρια τεχνολογία στους ασθενείς. Και γι' αυτό το λόγο δεν σταματάς τα 200 εκατομμύρια. Τη στιγμή που πουλήθηκε η Organox δεν είχε απλά κάνει πουλήσεις. ήταν σε 4 υπήρους και 12 χώρες. Είχε κατακτήσει πάνω από το 25% της Αμερικανικής αγοράς σε λιγότερο από τρία χρόνια που νομίζω δεν έχει ξανασυμπεί σε ευρωπαϊκή μετ-τεκ που έχει προσπαθήσει να μεταπηδήσει στην Αμερική.

Και το βασικό ήταν κερδοφόρος. Δηλαδή δεν πουλήθηκε επειδή έπρεπε να πουληθεί. Πουλήθηκε επειδή ήταν μια κατάλληλη στιγμή στην εξέλιξή της όπου το impact είχε γίνει και με τη μετάβαση σε ένα γαπωνέζικο μεγαφύριο την Τερούμο θα μπορούσε να φτάσει πολύ πιο γρήγορα και στις λιπές γωνίες του πλανήτη. Είναι ενδιαφέρον αυτό που λες διότι νομίζω ότι η σημερινή γενιά χωρίζεται λίγο σε δύο κατηγορίες.

Υπάρχει μια υπλιοψηφία που πιστεύει ότι τα πολύ μεγάλα πράγματα γίνονται με κίνητρο το χαϊμάδα. Και υπάρχει μια μικρή μερίδα νομίζω κόσμου που αντιλαμβάνεται την αξία του στόχου και της επίδρασης αυτού που φτιάχνεις. Και μπορεί και έτσι να γίνει κάτι πολύ μεγάλο, χωρίς να έχεις απαραίτητα αιμονή με το τι τελικά θα μείνει στη δική σου τσέπη.

Αυτό νομίζω το βλέπουμε σε πάρα πολλούς ανθρώπους στο χώρο της τεχνολογίας και δεν σου κρύβω ότι πολλοί από εμάς κιόλας έχουμε απογοητευτεί λίγο από το χώρο της τεχνολογίας με την έννοια ότι ξέρεις λέγαμε ότι όταν ξεκίναγε το software υπήρχαν άνθρωποι που είχαν έναν ιδεαλισμό γύρω από αυτό που φτιάχνανε και θέλανε η δική τους γενιά και οι δικές τους εταιρείες να μην είναι όπως οι προηγούμενες κρατές δυνάμεις σε επίπεδο επιχειρηματικότητας θέλανε να έχουν άλλο ήθος άλλη ευαισθησία τα λοιπά. Νομίζω ειδικά μέσα από την τελευταία περίοδο που έχουμε δει αυτούς τους tech bros να είναι και μέσα στο Λευκό Ίκο και να έχουν πάρα πολύ μεγάλη δύναμη, είδαμε ότι ίσως είναι και ακόμα πιο κοινικοί από αυτούς που διαδέχτηκαν τελικά.

Ότι, ξέρεις, όπως λέει ο Λόρντ Ακτον, power corrupts and absolute power corrupts absolutely. Δηλαδή ότι δύναμη διαφθείρει και η απόλυτη δύναμη διαφθείρει απολύτως. Λοιπόν, η δική σου κατηγορία ανθρώπων που ξεκινάνε από την επιστήμη και εγώ θα λέγαω δεν την εγκαταλείπουν ποτέ. Δηλαδή η χρηματικότητα είναι ένα εργαλείο, ένα μέσο αλλά ο σκοπός και η ουσία παραμένει πάντα η επιστήμη και η επίδραση της επιστήμης πάνω στον άνθρωπο.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό και θέλω να πούμε λίγο και θέλω να πούμε σε λεπτομέρεια λίγο για την Organox αλλά θέλω λίγο να μιλήσεις για αυτή τη γέννηση όπου οι μηχανικοί συναντήθηκαν με τους γιατρούς ή με τις ιατρικές επιστήμες θα το πω. Αυτό είναι κάτι σχετικά καινούριο. Παλιά οι βιολόγοι, οι γιατροί ήταν άλλος κόσμος από τους μηχανικούς ή τους computer scientists.

Και σε πολλά μέρη του κόσμου ακόμα είναι. Έχοντας τελέσει δύο χρόνια στην Αμερική μεταξύ του διδακτορικού μου και της πρότυψης μου κατά τη Δημαϊκή Συνθέση, ένας από τους λόγους που επέλεξα να επιστρέψω στην Oxford Πρώτον γιατί είμαι παθιασμένο Ευρωπαίος, αλλά δεύτερον γιατί αυτή η συνάντηση μηχανικού και γιατρού δεν είναι εύκολη παντού.

Όλα τα οικοσυστήματα των μεγάλων πανεπιστημίων, λίγο πολύ σου λένε ότι το επιτρέπουν ή το ενθαρρύνουν, είναι πολύ λίγα τα οικοσυστήματα που πραγματικά συμβαίνει. Και η Oxford είχε ένα μεγαλείο όταν εγώ ξεκίνησα το 2004, ότι δημιουργήσαμε για πρώτη φορά ένα Ινστιτούτο Βιοιατρικής μέσα στο νοσοκομείο. Δηλαδή χτίσαμε ένα κτίριο όπου βάλαμε μηχανικούς, κυριολεκτικά ένα δίλεπτο από το χειρουργείο.

Μία από τις βασικές αρχές στην καινοτομία σε αυτό το χώρο είναι ότι οι γιατροί δεν ταξιδεύουν. δηλαδή αν θέλει κανείς να μπορεί να έχει ουσιαστική συνεργασία με γιατρούς πρέπει να το κάνει κατά τέτοιο τρόπο που να μπορεί ο γιατρός να τις αρχίσει να λειτουργεί κλινικά στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας αυτό ήταν η κλειδί εγώ γνωρίσκαμε τον Πίτερ τον συνειδητή μου της Οργανόξ, όχι στην Οξφόρδη και θα σου πω και κάτι αστείο που ο Πολύς να μην είναι, αλλά στο Κέμπριτς όταν ήμουνα 19 χρονών και μου άλλαξε τη ζωή Οι πρίτανες της Οξφόρδης, η Αρίν Τρέισι, λέει πολύ συχνά και πολύ χαριτωμένα ότι το Κέμπριζ ήταν το πρώτο spin-out της Οξφόρδης.

Γιατί, γιατί ουσιαστικά το Κέμπριζ ιδρύθηκε από μοναχούς που φύγανε από την Οξφόρδη 100 χρόνια μετά την ίδρυσή της, απογοητευμένοι από κάποια πράγματα και πήγαν και δημιουργήσαν ένα άλλο πανεπιστήμιο στην ανατολική μεριά της χώρας. Εξού και ο Ιξφορδιανίας θεεύονται το λένε that other place, ο άλλο μέρος. Ακριβώς. Αλλά και εγώ μπορώ να πω σήμερα στην Αρίν ότι έχει κλείσει ο κύκλος, γιατί το μεγαλύτερο σπίνα που βγήκε ποτέ από το Πανεπιστημίο της Οξφόρδης, ουσιασικά ξεκίνησε στο Κέμπριτς.

Από σένα και τον συνειδητή σου. Και ο Πίτερ ήταν, όταν εγώ τον γνώρισα, ήδη ένας πολύ φτασμένος χειρουργός. ήταν ήδη καθηγητής της χειρουργικής στο Κέμπριτς πριν πάρει την έδρα των μεταμοσχεύσεων στην Οξφόρδη και το πρώτο πράγμα που νομίζω όρισε πάρα πολλά πράγματα μετά είναι ότι σε καμία στιγμή δεν με έκανε να αισθανθώ ότι αντιμετώπιζα κάποιον ψηλά ιστάμενο, ανώτερο από την πρώτη στιγμή μου φέρθηκε σαν να ήμουν συνάδελφός του και αυτό νομίζω ότι είναι ένα τεράστιο προτέρημα που έχουν κάποιοι άνθρωποι ότι έχουν τέτοια ικανότητα και τέτοια ωριμότητα μέσα τους που δεν σάνται σε καμία στιγμή την ανάγκη να κάνουν τους άλλους να σανθούν ως υπάλληλοι ή ως υποδιαστές.

Αφού κάναμε αυτή την πορεία εκτιμπηραματική μαζί, το 2008 όταν ιδρύθηκε η Organox, τρεις ομάδες μετά το Lehman Brothers, για να δώσουμε και λίγο μια πλαισίαση της γέννησης αυτής της εταιρείας. 2008. 2008. Όταν μου λένε σήμερα, νέοι άνθρωποι, ότι είναι πολύ δύσκολο το fundraising environment, λέω υπάρχει άλλη μια εκθετική δύναμη πάνω από αυτό δυσκολίας, που ήταν ότι ο κόσμος είχε καταρρεύσει, τα οικονομικά συστήματα είχαν καταρρεύσει.

Και πήγαμε με τον Πίτερ να υπογράψουμε τα χαρτιά για την είδηση της Organox. Ο Πίτερ είχε πλέον την έδρα των μεταμοσχεύσεων στην Οξφόρδη και εγώ ήμουνα ένας νέος αναπληρωτής καθηγητής που ακόμα δεν είχε τένιο στην Οξφούρδη. Και όταν πήγαμε να υπογράψουμε το μετοχικό μας κεφάλαιο πριν μπει η επένδυση, τα χαρτιά που μου δόθηκαν γράφανε 50% Peter Friend, 50% Κωνσταντίνος Κούσιος.

Και θυμάμαι σε έκουσα το χέρι μου και είπα ότι δεν έχει γίνει κάποιο λάθος. Τα πράγματα πρέπει να είναι πολύ πιο ασύμετρα. και έσκυψε ο Πίτες στο δεξί μου αυτής, το λέω σαν να ήταν εχθές και μου λέει Κωνσταντίνε θα το κάνουμε αυτό ως easy partners ή δεν θα το κάνουμε καθόλου. Αυτή η κίνηση στην πρώτη στιγμή ίδρυσης μιας εταιρείας έθεσε λίγο πολύ όλο το πνεύμα της συνεργασίας και τι θα γινόταν ο όργανος.

Ό,τι και να μου συνέβαινε μετά γάμους, τρία παιδιά, επαγγελματικές δυσκολίες πάντα πάντα πάντα η Organox η Kopeter ήταν στην πρώτη μοίρα των προτεραιοτήτων μου. Εγώ για εκείνον και εκείνος για μένα αντίστοιχα. Και αυτό το ακαδημαϊκό entrepreneurship το πήραμε μαζί μας στην εταιρεία. Δηλαδή η Organox μέχρι την ώρα που άρχισε να χτυπάει τρελούς αριθμούς πολίσεων ήταν ουσιαστικά μια εταιρεία χτισμένης σε ακαδημαϊκές αρχές.

Υπήρχε ισότητα, υπήρχε αξιοκρατία, υπήρχε επικοινωνία, είχε αρκετά flat δομή και αντίστοιχα οι άνθρωποι που λειτουργούσαν μέσα σε αυτή ποτέ δεν μετρήσαν ώρες. Γιατί ποτέ, δηλαδή θυμάμαι ότι τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ συχνό να μην κοιμηθεί κανείς μια ολόκληρη νύχτα όταν κάναμε τις πρώτες κλινικές δοκιμές. Όχι μόνο οι άλλοι όμως, και εγώ μαζί τους και ο Πίτερ μαζί τους, δηλαδή πηγαίναμε όλοι μαζί σαν ομάδα, κάναμε τα πειράματα Κάναμε τις πρώτες εγχειρήσεις και αυτοί οι 45 άνθρωποι που μείνανε με την εταιρεία μέχρι πρόσφατα, λίγο πολύ όλοι, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος ότι ανταμυφθήκανε για αυτή την προσπάθεια χωρίς ποτέ να ζητήσουμε ανταμυβή για αυτή την προσπάθεια και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία.

Αυτές οι αρχές πιστεύω είναι ίσως αυτονόητες όταν τις λέει κανείς, αλλά πολύ ιδιαίτερα όταν καταφέρνει κανείς και τις ζει. δημιουργεί ένα πολύ μοναδικό περιβάλλον και νομίζω ότι η αλληλεγγύη που υπήρχε στο να πραγματοποιήσουμε και να ειλοποιήσουμε αυτό το όνειρο είναι αυτό που επέτρεψε σε μια Ευρωπαϊκή εταιρεία να φτάσει στην κερδοφορία και στην κατάξυψη της αγοράς με το 1 δωδέκατο του κεφαλαίου που χρειάστηκε η πλησιέστερη Αμερικανική της ανταγωνιστική για να φτάσει στο ίδιο σημείο.

Αυτό που λες τώρα είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι αν διαβάσει κανείς και το report του Draghi το οποίο εν ολίγης προσπαθεί να εξηγήσει γιατί η Ευρώπη και η Αμερική ήταν περίπου στο ίδιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2010 και σήμερα η Αμερική είναι μια μισή φορά μεγαλύτερη. Και η εξήγησή του ήταν ότι οι Αμερικάνοι, οι κεφαλαγορές κυρίως και οι επενδυτές πήραν πολύ μεγαλύτερα ρίσκα την ίδια εποχή που η Ευρωπή ήταν πάρα πολύ συντηρητική και επενδύσανε σε αυτό το κύμα τεχνολογίας που ήρθε και τώρα απαρτίζει ας πούμε ουσιαστικά ένα μεγάλο 40% του S&P είναι αυτές οι εταιρείες τεχνολογίας.

Και αν τις βγάλεις από τη μέση δεν θα είχε ανάπτυξη το S&P. Θα ήταν flat. Αυτό οι Ευρωπαίοι δεν το κάναν. Δηλαδή πρόσφατα είχα και μια συζήτηση με τον ιδρυτή της Mistral που είναι η μόνη ευρωπαϊκή AI εταιρεία κάποιου μεγέθους αλλά είναι μια εταιρεία 500 ανθρώπων ακόμα σε σχέση με τεράστιες Αμερικάνικες εταιρείες. εσείς καταφέρατε να κάνετε πολλά με λιγότερα αυτό που μου λες το 1 δεκατο από αυτό που θα είχε μια αντίστοιχη αμερικάνικη εταιρεία αυτό όμως είναι ένα μοντέλο πες ότι εσείς ήσασταν πάρα πολύ ικανοί και πάρα πολύ προσυλλομένοι μπορεί η Ευρώπη να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της όταν ειστερεί τόσο πολύ σε επίπεδο χρηματοδότησης. Δεν μου αρέσει ο όρος ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της γιατί αυτό υποδηλώνει ένα τρένο που έχει ήδη φύγει.

Και για μένα δεν πρέπει ποτέ κανείς να προσπαθεί να τροποποιήσει το παρελθόν. Πρέπει να εντοπίζει το πού σήμερα η Ευρώπη έχει ιδιαίτερες ικανότητες και να κοιτάζει να χτίσει ένα λίγο διαφορετικό μέλλον. Πού θεωρείς λοιπόν ότι μπορεί να έχει. Θεωρώ ότι υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι τομείς όπου ακόμα έχουμε μια τεχνολογική υπεροχή.

Ας ξεκινήσουμε από εκεί. γιατί για μένα όλα αυτά τα πράγματα ξεκινάνε από την ουσία. Δεν ξεκινάνε από το δεύτερο ή το τρίτο κύμα που είναι η επένδυση, το νομικό πλαίσιο κτλ. Πρέπει να υπάρχει ουσιαστική καινοτομία. Ουσιαστική καινοτομία η Ευρώπη έχει στο quantum computing, έχει σε κάποιους τομείς της neurostimulation, έχει σε κάποιες περιβαλλοντικές επιστήμες με πολύ σημαντική ικανότητα επίσης να τα δοκιμάσει αυτά σε πολύ διαφορετικά πλαίσια.

Δεν νομίζω ότι το να κυνηγάμε σήμερα το τρένο της AI, αυτό έχει ήδη φύγει και σαλπάρει για μένα εδώ και αρκετά χρόνια. Και αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι πώς μπορούμε να κρατήσουμε τα καλά της εμπειρίας και της ιστορίας όπως είναι η Organox, αλλά να επισπεύσουμε κάποια άλλα στοιχεία τα οποία ίσως ήταν λιγότερο θετικά.

ξεχνάει ο μέσος επενδυτής ότι ναι οι κοστολογήσεις και τα ποσά είναι πολύ μεγαλύτερα στην Αμερική αλλά και το κόστος του να αναπτύξεις ένα προϊόν στην Αμερική είναι τουλάχιστον υπερτριπλάσιο από το να αναπτύξεις στην Ευρώπη δηλαδή αυτό το capital efficiency που έχουμε στην Ευρώπη δεν θέλω να το χάσουμε πιστεύω ότι κάνει εφικτή την καινοτομία βάσει των επενδύσεων που έχουμε να δώσουμε.

Αυτό που θα ήθελα να είχα αλλάξει στην ιστορία της Organox αν είχα ένα μαγικό ραβδί ήταν θα ήθελα να είχα περισσότερους growth investors που να είχαν πιστέψει μετά την πρώτη κλινική δοκιμή ότι αυτή η τεχνολογία θα άλλαζε τον κόσμο γιατί υπολογίζω ότι χάσαμε περίπου 5,5 χρόνια κυνηγώντας επενδύσεις. Δηλαδή κάτι που θα είχε συμβεί στην Αμερική που θα είχε πει, θα είχαν πει ένας ή δύο VC παιδιά πάρτε 150 εκατομμύρια τρανστ για να έχετε τη βεβαιότητα κεφαλαίου μέχρι να το φτάσετε εμπορικά εμείς εδώ δεν το βρήκαμε ποτέ.

Αυτή είναι μια πρώτη μεγάλη επέμβαση και ήμουνα πριν από δύο εβδομάδες στις Βρυξέλλες σε συνάντηση με την Κομισάριο Ανάπτυξης και με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανάπτυξης προσπαθεί η Ευρώπη να κάνει ακριβώς αυτό μπορεί να δημιουργήσει η Ευρώπη 2-3-4 growth funds των 100 δις συν, ώστε να μπορεί όταν μία ιδέα έχει δοκιμαστεί, έχει γίνει de-risked, να δώσει τα εφόδια για να φτάσει γρήγορα στην εμπορική υλοποίηση.

Αυτό μας λείπει και αυτό μπορούμε να το διορθώσουμε. Το δεύτερο είναι το σφάλμα ότι η ανάπτυξη εταιριών στην Ευρώπη οφείλεται καθαρά και μόνο στην επένδυση. Δεν είναι έτσι. Τα πράγματα σε επίπεδο boards και δεν μιλάω μόνο από την άποψη των εταιρείων που έχω ιδρύσει αλλά και των listed εταιρείων που στον όπλιο είμαι στο boards, όπως η Combatec και απαράδειγμα στο FUZI 100 του Λονδίνου, είναι ότι πάντα πάντα πάντα η εμπορική πορεία μιας εταιρείας ακολουθεί το που δημιουργείται η πλειοψηφία των εισοδημάτων.

Λοιπόν, όσο έχουμε μία κατάσταση που η πραγματική εμπορική υλοποίηση μίας ιδέας γίνεται κυρίως στην Αμερική Πάντα οι εταιρείες θα καταλήγουν στην Αμερική Πρέπει λοιπόν να λύσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο πώς μπορούν οι εταιρείες να δημιουργούν μεγαλύτερο ποσοστό του εισόδηματός πολύ πιο γρήγορα στην Ευρώπη Υπάρχουν κάποια πολύ απλά πράγματα που μπορούν να γίνουν και είναι στο χέρι των πολιτικών μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υλοποιηθούν Για να ανοίξεις μια εμπορική αγορά όταν έχεις ένα χειροπιαστό προϊόν χρειάζεσαι ένα C-Mark.

Όταν πήραμε το C-Mark στην Organox κάναμε πάρτι την πρώτη μέρα γιατί λέμε ωραία μας άνοιξε μια αγορά 500 εκατομμυρίων ανθρώπων. Την δεύτερη μέρα ήρθες να εντοπίσεις ότι αυτό το C-Mark δεν σε επιτρέπει να πουλήσεις την επόμενη μέρα πουθενά. Η καθεμία από αυτές τις χώρες έχει δικά της νομοθετικά πλαίσια που πρέπει μετά να περάσεις το ένα μετά το άλλο για να μπορείς να βάλεις αυτό το προϊόν σε αυτή την αγορά.

Αν θέλουμε λοιπόν να ανταγωνιστούμε ή τουλάχιστον να έχουμε εφάμιλες εμπειρίες με τη Βόρεια Αμερική, πρέπει να σιγουρευτούμε ότι η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά είναι ενιαία ευρωπαϊκή αγορά. ότι την ώρα που παίρνει κανείς μία έγκριση προϊόντος μπορεί αυτόματα και χωρίς περαιτέρω διαδικασίες να πουλήσει και στους 500 εκατομμύριους πιθανούς Ευρωπαίους πολίτες που είναι πιθανοί πελάτες.

Αυτό και κάποια άλλα πράγματα είναι στο χέρι μας να τα αλλάξουμε, αλλά η άποψή μου είναι ότι πρέπει να εστιάσουμε σε αυτούς τους τομείς τεχνολογίας και καινοτομίας που έχουμε ακόμα σήμερα σαφές προβάδισμα. και είναι 4, 5, 6, 7 και να μην προσπαθούμε να χρηματοδοτήσουμε τα πάντα να προσπαθήσουμε να εστιάσουμε σε αυτά και να δημιουργήσουμε όχι μία οργανόξ αλλά 3, 5, 7, 10 unicorns βασισμένα όχι μόνο σε Αμερικανικά εισοδήματα αλλά και σε Ευρωπαϊκά εισοδήματα και εκεί για μένα το τοπίο θα αλλάξει όλο μαζί.

Είναι μια καλή στιγμή να εξηγήσουμε αντιληπτούς όρους οι οργανόξ τι ακριβώς έκανε. Όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε σε αυτή την ιδέα η πραγματικότητα ήταν ότι η συντήρηση οργάνων από τον δότη στον παραλήπτη γινόταν καθαρά με ψυχρή συντήρηση δηλαδή το όργανο αφαιρούταν από τον δότη παγωνόταν στους 4 βαθμούς Κελσίου σε ένα κουτί και ταξίδευε σε αυτή την κατάσταση για όχι πάνω από 8 με 12 ώρες μέχρι τον παραλήπτη Αυτό έχει δύο σημαντικά μειονεκτήματα Το πρώτο είναι ότι το όργανο έχει περατεί περίοδο συντήρησης γιατί όσο και η ψήξη να λιγοστεύει το ρυθμό με τον οποίο χαλάει δεν τον αναιρεί, δεν τον σταματεί Και το δεύτερο και βασικότερο πρόβλημα είναι ότι το όργανο κατά τη διάρκεια της συντήρησης δεν είναι λειτουργικό είναι ένα ψυχρός ιστός τον οποίο δεν έχει κανείς τρόπο να τον αξιολογήσει.

Όταν αυτό τοποθετηθεί κανείς στο μυαλό του χειρουργού ο χειρουργός θα φοβηθεί να πάρει ένα όργανο το οποίο μπορεί να μην λειτουργήσει και να το βάλει στο δότη και συνεπώς δεν θα επιλέξει να πάρει ένα ρίσκο με ένα όργανο που μπορεί να μην είναι βέλτιστο. λίγο πολύ τόσο στο ύπαρ όσο και στο νεφρό σήμερα, τόσο στο σηκώτη όσο και στο νεφρό για κάθε 100 όργανα που είναι διαθέσιμα γινόταν μεταμόσχηση του περίπου 60%.

Δηλαδή χάναμε 40 όργανα στα 100 τα οποία θα μπορούσαν να είχαμε μεταμοσχευθεί και δεν είχαν μεταμοσχευθεί. Γιατί δεν ήταν καλά όργανα, όχι. Γιατί δεν είχε κανένα τρόπο ο χειρουργός να τεστάρει αυτό το όργανο. Αυτό που έκανε ο Όργανοξ και το περιγράφει πάρα πολύ ωραία ένα άρθρο του World Magazine το 2013, αναπτύξαμε ένα μηχάνημα και το World Magazine γράφει αυτό το μηχάνημα είναι τόσο καλό που το σηκώτησαν, δεν θα καταλάβει ποτέ ότι έχετε φύγει.

Δηλαδή δημιουργεί ένα ανθρώπινο σώμα γύρω από το όργανο, ώστε το όργανο να μην καταλάβει ποτέ ότι έχει βγει από το δότη. Και το πετύχαμε αυτό διαρρέοντας το όργανο με αίμα, κάνοντας η συντήρηση στους 37 βαθμούς Κελσίου και όχι στους 4 και δημιουργώντας ουσιαστικά μία ικανότητα αυτό το όργανο να λειτουργεί καθόλου τη διάρκεια της μεταφοράς του από το δότη στο παραλήπτη.

που σημαίνει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία είχαμε ένα όργανο που όσο μεταφερόταν το ύπαρ παρήγε χωλή, το νεφρό παρήγε ούρα. Μπορούσε δηλαδή με ποσοτικές μετρήσεις ο χειρουργός να πει αυτό το όργανο λειτουργεί, αυτό το όργανο δεν λειτουργεί. Βελτιώσαμε επίσης τη διάρκεια συντήρησης από τις 12 ώρες αρχικά στις 24 και σήμερα πειραματικά στη μία εβδομάδα που σημαίνει ότι πλέον δημιουργήσαμε μια δυνατότητα ένα όργανο να πάει από πουδήποτε, οπουδήποτε, με τις ανθρώπινες μεταφορές όπως υπάρχουν σήμερα.

Αυτή η ικανότητα τεσταρίσματος των οργάνων μας επέτρεψε να αποδείξουμε ότι πάνω από το 70% των οργάνων που πετύνται σήμερα, ουσιαστικά ήταν μεταμοσχεύσιμα. και έτσι ξεκινήσαμε μία μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε το 2018 ως cover story στο Nature στην Ευρώπη. Κάναμε την ίδια μελέτη στις Ηνωμένες Πολιτείς και αυτό που είναι ενδιαφέρον ο Μάρκο δεν είναι αυτό που γράψαν οι μελέτες, είναι το τι συνέβη αφού εγκρίθηκε η τεχνολογία και την πήρε το δεύτερο μεγαλύτερο κέντρο μεταμοσχεύσεων στη ΣΥΠΑ, το Cleveland Clinic και το έτεξε για τρία χρόνια.

Στο τέλος αυτής της τριετίας το Cleveland Clinic ανεξάρτητα από την εταιρεία έγραψε ότι οι μεταμοσχεύσεις μας έχουν αυξηθεί κατά 30 με 35% χωρίς καμία μεταβολή στον αριθμό δοτών που έχουμε έχουμε αυξήσει μεταμοσχεύσεις αλλά ο μέσος χρόνος που περίμενα στα σενείς για να πάρει ένα σηκώτη πήγε από τους 85 μέρες στις 14 η θνησιμότητα, δηλαδή το ποσοστό των ασθενών που πεθαίναν όσο περιμένανε για όργανο πήγε από το 18% στο 6% και το βασικό το οποίο δεν περιμέναμε και ως εφευρέτες της τεχνολογίας είναι ότι ξαφνικά έγινε κάτι μαγικό, άρχισαν να κοιμούνται οι γιατροί.

Δηλαδή με τα μουσχεύσεις που γινόντουσαν κατά μέσο όρο 3 η ώρα το πρωί άρχισαν να συμβαίνουν το 100% αυτών των μεταμουσχεύσεων από τις 7 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ. Και αυτό είχε μια φανταστική συνέπεια. Πρώτον άρχισαν να επιστρέφουν νέοι επιστήμονες στον χώρο της χειρουργικής και των μεταμοσχεύσεων και ειδικά και γι' αυτό είμαι πολύ περήφανος, γυναίκες που είχαν εγκαταλείψει το χειρουργικό χώρο λόγω περιβάλλοντος, ξαφνικά 30-40-45% των εκπαιδευόμενων και πάλι ήταν γυναίκες.

υπήρχε δηλαδή τρομερό impact στους ασθενείς το να περιμένεις για μεταμόσχευμα ύπατος και να το λαμβάνεις εντός δύο εβδομάδων κατά μέσο όρον ήταν ανίκουστο πριν από τρία με τέσσερα χρόνια είχαμε τρομερό impact αποδεικνύοντας ότι όλο αυτό είναι και φθηνότερο για τα εθνικά συστήματα υγείας γιατί περισσότεροι άνθρωποι δεν χρειάζονται εντατικοί παίρνουν περισσότερες μεταμοσχεύσεις και κατά συνέπεια όλο μαζί είναι πολύ cost efficient και είχαμε και τρομερό impact στους ίδιους τους γιατρούς και το προσωπικό που τρέχει στις μεταμοσχεύσεις.

Αυτό λοιπόν για το οποίο εγώ είμαι εξαιρετικά περήφανος όπως είναι και ο Πίτερ είναι ότι υπάρχουν 8.500 άνθρωποι σήμερα που δεν θα ήταν ζωντανοί αν δεν είχαμε κάνει αυτή την πορεία. Και αυτός ο ρυθμός πέρσι ήταν 4 άνθρωποι την ημέρα, φέτος είναι 12 άνθρωποι την ημέρα. Και να καταλάβουμε τη διαφορά σε ένα χρόνο μόλις του uptake αυτής της τεχνολογίας διεθνώς.

Και αυτό για το οποίο είμαστε περήφανοι είναι ότι όπως λες εσύ η τιμή συναλλαγής αυτός ο αριθμός το 1,5 δις δεν ήταν ποτέ σκοπός ήταν συνέπεια αυτού του impact. Και αν κάτι θέλω να πω στους νέους επιχειρηματίες και στους νέους ανθρώπους είναι μην διάζεστε. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Αυτή για μένα ήταν μια προσπάθεια 27 χρόνων και για τον Πίτελ.

και για να κηρύσουμε λίγο στο θέμα της επιχειρηματικότητας που έφερες νωρίτερα στο Πανεπιστήμιο ναι, είναι φανταστικό ότι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα θέλουν να χτίσουν επιχειρήσεις αλλά δεν πρέπει να προσπαθούν να τις στήσουν από το πρώτο έτος στο Πανεπιστήμιο πρέπει να προσπαθούν να χτίσουν μια βαθιά τεχνογνωσία να καταλάβουν πραγματικά ένα χώρο να έχουν κάτι το πραγματικά μοναδικό και αυτό θέλει τουλάχιστον ένα πτυχίο ενδεχομένως ένα μάστερ, πολύ συχνά και ένα διδακτορικό θέλει μια υπομονή να μαθητεύσει κανείς σε αυτή την πορεία για να καταλάβει ποιες είναι οι καλές ιδέες, ποιες είναι οι λιγότερες καλές ιδέες, ποια είναι τα ρίσκα.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που γυαλίζουν στον ήλιο αλλά δεν είναι χρυσάφι. Και μέσα από αυτό το μηχανισμό, μέσα από μια βαθιά τεχνογνωσία να βγάλει κάτι που πραγματικά έχει τη δυνατότητα να λύσει κοινωνικά προβλήματα. Σε αυτές τις ιδέες Αξίζει κανείς να αφιερώσει τη ζωή του Αυτό Άκουγα πρόσφατα έναν Πολύ καλό δημοσιογράφο Ο οποίος έλεγε Δεν με ενδιαφέρουν τα βιογραφικά Με ενδιαφέρει Ο ενδεχόμενος επιτάφιος Του κακανθρώπου Και η αλήθεια είναι ότι Αν σκεφτεί κανείς Παρέσαι ένα Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν θα έγραφε ποτέ κανείς ενάμιση δύο. Θα έγραφε οχτώ μισή χιλιάδες ζωές. Και μέχρι με το καλό που θα ζήσεις ως βαθιά γεράματα αυτό θα είναι πιθανώς εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

Αυτό σίγουρα είναι ένα παράσημο πάρα πολύ σημαντικότερο από το πόσα χρήματα έχεις στο πορτοφόλι σου. Εγώ θυμάμαι πάντα μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η ταινία που είναι της εποχής μας στο Wall Street που γυρνάει στον πλέον πλήρως διεθαρμένο γιο του ο Ντάγκλας και του λέει ο μπαμπάς, όχι ο Ντάγκλας, ο μπαμπάς Σιν και του λέει you should never measure people by the size of their wallet.

Γιατί αυτός είναι χρηματιστής και νομίζει ότι τα χρήματα είναι τα πάτο πάνω. Ό,τι αυτό, ξέρεις, για μένα ήταν και σημαντικός λόγος που θέλω να κάνουμε αυτή τη συζήτηση διότι βάζει ένα άλλο πρότυπο στο τραπέζι. Βάζει ένα πρότυπο ότι υπάρχει μια επιχειρηματικότητα που έχει τη λογική ότι μετουσιώνω την επιστήμη σε πραγματικό προϊόν το οποίο στις δικές σου περίπτωσες σώζει και ζωές.

Κάποιοι άλλοι μπορεί να μην σώσουν ζωές, μπορεί να κάνουν καλύτερες ζωές κάποιον ανθρώπινο. Ξέρεις πως έχει σημασία η επιχειρηματικότητα στην πορεία. Για μένα ο ορίζοντας πάντα ήταν πρέπει να πετύχουμε το impact που μπορεί να έχει αυτή η τεχνολογία. η επιχειρηματικότητα στην πορεία έχει σημασία να το κάνει κανείς κατά τρόπο βιώσιμο δηλαδή δεν θέλω να είναι κανείς και τόσο ακαδημαϊκός που να πει θα δημιουργήσω ένα προϊόν που κοσίζει ένα εκατομμύριο να επέμβαση μπορεί να σώσει πολλές ζωές χρειάζεται ένα πρακτικό μυαλό στο πως μπορεί κανείς να ευθυγραμμίσει το ιδανικό της τεχνολογίας με το πρακτικό της αγοράς στην οποία θα πρέπει να λειτουργήσει αλλά ακράδοντα πιστεύω ότι όταν κάποιος δημιουργήσει κάτι το FES που λύνει ένα ουσιαστικό κοινωνικό πρόβλημα και καταφέρει να το κάνει βιώσιμο η φανταστική αξία θα έρθει από μόνη της.

Να σε ρωτήσω κάτι το οποίο πολλοί άνθρωποι στη θέση μου νομίζω θα θέλουν να σε ρωτήσουν που είναι τι είναι ρεαλιστικό κανείς να αναμένει την επόμενη 15 ετία σαν άλματα στην ιατρική. νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι που το ξέρουμε έχουν χάσει κόσμο την καρδιά του και το βάζω κατά σειρά αν θες θνησιμότητος καρδιά καρκίνος μετά έρχεται το αλσχάιμερ και μετά πολλά άλλα αλλά τα top 3 είναι σχεδόν πάντα αυτό και το αλσχάιμερ νομίζω είναι και προϊόν της μακροζωίας μας σε μεγάλο βαθμό Τι μπορούμε ρεαλιστικά να περιμένουμε από τα άλματα της ιατρικής στα επόμενα 10 με 15 χρόνια Την υπερβολή και την ρεαλιστικό να περιμένουμε.

Για μένα υπάρχουν δύο ή τρία μεγάλα άλματα που περιμένω και τα βλέπω και μέσα από την έρευνα που γίνεται και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και αλλού. Το πρώτο μεγάλο άλμα είναι η κατάκτηση του πώς λειτουργεί το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου. Δηλαδή για μένα αυτή η αχνή γραμμή μεταξύ τεχνολογίας και ανοσοποιητικού συστήματος είναι κάτι που κατακτάται μέρα με τη μέρα.

Να εξηγήσω. Έχουμε πάρα πολλά αυτοάνωσα σήμερα που έχουν εμφανιστεί στο δυτικό κόσμο και μου μίλησες επίσης και για καρκίνο. Δεν θα ήθελα να πω ανέ. Δεν είναι ένα πράγμα, το καταλαβαίνω για τους βιατρούς. Ναι, αλλά όλα αυτά τα πράγματα, άμα ψάξει κανείς έναν κοινό παρανομαστή, είναι το νοσοπητικό σύστημα. Οι εμβολιασμοί με το COVID, ο καρκίνος, τα αυτοάνωσα, Όλο λίγο πολύ περιστρέφονται γύρω από την περιορισμένη μας κατανόηση και ικανότητα να τροποποιήσουμε το ανθρώπινο νοσοπιτικό σύστημα.

Γιατί. Ανοστοθεραπείες για τον καρκίνο, ουσιαστικά τι κάνουνε. Μαθαίνουν στο σώμα ότι αυτός ο καρκίνος που κρύβεται από το νοσοπιτικό σύστημα είναι ένα ξένο σώμα και μαθαίνουν στο ίδιο το νοσοπιτικό σύστημα να του επιτεθεί. Πανταστική θεραπεία θησίμι βοηθάει περίπου το 10 με το 20% των ασθενών Μπορούμε να το πάμε στο 100% ή με εμβόλια κατά του καρκίνου ή αποκαλύπτοντας την ευρύτερη υπογραφή του καρκίνου στο νοσοπιτικό μας σύστημα Αν μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό θα έχουμε λύσει τον καρκίνο Μπορούμε να καταλάβουμε γιατί στο δυτικό κόσμο σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν αναπτύξει αυτοάνοσα πώς μπορούμε λοιπόν όχι να ξυπνήσουμε το νοσοποιητικό σύστημα αλλά να βρούμε τρόπους να καταστέλουμε το νοσοποιητικό σύστημα σε συγκεκριμένες παθήσεις.

Αυτό για μένα απέχει περίπου μία πενταετία με δεκαετία. Δηλαδή η ικανότητα του να κάνει κανείς immunological engineering για μένα είναι ένα από τα μεγάλα άλματα του μέλλοντος. Καλά το λες πενταετία δεκαετία νομίζεις επιστημονικά ή θα είναι θεραπείες διαθέσιμες σε έναν ασθενή. Το ξεκίνημα κλινικών δοκιμών θα θέλουν περίπου άλλα πέντε που θα λύσουν και θα αποδείξουν ουσιαστική επίλυση τέτοιων προβλημάτων.

Οπότε εσύ πιστεύεις ότι μπορεί σε 15 χρόνια να αρχίσουμε να βλέπουμε θεραπείες πραγματικά μέσα στα νοσοκομεία. Ήδη τις βλέπουμε. Το μελάνωμα για παράδειγμα που ήταν μια... Πες μας λίγο για αυτό γιατί πολλοί κόσμο νομίζω υποτιμάει πόσο μεγάλο κομμάτι των καρκίνων πλέον μπορεί κανείς να επιβιώσει αυτόν τον καρκίνο. Έχουν πάρα πολλοί καρκίνοι που έχουν ήδη ουσιαστικά κατακτηθεί ή αλλάξει συντριπτικά στην τελευταία δεκαετία.

Όλοι οι υγροί καρκίνοι, δηλαδή όταν λέω υγροί καρκίνοι εννοώ λευχαιμίες κτλ. Έχουν εξαιρετικά καλή απόκριση στο ανοσιοποιητικό σύστημα και σε αυτό το τύπο της θεραπείας που περιγράφω. Αλλά έχουμε κάνει σημαντικά άλματα για παράδειγμα και στο μελάνωμα, όπου ξεκίνησαν οι νοσοθεραπείας. Το μελάνωμα ήταν ουσιαστικά σε προχωρημένο στάδιο εδώ και 5-10 χρόνια μια τελειωμένη κατάσταση.

Πλέον σήμερα έχουν τεράστιες πιθανότητες επιβίωσης οι ασθενείς που λαμβάνουν αυτή τη διάγνωση μέχρι και στάδιο 3 έστω και σε στάδιο 4. Έχουμε κάποιους καρκίνες που παραμένουν ακόμα εξαιρετικά δύσκολοι. Για παράδειγμα ο παγκρεατικός καρκίνος. αλλά σιγά σιγά πιστεύω ότι αυτή η ομπρέλα του κατανοώ το πώς αντιδράει το ανθρώπινο σύστημα σε μοριακό επίπεδο και βρίσκω τρόπο να το τροποποιώ ώστε να αναγνωρίζει πράγματα λιγότερο ή περισσότερο θα δώσει λύσεις σε όλα αυτά.

Και προσπάθησε να εξηγήσεις με απλό τρόπο γιατί άνθρωποι όπως ο Χασάμπης ας πούμε και η Deep Mind που ασχολήθηκε με τις πρωτεΐνες ας πούμε αλλά θα έλεγα η συνύπαρξη πλέον μηχανικών με γιατρούς με ποιο τρόπο επιταχύνει αυτή τη διαδικασία στο να λύσουμε αυτά τα προβλήματα αν την επιταχύνει με διάφορους τρόπους. Το Ντέμι το ξέρω αρκετά καλά είχαμε πάρει το silver medal της Ακαδημίας πολύ κοντά ένας με τον άλλον και έχουμε κάνει αυτή τη συζήτηση.

Πιστεύω ότι η σωστή αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων είναι bottom up και top down. Τι εννοώ με αυτό. Ότι πολύ συχνά οι τεχνολογίες υπάρχουν και δεν έχουν προβλήματα να λύσουν. Πολύ συχνά υπάρχουν προβλήματα που δεν έχουν τεχνολογικές λύσεις. Και τα δύο όταν είναι ορφανά αυτά είναι επικίνδυνα. Μπορεί κανείς να φιλώσει πάρα πολύ χρόνο ως τεχνοκράτης λύνοντας προβλήματα που δεν χρειάζονται ουσιαστική επίλυση που δεν είναι τα σωστά προβλήματα.

και μπορεί ένας γιατρός να έχει εντοπίσει μία πολύ μεγάλη πιθανή λύση και να μην έχει τρόπο να την υλοποιήσει. Το γεγονός ότι αυτές οι δύο κοινότητες μιλάνε εστιάζει τις προσπάθειες στα κατάλληλα προβλήματα. Και πολύ συχνά το πιο δύσκολο είναι να βρει κανείς τις σωστές περιπτώσεις ώστε να αποδείξει ότι μια τεχνολογία έχει τη δυνατότητα να κάνει κάτι το φανταστικό.

Πιστεύω ότι σιγά σιγά μετακινούμαστε προς εκεί. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι όλες αυτές οι τεχνολογίες χρειάζονται τελικά ένα οριστικό τεστάρισμα στον άνθρωπο. Δηλαδή έχουν γραφεί πάρα πολλά για την έμβεση πρωτεϊνών με την Google DeepMind. Ακόμα δεν έχουμε δει το πρώτο εγκεκριμένο φάρμακο. Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχάσουμε.

Πιστεύω ότι θα επισπεύσει πάρα πάρα πολλά πράγματα, αλλά πρέπει να δούμε και αυτή την υλοποίηση. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με γιατρός, δεν μπορεί να γίνει μόνο με τεχνολογούς. Θεωρείς ότι διανύουμε την πιο παραγωγική περίοδο στην ιστορία, στη δημιουργία θεραπείων για τις ασθένειες, τις μεγάλες που μας αποσχολούν. Αναφισβήτητα ναι και το πρωταρχικό μήνυμα είναι αισιόδοξο.

Νομίζω ότι η εκθετική πρόοδος που έχει γίνει στη γιατρική τα τελευταία 20 με 30 χρόνια και που θα δούμε τα επόμενα 20 με 30 χρόνια δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αλλά δημιουργεί και από μόνη της νέες προκλήσεις. Πριν πάμε στις προκλήσεις, μπορείς να δώσεις μια εικόνα σε κάποιον που μας ακούει ποια πράγματα θεωρείς, τα σημεία στα οποία έχουν γίνει πραγματικά άλματα.

Με όρους που να καταλαβαίνει κάποιος από συγγενείς τους ή φίλους που μπορεί να έχει χάσει ή να υποφέρουν. Με τη σημαντική μείωση του ποσοστού ανθρώπων που καπνίζουν, αυτή την επέμβαση και μόνο, έχουμε μειώσει συντριπτικά τους καρκίνες του πνεύμωνα και έχουμε μειώσει συντριπτικά τις καρδιοπάθειες. Οι οποίες με κάποιες επιπλέον φαρμακοθεραπείες και έλεγχο του βάρους που έχουν βγει πρόσφατα θα συνεχίσουν να μειώνονται μέχρι πιστεύω πλέον και την ουσιαστική εξάλληψή τους.

Εδώ μιλάμε ήδη για δύο από τα μεγαλύτερα αίτια αθνησιμότητας των προηγούμενων γενιών τα οποία πλέον δεν τα κουβεντιάζουμε στον ίδιο βαθμό και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό ότι εδώ και 20-30 χρόνια η έννοια καρδιακή προσβολή ήταν κάτι το πάρα πάρα πάρα πολύ κοινό που σήμερα έχει γίνει εξαιρετικά λιγότερο κοινό Όπως ανέφερα και πρωτήτερα υπάρχουν πάρα πολλοί καρκίνοι που κάποτε ήταν θανατικοί ποινοί και σήμερα πια δεν είναι Να θυμίσω σε όλους ότι η δεκαετία του 80 και του 90 Ο ιός του Αιτζ ήταν επίσης μια θανατική ποινή που σήμερα πλέον δεν είναι Έχουμε δηλαδή δει σε λιγότερο από μια πεντηκονταετία πράγματα που ορίζανε το τέλος της ζωής του ανθρώπου να είναι πλέον ρουτίνα Και από αυτό πρέπει να παίρνουμε ένα πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα Και νέα σωστοπιδία όλοι μιλάνε τώρα για τεχνητή νοημοσύνη και με ποιον τρόπο μπορεί να έχει επίδραση στην υγεία μας στις εξελίξεις στον τομέα των επιστήμων υγείας.

Ο κόσμος ξέρει το αλφαφόλντ ίσως της DeepMind, στο κομμάτι των πρωτεϊνών, τις καλύτερες κατανόησεις των διπλώσεων. Μπορεί να ξέρει φυσικά το εμβόλιο του COVID, την ταχύτητα με την οποία βγήκε, κάποια φάρμακα που έρχονται για τον καρκίνο με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Δώσε μας μια πιο επιστημονική, αν θες, άποψη για την επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης πάνω στο κομμάτι αυτό.

Δηλαδή τι είναι φασαρία και hype και τι είναι ουσία. Δεν μπορώ να δώσω μια επιστημονική άποψη, μπορώ να δώσω μια προσωπική επιστημονική άποψη, ότι πιστεύω μια πολύ καλή παρομοίωση που μου έγινε πριν από λίγες εβδομάδες είναι ότι πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο τη τεχνητή νοημοσύνη όπως σκεφτόμασταν το κομπιουτεράκι πριν από 40 ή 50 χρόνια.

δεν είναι κάτι που από μόνο του θα λύσει όλα τα προβλήματα είναι όμως κάτι που σωστά χρησιμοποιημένο σαν εργαλείο θα μειώσει πάρα πάρα πολύ το χρόνο και την προσπάθεια που χρειάζονται για κάποια πράγματα. Θέλω να είμαστε λίγο προσεκτικοί με την έννοια ότι κάποιες από αυτές τις μεγάλες επαναστάσεις έχουμε δει κάποια ξεκινήματα αλλά δεν τις έχουμε ακόμα δει υλοποιημένες.

Δηλαδή δεν έχουμε ακόμα δει το πρώτο φάρμακο που έχει αποκλειστικά σχεδιαστεί από τεχνητή νοημοσύνη να φτάσει σε ασθενή. Πρέπει να περάσουμε αυτά τα στάδια για να μπορούμε να πραγματικά να αξιολογήσουμε του πόσο θα συντομεύσει και πόσο θα βοηθήσει. Σίγουρα όμως βλέπω ότι σε εργαστηριακές μελέτες και σε εργαστηριακό επίπεδο, όταν έχει κανείς ένα εκατομμύριο παραμέτρους να τεστάρει και αυτό θα ήταν με ένα πειραματικό πρόγραμμα που θα έπαιρνε 10 χρόνια, σήμερα μπορεί με τη βοήθεια της νοημοσύνης να το κάνει σε λίγους μήνες ή σε λίγες εβδομάδες.

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο, αρκεί δύο πράγματα να ισχύσουν. Το πρώτο είναι ότι δεν ζητάμε από την τεχνική νοημοσύνη να βρει πράγματα που δεν υπάρχουν στα δεδομένα. Αυτό είναι ένα πολύ συχνό λάθος. Δεν μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να ανακαλύψει διαστάσεις και συνειρμούς που δεν υπάρχουν κάπου στο data set που αναλύει.

Και το δεύτερο είναι ότι πάντα οτιδήποτε βγαίνει με σκοπό τον άνθρωπο πρέπει να έχει και ένα στάδιο υλοποίησης και δοκιμής που να είναι πιο ανθρώπινο, όχι αποκλειστικά ενσύλλικο. Αυτά τα δύο όταν τα υλοποιήσουμε θα μπορέσουμε νομίζω να ξεχωρίσουμε όπως λες το hype από την ουσία. Είμαι όμως βέβαιος ότι για την ανακάλυψη νέων υποψήφιων φαρμάκων για την ανακάλυψη νέων θεραπείων για την ανακάλυψη νέων αντιβιωτικών που είναι ένα θέμα που έχει πλέον δημιουργηθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια για την καταπολέμηση λοιμούξεων η τεχνητή νοημοσύνη θα επισπεύσει προγράμματα δεκαετιών σε λίγους μήνες Πάμε στο τελευταίο κεφάλαιο της συζήτησής μας που αφορά την Ελλάδα πλέον Ξέρω ότι ζεις στην Αγγλία, αλλά αγαπάς πολύ την Ελλάδα, έρχεσαι συχνά και σε απασχολεί, ξέρω το ζήτημα.

Υπάρχουν κάποιοι μύθοι γύρω από την Ελλάδα για το απαράμελο ταλέντο που διαθέτουμε. Η αλήθεια είναι, υπάρχει κάποια αλήθεια βέβαια σε αυτό. Δηλαδή, είδα πρόσφατα μια μελέτη της Δίον, η οποία είπε ότι έχουμε 3.500 καθηγητές στα top 100 πανεπιστήμια του κόσμου, που μας κατατάσσει πολύ ψηλά στην παρουσία πολύ μορφωμένων και ικανών ερευνητών και καθηγητών στα πολύ καλά πανεπιστήμια του κόσμου.

Αλλά πάντα το παράπονο των Ελλήνων, και είναι λογικό, είναι ότι ενώ ο Έλληνας γονιός κάνει πολύ μεγάλες θυσίες για τις σπουδές των παιδιών του, κάποιοι λένε ότι είμαστε και υπερμορφωμένοι, παρά είμαστε μορφωμένοι. Έχουμε πάρα πολλά διδακτορικά, πάρα πολλά μάστερς σε σχέση με άλλες χώρες, που δεν έχουμε δει ποτέ πραγματική οικονομική αξία από αυτό.

Θα έλεγα ότι περισσότερο έχουν δει άλλες χώρες, όπως έχει δει η Αγγλία από σένα, ή όπως η Αμερική από πάρα πολλούς Έλληνες, και λιγότερο η ίδια η Ελλάδα. Θα ήθελα να σκέψεις γύρω από αυτό. Δηλαδή, για ποιον λόγο η Ελλάδα έχει δυσκολευτεί τόσο πολύ να εξαργυρώσει με κάποιο τρόπο αυτή την αξία. Αναφισβήτητα, η ικανότητα Ελλήνων ερευνητών και ελληνικών μυαλών είναι πάρα πάρα πολύ ψηλή. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι μύθος αλλά νομίζω ότι απάντησες λίγο πολύ στο ίδιο στο ερώτημα ότι η δημιουργία πραγματικής αξίας από αυτό είναι ο συνδυασμός δύο πραγμάτων. Του ατόμου και του οικοσυστήματος.

Έχουμε τα άτομα, δεν έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα σε όλους τους τομείς που χρειάζονται να δημιουργήσουμε στην Ελλάδα το οικοσύστημα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Έλληνες διαπρέπουν σε άλλα οργανωμένα οικοσυστήματα που έχουν αυτό το πρόσφορα έδαφος ώστε να δει η ευρηματικότητά τους κάποιο τελείωμα, κάποιο να φτάσει κάπου. Θεωρώ ότι αυτό που σου είπα πριν για την Ευρώπη εφαρμόζεται και στην Ελλάδα.

Υπάρχουν κάποιοι μοναδικοί τομείς ανάπτυξης στην Ελλάδα. Μια πολύ ωραία συνεδρίαση που είχες δημιουργήσει και εσύ και το SCV για τη φαρμακευτική για τη φαρμακοβιομηχανία στην Ελλάδα. Έχουμε τη δυνατότητα να σε κάποιους τεχνολογικούς τομείς, software, fintech, φαρμακοβιομηχανία, κάποιες απόψεις βιοηλικών, να έχουμε πολύ μεγάλο impact στην Ελλάδα.

Αυτό που πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί για να δημιουργήσουμε είναι το κατάλληλο οικοσύστημα σε δύο, τρεις, τέσσερις ασιασμένες περιοχές. Όχι τα πάντα, γιατί δεν έχουμε το μέγεθος και την κλίμακα να κάνουμε τα πάντα. Πώς ορίζεις το οικοσύστημα με πιο ξεκάθαρο τρόπο? Το οικοσύστημα καταρχήν ξεκινάει από το πρέπει να έχει υπάρξει μία καλή ιστορία.

Για να πιστέψει κανείς στην έννοια οικοσύστημα πρέπει να υπάρξει κάποιος που να έχει χαράξει αυτά τα βήματα και να μπορεί συνεπώς να τα επαναλάβει για κάποιους άλλους. και αυτή η έννοια του precedent για μένα ισχύει παντού στην καινοτομία. Λίγο πολύ οι άνθρωποι ακολουθούν κάποιο σχέδιο, κάποιο μονοπάτι που έχει χαραχτεί και έχει λειτουργήσει.

Το δεύτερο είναι να υπάρχουν οι κρίσιμες υποδομές για αυτά που πρέπει να γίνουν σε αυτή την πορεία και να είναι σχετικά εύκολες, turnkey όπως λένε οι Αμερικανοί, για να μπορεί να έρθει κάποιος να ακολουθήσει στα χνάρια αυτού του πρώτου και αυτού του δεύτερου παραδείγματος. Δεν πρέπει δηλαδή κάθε βήμα να είναι ένα καινούριο συμβόλαιο, ένα καινούριο νομοθετικό πλαίσιο.

Πρέπει να υπάρχει κάτι που να το διευκολύνει. Το τρίτο είναι να υπάρχει το critical mass, να υπάρχει δηλαδή το ανθρώπινο δυναμικό που χρειάζεται για να υποστηρίξει αυτή την πορεία σε καθέναν από αυτούς τους υποτομίες. πρέπει να μπορεί κανείς να μπορεί να βρει δύο ή τρεις καλούς CEO, δύο ή τρεις καλούς CFO, δύο ή τρεις καλούς CTO, κάποιοι που να κατανοούν τους κανονισμούς και το τι πρέπει να κάνει κανείς από άψη quality και από άψη production για να φέρει μια τέτοια ιδέα σε πραγματικότητα.

Για μένα αυτά τα τρία στοιχεία είναι και τόσο κάποια μεγάλες επενδυτικές προσπάθειες που έχουν γίνει όπως η BigPi έχουν προσπαθήσει και συνεχίζουν να προστατεύουν να το δημιουργήσουν αυτό. Θα ήθελα να δω και άλλους να κάνουν αυτό ακριβώς αυτό το πράγμα, τη δημιουργία οικοσυστήματος, αλλά για μένα έχει σημασία να υπάρχει ενότητα γύρω από το ποιες είναι οι περιοχές που αξίζει κανείς να επενδύει για την Ελλάδα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να γίνουν πολύ καλές επενδύσεις από την Ελλάδα στις λοιπές περιοχές, αλλά αυτές τις οποίες άλλοι να δημιουργήσουμε οικοσύστηματα πρέπει να τις σκεφτούμε στρατηγικά και να τις υποστηρίξουμε πλήρως και επενδυτικά και πολιτικά και νομοθετικά. Νομίζω ότι κοίτα υπάρχει μια παρεξήγηση στην Ελλάδα γύρω από το τι σημαίνει οικοσύστημα.

Οι Έλληνες νομίζω το αντιλαμβάνονται λίγο ως παρέα η οποία λειτουργεί με ένα πολύ συμπεριληπτικό και δημοκρατικό τρόπο ενώ στην πραγματικότητα οι εφευρέσεις και οι μεγάλες θερίες είναι ένα παιχνίδι εξαιρέσο. Είναι κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι που στατιστικά θα κάνουν ένα άλμα που δεν έχει κάνει κανένας άλλος. Οπότε ένα σωστό οικοσύστημα τελικά έχει όπως λες κανόνες, έχει μια βασική υποδομή, έχει μια ικανότητα για τον επόμενο να είναι πιο εύκολο από ό,τι ήταν για τον προηγούμενο αλλά οι πρωταγωνιστές και αυτοί που εμπλέκονται, συνήθως είναι άνθρωποι εξαιρετικοί.

Έτσι. Και σε άλλες χώρες, όπως το MIT, την Oxford ή το Cambridge, αυτή η εξαιρετική άνθρωπη περνάνε από μια διαδικασία επιλογής και βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για πολύ καλούς λόγους. Το αντίστοιχο στην Ελλάδα δεν το έχουμε σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ναι. Και η ερώτησή μου σε σένα είναι, ένα πολυτεχνείο, πες, μπορεί να μετεξελιφθεί σε ένα τέτοιο χώρο.

Μπορεί. κάτι που λέω πάντα για την Ελλάδα και για τα πανεπιστήμια τους στο Πολυτεχνείο παραλίγο να φοιτήσω δηλαδή ήταν μια πολύ καλή επιλογή και παραμένει μια πολύ καλή επιλογή πιστεύω ότι σε αυτά τα πανεπιστήμια το top 1, 2, 3% είναι πραγματικά εξαιρετικό είχα αρκετούς Έλληνες έχω δώσει 50 διδακτορικά περίπου μέχρι σήμερα 50 διδακτορικά σε Έλληνες όχι, 50 διδακτορικά συνολικά 5 με 10 από αυτά τα παιδιά σε πίπεδο διδακτορικού και άλλα τρία με τέσσερα σε μεταδιακτορικό έχουν έρθει από Μετσόβιο, από Αριστοτέλιο, από Πάτρα.

Έχω άμεση εμπειρία του τι είναι ικανό να παράγει αυτό το σύστημα και αυτό που είναι ικανό να παράγει για τα παιδιά που τελειώνουν με 8 και άνω το πτυχία τους είναι πραγματικά φανταστικό. Δεν μας λείπει το δυναμικό. Νομίζω ότι αυτό που μας λείπει είναι ένα πιο οργωμένο σύστημα τι θα επιτρέψει σε αυτό το παιδί αφού κάνει ενδεχομένως και ένα διδακτορικό, ένα μεταδιδακτορικό στο εξωτερικό για να δει και τέσσερα πέντε πράγματα να επιλέξει να επιστρέψει εδώ για να χτίσει την ιδέα του και να το κάνει επιτυχώς.

Και αυτό που λείπει νομίζω είναι όπως λέω ένα οικοσύστημα βασικό του πώς ξεκινάει κανείς εταιρεία πώς βρίσκει seed capital κατά τρόπο αξιοκρατικό, πραγματικά αξιοκρατικό, ώστε να μπορεί κανείς να πει ναι αυτή η ιδέα, έχει περάσει διαγωνισμούς και πραγματικά έχει διακριθεί, έχει κάτι το διαφορετικό. Υπάρχει ένας χώρος που να μπορεί να δημιουργηθεί, ένα στην Αθήνα, ένα στη Βόρεια Ελλάδα, ένα στην Πελοπόννησο, που να μπορούν να υπάρχουν αυτές οι 4, 5, 10 εταιρείες στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, ώστε να μπορούν να μοιράζονται ιδέες γύρω από προσωπικό, θέματα εφορίας, θέματα εξαγωγής ταλέντου, θέματα εξαγωγής ταλέντου.

Αυτά νομίζω θα μπορούσαμε να τα κάνουμε λίγο καλύτερα. Και έχουμε τη δυνατότητα σε κάποιους επιλεγμένους τομείς νομίζω επειδή βρισκόμαστε σε μια γωνιά της Ευρώπης που ακόμα οι μισθοδοσίες είναι σχετικά χαμηλές. αυτό το capital efficiency που έλεγα για την Ευρώπη ισχύει στο τετράγωνο για την Ελλάδα. Αν επιλέξουμε σωστά τους τομείς και αν δημιουργήσουμε θέσεις εργασίες για αυτά τα πολύ ταλαντούχα πτυχούχα παιδιά που βγαίνουν από τα ελληνικά πανεπιστήμια και έχουν κάνει και κάποια μετακπαίδευση στο εξωτερικό νομίζω μπορούν να πετύχουμε πολύ μεγάλα πράγματα.

Η τελευταία μου ερώτηση είναι έχοντας τώρα τρία παιδιά ο ένας είναι έτοιμος να πάει και σπουδάζει αρχιτέκτονος αν δεν κάνω οι δικοί τους ματιά πώς σε έχει επηρεάσει για το τι σκοπεύεις και εσύ να κάνεις τα επόμενα χρόνια δηλαδή τι επίδραση έχουν απάνω σου τα παιδιά στο προσωπικό σου πλάνο και στα προσωπικά σου όνειρα για τα επόμενα 10 χρόνια επιστημονικά πράγματα που έχω διασταυρώσει, μου έχουν επισημάνει γιατρικά από την παιδική τους ηλικία, έχουν επηρεάσει άμεσα επιλογές ερευνητικές που έχω κάνει. Θα ξεκινήσω από εκεί. Δηλαδή, όταν είχαν περάσει κάποιο θέμα υγείας και συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν ιδανικό αυτό που ζήσανε ως ασθενείς εκείνη την περίοδο, έχω αναλάβει προγράμματα για να προσπαθήσω πριν φύγω εγώ, να έχουν βρει κάτι πολύ διαφορετικό αυτή και και επόμενες γενιάς.

Αλλά αυτό κυρίως έχοντας τρεις γιους που πραγματικά με τραβάει είναι να βλέπω πόση τάση έχουν για δημιουργικότητα και σε ποια πράγματα δίνουν σημασία για το μέλλον τους. Και βλέπω τουλάχιστον σε αυτά τα παιδιά μια δημιουργική τάση για το κοινό, για το ευρύτερο καλό. Και αυτό με κάνει να θέλω να δημιουργώ οικοσυστήματα που έχουν την ικανότητα πραγματικά να λύνουν σημαντικά προβλήματα για την ανθρωπότητα.

Ο μεγαλύτερος, όπως είπε, είναι ο αρχιτέκτονας, θέλει να δημιουργεί χώρους που να εμπνέουν, που να βοηθούν την ανθρώπινη συνεργασία, να βοηθούν αυτή τη διασταύρωση διαφορετικών προβληματισμών. Ο δεύτερος νομίζω πηγαίνει κάπου προς διατρική με ένα πάθος για το νοσοποιητικό σύστημα, για το νευρολογικό σύστημα αυτές τις μεγάλες ιατικές ανακαλύψεις που σου περιέγραφα νωρίτερα.

Ο μικρότερος είναι πιο μαθηματικό μυαλό και φανταστικός μάγειρας συγχρόνως. Είναι ένας πολύ ασυνήθιστος δημιουργικός συνδυασμός. Βλέπω όμως ότι και τα τρία αυτά είναι δημιουργικά πράγματα που βασίζονται στο φτιάχνω κάτι για να βοηθήσω, για να χτίσω κάτι για την ανθρωπότητα. Και αυτό νομίζω πρέπει να είναι το κατευθύντριο φως για ό,τι κάνουμε από εδώ και πέρα.

Αυτό πάντως και εγώ το έχω παρατηρήσει, ότι στη γενιά πριν από εμάς, οι πιο φιλόδοξοι εκτός από τους επιστήμονες, θέλαν να δουλέψουν ή στην Procter & Gamble ή στην Estlis. Στη δική μου γενιά θέλαν όλοι να δουλέψουν στην Goldman Sachs και στη Mary Lynch. μετά τη δική μου γενιά όλοι θέλαν να δουλέψουν στη Yahoo και μετά στη Google και τα λοιπά. Βλέπω τώρα μια νέα γενιά παιδιών και εκεί νομίζω ότι η σύνδεξη ή η συνονόηση μεταξύ μηχανικών και ιατρικών επιστημών έχει παίξει ρόλο. Βλέπω όλο και πιο ταλαντούχα παιδιά, τα πιο ταλαντούχα παιδιά βάζουν πολύ ψηλά το τι επίδραση θα έχει η δουλειά τους πάνω στο καλό και στο μέλλον του κόσμου.

και όχι με έναν ρομαντικό, αν θέλεις, αφηρημένο τρόπο, αλλά με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ότι, ξέρεις, προτιμώ να δουλέψω σε μία, ας πούμε, organox από ότι στην google, ας πούμε. Παράδειγμα. Είσαι μια πολύ μεγάλη εταιρεία. Με το ένας πουλάει διαφημίσεις ή social media, το οποίο θεωρώ ότι μπορεί να κάνει και κακό, και ο άλλος λύνει ένα πραγματικό πρόβλημα.

Αυτό το βρίσκω πάρα πολύ αισιόδοξο, ότι μερικά από τα πιο ικανά παιδιά, τα πιο ταλαντούχα παιδιά της γενιάς αυτής έλκονται από αυτό το όνειρο ενώ η δική μας γενιά δεν θα το έλεγα. Και υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίφαση εκεί Μάκο, ότι παρότι η προηγούμενη γενιά θα έλεγε για την γενιά ότι έχει πάρα πάρα πολλά και παίρνει πάρα πολλά πράγματα ως δεδομένα το σπίτι, το κινητό, το αυτοκίνητο τη μεταφορά. Εμένα η εμπειρία μου από αυτή τη γενιά είναι ότι είναι πολύ λιγότερο ληστική. Και αυτό το βρίσκω πολύ σημαντικό. Δηλαδή, επειδή έχουν μεγαλώσει με κάποια πράγματα που ενδεχομένως η προηγούμενη γενιά δεν τον ηρεβότανε, η εμπειρία μου είναι ότι δίνουν πολύ μικρότερη σημασία στο πολύ καλό δώρο, στο πολύ καλό μισθό και βλέπουν λίγο πιο μακριά στον ορίζοντα.

Στο πώς θέλουν να είναι, στο πώς θέλουν να ζουν, στο πώς θέλουν να ξυπνάνε το πρωί. Αυτό για μένα είναι κοινωνική επιτυχία αν μπορούμε να το συνεχίσουμε σε ευρύτερη κλίμακα, φυσικά σιγουρευόμενοι ότι έχει αυτή η γενιά τα απαραίτητα εφόδια για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της. Θα κλείσω με μια διαφοροποιημένη ερώτηση από αυτή που έκανα στους προηγούμενους.

Πάντα ρώταγα σε όλους ποιο είναι το ευτυχισμένο σου μέρος. Σε σένα θα κάνω την πρώτη δοκιμή στο πώς θα ήθελες να σε θυμούνται. Έχεις πολλά χρόνια ακόμα μπροστά σου, αλλά ποτέ δεν είναι αργά κανείς να το σκεφτεί αυτό και να μου πεις πώς το σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή, πώς θα ήθελα να σε θυμούνται. Επιστημονικά θα ήθελα να με θυμούνται ως ένας άνθρωπος που δεν ήταν γιατρός και είχε κάποιο ουσιαστικό αντίκτυπο σε έναν ιδανικά πολλαπλούς τομείς της ανθρώπινης υγείας.

Σε προσωπικό επίπεδο θα ήθελα οι φίλοι μου και οι συνεργάτες μου να με θυμούνται ως μια θετική δύναμη στα περισσότερα πλαίσια καλή παρέα και κάποιοι με τον οποίο δεν ήμουσαν ποτέ ένα κακό ποτήρι κρασί Σε ευχαριστώ πάρα πολύ τον Σταντίνη για την ωραία κουβέντα μας Ευχαριστώ και εγώ πάρα πολύ για την ευκαιρική αυτή ευκαιρία και την προσπάθειά σου

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00