#16 | Γεωπολιτικό ντόμινο: Από τη Μέση Ανατολή στην Ουκρανία
InsideEUΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η Μέση Ανατολή παραμένει σε τροχιά αστάθειας, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται χωρίς ορατό τέλος, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται μπροστά σε νέες γεωπολιτικές προκλήσεις. Στο νέο επεισόδιο του InsideEU, ο διεθνολόγος Αθανάσιος Γραμμένος αναλύει τις διεθνείς εξελίξεις, τον ρόλο της Κίνας, τις εσωτερικές ισορροπίες στις ΗΠΑ, τη θέση της Γερμανίας και το κατά πόσο η Ευρώπη μπορεί να αποκτήσει πραγματικά ενιαία φωνή στην εξωτερική πολιτική.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
έχω την χαρά να έχω απέναντί μου και να φιλοξενώ εδώ στα στούντιο του Sky τον διεθνολόγο, τον κύριο Αθανάσιο Γραμμένο κύριε Γραμμένε, σας ευχαριστώ πολύ εγώ σας ευχαριστώ για την πρόσκληση θα ήθελα να ξεκινήσουμε, αν δεν έχετε αντίρρηση, με τη Μέση Ανατολή είχαμε μια συμφωνία πριν από περίπου δύο εβδομάδες από όταν γράφουμε εμείς το επεισόδιο η οποία, από ό,τι φαίνεται, δεν κατέληξε και κάπου ιδιαίτερα Αντιθέτως, αυτή τη στιγμή έχουν ξεκινήσει και κάποιες καινούργιες συζητήσεις Μεταξύ των δύο πλευρών Εμένα το ερώτημά μου αρχικά είναι Γιατί δεν μπορεί να μπει ένα τέλος έστω και προσωρινό Σε αυτή τη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί Η παρατήρησή σας ότι η σύγκρουση κατά κάποιο τρόπο είναι ενεξελίξη Παρά το γεγονός ότι υπάρχει μια κατάπαυση πυρός Και μια αρχική συμφωνία είναι πολύ δόκιμη Εδώ διευκρινιστικά να πούμε ότι στο σημείο το οποίο βρισκόμαστε είναι μια μακρά εκεχηρία, καταρχήν 60 ημερών, η οποία θα χρησιμεύσει για τις διαπραγματεύσεις ενόψι της συμφωνίας. Έχει μια θεμελιώδη σημασία από νομικής πλευράς, δηλαδή αυτή τη στιγμή δεν έχουμε καταλήξει σε μια οριστική συμφωνία μεταξύ των ΙΠΑ και του Ιράν.
έχουμε καταλήξει όμως στην προσωρινή πάυση των εχθροπραξιών ούτως ώστε το επόμενο διάστημα μια σειρά από θέματα τα οποία είτε προϋπήρχαν ανοιχτά είτε τα άνοιξε η σύγκρουση θα πρέπει να επιληθούν. Και ακριβώς επειδή δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη σύγκρουση αλλά για ένα σύστημα αλληλοσυνδεδεμένων συγκρούσεων και προκλήσεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή για αυτό το λόγο και δεν μπορούμε να φτάσουμε εύκολα σε μια συμφωνία.
Για να είμαι πολύ συγκεκριμένος, θα ήθελα να δούμε, να εστιάσουμε στον λόγο που έγινε αυτή η σύγκρουση. Δηλαδή, τι προσπάθησε να επιλύσει η επίθεση των Αμερικανών και των Ισραηλινών εναντίον του Ιράν. Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα το οποίο νομίζω ότι δύσκολα θα το απαντήσει κάποιος. Η προφανής απάντηση βέβαια είναι να αλλάξει το καθεστώς.
το Ιράν αποτελεί μια απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα πάγια, είναι δεδομένο αυτό το καθεστώς των Μουλάδων είναι αντιαμερικανικό ως εκ τούτου λοιπόν για να ενισχύσουν την παρουσία τους και να λύσουν το Ιρανικό πρόβλημα επιχείρησαν ένα μοντέλο Βενεζουέλλας οι Αμερικανοί βομβαρδισμοί, ενδεχομένως εσωτερική αναταραχή ακούσαμε κάποια στιγμή ότι θα μπορούσε η αντιπολίτευση του Σάχη κτλ να αλλάξει το καθεστώς. Το καθεστώς αυτό δεν άλλαξε.
Ανθίστανται ακόμα και σήμερα οι Ιρανοί. Εδώ βλέπουμε και πώς ο σύγχρονος πόλεμος αλλάζει τα πράγματα. Δηλαδή, ενώ οι Αμερικανοί έχουν στρατιωτικές βάρες στην περιοχή, ενώ έστειλαν τα αεροπλαγωφόρα, ενώ βομβάρδισαν κτλ. Και προσπάθησαν και με πολλούς τρόπους. Ενώ στοχεύοντας στους πολίτες του Ιράν να τους αλλάξουν, να τους βγάλουν στο δρόμο.
Αυτά που βλέπαμε πριν από κάποιους μήνες Αλλά δεν τα κατάφεραν Και βέβαια κατέρευσε και το σύστημα των logistics Δηλαδή τελικά βλέπουμε Αυτό το αναφέρω γιατί πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας για την ελληνική περίπτωση Δηλαδή οι εξοπλισμοί από μόνοι τους Δεν λένε πολλά πράγματα Αν δεν έχεις από πίσω ένα σύστημα επιμελητίας Το οποίο θα μπορεί να συντηρήσει τη μάχη επί Μακρόν Άρα λοιπόν Οι Αμερικανοί εφόσον απέτυχαν να αλλάξει το καθεστώς προσπαθούν τώρα να συνεργαστούν μαζί του γι' αυτό βλέπετε ότι και στο έμμο ο γιού το περίφημο που οριοθέτησε την εκεχηρία αφήνουν ανοιχτό το θέμα να μπουν και δασμοί στη διέλευση του χορμούς κάτι που θα είναι πρωτοφανές για τα διεθνή νομικά χρονικά δηλαδή σε ένα φυσικό στενό δεν μπαίνουν συνήθως δασμοί στα τεχνητά στενά μπαίνουν αλλά πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη για να κλείσω και την απάντηση ότι υπάρχουν και άλλες παράμετροι στην ίδια συγκάρτηση όπως είναι η Γάζα, όπως είναι ο Λίβανος, όπως είναι η Συρία.
Βεβαίως τα πρόξεις όπως η Χούθη και η Χεσμολάχ του Ιράν. Και όλα αυτά μαζί θα πρέπει να συζητηθούν και γι' αυτό το λόγο μένουμε ακόμα μετέωροι ως προς την τελική λύση. Είναι και χωρίς το κόλπου μέσα στο παιχνίδι. Πραγματικά είναι ένας χαμός. Την ίδια στιγμή βλέπουμε μια διαφορετική στάση από την Κίνα, η οποία παρακολουθεί λίγο αυτές τις εξελίξεις από πιο μακριά, γιατί δεν εμπλέκεται και άμεσα.
Είναι ίσως για εσάς ο μεγάλος κερδισμένος από την αποδυνάμωση της δυτικής συνοχής η Κίνα. Η Κίνα σίγουρα είναι ο ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο όπως λένε οι Αγγλοσάξονες. είναι ο ανερχόμενος παίκτης, η ανερχόμενη δύναμη παρακολουθεί πολύ υπομονετικά χωρίς να εμπλέκεται η μη εμπλοκή της, η στρατιωτική εμπλοκή της έχει βέβαια και κάποια αρνητικά σε βάθος χρόνου διότι δεν εμφανίζεται στην περιοχή ως εγγύη της ασφαλείας βεβαίως η αποτυχία της Αμερικής να προστατέψει τις χώρες του κόλπου οι οποίες δέχτηκαν πολύ ισχυρά ιρανικά πλήγματα δείχνει ότι και εκείνη βέβαια παρότι παρεμβαίνει δεν μπορεί να τους παρέχει εγγύησης αλλά η Κίνα σε καμία περίπτωση αυτή τη στιγμή δεν είναι ο ανερχόμενος γεωπολιτικός παίκτης ο οποίος παρεμβαίνει με boots on the ground δηλαδή να πατήσει τα πόδια της με το στρατό της εκεί και να προστατέψει με το Ιράν. Δεν έχει όμως και όφελος αυτή τη στιγμή να το κάνει γιατί η Κίνα επωφελεί το από το αποκλεισμό του Ιράν διότι έπαιρνε πολύ φτηνό πετρέλαιο από τους Ιρανιούς
κάτι αντίστοιχο που συνέβαινε και με τους Ρώσους και εξακολουθεί και το κάνει οπότε λοιπόν αυτό το εντός εκτός του Ιράνιου ως προς το διεθνές σύστημα ότι είναι και δεν είναι μέσα εξυπηρετούσε και υποφελούσε την Κίνα επίσης υποφελείται όταν οι ΗΠΑ αναγκάζονται να αφιερώσουν διπλωματικό και στρατιωτικό κεφάλαιο στην περιοχή, δηλαδή ξοδεύουν από την αποθηκευμένη ενέργειά τους και με αυτόν τον τρόπο αποσύρονται από τον Ινδοϊρονικό, δηλαδή για να κάνουν το χτύπημα στο Ιράν έπρεπε να ανακαλέσουν μια σειρά από δυνάμεις που είχαν στην ευρύτερη περιοχή και ναυτικές και να τις φέρουν όλες κοντά στον κόλπο. Αυτό επιτρέπει στην Κίνα λοιπόν να κινηθεί περισσότερο, να ανασάνει περισσότερο και να επικεντρωθεί και σε ειδικά της προβλήματα όπως αυτό που έχει με την Ταϊβάν.
Σε κάθε περίπτωση όμως δεν σημαίνει αυτό ότι η Κίνα επιδιώκει κάποια ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση διότι εν πάση περιπτώσει εξαρτάται ενεργειακά και οικονομικά από την περιοχή. Πιστεύω ότι παρακολουθεί στενά και προσπαθήγανε και σε μια συγκενόηση με τις ΗΠΑ ούτως ώστε η όποια μετάβαση να γίνει με τους δικούς τους όρους.
Και θέλω τώρα να ορθούμε λίγο και στο εσωτερικό των ΗΠΑ και θέλω να πιαστώ από αυτό που είπατε ότι η Αμερική έχει πανεύει αλλά δεν τα έχει καταφέρει από ό,τι φαίνεται τουλάχιστον μέχρι τώρα. Αυτό επηρεάζει την κυβέρνηση Τραμπ ενώψη και των ενδιάμεσων εκλογών που έχουμε τον έμβριο. Έχει γραφτεί σε πάρα πολλά μέσα το τελευταίο καιρό και μάλιστα σε αναλύσεις όχι μόνο σε ρεπορτάζ ότι το εσωτερικό μέτωπο υπήρξε καθοριστικό.
Οι εσωτερικές πιέσεις δηλαδή ήταν καθοριστικές στην απόφαση του Τραμπ να διακόψει τις εχθροπραξίες και να επιδιώξει μια διπλωματική λύση. Αυτό γιατί συνέβη. Συνέβη διότι καθώς το ενεργειακό έχει παγκόσμιες επιπτώσεις πια, δηλαδή μια ενεργειακή κρίση δεν μένει μόνο στην περιφέρεια που ξεσπάει, αλλά απλώνεται παντού, αυτό μεταφέρθηκε γρήγορα στην Αμερικανική αγορά με την κατακόρυφη αύξηση των τιμών και των καυσίμων, αλλά και των προϊόντων.
Δηλαδή έχουμε πληθωριστικές πιέσεις. γνωρίζουμε ότι πριν από αρκετές εβδομάδες το επιχειρηματικό λόμπι ζήτησε από τον Τραμπ να βρει μια λύση ταυτόχρονα πιέζεται ο ίδιος εν όψη των ενδιάμεσων εκλογών σε κρίσιμες περιφέρειες, ιδιαίτερα στα swing states δηλαδή ο Τραμπ αυτή τη στιγμή προσπαθεί να κερδίσει οπωσδήποτε Πενσιλβάνια, Τζόρτζια, Μίσιγκαν είναι πολύ κρίσιμη η ψήφος και εκεί βλέπουμε ότι υπολείπεται βλέπουμε ότι και στις αυτοδιοκητικές εκλογές ορισμένη η Δημοκρατική έκανε την έκπληξη Επομένως η Μέση Ανατολή επηρεάζει την εσωτερική πολιτική στις ΗΠΑ στο βαθμό που μεταφράζεται όχι μόνο σε αυξημένες στρατιωτικές εμπλοκές αλλά και στην αλλαγή του βιωτικού επίπεδου Ξέρετε η Γυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να δείξει ότι εφαρμόζει μια λογική ισχύως και αποτροπής αλλά η πρόκληση είναι να μην εγκλωβιστεί σε μια νέα μακροχρόνια περιφερειακή εμπλοκή η οποία θα μοιάζει περισσότερο με αυτό που έχει πάθει τώρα η Ρωσία στην Ουκρανία.
Θα έρθουμε και στο Ουκρανικό. Έχεις θεωρεί ότι μια ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες θα προκύψει και κάποιο πολιτικό θέμα στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ με τον Πρόεδρο ή με την κυβέρνηση γενικότερα. Αυτή τη στιγμή ο Τραμπ έχει, οι Ρεπουμπλικανοί μάλλον, έχουν το πάνω χέρι σε όλα τα σώματα Είναι πιο εύκολο για αυτούς να διαμορφώσουν πολιτικές Προφανώς όταν αυτό θα αλλάξει, χωρίς να μπορούμε να είμαστε μάντης βεβαίως αλλά φαίνεται ότι θα αλλάξει η ισορροπία σε ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα Αυτό θα τους αναγκάσει να κάνουν περισσότερες παραχωρίσεις, να βάζουν περισσότερο νερό στο κρασί τους Η Αμερική έχει ένα πολύ ενδιαφέρον και σύνθετο σύστημα Ένα νομοσχέδιο δεν ψηφίζεται όπως στο δικό μας κοινοβούλιο Με μια απλή διαδικασία Εκεί πρέπει να ψηφιστεί, να διαμορφωθεί Είναι δύο διαφορετικά κείμενα Ένα στην Βουλή και ένα στην Βουλή Μετά υπάρχει μια επιτροπή που πρέπει να τα συνδυάσει Και αφού καταλήξουν σε ένα τελικό κείμενο αυτής της επιτροπής Πρέπει να τα ξαναπάνε πίσω για να ψηφιστούν ως ενίο κείμενο
Άρα λοιπόν διάμεσα υπάρχει πολλής χώρος για διαπραγματεύσεις Για εκβιασμούς εντός εισαγωγικών, για αλυσβερίσια αν θέλετε έτσι Αυτά είναι πολύ πιο εύκολα να γίνουν όταν είναι μονοκομματική η πλειοψηφία Παρά όταν έχεις διαφορετικές πλειοψηφίες και μάλιστα αντίθετες προς τον πρόεδρο Άρα λοιπόν θα υπάρξει επιρροή, μένει να δούμε όμως το εύρος της πλειοψηφίας και τα πρόσωπα τα οποία θα εκλεγούν.
Γιατί και αυτό παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Να έρθουμε λίγο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το έχουμε συζητήσει πάρα πολλές φορές, είναι η αλήθεια, σε αυτό το podcast, ότι δείχνει να δυσκολεύεται πάρα πολύ να εκφράσει μια ενιαία εξαιρετική πολιτική και είχε πολύ μεγάλη, νομίζω, ευκαιρία να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στη Μέση Ανατολή Ευρωπαϊκή Ένωση, για πάρα πολλούς λόγους.
αλλά θεωρείτε ότι πέρα από το δομικό πρόβλημα που έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση έτσι όπως έχει στηθεί υπάρχει και πολύ μεγάλη έλλειψη ηγετικών φυσιογνωμιών Θα συμφωνήσω μαζί σας, κάνετε μια πολύ σημαντική διαπίστωση ότι η Ευρώπη στην ουσία έχασε ακόμα μια ευκαιρία λόγω της κρίσης να βγει μπροστά και να εμφανιστεί με πολιτική αυτενέργεια ως ένας γεωπολιτικός παράγοντας βεβαίως το πρόβλημα είναι και θεσμικό και πολιτικό η ομοφωνία στην εξωτερική πολιτική ή μάλλον η ανάγκη η απέτηση ομοφωνίας δυσκολεύει βέβαια τη λήψη αποφάσεων εγώ προσωπικά είμαι πέρτς ομοφωνίας δεν σας κρύβω έτσι γιατί ανήκω σε μια μικρή χώρα η οποία δεν επιβάλλει πολιτικές δεν μπορεί να κάνει με κάποιο τρόπο ας πούμε να επιβάλλει στους άλλους τη βούλησή της οπότε είναι κρίσιμο στοιχείο δημοκρατικότητας στην Ευρώπη να υπάρχει τουλάχιστον στις μεγάλες αποφάσεις εκεί όπου απαιτείται να υπάρχει ομοφωνία.
Όμως επειδή είπαμε ότι είναι και πολιτικό το θέμα το σημαντικότερο είναι ότι τα κράτη-μέλη δεν έχουν κοινή αντίληψη για τις στρατηγικές προτεραιότητες. Δηλαδή πριν από λίγο καιρό πριν από κανένα δύο εβδομάδες, τρεις εβδομάδες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ένα σχέδιο δράσης ενίσχυσης των μεθοριακών κρατών. Αυτό δηλαδή που αντιμετωπίζουν την πρόκληση τίνος της Ρωσίας. Μεθοριακά κράτη τα Ανατολικά Σύνορα ξεκινώντας από τις Βαλτικές χώρες μέχρι και τη Βουλγαρία. Εδώ εμείς που είμαστε Έλληνες και που ζούμε υπό το δόγμα του αναθεωρητισμού της Τουρκίας προφανώς αισθανόμαστε μια έκπληξη πως είναι δυνατόν να ενισχύονται μόνο αυτές οι χώρες που πράγματι απειλούνται δείχνει ότι η αίσθηση της απειλής είναι διαφορετική και ξέρετε αυτό το έχουμε πει πολλές φορές και διάφορα ευρωβουλευτές που παρακολουθώ και βεβαίως πολλοί άλλοι αναλυτές διεθνολόγοι και συνάδελφοι κτλ ίσως εδώ κρύβεται και μια αδυναμία δική μας και πάσχομεντος στο χωρό του Νότου να εξηγήσουμε και να πείσουμε τους υπόλοιπους ευρωπαίους
ότι η αρχιτεκτονική ασφαλείας πρέπει να ανταποκρίνεται συνολικά στην ασφάλεια της Ευρώπης και όχι ορισμένες περιφέρειες να θεωρούνται αναλώσιμες διότι εγώ έτσι το εκλαμβάνω δηλαδή στη δική μου την ανάγνωση για τους Γερμανούς Φερρυππίν το να παραχωρήσει η Ελλάδα και κάτι προς την Τουρκία, κάποια στα άλλα ζώνες ενδεχομένως, προκειμένου η υπόλοιπη Ευρώπη να απολαμβάνει τις προνομίες μιας ειδικής σχέσης, δεν έγινε και κάτι Επομένως η Ευρώπη υπό αυτές τις συνθήκες παραμένει οικονομικός γίγαντας αλλά είναι ένας στρατηγικός νάνος ενώ διαθέτει τεράστια οικονομική επιρροή και μάλιστα έχει και μια κανονιστική δύναμη ή τουλάχιστον είχε μια κανονιστική δύναμη μέχρι πρώτη νόση, δυσκολεύεται να τη μετατρέψει σε γεωπολιτική δράση και εδώ μπορούμε να συζητήσουμε περισσότερο αργότερα αν θέλετε και για το ρόλο της Γερμανίας όπου η Γερμανία έθεσε αυτή την αρχιτεκτονική ασφαλείας εδώ τα τελευταία 30 με 40 χρόνια βασισμένη στην φτηνή ρωσική ενέργεια η οποία από τη στιγμή που εκλείπει
καταρρεί όλο το αφήγημα και προστρέχουμε σήμερα, προστρέχουμε εννοώντας η Ευρώπη στην Τουρκία θέλοντας να την εντάξουμε στην αρχιτεκτονική ασφαλείας για να πολεμήσει δίθεν αυτοί τους πολέμους μας. Να πάμε μια σκέπτη απαντή στη Γερμανία γιατί έχει τύχει να έχετε ζήσει και την πολιτική ζωή για αρκετά χρόνια στη Γερμανία.
Εδώ υπάρχει και μια βέβαια πλέον διαφορετική σχέση που έχει προκύψει με την Ουάσιγκτον και το Βερολίνο. Έχει παγώσει αρκετά η αλήθεια είναι η σχέση μεταξύ των δύο χωρών. Αλλά η Γερμανία αυτή τη στιγμή που όλοι κρεμόμασταν από τη Γερμανία τα προηγούμενα χρόνια, τώρα που έχει αποδυναμωθεί τόσο, Τώρα που φαίνεται ότι έχει πάρα πολλά προβλήματα και έχουν δημιουργηθεί και πάρα πολλά εσωτερικά προβλήματα, τα οποία μπορεί να μεγαλώσουν κιόλας αν δούμε αυτό που βλέπουμε στις δημοσιοποιήσεις να γίνεται πραγματικότητα.
Και μιλάω για την νίκη του ΑΕΒΔ. Θα πρέπει να μας ανησυχεί πάρα πολύ αυτό, αυτή η κατάσταση καινούρια. Η Γερμανία πράγματι βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση, η οποία όμως τίνει να εξελιχθεί σε μείζονα κρίση. και επειδή είναι ο μεγαλύτερος οικονομικός παίκτης, η ατμομηχανή λέγεται, της Ευρώπης, ενδεχομένως να συμπαρασύρει συνολικά την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το μοντέλο που βασιζόταν στην φθηνή ρωσική ενέργεια και στις εύκολες και ατελείωτες εξαγωγές προς την Κίνα, ταυτόχρονα όμως με την ασπίδα της αμερικανικής ασφάλειας, αυτό έχει παρέλθει. Είπατε προηγουμένως για τις σχέσεις τους με τους Αμερικανούς. Όταν εξελέγει ο Τραμπ τη δεύτερη φορά, πέρυσι το χειμώνα, μία από τις πρώτες δηλώσεις του ήταν ότι πλέον η Ευρώπη πρέπει να ασχοληθεί η ίδια και να πληρώσει και μάλιστα ακριβά τη δική της ασφάλεια.
Στη συνέχεια ο καγκελάριος Μέρτς φαίνεται ότι έλαβε το μήνυμα και εξήγγυλε πρόγραμμα εξοπλισμών και εξήγγυλε γενικότερα δράσεις. Προσέξτε, οι εντάσεις αυτές Δεν σημαίνουν απαραίτητα ρήξη Σημαίνουν όμως ότι το Βερολίνο Αναγκάζεται Ή μπορώ να πω και εξαναγκάζεται Και από την Αμερική και από τις καταστάσεις Να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του στην Ευρώπη Και στην Ευρωπαϊκή Αρχιτεκτονική Ασφαλείας Αν η Γερμανία παραμείνει Οικονομικά ασθενέστερη Και πολιτικά πιο εσωστρεφής Όπως παρατηρείται για το ενδεχόμενο η ΑΕΤ είναι πρωτοκόμμα δηλαδή αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορέσει να σχηματίσει και κυβέρνηση αλλά εμπάσχεται πως θα αναδιανύει θα είναι στην κυβέρνηση πιθανότατα κατά πάσα πιθανότατα θα πρέπει να είναι στην κυβέρνηση γιατί δύσκολα θα βγουν οι ψήφοι οι έδρες από όλα τα υπόλοιπα κόμματα ενδέχεται όμως να ενισχυθεί σε αυτό το ενδεχόμενο η σχετική έστω επιρροή άλλων χωρών, μεγάλων χωρών όπως είναι η Γαλλία ή ακόμα και η Πολωνία στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής στρατηγικής.
Πάντως, επειδή τώρα αναγκαστικά μιλάμε με ένα μεγάλο αν και οι εκλογές αργούν ακόμα, έχουμε χρόνια ακόμα για τις εκλογές, χωρίς να σημαίνει ότι μπορεί να μην έχουμε και πρόορες. Είναι πολύ και μας έχει πει και σε αυτό το podcast η ανταποκρίτρια του Sky στο Βερολούν, η Δήμητρα Κυριανούδη, ότι το 60% των πολιτών στη Γερμανία θεωρούν ότι ο Μέρτς δεν θα φτάσει μέχρι το τέλος.
Πάντως να σας πω ότι η Γερμανία πληρώνει τα μεγάλα λάθη του παρελθόντος, του πρόσφατου παρελθόντος, ένα εκ των οποίων είναι και η κρίση στην Ευρωζώνη, ο τρόπος που φέρθηκε στην Ελλάδα, ο οποίος έχει και χαρακτηριστικά ηθικής, δηλαδή ήταν ένας ανήθικος τρόπος, αλλά εν πάση περιπτώσει δεν είναι μόνο αυτό. Να θεωρείτε ότι το πληρώνει αυτό τώρα, δηλαδή αυτό.
Το πληρώνει και θα σας πω και ένα παράδειγμα. Καταρχάς, να πούμε το εξής. η αρχιτεκτονική οικονομικής ανάπτυξης της Γερμανίας δεν είναι κάτι που ξεκίνησε τώρα. Εμπίπτει στη φιλοσοφία, στο ιδεολόγημα της «Noi Ost Politik». «Noi Ost Politik» μας έρχεται από τα χρόνια του Bismarck και είναι η εξάπλωση προς Ανατολάς. «Noi Ost Politik» είναι ένα σχέδιο του Willy Brandt, σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος, 1969, ο οποίος διακήρυξε πλέον ότι επιχειρεί μια εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σοβιετική Ένωση, ούτως ώστε μακροπρόθεσμα να προωθήσει και να επιτύχει την επανένωση των Γερμανιών.
Αυτή ήταν η αρχική λογική. Όμως κάτω από αυτό υποκρύπτωτο κάτι άλλο. Το γεγονός ότι οι Γερμανοί είχαν ανακαλύψει εκείνη την περίοδο την τεχνολογία του φυσικού αερίου το οποίο θα αντικαθιστούσε βεβαίως το πετρέλαιο και θα ανεξαρτητοποιούσε την γερμανική παραγωγή από την ανάγκη να προσφεύγει στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες.
Και μάλιστα τον βοήθησε ο ΣΕΕΛ, ο Υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος ήταν, εδώ το παράδοξο, ήταν πρώην ναζί, πρώην μέλος του ναζιστικού κόμματος και της Βέρμαχτ και προσγειώθηκε με τα πολεμικά στο κόμμα των φιλελευθέρων, επικεφαλής του ΕΦΔΠ. έγινε και πρόεδρος Γερμανίας αργότερα. Εδώ τώρα ξέρετε βλέπουμε αυτό το παράδοξο το οποίο το έχω δει ως μοτίβο, χωρίς να πω τώρα ονόματα αλλά το έχω δει ως μοτίβο, πολλοί ακροδεξιοί να προσγειώνονται στο φιλελευθεράτο και αντιστρόφως πολλοί φιλελεύθεροι να αποδεικνύονται τελικά ότι είχαν πολύ βαθύτερες και σκιώδες απόψεις αλλά εν πάση περιπτώσει αυτά τώρα είναι για να τα λέμε και να χαριτολογούμε την ιστορία.
Η Γερμανία λοιπόν στην πορεία έριξε άγκυρες και καλλιέργησε πολύ στενές σχέσεις με τους Ρώσους. Αφού έπεσε το τείχος του Βερολίνου και αφού διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, ενίσχυσαν αυτή τη στρατηγική σχέση. Να σας θυμίσω ότι αργότερα η Gazprom προσέλαβε τον πρώην καγκελάριο Schroeder ως επικεφαλής. Και φτάσαμε στο αποκορύφωμα, το απόγευμα της σχέσης αυτής με την κατασκευή των δύο αγωγών των Nord Stream.
όταν η αγωγή αυτή, ο δεύτερος αγωγός ήταν υποκατασκευή είχαμε πρόεδρο της Αμερικής πάλι τον Τραμπ είμαστε το 2017 ο οποίος ανεβαίνει στο βήμα του ΟΕΕ από κάτω βρίσκεται ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Χάι Κομάς επίσης ο Σελυμοκράτης είναι περήφανοι οι Σελυμοκράτες για το αρχιτεκτόνιμα του συγκεκριμένου έτσι και τους απευθύνει το λόγο στην αντιπροσωπία των Γερμανών ο Τραμπ και λέει με αυτό που κάνετε βάζετε σε κίνδυνο την ασφάλεια ολόκληρης της Ευρώπης όχι μόνο τη δική σας. Και μάλιστα με έναν απειλητικό τόμο τους λέει ότι αυτός ο αγωγός δεν θα λειτουργήσει ποτέ. Σας θυμίσω ότι το 2022 ο αγωγός αυτός βομβαρδίστηκε και ψάχνουμε ακόμα να δούμε αν ήταν κάποιο ουκρανή πράκτορας ή αν ήταν κάποιοι Μολδαβοί κάποιοι Βάλτι και τα λοιπά και ποιος το έκανε. Άρα λοιπόν η Γερμανία προσπαθεί να βρει τον προσανατολισμό της διότι ο τρόπος με τον οποίο είχε στήσει την οικονομία της έχει αυτή τη στιγμή εξαϊλωθεί, έχει καταρρεύσει αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις οι οποίες έρχονται από την περιφερειακή αστάθεια
μέσα Ανατολή, Ουκρανία κτλ και βέβαια κατά κάποιο τρόπο έχει υποχωρήσει και αυτό το ανάστημα το ηθικό το ανάστημα του αρχηγού το οποίο είχε και νομίζω ότι στο μέλλον μπορεί βεβαίως να αντικατασταθεί ή τέλος πάντων να απειληθεί η πρωτοκαθεδρία της από χώρες όπως είναι όπως σας είπα η Γαλλία και ενδεχομένως η Πολωνία, η Ιταλία και η Ισπανία.
Θα ήθελα να κλείσουμε με το Ουκρανικό. Εδώ παρατηρούμε κύριε Γραμμένε μια κούραση από όλες τις πλευρές και από τη Ρωσία και από την Ουκρανία φυσικά αλλά και από την Ευρώπη και την Αμερική σε αυτό το κομμάτι αλλά παρατηρούμε λίγο μια στασιμότητα γιατί θεωρείτε ότι συμβαίνει αυτό το πράγμα και έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα δεν φαίνεται φως το τούνελι μια αλήθεια Πρόκειται για μια πολύ δύσκολη μάχη ένα πολύ δύσκολο πόλεμο ο οποίος έχει κοστίσει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες, δηλαδή αθρηστικά μαζί με τους τραυματίες υπάρχουν έρευνες που μιλάνε ακόμη για ένα εκατομμύριο άτομα που έχουν βγει εκτός μάχης Οι ειρηνευτικές συνομιλίες έχουν ουσιαστικά παγώσει γιατί καμία πλευρά δεν θεωρεί ότι έχει φτάσει στο σημείο όπου το κόστος της συνέχισης του πολέμου υπερβαίνει το κόστος των παραχωρήσεων.
Ο Πούτιν από την πλευρά του δεν μπορεί με την τρέχουσα κατάσταση να γυρίσει πίσω και να πει ότι όλες οι θυσίες που έχετε κάνει ανταποκρίνονται σε αυτό το οποίο σας έφερα εγώ τελικά Δηλαδή ότι σας πήρα το Ντονέτς και το Ντονμπάζ που στην ουσία και από πριν το είχα γιατί ασκούσα την υψηλή μου επιρροή Και αυτό που στην ουσία προσπαθεί να κάνει τώρα είναι να μετατρέψει τα στρατιωτικά κέρδη σε πολιτικά τελεσμένα δηλαδή να πάρει περισσότερα τουλάχιστον ως προς το μελλοντικό καθεστώς της Ουκρανίας από αυτά τα οποία έχει πράγματι πετύχει στο πεδίο Από την άλλη πλευρά για τον Ζελένσκι αυτός κάθεται σε μια ηλεκτρική καρέκλα δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αποδεχτεί παραχώρηση εδαφών και να παραμείνει εκεί που είναι ενδεχομένως να παραμείνει και ζωντανός γιατί τα έχουμε δει να συμβαίνουν αυτά σε τέτοιες περιπτώσεις Άρα λοιπόν για τους λόγους αυτούς Ο πόλεμος εξελίσσεται σε μια παρατεταμένη σύγκρουση φθοράς, όπου η έκβαση του από εδώ και πέρα, σωστά είπατε ότι έχει κουράσει,
γιατί έχουν εξασθενήσει και οι δύο πλευρές, αλλά βλέπουμε πόσο κόστισε και στην Ευρώπη όλο αυτό. Θα εξαρτηθεί λοιπόν η έκβαση του πολέμου περισσότερο από την οικονομική αντοχή, τη βιομηχανική παραγωγή και την πολιτική συνοχή των εμπλεκόμενων φορέων, παρά από μια τελική στρατιωτική νίκη. Και εδώ επανέρχομαι σε αυτό που σας είπα στην αρχή.
Γιατί έχουμε ένα ανάλογο με αυτό που έκανε ο Τραμπ στο Ιράν. Κατέρευσε η επιμελητία, ξέμειναν από πυράβλους. Επομένως, προσπάθησε να κάτσει στο τραπέζι με το μισητό καθεστώ των μουλάδων που είναι διαμετρικά αντίθετοι οι δυο τους και αυτοί το ίδιο να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι με τον Αμερικανό για να βρει μια λύση. Αυτό δεν μπορεί όμως να συμβεί στην Ουκρανία Και δεν μπορεί να συμβεί και έναν ακόμα λόγο Πέραν δηλαδή από το γεγονός ότι δεν έχουμε φτάσει στο σημείο Αυτό που σας είπα Υπάρχει και ένας άλλος λόγος Ο Πούτιν καλλιέργησε το αφήγημα του ρωσικού κόσμου Ότι οι Ουκρανοί δεν είναι έναν εξάρτητο έθνος Είναι Ρώσοι κι αυτοί Παραστρατημένοι ενδεχομένως Και ότι γενικότερα η Ρωσία ασκεί ιδεολογική, πνευματική, εθνική, γλωσσική επιρροή σε όλο το μετασοβιετικό κόσμο.
Εάν λοιπόν ο Πούντιν μπει σε μια διαδικασία όπου θα πρέπει να αναγνωρίσει έτερο έθνος που θα λέγεται ουκρανικό θα καταρρεύσει όλο το ιδεολόγημα. Μια παρατήρηση κλείγοντας και το αφήνω ανοιχτό για οποιαδήποτε άλλη φορά θέλετε. Αυτό έχει επιπτώσει και στην Ελλάδα εμμέσως. Πώς, μέσω της γεωπολιτικής ισχύως της Ορθοδοξίας Διότι με τον ίδιο τρόπο Προσπαθεί να επικρατήσει στον Ορθόδοξο κόσμο Με γεωπολιτικούς όρους Δηλαδή να έχει προσβάσεις σε Ορθόδοξα έθνη Και στην Ανατολική Ευρώπη Αλλά και στη Μέση Ανατολή Και στην Ποσσαχάρη Αφρική Μέσα από αυτό το ιδεολόγημα ότι είναι η Τρίτη Ρώμη Ότι η Ρωσία είναι η Τρίτη Ρώμη Και μπορώ να σας πω ότι τη στιγμή τώρα που μιλάμε κατευθείαν εκεί σε δικές του επαρχίες σε διάφορες χώρες και μεταφέρουν στη Ρωσική Εκκλησία ολόκληρες ενορίες οι οποίες μέχρι τότε ανήκανε μέχρι πρόσφατα ανήκουν ας πούμε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρίας το ελληνόφωνο Πατριαρχείο Αλεξανδρίας ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρίας. Νομίζω κλείσαμε με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο και είναι
και αφορμή αυτό για μια άλλη συζήτηση. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για η γραμμένη παρουσία σας και για την πολύ ποιοτική νομίζω κουβέντα. Ευχαριστούμε πολύ και όσους μας ακούσατε και ερατεβού στο επόμενο επεισόδιο. Γεια σας. Είμαι ο Νικός Λούρδας και ακούσατε τη σειρά podcast του Sky Inside EU. Sky Podcast
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
