#10 | Η Μέση Ανατολή και ο νέος "πόλεμος" που ξεκίνησε εντός Ε.Ε.
InsideEUΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο 10ο επεισόδιο του *InsideEU* εξετάζουμε την αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην κλιμάκωση της κρίσης στη Μέση Ανατολή και τον πόλεμο στο Ιράν. Γιατί η Ευρώπη φάνηκε να καθυστερεί να διαμορφώσει ενιαία στάση; Ποιος είναι τελικά ο ρόλος των ευρωπαϊκών θεσμών στην εξωτερική πολιτική και τι αποκαλύπτει η ένταση ανάμεσα σε ηγετικές φυσιογνωμίες της ΕΕ; Μαζί με τον διεθνολόγο Δημήτρη Τζανιδάκη αναλύουμε τις εσωτερικές αντιθέσεις, τα γεωπολιτικά διλήμματα και τις προκλήσεις που αναδεικνύει η νέα κρίση για την ευρωπαϊκή στρατηγική.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καταλαμβάνεστε, εδώ και σχεδόν μια εβδομάδα όλα γυρνάνε γύρω από το πολεμικό σκηνικό στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε και έχετε ακούσει πολλές απόψεις, πολλές προβλέψεις ή γενικά πολλές προσπάθειες να εξηγηθεί η νέα κατάσταση στην οποία έχουμε εισέλθει και τα αποτελέσματά της θα τα δούμε το επόμενο χρονικό διάστημα από ό,τι φαίνεται.
Εμείς θα προσπαθήσουμε σήμερα να δούμε το πώς αντέδρασε η Ευρωπαϊκή Ένωση στις εξελίξεις ή μάλλον καλύτερα πώς δεν αντέδρασε στις εξελίξεις και πώς ο πόλεμος αυτός στη Μέση Ανατολή έφερε μεγάλη, η αλήθεια είναι, ανάφλεξη στο εσωτερικό της. Σε αυτό θα μας βοηθήσει ο διεθνολόγος και πολιτικός επιστήμονας Δημήτρης Τζανιδάκης, τον οποίο και καλώς ορίζω και πάλι για δεύτερη φορά.
Γεια σας κύριε Λούρτα, χαίρομαι πολύ που συνομιλούμε και ελπίζω να κάνουμε μια ωραία ανάλυση με όση ενάργεια μπορούμε βάσει των γεγονότων Να προτείνω να το πάμε στον ενικό όπως και στο προηγούμενο επεισόδιο Δημήτρη Ευχαρίστως Και ξεκινάμε από εκεί Λοιπόν, Δημήτρη, η Ούρσολ Φοντρελάιν δέχεται πειρά για το χειρισμό της στην κρίση στο Ιράν εδώ και κάποιες μέρες Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος το περασμένο Σάββατο ήταν ουσιαστικά η πρώτη ηγέτητα που αντέδρασε όλο αυτό και εξέδωσε ανακοίνωση χαρακτήρισε τις εξελίγεις πολύ ανησυχητικές κλπ.
Και έκτοτε έχει προβεί και σε 12 αναρτήσεις αν δεν κάνω λάθος στη πλατφόρμα X που ουσιαστικά μας λέει ότι έχει προγραμματίσει και συνομιλεί με ηγέτες από το κόλπο πρίγκιπες, βασιλιάδες, τύχων εικάτω κλπ. Υπάρχουν πάρα πολλές αντιδράσεις στο ιστορικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι λειτουργεί έξω από τα νερά της έξω από αυτό που της ορίζει η συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τι εις παρατηρήσεις εσύ εδώ γιατί είναι λίγο περίεργο το σκηνικό της μέσα στην Ευρώπη πλέον Αρχικά προς επίρρος των λεγόμενων σου να πούμε ότι έγινε μια κοινή δήλωση της Προέδρου της Επιτροπής μαζί με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ενώ όμως προηγήθηκε μία άλλη δήλωση της είπα της εκπροσώπου εξωτερικής πολιτικής, της Κάγια Κάλλας, σε άλλη γραμμή, ως φάνηκε χωρίς κάποια συνεννόηση.
Νομίζω, για το καλό της συζήτησης, οφείλουμε να ορίσουμε τι αρμοδιότητες έχει το κάθε όργανο. Για παράδειγμα, η πρόεδρος της Κομισιόν είναι αυτό που λέμε ο Πρωθυπουργός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Αυτός ο οποίος έχει ένα σχέδιο, το εφαρμόζει, υπάρχουν οι υπουργοί που είναι οι επίτροποι και σε αντίθεση με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο οποίος έχει έναν ρόλο πιο πολύ ως προεδρικός όσον αφορά τα κράτη-μέλη.
Είναι δηλαδή ο επιβλέπον, ο επικεφαλής των 27 κρατών μελών. Και στο εξωτερικό εκπροσωπεί και τις χώρες στο εξωτερικό. και είναι αυτός ο οποίος, το Συμβούλιο δηλαδή, Σιλίβδιν, είναι αυτό το οποίο θέτει τις προτεραιότητες και χαράζει την πολιτική. Σωστά. Η Κομισιόν εκτελεί. Τώρα, η ΙΠΑΤΗ εκπρόσωπος, ο Ζοζέμ Μπορέλ, πιο παλιά και τώρα η Καγιακάνας, είναι αυτό που λέμε ο Υπουργός Εξωτερικών της Ένωσης.
Καμιά φορά στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα υπάρχει μια ασάφεια όσον αφορά τον ρόλο, αλλά νομίζω ότι είναι εντελώς σαφές ότι πιο πολλές αρμοδιότητες έχει η πρόεδροσης Κομισιών από την Ήπατη εκπρόσωπο. Τώρα, επειδή όλο αυτό το οποίο συμβαίνει δεν έχει αμοιγός διεθνή χαρακτηριστικά, αμοιγός χαρακτηριστικά εξωτερικής πολιτικής, αλλά συμπλέκεται με άλλα προβλήματα, οικονομικά, ναυτιλιακά, ενεργειακά, είναι δηλαδή κάτι πολύ πιο πολύπλευρο, είναι φυσιολογικό η πρόεδρος της Κομισιόν η οποία ενδεχομένως να το επιθυμεί κιόλας να παίρνει παραπάνω πρωτοβουλίες.
Εκεί λοιπόν έρχεται και το περίφημο ρητό του Χένρι Κίσιγκερ ότι αν θέλω να μιλήσω με την Ευρώπη ποιο να πάρω τηλέφωνο. Είναι αυτός ο τρόπος ο οποίος λειτουργεί η Ένωση ο οποίος καμιά φορά μπερδεύει τους αξιωματούχους άλλων χωρών. Και τους ίδιους, και εμάς τους ίδιους μας μπερδεύουμε. Και λέει ότι η Κάλια Κάλλας που την ανέφερες και εσύ και η Ούρσλα Φοντερ Λάιν δεν έχουν και πολύ καλές σχέσεις τελευταία και μάλιστα ότι το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε που ήταν και το Σαββατοκύριακο που ξεκίνησε η Νάφλεξ στη Μέση Ανατολή δεν είχαν και καμία επικοινωνία μεταξύ τους.
Τώρα, εγώ θέλω να σε ρωτήσω πώς γίνεται να λειτουργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση όταν η πρόεδρος της Κομισιόν και οι υπατοί εκπρόσωπος εξωτερικών δεν μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους γιατί δεν ξέρω και εγώ τι προβλήματα έχουν. Έχουμε πει πολλές φορές σε αυτό το podcast ότι και η Κάλλας και η Φοντερ Λάιν είναι κατώτερες των περιστάσεων.
Και η αλήθεια είναι ότι αυτό το βλέπουμε και στο εξωτερικό του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος ότι υπάρχει πολύ έντονη κριτική. Εγώ λοιπόν θέλω να σε ρωτήσω πώς η Ευρώπη μπορεί να απαντήσει συντονισμένα και να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στη Μέση Ανατολή, σε αυτά που γίνονται στη Μέση Ανατολή όταν μεταξύ μας δεν έχουμε λύσει τις διαφορές μας.
Είναι αυτό που λέμε, αγαπητέ Νίκο, power of politics. Είναι οι προσωπικές φιλοδοξίες, είναι ο τρόπος με τον οποίο η πρόεδρος της Κομισιόν θέλει να αναβαθμιστεί, να φανεί δηλαδή περισσότερο ως ένας κυρίαρχος πόλος εντός Ευρώπης, ότι εκπροσωπεί δηλαδή την Ευρώπη κάτι το οποίο ως πρόεδρος της Κομισιόν δεν το διαθέτει ως ρόλο και ως οπλοστάσιο βάσει καθηκόντων.
Είναι εξόχως προβληματικό να συμφωνήσουμε σε αυτό ότι οι ανώτατε εξωματούχοι της Ευρώπης φαίνεται βάσει των δημοσιευμάτων ότι δεν έχουν την καλύτερη επικοινωνία και αυτό δεν είναι μόνο πρόβλημα τώρα λόγω της κρίσης η οποία υπάρχει αλλά είναι και ευρύτερο βάσει του πώς λειτουργεί δομικά η Ευρωπαϊκή Ένωση. Να πω ένα απλό παράδειγμα, γιατί αναφέρθηκε στην ανεπάρκεια των συγκεκριμένων στελεχών.
Η Κάγια Κάλλας, είπατε εκπρόσωπος, έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία ως εσθονή με την ρωσική επιθετικότητα και τον ρωσικό αναθεωρητισμό τον αναγνωρίζει, τον έχει ζήσει και φυσικά έχει μια πολύ επιθετική στάση απέναντι στην Ρωσία, το οποίο είναι φυσιολογικό και λογικό. Από την άλλη όμως, απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό, δεν λέει τα ίδια, δεν έχει τα ίδια αντανακλαστικά, δεν έχει τις ίδιες ευαισθησίες.
Αυτό καταγράφεται και νομίζω φαίνεται από το πώς αντιμετωπίζει την Τουρκία όσον αφορά τα ευρωπαϊκά προγράμματα, τα αμυντικά όπως το SAFE, το REARM EUROPE, όλα αυτά τα προγράμματα και το πώς διαχωρίζει τον ρωσικό αναθεωρητισμό από τον τουρκικό. Όταν διαθέτεις μια τέτοια θέση, τόσο υψηλό αξίωμα, πρέπει να δράσεις και να λειτουργήσεις και να σκέφτεσαι ως εκπρόσωπος και των 27 όχι των βαλτικών χωρών ή των σκανδιναβικών ή του Βίζενγκραντ και πάει λέγοντας.
Οπότε νομίζω είναι ένα ενδεικτικό στοιχείο. Τώρα, διαχρονικά η Ευρώπη γι' αυτό και δεν έχει προχωρήσει στην περίφημη ενοποίηση που λέμε έχει διαφορετικές πολιτικές. Για παράδειγμα, οι πολιτικές και οι προτεραιότητες και οι στρατηγικές της Γερμανίας από τη Γαλλία, από την Ιταλία, πιο παλιά από τον Ιωαννό Βασίλειο, ήταν τελείως διαφορετικές.
Θυμόμαστε, για παράδειγμα, πώς η Μέρκελ συνεργαζόταν ως καγκελάριος με τη Ρωσία, τους δύο αγωγούς φυσικού αερίου, όλες αυτές τις συμφωνίες που έκανε και τις καλές σχέσεις Βερολίνου και Μόσχας και πώς ξαφνικά αυτή η πολιτική δεν λειτουργήσε και πόσο διαφορετική η πολιτική και οι προτεραιότητες είχαν άλλες χώρες όπως η Γαλλία.
Αυτή τη στιγμή, αγαπητέ Νίκο, αν συγκρίνουμε την αντίδραστα γεγονότα στο Ιράν, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, θα δούμε τέσσερις διαφορετικές αντιδράσεις. Ενδεικτικό ότι δεν υπάρχει μια ενιαία γραμμή, μια ενιαία συνεννόηση, αυτό που λέμε ευρωπαϊκή ενοποίηση. Γιατί, κακά τα ψέματα, η Ευρώπη είναι μια πολύ ισχυρή οικονομική ένωση, αλλά δεν έχει καταφέρει να καταστεί μια γεωπολιτική, μια ενεργειακή, μια αμυντική ένωση.
Θα έρθουμε και στην Ισπανία που το ανέφερες και σπρούγου. Νομίζω έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ακούσουμε την άποψή σου για τη στάση της Ισπανίας. Θέλω να πάμε λίγο στην αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με την Κύπρο. Είδαμε την Ελλάδα που κινητοποιήθηκε σχετικά άμεσα πρώτη και έστειλε και δυνάμεις στην περιοχή. πρόσφατα σήμερα το πρωί για εσάς που το ακούτε την Τετάρτη το πρωί ο Μακρόν ουσιαστικά και αυτός έστειλε γαλλικές δυνάμεις στην Κύπρο αλλά και ο Πρωθυπουργός Στάρμερ της Αγγλίας εσύ πώς βλέπεις την αντίδραση της Ευρώπης αναφορικά με την Κύπρο γιατί είναι αυτό που πες και εσύ προηγουμένως πρέπει να δράει ένωση για τους 27 και εδώ είδαμε μια σιγή, μια καθυστέρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λοιπόν, θα μπορούσε οι αντίδραστα είναι και πολύ χειρότεροι.
Το πιστεύεις αυτό δηλαδή. Βεβαίως, βάσει της εμπειρίας. Να πούμε πρώτα αυτονόητα. Η Κύπρος δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ για να ενεργοποιηθεί ένα άρθρο 5 αντίστοιχα με σύμπραξη όταν μια χώρα πηλείται ότι όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να συνδράμουν. Έναν τον κρατούμενο. Ως Ευρωπαϊκή Ένωση ως μέλος δεν υπάρχει κάποιος αντίστοιχος νόμος, κάποιο άρθρο αντίστοιχο, σκραταστικό που προβλέπει κάτι τέτοιο γιατί δεν είναι μια γεωπολιτική ένωση όπως λέγαμε η ευρωπαϊκή.
Είναι ενθαρρυντική στάση και της Γαλλίας και της Γερμανίας οι οποίες ως φαίνεται με αργά τα ανακλαστικά μεν αντιδρούν, υπάρχει μια κινητικότητα. Δεν είναι αυτονόητο, το έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις πλην της Ελλάδας η οποία όπως τονίστηκε ότι η Κύπρος δεν είναι μια τυχαία χώρα, είναι ο οικουμενικός ελληνισμός μέρος του ελληνισμού ευρύτερα, μια σύμμαχος ευρωπαϊκή χώρα και επειδή πολλοί στην Ελλάδα μιλήσανε για αν ήμασταν στις σωστές και λάθους πλευρά της ιστορίας, να πούμε ότι το να υποστηρίξουμε την Κύπρο και τον εργοποιητικό ενιαίο εθνικό δόγμα δεν είναι θέμα σωστής ή λάθους πλευράς, είναι ζήτημα αυτονόητο χωρίς διαπραγμάτευση.
Τώρα στα ευρωπαϊκά, φυσικά βλέπουμε ότι όλες οι χώρες δεν είναι στην ίδια σελίδα, ότι επειδή Κύπρος απειλήθηκε ευθέως ως στόχος δεν είναι ότι απειλήθηκαν μόνο οι βρετανικές βάσεις, βρετανικά εδάφη γιατί όταν παραβιάζεται ο ευρωπαϊκός εναέρεως χώρος, ο Κυπριακός δηλαδή που είναι ο ευρωπαϊκός αυτό σημαίνει ότι πρέπει και οι υπόλοιποι να κινητοποιηθούν.
Δεν το είδαμε αυτό. Η Ένωση βέβαια για να είμαστε απολύτως ακριβείς στην ανάλυση και αποτίμηση που κάνουμε δεν έχει γρήγορα τα ανακλαστικά. Το έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις, βλέπουμε μια κινητικότητα, φυσικά δεν βλέπουμε αυτό που λέμε μια συνολική εικόνα, μια κοινή γραμμή των 27 οι οποίοι θα συνδράμουν στην Κύπρο. Βλέπουμε όμως ότι οι ισχυροί, πολύ ισχυροί παίκτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή ο γαλλογερμανικός άξονας, είναι μάλλον σε μια στιγμή σωστοί για τις περιστάσεις.
Έχει καταλάβει δηλαδή την κρισιμότητα των στιγμών και παίρνει μια σαφή θέση. Το ΕΒ επίσης, επί Στάρμερ, έχει μια πολύ πιο κοντά στην Ευρώπη πολιτική. Δεν έχει καμία σχέση το ΕΒ επί Μπόρις Τζόνσον, επί Λίστρας ή επί Ρίσι Σουνάκ με την τωρινή ηγεσία. Οι εργατικοί γενικότερα ήτανε remainers. Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχει μια σύμπλευση, αλλά είναι ανησυχητικό ότι ενώ ενεργοποιούνται μικρά σχήματα, π.χ. το σχήμα των προθύμων, συμφωνίες μεταξύ ΕΒ και Νορβηγίας, Ευρύτερες από τον Καναδά, Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ Υπάρχουν πολλά τριμερή, τετραμερή, μικρά σχήματα Αλλά δεν υπάρχει κάτι ενιαίο Είναι όμως σημαντικό και το κρατάμε Ότι οι μεγάλες δυνάμεις αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα και δρούν Αυτό για την ώρα έχει μια αξία Και το γεγονός ότι έστειλαν δυνάμεις κοντά στο Ιράν Η Γαλλία, η Γερμανία κλπ Πώς το βλέπεις εσύ αυτό για την εξέλιξη του πολέμου Θέλω να πάμε λίγο και σε αυτό.
Αρχικά υπάρχουν βάσεις και γαλλικές στην ευρύτερη περιοχή. Δηλαδή δεν είναι ότι όλες αυτές οι χώρες του κόλπου, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, τα Ινωμένα Αραβικά, Εμμυράτα, η Σαουδική Αραβία έχουν μόνο Αμερικανικές. Είναι και Βρετανικές, είναι και γαλλικές βάσεις. Οπότε όλο αυτό έχει να κάνει και με την προάσπιση των συμφερόντων τους.
Να πούμε όμως ότι όλη αυτή η κινητοποίηση δεν έχει κάποιον επιθετικό χαρακτήρα. επίθεση, να στρέψει όλη τη Μέση Ανατολή, αλλά και την Δύση πλέον, εναντίον του. Είδαμε μόλις πριν λίγες ώρες πριν από τώρα, ότι ακόμα και η Τουρκία εξεδήλωσε ένα αυστηρό μήνυμα προς το Ιράν, γιατί φάνηκε ότι ένας Ιρανικός πύραυλος παραβίασε ή κατευθυνότανε στον τουρκικό ενάεριο χώρο, που η Τουρκία δεν είναι μια τυχαία χώρα, είναι μια χώρα φιλική προς το Ιράν, όπως φιλική προς το Ιράν ήταν και το Κατάρ το οποίο επίσης έχει αλλάξει πλέον γραμμή πλεύσης. Συνεπώς το Ιράν είναι πιο απομονωμένο από ποτέ όλες αυτές οι κινήσεις βέβαια ανεβάζουν την ένταση και επειδή το καθεστώς αυτό είναι με την πλάτη στον τείχο, δηλαδή έχει σκοτωθεί ο ανώτερος ηγέτης του, αντιμετωπίζει δηλαδή μια υπαρξιακή απειλή και το Ιράν δεν είναι ούτε Βενεζουέλα ούτε Κούβα, ούτε κάτι άλλο αυτό σημαίνει ότι είναι πάρα πολύ απρόβλεπτο και είναι πολύ πιθανό λόγω του απρόβλεπτου της συγκυρίας και ότι το καθένας αυτό παίζει τα ρέστα του αυτή τη στιγμή
να προβεί σε κινήσεις πολύ επιθετικές οι οποίες θα δημιουργήσουν ένα πιο μεγάλο μέτωπο ανάφλεξης. Ποια είναι η δική σου εκτίμηση πάνω σε αυτό που έχεις ξεκινήσει δηλαδή εμένα μου βγάζει ρε παιδί μου μία το έλεγα και σε κάτι σε μία παρέα που βρέθηκα μέσω εβδόμαδα ότι το συγκεκριμένο περιστατικό που έγινε το προηγούμενο Σάββατο που ξεκίνησε θα έχει και ένα αποτέλεσμα δυνατό.
Δηλαδή κάτι θα τελειώσει ή κάτι θα αρχίσει. Δηλαδή θα δούμε μια κατάληξη. Δεν θα μείνουμε πάλι στον αέρα έμεινε το καθεστώς το Ιράν ή να δούμε γιατί θα ξανασυνεχιστεί τον άλλο μήνα ή τον ΕΜΘΠ όπως δηλαδή είδαμε το καλοκαίρι. Θα βγει ένα αποτέλεσμα. Αυτό αντιλαμβάνομαι εγώ χωρίς να ξέρω. Δεν ξέρω εσύ πώς το βλέπεις, δηλαδή τι σου βγάζει Όχι, και εγώ είμαι κοινωνός της ίδιας άποψης Από το 1923 βασικά και έπειτα που ήταν ο επιταχυντής των εξελίξεων το χτύπημα της Χαμάς στο Ισραήλ διαμορφώνεται βήμα-βήμα σιγά-σιγά μια νέα αρχιτεκτονική στη Μέση Ανατολή Όταν ολοκληρωθεί όλο αυτό το οποίο αυτές τις μέρες ζούμε θα μιλάμε πλέον ανοιχτά για μια άλλη Μέση Ανατολή πολλοί αναλυτές μάλιστα έχουν παρομοιάσει την αλλαγή που θα συντελεστεί με το τι συνέβη στην Ευρώπη με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ότι θα είναι κάτι δηλαδή τόσο κοσμοϊστορικό, τόσο μεγάλο σαν γεγονός. Τώρα, όπως λέγαμε και πριν, ο καθιστός αυτό δεν είναι σαν τη Βενεζουέλα, δηλαδή είναι ενός ανδρός αρχή. Έχει έντονους βραχίονες εξουσίας από κάτω, όπου συμπλέκονται, δηλαδή είναι ο θρησκευτικός βραχίωνας οι φρουροί της επανάστασης το συμβούλιο των κηδεμόνων, των εμπειροχνομόνων οι μουλάδες ευρύτερα και είναι και ο πολιτικός ο πρόεδρος, το υπουργικό συμβούλιο ο στρατός, είναι τελείως διαφορετικό κομμάτι αυτό από το θρησκευτικό υπάρχουν δηλαδή δικλείδες ασφαλείας στο καθεστώς και είναι από τα καθεστώτα το οποίο έχει επιδείξει απαράμιλλα ανθεκτικότητα εδώ και σχεδόν 50 χρόνια Δεν είναι εύκολο να πέσει το καθεστώς αυτό και σε περιπτώσεις που έχουμε δει στη Μέση Ανατολή γενικότερα όλες αυτές οι επιχειρήσεις δεν έχουν βγει πάντα σε καλό.
Για παράδειγμα στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία έχουμε δει ότι πιο πιθανό είναι να γίνει ένα failed state η χώρα αυτή, δηλαδή μια τρύπα της γεωγραφίας όπου χωρίζεται σε πολιτοφυλακές, σε συμμορίες και διάφορες παρατάξεις παρά να γίνει κάτι νέο, πιο δημοκρατικό. Βέβαια, δεν θεωρώ και δεν πιστεύω ότι ο στόχος της Αμερικής είναι η εκδημοκρατικοποίηση του Ιράν Προφανώς δεν είναι αυτό, είναι να προκύψει μια πιο φιλική ηγεσία προς αυτούς Γιατί το Ιράν τι έχει σε ευθονία, ορυκτά, πετρέλαιο και φυσικό αέριο Και είναι φυσικά μια πολύ σημαντική χώρα για την Κίνα Ό,τι γενικό συμβαίνει πρέπει να το βλέπουμε υπό το πρίσμα του γεωπολιτικού ανταγωνισμού ΗΠΑ και Κίνας ότι φεύγει από τα στενά του Ορμούς σε πολύ μεγάλο βαθμό κατευθύνεται προς την Κίνα είναι και αυτός ένας αστερίσκος για το τι συμβαίνει.
Από εκεί και πέρα το να προκύψει μια ηγεσία πιο σκληροπυρηνική είναι και αυτό κάτι πιθανό. Στη βιβλιογραφία έχουμε δει ανάλογες και αντίστοιχες περιπτώσεις και μάλιστα ο νέος ανώτος ηγέτης ο οποίος είναι ο γιος του Χαμεϊνή, 57 ετών είναι ακόμα πιο σκληροπυρηνικός ακόμα πιο φονταμενταλιστής από ότι ο πατέρας του. Είναι και αυτό μία σημείωση.
Αν φυσικά αυτός παραμείνει στην ηγεσία και δε δούμε πλέον επιθέσεις, πλήγματα κλπ. Το να προκύψει μία πιο κοσμική ηγεσία είναι και αυτό κάτι πιθανό. Ένας δηλαδή ηγέτης ισορροπιστής μεταξύ Κίνας και Δύσης ο οποίος δεν έχει πολλοί σταθερές κινήσεις και απόψεις όπως δηλαδή ότι είμαι κατά της Δύσης και αναπτύσω πυρηνικά. ένας ηγέτης δηλαδή ο οποίος θα εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα θα περιορίσει τους βαλιστικούς πυράβλους και θα ισορροπεί μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Φυσικά υπάρχει πάντα ανοιχτό και το σενάριο να γίνει κάτι το οποίο συνέβη και στη Λιβύη και σε άλλες χώρες να μοιραστεί δηλαδή τεχεράνι σε διάφορα στρατόπεδα γιατί να θυμίσουμε και στους ακροατές μας ότι οι Ιρανοί δεν είναι μόνο αυτό που λέμε οι Πέρσες οι οποίοι είναι 60% είναι και Αζέρι, είναι και Κούρδη και Μπαλούχι, είναι διάφορες δηλαδή άλλες εθνότητες και δεν είναι και όλοι ΣΥΙΤΕΣ.
Δηλαδή δεν υπάρχει μια ευρία και μια ενιαία ταυτότητα όπως και επίσης ότι το Ιράν ενώ είναι μια χώρα 93 εκατομμυρίων δεν είναι ένα μέρος συγκεντρωμένο σε μια πόλη εξουσίας. Είναι αποκεντρωμένο και γι' αυτό φυσικά είναι και πολύ δύσκολο να δούμε πολύ έντονες και αθρώες μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές. Από αυτά που είπες πάντως εγώ σίγουρα σε κρατώ αυτό που ανέφερες για την Κίνα, γιατί ξέρεις πολλές φορές τα μιλάμε για το Ιράν.
Κοιτάμε από το Ιράν και δυτικά. Τι κάνει το Ισραήλ, οι χώρες του κόλπου, η Ευρώπη, η Αμερική. Αλλά υπάρχει και το άλλο ημισφαίριο, το οποίο από ό,τι φαίνεται παίζει πολύ πιο σιωπηλό ρόλο, αλλά εξίσου σημαντικό. και έχεις πολύ δίκιο σε αυτό, θεωρείς ότι ο Τραμπ θέλει να το τελειώσει πριν τα Μίντερμς, το θέμα με τον Ιράν.
Δηλαδή άμα κρατήσει θα έχει κόστος εσωτερικά. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν επιθυμεί μια μεγάλη σύραξη. Μια σύραξη που θα διαρκέσει, θα διαιωνιστεί, γιατί δεν συμφέρει πρώτα και κυρία τον ίδιο. Όπως πολύ σωστά προείπες, είναι τα Μίντερμς, είναι οι ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές και πίστεψέ με δεν θέλει σε καμία περίπτωση ο Τραμπ ή οι ψηφοφόροι του να πάνε δυσαρεστημένοι στην κάλπη επειδή το κόστος ζωής στις Ηνωμένες Πολιτείες, η τιμή της βενζίνης, του πετρελαίου, γενικότερα πολλών υλών που προκύπτουν από το πετρέλαιο ή και άλλα θέματα λόγω πληθωρισμού θα έχουν ανεβεί όλα ώστε να έχουν μεγάλο κόστος διαβίωσης, πάρα πολλά έξοδα.
Είναι κάτι που δεν το θέλει η Αμερικανική ηγεσία. Από την άλλη, να δούμε και το εξής Το γεγονός ότι οι στόχοι των ΗΠΑ από το Ισραήλ είναι λίγο διαφορετικοί Και αυτός το λέω με βάση του πόσο θα διαρκέσει αυτή η σύγκρουση Για παράδειγμα, ο Τραμπ τι θέλει να κάνει Θέλει να κάνει αυτό που λέμε business Να έχει έναν άνθρωπο στο καθεστώς αυτό, έναν ηγέτη φιλικό προς αυτόν Όπως έγινε και με τη Βενεζουέλα Και να μπορεί να περνάει τη δική του πολιτική Να φέρει δηλαδή το Ιράν στη δική του σφαίρα επιρροής Από την άλλη το Ισραήλ και ο Ντανιάχου έχουν μια τελείως διαφορετική στόχευση Η στόχευση είναι και η πτώση του καθεστώτος Αλλά όχι μόνο αυτό Είναι και το τέλος του πυρηνικού προγράμματος των βαλιστικών πυράβλων Δηλαδή να πάψει να υπάρχει απειλή για την ύπαρξη του Ισραήλ Και φυσικά αυτό έχει να κάνει και με την χρηματοδότηση Και με τη στήριξη των άλλων οργανώσεων που στηρίζει το Ιράν όπως είναι η Χαμάς, η Χεσμπολά η οποία δεν έχει απενεργοποιηθεί όπως βλέπουμε
μια χαρά υπάρχουν ακόμα πυρήνες της στο Νότιο Λίβανο η Χούθη και άλλες πολυτοφυλακές σε Συρία και Ιράκ. Άρα λοιπόν το πόσο θα διαρκέσει αυτή η σύραξη εξαρτάται από δύο χώρες οι οποίες έχουν τελείως διαφορετικές ή κάπως διαφορετικές μάλλον επιδιώξεις. Όπως φαίνεται όμως επειδή τον πρώτο και τελευταίο λόγο τον έχει ο Αμερικανός πρόεδρος Δεν μπορώ να προβλέψω μία μακρόσυρτη, μία πολύ μεγάλη σύραξη.
Ο ίδιος επιθυμεί να το τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Θέλω πριν κλείσουμε να επανέλθουμε λίγο στα της Ευρώπης, γιατί άφησα μία κρεμότητα αναφορικά με την Ισπανία. Μιλάμε για μία τελείως διαφορετική στάση σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, τη στάση που κρατάει η κυβέρνηση του Σάντσεθ. ουσιαστικά βάζει αυτό που λέγεται το πολιτικό σήμερα την ηθική αυτονομία στο δικό της, στον τρόπο σκέψης πάνω από τη στρατηγική αυτονομία.
Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι έφτασε αυτή την απόφαση η Ισπανία ουσιαστικά να διαφοροποιηθεί. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι το γνωρίζεις πολύ καλύτερα από μένα ότι γενικά ο Πρωθυπουργός θα έχει μια διαφορετική στάση απέναντι στον πρόεδρο Τραμπ και σε πολλά άλλα θέματα και στο παρελθόν αλλά πώς το κρίνεις εσύ αυτόν Καταρχάς τόσο έντονη διαφοροποίηση από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τα άλλα κράτη-μέλη της Ένωσης το έχουμε δει σε περιπτώσεις μόνο του Ορμπάν του Βίτσο σε Σλοβακία και Ουγγαρία τόσο έντονα από την άλλη πλευρά βέβαια τώρα Κοίταξε να δεις, αν ανοίξουμε τον χάρτη θα δούμε και δούμε που βρίσκεται η Ισπανία θα διαπιστώσουμε πολύ εύλογα ότι δεν απελείται από πουθενά δεν έχει δηλαδή έναν αναθεωρητή γείτονα κοντά της, δεν έχει δηλαδή αυτό που λέμε γεωπολιτικούς κινδύνους, όπως έχουν άλλες χώρες και γι' αυτό μάλιστα δεν είναι και πρόθυμη η Ισπανία να αυξήσει το ποσοστό των δαπανών όσον αφορά το συνολικό ΑΕΠ της, γιατί φυσικά δεν έχει την ανάγκη να εξοπλιστεί τόσο πολύ.
Είναι στην άκρη της Ευρώπης, δεν συνορεύει με μια αναθεωρητική δύναμη και φυσικά δεν έχει την ίδια ευαισθησία και τα ίδια τα ανακλαστικά που έχουν χώρες όπως η Φινλανδία, όπως οι Βαλτικές, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Να σκεφτούμε και κάτι άλλο επίσης. Επειδή υπάρχει και το ηθικός κέλος το οποίο προτάσει σωστά ο Ισπανός Πρωθυπουργός.
Τι σημαίνει αυτό, δηλαδή που έγκυται το ηθικός κέλος και πόσο ψηλά το βάζει όταν την ίδια ώρα συνεργάζεται αμυντικά με την Τουρκία, εξοπλίζει την Τουρκία και έχουν κάνει και συμφωνίες εμπορικού τύπου δηλαδή με μια χώρα η οποία όχι θεωρητικά αλλά πρακτικά θέτει ζητήματα κυριαρχίας και απειλεί χώρες μέλης Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Κύπρος και η Ελλάδα.
Εκεί δηλαδή δεν διηθεί κάποιο ηθικό ζήτημα κάποιος ηθικός προβληματισμός. Οπότε εγώ αυτό που προτείνω και στους ακροατές είναι να σκεφτόμαστε σε βάθος πριν τεκμηριώσουμε μια άποψη για έναν ηγέτη γιατί φυσικά τα πάντα της σημερινή εποχή δεν είναι δυστυχώς μόνο σε επίπεδο ιδεολογίας και ήθους αλλά έχουν να κάνουν και με οικονομικά συμφέροντα.
Οπότε να σκεφτόμαστε δύο φορές πριν πάρουμε μια άποψη πριν τοποθετηθούμε απέναντι σε μια κίνηση. Σωστά και πολιτικά κιόλας γιατί ο Σάντζας έχει πρόβλημα εσωτερικά. Θυμίζουμε ότι τις περασμένες εκλογές της εσωτερικής στην Ισπανία έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα, έχει πάρα πολλές απώλειες και πολλοί λένε κιόλας ότι το κάνει και αυτό για να κερδίσει το παιχνίδι εντός των τυχών.
Θα δούμε σε κάθε περίπτωση πώς θα του βγει κι αυτού και όλη η κατάσταση στην οποία περιγράψαμε. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Δημήτρη για άλλη μια φορά. Νομίζω θα ξαναπούμε κάποια στιγμή γιατί τα γεγονότα είναι πολύ εντονένια η αλήθεια. Ήταν χαρά μου, ευχαριστώ και εγώ για την πολύ ωραία συζήτηση Καλή συνέχεια και σε εσένα και καλή συνέχεια και σε όλους όσους μας άκουσαν και ραντεβού στο επόμενο επεισόδιο Είμαι ο Νίκος Λούρδας και ακούσατε τη σειρά podcast του Sky Inside EU Sky Podcast
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
