Δευκαλίων και Πύρρα
Ιστορία μου, αμαρτία μου!Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι απέγιναν οι άνθρωποι αφότου άνοιξε το πιθάρι της Πανδώρας, και που τους οδήγησε η διαφθορά;
Στο παρόν επεισόδιο θα εξετάσουμε τον μύθο του κατακλυσμού και θα δούμε πως η Πύρρα και ο Δευκαλίωνας ξαναέδωσαν ζωή στην ανθρωπότητα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
τις δύο προσωπικότητες, δηλαδή την Πύρα και τον Δευκαλίωνα. Ο γιος του Προμηθέα, ο Δευκαλίωνας που λέτε, παντρεύτηκε την Πύρα, την κόρη του Επιμηθέα και της Πανδόρας. Σαν να λέμε την ξαδέρφη του δηλαδή. Συγγνώμη παιδιά, έτσι είχαν τα πράγματα, είναι περίεργο, το ξέρω. Οι δυόντως που λέτε ζούσαν στο βασίλειο του Δευκαλείωνα στη Φθία που είναι χοντρικά στη σημερινή Φθιώτιδα Φθιώτης και ο Δευκαλείων λοιπόν Το ζευγάρι αυτό, ο Δευκαλείων και η Πύρα ήταν γενικά πολύ εντάξει άνθρωποι Τίμοι, ευσυνείδητοι, δίκαιοι, κρατούσαν το λόγο τους, ευγενικοί, καλοσυνάτοι δεν εκμεταλλευόντουσαν τους συνανθρώπους τους και γενικά όλοι είχαν να το λένε ότι είναι πολύ καλά παιδιά.
Όμως ήταν κάπως απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία η οποία από τότε που όλα τα δεινά του κόσμου είχαν ξεχυθεί από το πιθάρι της πανδόρας είχε ξεχάσει παντελώς τις ανθρώπινες αξίες και γενικά η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν αγενείς, βίαιοι, Διεφθαρμένοι, δεν σεβόντουσαν ούτε το περιβάλλον ούτε τους ανθρώπους γύρω τους Βάζαν το προσωπικό τους κέρδος πάνω από το καλό του συνόλου Και ήταν γενικά πολύ μεγάλα κουμάσια θα λέγαμε Ο Δίας που παρατηρούσε τους ανθρώπους από καιρό Σε κάποια φάση κατάλαβε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο διεφθαρμένοι που δεν υπάρχει πια γυρισμός Απογοητευμένος από την κατάντια της ανθρωπότητας Μηθέας, ο πατέρας του Δευκαλίωνα όπως είπαμε πριν, ήταν όπως γνωρίζετε πολύ προνοητικός.
Παρατηρούσε λοιπόν και αυτό στην κατάντια της ανθρωπότητας και έβλεπε προς τα που πάει το πράγμα. Προειδοποίησε λοιπόν εγκαίρος το γιο του το Δευκαλίωνα να φτιάξει ένα ξύλινο πλοίο, να το γεμίσει με προμήθειες, να πάρει και τη γυναίκα του και να επιβιβαστούν επιγόντως. Ο Δευκαλείων που εμπιστευόταν τον πατέρα του με κλειστά μάτια έκανε ακριβώς ό,τι του είπε ο Προμηθέας και έτσι πρόλαβε να επιβιβαστεί στο πλοίο με την πύρα τσίμα τσίμα Με το που μπάρκαραν δηλαδή ξεκίνησε ο Δίας τον κατακλυσμό Έστειλε ασταμάτη τις βροχές και καταγίδες, φούσκωσαν τα ποτάμια και οι λίμνες και πλημμύρισε ο τόπος σε τέτοιο βαθμό που φανταστείτε ότι οι κορυφές των βουνών μετατράπηκαν σε νησάκια.
Τεράστια καταστροφή. Χάθηκαν άνθρωποι, φυτά και ζώα και οι μόνοι που επιβίωσαν ήταν ο Δευκαλείων και η Πύρα πάνω στο ξύλινο κυβότιό τους, πάνω στη βάρκα τους δηλαδή. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες περιφερόταν το πλοίο στην πλημμυρισμένη γη μέχρι που προσάραξε στο βουνό Όθρη. Κάποιες άλλες εκδοχές του μύθου λένε ότι προσάραξε στον Παρνασσό και κάποιες άλλες στον Άφου Εγώ προτιμώ την εκδοχή του Όθρη που μου βγάζει περισσότερο νόημα εφόσον το βασίλειο του Δευκαλείωνα ήταν ήδη στη Φθιώτιδα Υπενθυμίζω ότι ο Όθρης ήταν το βουνό ορμητήριο των Τιτάνων κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας Όταν έπιασαν στεριά που λέτε ο Δευκαλείωνας με την πύρα χαρούμενοι που επιτέλους βρέθηκαν σε στέρεο έδαφος γιατί τους είχε πιάσει ανακατοσούρα εννιά μέρες μέσα στη θάλασσα χωρίς δράμα μήνες κάναν μία θυσία αφιερωμένη στο Δία για να τον ευχαριστήσουν που επιβίωσαν και πάτησαν ξανά στεριά Ο Δίας με το που το είδε αυτό είπε «Αχ, να, ορίστε αυτά τα παιδιά είναι θεοσεβούμενα και καλά
θα τα αφήσουν να ζήσουν» Καθόλου εγώ κεντρικός τύπος κι αυτός Με το που τον πανέψανε και ασχολήθηκαν λίγο μαζί του Αμέσως μαλάκωσε Λέει λοιπόν ο Δίας στον Ερμή Πήγαινε βρε Ερμή μου Γοργοπόδερε Και πες τα παιδιά να μην ανησυχούν Δεν πρόκειται να τους κυνηγήσω άλλο Α, επίσης ρώτα τους Αν θέλουν κάποια χάρη έτσι Για να τους αποζημιώσω για τα δεινά που πέρασαν Και χάσαν όλους τους τους φίλους Γνωστούς, συγγενείς Και γενικά που δεν έμεινε ρουθούνη σε ακτίνα χιλιόμετρων γύρω τους.
«Εντάξει», του απαντάει ο Ερμής. Πάει λοιπόν και τους βρίσκει για να τους πει τα καθένα στα. «Να ξέρετε, από εδώ και στο εξής έχετε την εύνοια των θεών, ο Δίας σας συμπαθεί ξανά, μην αγχώνεστε και αν θέλετε κάποια χάρη, εδώ είμαστε εμείς» και τα σχετικά. Η Πύρα και ο Δευκαλίωνας δεν έχασαν την ευκαιρία και είπαν κατευθείαν «Ναι, θέλουμε μία χάρη».
Τους ρωτάει λοιπόν ο Ερμής Τι χάρη, θέλετε κανένα παλάτι, τρόφιμα, ποτά, κάποια υπερδύναμη Όχι, απαντάνε με μία φωνή Θέλουμε να ξαναφτιαχτεί η ανθρωπότητα Θα βαρθούμε τη ζωή μας όλο μόνοι εδώ πάνω στο βουνό Είπαμε, περνάμε την κρίση των 30 Αλλά πόση πεζοπορία στο βουνό να κάνουμε Και πόσα προζημένια ψωμιά να ψήσουμε Δεν είναι ζωή αυτή χωρίς παρέα Α, κατάλαβα Τους λέει ο Ερμής Κανένα πρόβλημα, πηγαίνετε στο Μαντίο να πάρετε ένα χρησμό Και θα σας εξηγήσει εκεί η Μάντισα τι ακριβώς να κάνετε για να ξαναγεμίσει ο τόπος ανθρώπους Α, πολύ ωραία, απαντάνε ο Δευκαλίωνας και η Πύρα Του λένε, σε ευχαριστούμε Ερμή, άντε για τώρα, χαιρετισμούς τον μπαμπά σου δώσε, πολύ τον αγαπάμε να του πεις Εντάξει, εντάξει, μάτς μουτς και φεύγει ο Ερμής για τον Όλυμπο Πάνε λοιπόν ο Δευκαλείωνας Κιπήρας στο μαντείο Και ρωτάνε την ιέρια εκεί πέρα πώς θα επικιστεί ξανά ο κόσμος Πώς θα γεμίσει ξανά ανθρώπους δηλαδή Η ιέρια τους απαντάει Θα πρέπει να πετάξετε πίσω από την πλάτη σας
Τα οστά της μητέρας σας Τα κοκαλά της δηλαδή Ωραία λένε ο Δευκαλείωνας Κιπήρα Ευχαριστούμε πολύ, μας υποχρέωσες Και φεύγουν από το μαντείο Είχε μεσημεριάσει για το μεταξύ πάλι Οπότε η Πύρα και ο Δευκαλείο να σκάφονται σε ένα ωραίο ξέφωτο Να κάνουν το πικνίκ τους και να φάνε το κάτι της τους Πάνω στο φαΐ όπως συνηθίζεται αρχίζουν να συζητάνε Και μιλάνε κυρίως για την προφητεία που πήραν από το Μαντίο Πώς το καλό θα το κάνουμε αυτό που μας είπε το Μαντίο τώρα Λέει η Πύρα Εμένα η μάνα μου ήταν η πανδόρα Λογικά θα χάθηκε στον κατακλυσμό Με τόσα νερά που έριξε ο Δίας Πού να βρω τα οστά της Δεν υπάρχει περίπτωση Ο Δευκαλίωνας απαντάει Ναι είναι απίθανο Κι εγώ από μέρος μου δεν μπορώ να κάνω κάτι Η μάνα μου είναι ο Ακιανίδα Και άρα αθάνατη Και να τη ρωτήσω δεν νομίζω να έχει καμία διάθεση Να μου δώσει τα κόκαλά της Ναι αποκλείεται να δεχτεί Συμφώνησε η πείρα Χωρίς κόκαλα θα είναι σαν χλαπάτσα Δεν υπάρχει περίπτωση «Τι στο καλό πρέπει να κάνουμε» λέει ο Δευκαλίωνας.
Του σκεφτόντουσαν, το ξανασκεφτόντουσαν. Είχε αρχίσει σιγά σιγά να βραδιάζει και τότε τους έρχεται η λύση. Λέει η πύρα «Ρε σύ Δευκαλίωνα, ο χρησμός μιλούσε για τα οστά της μάνας μας, όχι των μανάδων μας. Ποια είναι η κοινή μας μητέρα» «Η γη» φωνάζει ολοχαρά ο Δευκαλίωνας. και τα οστά της είναι οι πέτρες που υπάρχουν διάσπαρτες πάνω στην επιφάνειά της».
«Ναι», συμφωνεί ενθουσιασμένη η πύρα. Από τη χαρά τους δεν περίμεναν καν να ξημερώσει. Μέσα στο βράδυ, κάτω από το φεγγαρόφωτο, άρχισαν να προχωρούν και κάθε πέτρα που έβρισκαν την πετούσαν πίσω από την πλάτη τους. Μόλις ξημέρωσε, εξουθενωμένοι αλλά χαρούμενοι, γύρισαν πίσω και είδαν τον τόπο γεμάτο νέους άνδρες και γυναίκες να ξεκινούν τις ζωές τους.
Κι έτσι ο Δευκαλίωνας και η Πύρα ξαναέφτιαξαν την ανθρωπότητα με τα οστά της μάνας γης. Αφού η ζωή είχε αποκατασταθεί πλέον, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν και μερικά παιδιά. Το πρώτο από αυτά ήταν ο Έλλην, που σύμφωνα με τη μυθολογία είναι το παιδί από το οποίο ξεκίνησε η γενιά των Ελλήνων και από αυτόν κατάγονται όλα τα ελληνικά φύλλα.
Σύμφωνα με τη μυθολογία ξαναλέω, Πραγματικό γεγονός αυτό είναι μύθος. Το έχουμε ξεκαθαρίσει αυτά πιστεύω. Μην ακούσω κανένας σας να λέει είμαστε απόγονοι του Έλληνα, του γιού του Δευκαλίωνα και της Πύρας και γονού του Προμηθέα. Αυτά είναι μύθοι, φαντασίες, όχι πραγματικά γεγονότα. Εντάξει? Ωραία. Πάμε παρακάτω. Τώρα, αγαπητοί φίλοι και φίλες, φαντάζομαι ότι όλη αυτή η ιστορία του κατακλυσμού Μπορεί κάτι να σας θυμίζει. Ίσως έχετε ακούσει μια παρόμοια ιστορία που προέρχεται από τη χριστιανική μυθολογία, με τον Νόε που ήταν και αυτός θεοσεβούμενος και καλός ανάμεσα σε διεφθαρμένους, που έφτιαξε και αυτός ένα ξύλινο πλωτό κατασκεύασμα, την Κιβωτό, και σώθηκε από τον κατακλυσμό που έστειλε ο Θεός.
Πίστευα ότι την έχετε ακούσει αυτή την ιστορία. Αλλά και να μην την έχετε ακούσει, θέλω να σας πω ότι παρόμοιους μύθους που αναφέρονται σε κατακλυσμό συναντάμε σε πάρα πολλές μυθολογίες και θρησκείες ανά τον κόσμο. Στην Ινδική, στη Σκανδιναβική και σε πολλές άλλες. Αυτό φαντάζομαι μπορεί κάποιος από εσάς να σας κάνει να αναρωτιέστε για ποιο λόγο πολιτισμοί που μπορεί να μην είχαν καμία ή τέλος πάντων ελάχιστες επαφές μεταξύ τους επινοούν την ίδια πάνω κάτω ιστορία και την εντάσσουν στη μυθολογία τους.
Τώρα το ξέρω ότι ξεφεύγουμε ελαφρώς από τη μυθολογία και από το θέμα του επεισοδίου, αλλά εγώ θα το αναφέρω για όποιον τυχαίνει να ενδιαφέρεται. Το πιο πιθανό σενάριο που λέτε, το οποίο εξηγεί για ποιο λόγο συναντάμε αυτό το μύθο σε τόσους πολλούς πολιτισμούς, έχει να κάνει με το τέλος της πιο πρόσφατης εποχής των παγετώνων.
ότι στην ιστορία δεν υπήρχε μόνο μία εποχή των παγετώνων, αλλά είναι ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται τακτικά κάθε μερικές χιλιάδες χρόνια. Σε κανονικές συνθήκες δηλαδή, έχουμε διαστήματα μερικών χιλιάδων χρόνων που ο καιρός είναι πολύ κρύος και τα νερά παγώνουν και διαστήματα μερικών χιλιάδων χρόνων που ζεσταίνει ο καιρός και οι πάγοι λιώνουν.
Εμείς εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια διανύουμε μια τέτοια περίοδο με σχετικά ζεστό καιρό. Όταν έχουμε περίοδο μετάβασης από την εποχή των παγετώνων στη ζεστή φάση, δηλαδή όταν πάμε από τη γκρία περίοδο στη ζεστή περίοδο, η θερμοκρασία στον πλανήτη ανεβαίνει με γρήγορους ρυθμούς και οι πάγοι λιώνουν σχετικά γρήγορα. Όταν συμβαίνει αυτό, η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει απότομα.
Τα νερά φουσκώνουν, κάποια φυσικά φράγματα που συνήθως συγκρατούν τα νερά καταραίουν, διαλύονται δηλαδή, και πολλές πόλεις ή χωριά που μπορεί να ήταν χτισμένα παραλιακά, δηλαδή κοντά στο νερό, ξαφνικά βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Γίνεται δηλαδή κάτι σαν κατακλυσμός. Κάτι τέτοιο συνέβη σε πάρα πολλά μέρη της γης και όταν τελείωσε η πιο πρόσφατη εποχή των παγετώνων, δηλαδή περίπου 11 με 12 χιλιάδες χρόνια πριν.
Πιστεύουμε λοιπόν σε γενικές γραμμές ότι αυτοί οι μύθοι δημιουργήθηκαν ανά τον κόσμο εκείνη περίπου την περίοδο για να διατηρήσουν τη μνήμη αυτών των βίαιων γεγονότων και να προειδοποιήσουν τις επόμενες γενιές Όπως καταλαβαίνετε οι άνθρωποι χωρίς τη βοήθεια της επιστήμης πίστευαν ότι αυτά τα γεγονότα ήταν κάποιο είδους θεϊκή τιμωρία την οποία πίστευαν ότι την είχαν προκαλέσει οι ίδιοι επειδή ήταν διεφθαρμένοι, ασεβείς προς τους θεούς κτλ.
Αυτά που είδαμε και στο μύθο δηλαδή. Έτσι λοιπόν, για να προστατέψουν τις επόμενες γενιές από παρόμοια γεγονότα, θεωρούσαν σημαντικό να μην χαθεί από τη μνήμη αυτό το γεγονός. Τα γεγονότα αυτά λοιπόν γίνανε μύθοι, υπόθηκαν σαν παραμύθια από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά, μέχρι που έγιναν κομμάτι της κάθε θρησκείας.
Όταν ανακαλύφθηκε η γραφή, κάποιοι τους κατέγραψαν και έτσι έφτασαν και σε εμάς. Βλέπουμε λοιπόν ότι μερικές φορές η μύθη μπορεί να είναι εμπνευσμένη και από πραγματικά γεγονότα. Εμπλουτίζονται βέβαια με φανταστικές λεπτομέρειες, με υπερβολές, με φιωριτούρα, με ηθικά διδάγματα, με φανταστικά πρόσωπα. Αλλά η έμπνευση κάποιες φορές μπορεί να προέρχεται από κάτι που όντως συνέβη.
Αυτά είχα να πω σήμερα φίλες και φίλοι. Από το σημερινό επεισόδιο αξίζει να κρατήσετε ότι με βάση το μύθο είμαστε όλοι παιδιά της γης και άρα καλό είναι να τη σεβόμαστε, να τη φροντίζουμε και να την προστατεύουμε. Άρα μην πετάτε τα σκουπίδια σας δεξιά και αριστερά. Ξηγηθήκαμε? Ωραία. Αγαπητοί μου ιστοριοδύφες, τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.
Να περνάτε καλά.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα