Skip to content
PodBase
Ξερολιθιές, νεράιδες, ανεμόμυλοι: Αυτή είναι η ιστορία της Νάξου

Ξερολιθιές, νεράιδες, ανεμόμυλοι: Αυτή είναι η ιστορία της Νάξου

Ιστορία μιας πόλης
Ιούλιος 06, 2026 00:23:54 Σεζόν 1 Επεισόδιο 195
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ο επίκουρος καθηγητής Μουσειολογίας Στέλιος Λεκάκης μιλά για το παρελθόν του νησιού, όπου το φυσικό περιβάλλον, η αγροτική δραστηριότητα και οι προφορικές παραδόσεις συνδιαμορφώνουν ένα ενιαίο σύνολο.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Ζωντανόμοσαϊκό μνημής, εργασίας, παραδόσεων και φαντασίας. Είμαι η Αγιά Τυμπενάρδου και σας καλωσορίζω σε ένα ακόμα επεισόδιο της σειράς «Συστορία μιας πόλης που σήμερα ταξιδεύει στην Άξο». Μαζί μου είναι εδώ ο κύριος Τέλιος Λεκάκης για να μιλήσουμε για το νησί. Είναι τα podcast της Lifeo. Ακολουθεί διαφημιστικό spot. Για κάποιες αλήθειες πρέπει να τον μίσεις πιο πολύ.

να ψάξεις πιο βαθιά, με πιο πολλούς. Αυτές τις αλήθειες ζητάς να μάθεις και δεν θα τις βρεις πουθενάλλου. Σκληρές αλήθειες on demand από τον Άρη Δημοκίδη. Ιστορίες που δεν ακούστηκαν ολόκληρες ποτέ πριν. Έρευνα σε βάθος, δεκάδες συνεντεύξεις και ντοκουμέντα για τα πιο σκοτεινά και ενδιαφέροντα πρόσωπα της ελληνικής πραγματικότητας.

Σκληρές αλήθειες on demand από τον Άρη Δημοκίδη. Στέλιο, καλώς βρίσκεσαι και πάλι στην ιστορία μιας πόλης σας Την φορά θα πάμε σε ένα νησί, δεν θα μείνουμε στα ποτάμια της Αθήνας Καλώς σας βρήκα, γιατί, ναι και έτσι όπως τα λες θα πάμε στο ωραιότερο νησί Στο ωραιότερο νησί, είναι πολύ σημαντικό, ο ισχυρισμός είναι πολύ θαραλέος Πάμε στο νησί λοιπόν Θέλω να μιλήσουμε για την αγροτική κληρονομιά της Ενάξου και να μας πεις τι περιλαμβάνει αυτή και ποια στοιχεία του τοπίου θεωρούνται μέρος της.

Παρακαλώ και για όλους όσους δεν έχουν την τύχη να έχουν βρεθεί στην Άξο Μαχρησήμερα. Ή να έχουν χωριό γενικά. Ή να έχουν ένα χωριό δικό τους εκεί. Ακριβώς, ακριβώς. Όταν λέμε αγροτική κληρονομιά, εννοούμε γενικότερα την κληρονομιά της Πέθρου. Όχι μόνο των αγροτών δηλαδή, αλλά την κληρονομιά που βρίσκεται στην Υπεθροχώρα, των βοσκών, των ψαράδων, των μελισσοκόμων και συνήθως αποτελείται από ανώνυμη λαϊκή αρχιτεκτονική χρηστικών κατασκευών, δηλαδή στέρνες, πηγάδια, ξερολιθιές στην άξο της λέμε τράφους, ο τράφος, τα μονοπάτια και περισσότερο σύνθετες κατασκευές όπως είναι η μητάτη δηλαδή η αγροτική κίσκη, οι ανεμόμυλοι, νερόμυλοι, κρίνες, γεφύρια και οι γνωστές μας αναβαθμίδες πεζούλες.

Αυτά λοιπόν τα αρχιτεκτονικά κτίσματα, τα λαϊκά και τα ανώνυμα χρονολογούνται από την αρχαιότητα μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα και είναι πολλά Για παράδειγμα σε ένα έργο που έγινε πρόσφατα στην Αμορκού μετρήθηκαν πάνω από 3.000 τέτοιες εγκαταστάσεις Στην Άξο που έχει πολύ μεγαλύτερη έκταση και βαθύτερο αγροτικό παρελθόν υπολογίζουμε ότι είναι διπλάσια, τουλάχιστον Και όλες αυτές οι κατασκευές, οι αγροτικές, οι ποιμενικές, οι χρηστικές κατασκευές όπως περιγράφεις, δεν μελετώνται ή δεν μπορούν να μελετηθούν μεμονωμένα ως μνημεία, σωστά?

Ακριβώς. Γιατί? Συνήθως έχουμε την αίσθηση του κτηρίου από αρχαιολογική, από αρχιτεκτονική άποψη. Επομένως, τα διαχωρίζουμε από το υπόλοιπο περιβάλλον. Αυτές οι εγκαταστάσεις συγκεκριμένα αποτελούν μέρος ενός δικτύου. Δεν μπορούν να εδωθούν μόνα τους. Και ενώ όταν λέμε δίκτυωνούμε φυσικές, κοινωνικές και πολιτιστικές διαδικασίες που συμβαίνουν και οδήγησαν και στην παραγωγή τους, προφανώς.

Οπόμενος όταν βλέπεις ένα καρποστάλ ανεμόμυλο, έχουμε από πίσω, πέρα από το κτίριο λοιπόν, έχουμε την καλλιέργεια της ταριού, τη συγκομιδή, την αποθήκευση, έχουμε το μονοπάτι που οδηγούσε στον ανεμόμυλο. τα ζώα που χρησιμοποιούνταν έχουμε τα παραδοσιακά τραγούδια που σχετίζονται με την παραγωγή του ψωμιού έχουμε το μηλωνά και τον τρόπο ζωής του αλλά έχουμε και τον τρόπο διαμερασμού και συλλογικής ιδιοκτησίας και των χρήσεων της γης.

Επομένως είναι ένα δίκτυο υλικών και άλλων πραγμάτων που οδηγούν στον ανεμόμυλο και στην ιστορία του. Αν δεις σκέτο λοιπόν τον ανεμόμυλο στην κάρτα προστάλλη απλά παίρνεις μια γραφική πληροφορία. Ίσως μόνο για την αρχιτεκτονική και την δομή του, τίποτα άλλο. Όλες αυτές τις ξερολιθιές, τα μονοπάτια, η μήλη, τα πηγάδια, πώς συνδέονται στέλιο με την καθημερινή ζωή των κατοίκων του νησιού στο παρελθόν και πώς σήμερα.

Όλα αυτά στοιχεία είναι έναν απόσπαστο μέρος της υποδομής για την επιβίωση και την παραγωγή των υλικών αγαθών. Και αυτό είναι που χάνουμε και σήμερα. Δηλαδή εμείς ως επισκέπτες συνήθως βλέπουμε ένα διακεκομένο τοπίο, συνήθως μέσα από το παράθυρος αυτοκινήτου που τρέχει προς την παραλία ή προς το πανηγύρι. Επομένως αποτελούσε έναν απόσπαστο κομμάτι της ζωής το οποίο είναι δύσκολα ερμηνεύσιμο με τους όρους ζωής σήμερα και για τους ντόπιους πολλές φορές πόσο μάλλον για όλους τους υπόλοιπους που πάμε εκεί για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα Εξηγείς αρχικά τι περιλαμβάνει η αγροτική κληρονομιά Θα ήθελα να σε ρωτήσω τι εννοούμε με τον όρο πολιτιστικό τοπίο και πώς αυτό εφαρμόζει στην περίπτωση της ΝΑΞΟΥ Το πολιτιστικό τοπίο, η έννοια του τοπίου λοιπόν, είναι ένα αναλυτικό εργαλείο μελέτης του ευρύτερα νοούμενου περιβάλλοντος.

Ένας τρόπος δηλαδή να ερμηνεύσουμε τον χώρο που μας περιβάλλει. Σαν λέξη έχει μεσονικές καταβολές το τοπίο, αλλά από το 50 που το χρησιμοποιούμε στη μελέτη, είναι ουσιαστικά τρία πράγματα, τρεις παράμετροι. είναι οι φυσικοί πόροι, όπως τους εννοούμε διασταλτικά, δηλαδή το νερό, η χλωρίδα, η πανίδα και άλλες ενείς όπως είναι το χώμα ή ο αέρας. Είναι οι κοινότητες, οι άνθρωποι που ζουν στο χώρο ή επηρεάζουν το χώρο από μακριά και είναι και το προϊόν αλληλεπίδρασης που μένει στο τοπίο.

Και αυτό μπορεί να είναι οι κατασκευές όπως τα αγροτικά πτήρια που λέμε, αλλά οι καλλιέργειες και τα άλλα στοιχεία, παραδόσεις, ιστορίες, τα τραγούδια. Όλα αυτά μαζί και θεωρώντας τα συνολικά και συλλογικά παράγουν την έννοια του τοπίου. Να πάμε στα Άϊλα. Ποια θέση κατέχουν μνήμες, παραδόσεις, αφηγήσεις των κατοίκων στη διαμόρφωση της πολιτικής κληρονομιάς του νησιού της Νάξου.

Είναι όπως και στις υπόλοιπες κυκλάδες και μάλλον σε όλο τον... σε όλη την πέθρια χώρα της Ελλάδας. είναι πάρα πολύ σημαντικό μέρος, αν και παραγνωρισμένο. Συνήθως εστιάζουμε στο αρχαίο, η αρχαιολόγη, στο κείμενο, η ιστορική. Και η λαογράφη συνήθως, μάλλον παλιότερα, στην έννοια της συνέχειας και της σημαντικής πολιτιστικής παράδοσης.

Και τώρα τελευταία έχουν γίνει τις μόδες και τα πανηγύρια βέβαια. Φυσικά, φυσικά. Το οποίο είναι κομμάτι. Φυσικά. Και αυτό πάλι διφορούμενο στην εμφάνιση του, στην ανάδυση του. Δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε κατά πόσο αυτή τη στιγμή διαβρώνει έναν πολιτιστικό ορίζοντα ή παράγει κάτι νέο, γιατί είναι ένα φαινόμενο τορεινό και παράγει αρκετή χαρά επίσης.

Επομένως, είναι δύσκολο να το κρίνεις ως καλό ή κακό, είναι σίγουρα διαφορετικό από αυτό που συνήθισαν οι άνθρωποι να συμμετέχουν και σίγουρα μας δίνει μια νέα πραγματικότητα που θα πρέπει να τη μελετήσουμε και να την καταλάβουμε. τα λάβουμε. Παρατηρείτε και στην άξο αυτή η μαζική παρουσία ξένων στοιχείων ή ανθρώπων που δεν είναι από το νησί στα πανηγύρια.

Στην Ικαρία τους λένε γκρουβάλους αυτούς τους ανθρώπους και όλοι συμμετέχουμε σε αυτή την κοινότητα. Ναι, παρατηρείτε παρατηρείτε αλλαγή επίσης, χωρίς να είμαι ειδικός, παρατηρείτε αλλαγή της μουσικής των οργάνων που χρησιμοποιούνται βέβαια, ναι, του ρυθμού και της έντασης. Μεγαλώνει η ένταση. Ακριβώς, για να καλύψει και όλες τις ανάγκες των συμμετεχόντων.

Γιατί είναι πολύ περισσότεροι, σε μεγαλύτερη έκταση, χρησιμοποιούνται τα μεγάφωνα, χρησιμοποιούνται ηλεκτρικά όργανα και χρησιμοποιούνται και άλλοι ρυθμοί που είναι πιο κοντά στα ακούσματα τα σύγχρονα. Ναι, γιατί οι παραδοσιακοί ρυθμοί χρειάζεται να τους ξέρεις για να τους χορέψεις. Και επίσης στους παραδοσιακούς ρυθμούς όταν χορεύεις δεν τρέχεις.

Δεν κυνηγάς κάποιον όπως συμβαίνει τώρα. Είναι προσαρμοσμένοι για να μπορέσουν να τα χορεύσουν τα τραγούδια αυτά όλα τα σώματα. Και τα νεανικά και τα γερασμένα. Επομένως έχει άλλη λειτουργία. Έχει τη λειτουργία ας πούμε τη διονυσιακή, πάντα το πανηγύρι. Άρα έχει και τη λειτουργία της κοινότητας. Συχνά βλέπουμε τώρα μια λειτουργία της ψυχαγωγίας με την έννοια του ξεδόματος, της χαράς Του ξεσπάσματος Του ξεσπάσματος ίσως, που συνδέεται με το τουριστικό φαινόμενο Όταν φεύγεις από την καθημερινότητα για να πας εκεί να κάνεις κάτι διαφορετικό Το πανηγύρι στην κοινότητα της Μπαρδοσέκη ήταν μέρος της ζωής Ζούσες μαζί με αυτό, το περίμενες για να έρθεις Το ετοίμαζες βέβαια Και συμμετείχες με άλλον τρόπο και δεν το λέω αυτό ρομαντικά ότι αχ τι κρίμα που το χάσαμε αυτό αν και το έχουμε σε μερικές περιπτώσεις, το λέω με την έννοια της αλλαγής και όπως και το τοπίο έτσι και οι παραδόσεις αλλάζουν, αλλάζουν μαζί με τους ανθρώπους αλλάζουν μαζί με το περιβάλλον

αλλάζουν μαζί με τον χρόνο και αλλάζουν ανάλογα και με το πως εξελίσσεται και ο τουρισμός ως φαινόμενο στα νησιά Διαβάζω δουλειά σου, διαβάζω και δουλειές αλωνών και θέλω να σε ρωτήσω γιατί η αγροτική κληρονομιά της ΝΑΚΣΟΥ χαρακτηρίζεται, θα έλεγες, ως πολιτιστική κληρονομιά υποδημιουργία εντός εισαγωγικών. Αυτή είναι μια πρόσφατη σχετικά έρευνα που έχουμε κάνει με πολλούς συνεργάτες και τη Monument, την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία.

Τα ακτήρια αυτά, αν και είναι τα περισσότερα, αρκετά από αυτά μάλλον είναι πάνω από 100 χρόνων, συνήθως δεν προστατεύονται αποτελεσματικά από τον νόμο, τον αρχαιολογικό, καθώς, όπως είπαμε, είναι ανώνυμα και κατά περιπτώσεις, μάλλον περισσότερες περιπτώσεις είναι μη μνημιακά, δεν είναι μεγάλα πράγματα ένα πηγάδι ή ένας ανεμόμυλος.

Παρ' όλα αυτά είναι κοινωνικά σημαντικά, γιατί συνδέουν προσωπικές ή κοινωτικές μνήμες και έχουμε φτιάξει μια λέξη εκεί τις μνημιώνουν. Αυτά τα πράγματα μάλλον μνημιώνονται μέσα από τις καθημερινές ζωές των ανθρώπων και γίνονται μνημεία μέσα από τη μνήμη πια και όχι μέσα από μια έτερη μνημιοποίηση που έρχεται από τα πάνω.

Επομένως, σπάνι θα δεις ένα σχοινάκι γύρω από μια ξηρολυθιά και μία ταμπελίτσα που να λέει γιατί είναι σημαντικό. Παρ' όλα αυτά στις αφηγήσεις των ανθρώπων, στην κουβέντα αργά ή γρήγορα θα μπει η έννοια αυτή, θα μπει η έννοια του τοπίου θα μπει η έννοια της κατασκευής που συνδέεται με κάποιον πρόγονο με μια διαδικασία που έγινε εκεί, ακόμα και με κάτι προσωπικό.

Δηλαδή τα τελευταία χρόνια της ζωής των ανθρώπων που εδώ έκανα Αυτό γνώρισα την Τάδε πίσω από την εκκλησία. Επομένως, αυτά τα πράγματα είναι κοινωνικά σημαντικά, που αν θες και στη σύγχρονη διαχείριση πολιτικής κληρονομιάς, είναι και η έννοια του μνημείου, όταν κάτι σημαίνει κάτι μέσα στην κοινωνία. Μιλήσαμε για τα πανηγύρια και την άιλη κληρονομιά.

Θέλω να σε ρωτήσω πώς επηρεάζει στέλιο η τουριστική ανάπτυξη, το φυσικό και πολιτιστικό τοπίο της Νάκουσου τα τελευταία χρόνια. Στο φυσικό και το πολιτιστικό τοπίο υπάρχουν δραματικές αλλαγές. Όσοι πηγαίνουν σε νησιά συστηματικά μπορούν να τις δουν κιόλας, να τις βιώσουν. Έχουμε νέες διανοίξεις δρόμων, έχουμε αυτές τις τρομακτικές παρόδειες οικοδομές δίπλα στους δρόμους, δηλαδή συνήθως τουριστικού ενδιαφέροντος και έχουμε με αυτόν τον τρόπο αλλίωση των οικισμών που τείνουν να συνδεθούν μεταξύ τους.

Ένα φαινόμενο που το έχουμε δει ήδη στη Σαντορίνη. Σωστά, σωστά. Δεν υπάρχουν ξεχωριστά χωριά γύρω από τα φυρά. Είναι σαν να είναι ένας ενιαίος οικισμός. Και φυσικά δεν συζητώ καθόλου για τα προβλήματα στο νερό, στη ρήπανση, στα απορρίμματα και σε κάτι που συνήθως ξεχνάμε, στη φασαρία και το θόρυβο που αυξάνεται με αυτό το φαινόμενο.

Και τη φωτορήπανση. Φυσικά. Δηλαδή πριν από πολλά χρόνια ήμουνα στην Τίνο έναν Αύγουστο και ήταν στο Ήλιο Βασίλημ, είχε δύσει ο ήλιος και στο αυτοκίνητο σε ένα δρόμο, σε μία στροφή με θέα τη θάλασσα νόμιζα ότι έβλεπα απέναντι το Μανχάταν και ήταν η Μύκονος. Δηλαδή ήταν σοκαριστικό το πόσο φως εκπέμπεται. Ακριβώς, ακριβώς.

Ναι, δεν είναι τυχαίο ότι δυσκολεύεσαι να δεις τον έναστρο ουρανό πια λόγω αυτής της συνθήκης. Και επίσης εγώ συγκεκριμένα έρχομαι από την Κυψέλη. Επομένως έχω συνηθίσει το ambient αυτό του τρυπήματος ότι όλο το 24ωρο κάποια στιγμή κάπου στην Κυψέλη κάποιος τρυπάει κάτι. Όλη αυτή τη φασαρία που υπάρχει. Αλλά μου φαίνεται παράδοξο ότι οπουδήποτε σε ένα νησί ακούς πια ένα μπιτάκι κάπου.

Από κάπου έρχεται ένας... Ήχος. ήχος, ένας θόρυβος, μια μουσική παράτερη συχνά και ώρες της ημέρας και της νύχτας που δεν συνηθιζόταν παλιότερα. Οι τοπικές κοινότητες μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην προστασία και ανάδειξη της αγροτικής κληρονομιάς της ΝΑΞΟΥ και αν ναι ποιον? Τα τελευταία 20 χρόνια που ασχολούμαι με αυτό έχω καταλήξει ότι μπορούν να παίξουν καταλήκτυο ρόλο.

Έχει προχωρήσει και η εκπαίδευση Επιπέδευση, στο σχολείο εννοώ, και η επανακατοίκηση της υπαίθρου με ανθρώπους που έφυγαν από τις μεγάλες πόλεις ή και με μετανάστες. Υπάρχει κόσμος, υπάρχει κρίσιμη μάζα των ανθρώπων, απλά θα πρέπει να τους εμπλέκουμε στις διαδικασίες αποφάσεων σε σχέση με τη διαχείριση αυτού του τοπίου, του αγροτικού τοπίου.

Θα πρέπει να ακούμε τη γνώμη τους και θα πρέπει να συμβάλλουν και οι ίδιοι με αυτόν τον τρόπο, μέσα από αυτόν τον διάλογο, στο νέο, αν γίνεται, το οποίο θα αναδυθεί από τέτοιες διαδικασίες συλλογικές πια. πάμε λίγο κάπου αλλού. Θέλω να πάμε σε αυτές τις λαϊκές αφηγήσεις που ανέφερα και στην εισαγωγή μου για θησαυρούς, για εξωτικά, υπερφυσικές οντότητες, ενδεχομένως νεράιδες.

Τι έχεις να πεις για αυτά και πώς θα έλεγες ότι αντιλαμβάνονται κάτοικοι του Αιγαίου το τοπίο μέσα από όλες αυτές τις αφηγήσεις. Αυτή είναι μια ιστορία που ξεκίνησε από τη δική μου παιδική ηλικία, από τις ιστορίες της γιαγιάς κυρίως και εντάσσεται σε μια διαδικασία που συνέβαινε στο παρελθόν είναι οι ιστορίες που λέμε μετά το δείπνο καθήμενοι και καθήμενες στην αυλή, οι βεγγέρες που λέγαμε και είναι μια παράδοση παλιά όταν τελείωνε τα κοινωνικά, όταν έλεγες λοιπόν ποιος παντρεύτηκε με εκείνη, ποιος πέθανε, ποιος αρρώστησε, όλα αυτά περνούσαμε σε αυτά τις παράξενες ιστορίες που δεν μπορεί να ήταν παραμύθια να ήταν παραλλαγές ή παραλογές δημοτικών τραγουδιών, τα ανέκδοτα και ιστορίες του αναγριέματος, όπως λέμε στην Νάξο, το αναγρίεμα που σου προκαλούν φόβο ή τρόμο.

Και ήταν κάτι πολύ διαδεδομένο. Έχουμε πολλές τέτοιες ιστορίες, έχουν κοινά στοιχεία, λένε πού εμφανίζονται αυτές οι οντότητες. Θες να μας πεις μία ιστορία? Έχω τόσες πολλές στο μυαλό μου. Η πιο συνηθισμένη και η πιο ενδιαφέρουσα Είναι ιστορίες όπως είπες για τις νεράιδες που είναι μια αν το δούμε αναλυτικά μια ανεστραμένη εικόνα της καλής νοικοκυράς όπως την έχουμε παραδοσιακά με την κακή έννοια παραδοσιακά στο μυαλό μας.

Οπότε η νεράιδα είναι μια γυναίκα που κάνει όλα τα αντίθετα μένει έξω μέχρι αργά κυκλοφορεί σε μέρη που συνήθως δεν βλέπεις γυναίκες κοιμάται με το οποιοδήποτε περαστικό ή τον τρομάζει ή κάνει τέτοια πράγματα. μια ιστορία που έρχεται από την Τίνο για αυτή την εράιδα είναι ότι μοιάζει σαν κανονική γυναίκα απλά τα πόδια της είναι γυρισμένα μπρος πίσω α μάλιστα οπότε φαντάσου μια γυναίκα όμορφη, ντυμένη στα λευκά αλλά ο κορμός της κάτω από τη μέση να είναι ανάποδος φαντάσου ένα τέτοιο πλάσμα να σε πλησιάζει τρομακτικό είναι τρομακτικό και αλόκοτο είναι στο αλόκοτο ο τρόμος Δηλαδή δεν είναι κάτι εξωγήινο Ούτε είναι ένα τέρας Ακριβώς Φαντάσου την κίνηση αυτή μέσα στο χώρο Πως ένας άνθρωπος που έχει ανάποδα πόδια Ή τέλος πάντων μια αντότητα που έχει ανάποδα πόδια Έρχεται κοντά σου Προς τα σύννα Αυτό είναι το αναγρίεμα Ναι Τι είναι στέλιο η απόκριφη αρχαιολογία Και με ποιους τρόπους διαφέρει από την επίσημη αρχαιολογική έρευνα και τα επίσημα αν θες αρχαιολογικά αφηγήματα.

Τώρα μπαίνεις στα τελείως δικά μου χωράφια. Είναι μια έρευνα που πρόκειται να δημοσιευθεί τώρα η έννοια της Απόκριφης Αρχαιολογίας ή της Αρχαιολογίας του Απόκριφου. Συνήθως η αρχαιολογία είναι με α κεφαλαίο. Ξεκινάει από την αναγέννηση σαν αρχαιογνωστική ή συλλεκτική πρακτική. Την κάνουν οι πλούσιοι. Έρχεται το έθνος κράτος.

οι αρχαιολόγοι είναι επίσημοι και γίνονται οι δημόσιοι πάλιοι οι οποίοι μελετούν την ιστορία του έθνους πια την εκθέτουν σε μουσεία και την περνάνε στην εκπαίδευση των ανθρώπων και τέλος πάντων υφίσταται σαν οργανωμένη επιστήμη. Παρ' όλα αυτά με τα αρχαία ή με τα μνημεία ή με τα πολιτιστικά κατάλοιπα δεν ασχολούνται μόνο αυτοί οι δημόσιοι πάλιοι εμείς οι αρχαιολόγοι ασχολείται και όλος ο υπόλοιπος κόσμος.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν της αγροτικής ζωής, της ζωής στην ύπεθρο χώρα, υπάρχουν πάρα πολλές ιστορίες ανθρώπων που έρχονται αντιμέτωποι με αρχαιότητες και ιδιαίτερα κρυμμένους θησαυρούς. και μέσα σε αυτές τις ιστορίες λοιπόν υπάρχει και ο τρόπος κρυμμένος ο τρόπος με τον οποίο μπορεί κανείς να προσεγγίσει αυτές τις αρχαιότητες να τις δαμάσει και να αντλήσει το θησαυρό που συνήθως κρύβεται κάπου εκεί Επομένως όλο αυτό το σώμα της πληροφορίας το λέω αρχαιολογία του απόκριφου ή απόκριφη αρχαιολογία και περιλαμβάνει διάφορα στάδια όπως ο εντοπισμός που συνήθως γίνεται μέσα από όνειρα ή οράματα στις ιστορίες πάντα, έτσι.

Η εξουσιοδότηση η οποία δίνεται από κάποια υπερφυσική δυνάμη. Η εξουδετερώση, γιατί συνήθως χρειάζεται να προβεί σε κάποια θυσία, συνήθως να στάξεις αίμα πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Η εξουδετερώση ή η εξημέρωση, λοιπόν, και η εξαγωγή μετά από το έδαφος για να το πάρεις μαζί. Και φυσικά μια διαδικασία που ανάλογα με τη δικιά μας συντήρηση τώρα.

πώς μπορείς να κρατήσεις αυτό το πράγμα που έβγαλες από τη γη που έρχεται από έναν άλλο κόσμο, στο δικό σου κόσμο έχει τη μορφή του στοιχειωμένου πλούτου και συνήθως περιλαμβάνει μυστικότητα και μια πολύ συγκεκριμένη οργάνωση του περιβάλλοντος έτσι ώστε να προστατεύσεις τον κόσμο γύρω σου από αυτή τη δύναμη που έρχεται από τα κάτω Όλες αυτές οι απόκριφες ιστορίες, οι πρακτικές, οι παράξενες που περιγράφεις οι ιστορίες για νερά, οι δεστιχιά, κρυμμένους θησαυρούς πώς λειτουργούν στέλνως τρόποι ερμηνείας και οργάνωσης του τοπίου Εμένα μου αρέσει να το βλέπω σαν ένα κώδικα ερμηνείας του τοπίου τοποθετεί όντα και κυρίως ιστορίες σε σημεία για να πει μια αλήθεια μια αλήθεια που μπορεί να είναι κρυμμένη πια ή κρυφή τέλος πάντων παρόλα αυτά ερμηνεύει τον χώρο μέσα από τα μάτια μιας συγκεκριμένης ομάδας σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο αφήνοντας πίσω μια ιστορία η οποία μπερδεύεται με άλλες ιστορίες φτιάχνοντας έτσι πολύπλοκες μυθολογίες από πράγματα ανθρώπους που όντως υπήρξαν

και οντότητες υπερφυσικές που κάτι σημαίνουν κάτι δείχνουν για το τοπίο Τέλος θέλω να σε ρωτήσω τι μπορούμε να συμπεράνουμε για τη σχέση των ανθρώπων της Νάξου με το παρελθόν το τοπίο, την πολιτιστική τους κληρονομιά Μπορούμε να συμπεριένουμε πολλά πράγματα. Είναι πραγματικά ένας πλούτος πληροφορίας και πολιτικής κληρονομιάς και όπως είπαμε τοποθετείται σε στρώματα.

Όπως ερμηνεύουμε το παρελθόν αρχαιολογικά, το ψάχνουμε σε στρώματα, έτσι και η πληροφορία τοποθετείται σε στρώματα τα οποία όμως δεν είναι στεγανά. Συμπλέκονται σε νέες ιστορίες που αλλάζουν με το πέρασμα των χρόνων και κατά τη γνώμη μου δείχνουν ότι το τοπίο είναι και αυτό μια ενεργή οντότητα εντότητα, έμψυχη, που συνεργάζεται με τους άνθρωπους, κάποιες φορές εκδικείται μέσω των πλασμάτων που έχει.

Γι' αυτό λοιπόν την επόμενη φορά που θα πας σε ένα νησί για τα μπάνια σου, όταν κοιτάξεις το τοπίο ή μια γραφική θέα, έχεις στο μυαλό σου ότι πιθανότατα σε κοιτάζει πίσω. Και αυτό πίσω. Σου αντιγυρίζει το βλέμμα, ακριβώς. Ευχαριστώ, Θέλιο, για αυτό το κλείσιμο και σε ευχαριστώ κυρίως που ξανάσουν εδώ μαζί μου στη Life and Stream Στορία Μιας Πόλης.

Να είσαι καλά. Ακούσατε ακόμα ένα επεισόδιο της σειράς Στορία Μιας Πόλης με τον κύριο Στέλιο Λεκάκη, ο οποίος μας μίλησε για την αγροτική κληρονομιά, τις παραδόσεις αλλά και τις υπερφυσικές οντότητες της Νάξου. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς Στορία Μιας Πόλης ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το Life.tv, στο YouTube και στο Life.gr.

Είναι τα podcast της Lifeo.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00