Η Εξομολόγηση ενός Δειλού

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Καλώς ήρθες στις ιστορίες μετά τα μεσάνυχτα. Απόψε θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι που δεν έχω πει ποτέ δυνατά. Δεν ξέρω αν θα με καταλάβεις, ίσως μάλιστα να με κρίνεις. Αλλά έφτασα σε μια ηλικία που κουράστηκα να κρύβομαι πίσω από τις σωστές λέξεις. Με λένε Ανδρέα. Είμαι 46 χρονών και αν με ρωτούσες τι έχω μετανιώσει περισσότερο στη ζωή μου, δεν θα σου μιλούσα για κάτι που έκανα.

00:39 Θα σου μιλούσα για όλα εκείνα που φοβήθηκα να κάνω. Για πολλά χρόνια θεωρούσα τον εαυτό μου λογικό άνθρωπο. Ήμουν εκείνος που σκεφτόταν πριν μιλήσει που υπολόγιζε τις συνέπειες που δεν έπαιρνε βιαστικές αποφάσεις Όταν οι φίλοι μου έκαναν κάτι απρόβλεπτο εγώ τους ρωτούσα αν το είχαν σκεφτεί καλά Όταν κάποιος άφηνε τη δουλειά του για να κυνηγήσει ένα όνειρο εγώ το εξηγούσα πόσο δύσκολο ήταν να ξεκινήσει από την αρχή Δεν ήμουν κακός άνθρωπος Ήθελα πραγματικά να πάνε όλα καλά για τους άλλους.

01:22 Απλώς είχα μάθει να αντιμετωπίζω κάθε καινούργια αρχή σαν έναν κίνδυνο που έπρεπε να αποφύγω. Και επειδή ο φόβος σπάνια εμφανίζεται με το πραγματικό του όνομα, εγώ τον αποκαλούσα Σύνεση. Ήμουν 24 χρονών όταν ο φίλος μου Μιχάλης έφυγε για τη Βαρκελόνη. Είχε βρει μια δουλειά σε ένα μικρό ξενοδοχείο και μου τηλεφωνούσε συχνά για να μου περιγράψει την πόλη Μιλούσε για τους δρόμους που γέμιζαν κόσμο μέχρι αργά τη νύχτα για τους ανθρώπους που γνώριζε για τα μικρά μπαρ όπου καθόταν μόνος του και παρόλα αυτά δεν ένιωθε ποτέ μοναξιά Ένα βράδυ μου είπε πως μπορούσα να πάω κι εγώ Θα με φιλοξενούσε για λίγο Θα ψάχναμε μαζί για δουλειά Και αν δεν μου άρεσε Θα επέστρεφα Τι έχεις να χάσεις Με ρώτησε Δεν θυμάμαι τι του απάντησα Θυμάμαι όμως Ότι εκείνο το βράδυ Άνοιξα τον υπολογιστή μου Και έψαξα εισιτήρια Βρήκα ένα φτηνό εισιτήριο Για την επόμενη εβδομάδα Και το κοίταζα για ώρα Φανταζόμουν τον εαυτό μου Να φτάνει στο αεροδρόμιο να συναντά τον Μιχάλη να περπατά σε δρόμους που δεν γνώριζε

02:50 να αρχίζει μια ζωή χωρίς να ξέρει που θα τον οδηγούσε για λίγα λεπτά ένιωσα κάτι που είχα ξεχάσει ότι υπήρχε ανυπομονησία ύστερα άρχισαν οι ερωτήσεις κι αν δεν έβρισκα δουλειά κι αν τελείωναν τα χρήματά μου κι αν ο Μιχάλης κουραζόταν να με φιλοξενεί, κι αν επέστρεφα στην Κύπρο αποτυχημένος, έχοντας αφήσει πίσω μια δουλειά και μια ασφάλεια που είχα χρειαστεί τόσο καιρό για να αποκτήσω, μέχρι το επόμενο πρωί είχα καταφέρει να βρω περισσότερους λόγους για να μείνω παρά για να φύγω.

03:39 Έκλεισα τον υπολογιστή και συνέχισα τη ζωή μου σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Δεν πήγα ποτέ στη Βαρκελόνη. Χρόνια αργότερα, ο Μιχάλης μου έλεγε ακόμη ιστορίες από εκείνη την περίοδο. Εγώ γελούσα, τον ρωτούσα λεπτομέρειες και του έλεγα πως κάποτε θα πήγαινα κι εγώ. Δεν του είπα ποτέ πόσο συχνά είχα σκεφτεί εκείνο το εισιτήριο.

04:09 Ούτε πόσες φορές είχα αναρωτηθεί αν η ζωή μου θα ήταν διαφορετική Αν είχα πατήσει το κουμπί της αγοράς αντί να κλείσω τον υπολογιστή Κάποτε μια λέξη που θα γινόταν η αγαπημένη μου δικαιολογία Στα τριάντα μου γνώρισα την Ελένη Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που μπορούσαν να ενθουσιαστούν με τα πιο απλά πράγματα με μια ξαφνική βροχή με ένα τραγούδι που άκουγαν τυχαία στον δρόμο με την ιδέα να μπουν στο αυτοκίνητο και να οδηγήσουν χωρίς να έχουν αποφασίσει που θα πάνε.

04:50 Εγώ την αγαπούσα γι' αυτό. Θαύμαζα την ευκολία με την οποία μπορούσε να χαρεί μια στιγμή χωρίς να αναρωτιέται αν άξιζε τον χρόνο της ή τι θα ακολουθούσε. Μια μέρα μου μίλησε για μια δουλειά που είχε βρει σε ένα νησί Δεν ήταν κάτι εντυπωσιακό Τα χρήματα ήταν λιγότερα Το σπίτι που μπορούσαμε να νοικιάσουμε θα ήταν μικρό Και δεν ξέραμε σχεδόν κανέναν εκεί Αλλά θα είχαμε τη θάλασσα κοντά μας Περισσότερο χρόνο Και την ευκαιρία να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό «Γιατί δεν το κάνουμε» με ρώτησε «Γιατί να περιμένουμε να είναι όλα τέλεια»

05:32 Φυμάμαι να κάθομαι απέναντί της με ένα ποτήρι νερό στο χέρι και να προσπαθώ να της εξηγήσω όλους τους λόγους για τους οποίους δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Δεν είχαμε αρκετές οικονομίες. Δεν ξέραμε αν θα μας άρεσε το νησί το χειμώνα. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να βρω άλλη δουλειά. Δεν ήθελα να πετάξουμε όσα είχαμε χτίσει.

06:00 Όσο μιλούσα ένιωθα πως οι απαντήσεις μου ήταν λογικές Μόνο που εκείνη δεν προσπαθούσε να μου αποδείξει ότι έκανα λάθος Με άκουγε περιμένοντας να τελειώσω «Ανδρέα» είπε τελικά «δεν σου ζητάω να είσαι σίγουρος Σου ζητάω να θέλεις να το δοκιμάσουμε» Δεν ήξερα τι να της απαντήσω Γιατί η αλήθεια ήταν πως ήθελα. Ήθελα να φύγω μαζί της, να ξυπνάμε σε ένα καινούριο μέρος, να ανακαλύψουμε πώς θα ήταν η ζωή μας μακριά από όσα γνωρίζαμε.

06:44 Αλλά η σκέψη ότι μπορεί να χάναμε όσα είχαμε με τρόμαζε περισσότερο από την ιδέα να συνεχίσουμε όπως πριν. Έτσι, της είπα πως δεν ήταν η σωστή στιγμή. Πως ίσως αργότερα όταν θα είχαμε περισσότερα χρήματα και με ρεαλύτερη ασφάλεια Θα μπορούσαμε να το ξανασκεφτούμε Δεν χωρίσαμε εκείνη την ημέρα Δεν υπήρξε κάποιος μεγάλος καυγάς Ούτε κάποια πόρτα που έκλεισε πίσω της Συνεχίσαμε να ζούμε όπως πριν Μέχρι που οι μικρές απογοητεύσεις έγιναν σιωπές Και οι σιωπές έγιναν απόσταση Λίγους μήνες αργότερα η Ελένη δέχτηκε μία δουλειά σε άλλη πόλη Αυτή τη φορά έφυγε μόνη της Θυμάμαι την τελευταία μας συνάντηση Καθόμασταν σε ένα καφέ και μιλούσαμε για ασήμαντα πράγματα Λες και αν αποφεύγαμε το πραγματικό θέμα Θα μπορούσαμε να κάνουμε τον αποχωρισμό λιγότερο οριστικό Πριν φύγει με αγκάλιασε «Ελπίζω να βρεις αυτό που ψάχνεις», μου είπε.

08:00 Για χρόνια πίστευα πως εννοούσε μια καλύτερη δουλειά, περισσότερα χρήματα, μια πιο ήρεμη ζωή. Τώρα αναρωτιέμαι αν είχε καταλάβει πως αυτό που έψαχνα δεν ήταν κάτι που μπορούσα να βρω μένοντας πάντα στο ίδιο σημείο. Τα χρόνια πέρασαν. Βρήκα μια καλή δουλειά, είχα ένα σπίτι, φίλους, μια καθημερινότητα που λειτουργούσε. Δεν μου έλειπαν τα απαραίτητα, δεν είχα κάποιο μεγάλο δράμα να διηγηθώ, ούτε μια αποτυχία που να εξηγεί γιατί η ζωή μου δεν είχε εξελιχθεί όπως την ήθελα.

08:37 Κι αυτό έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα, γιατί δεν μπορούσα να κατηγορήσω κανέναν. Οι περισσότερες αποφάσεις που με είχαν φέρει ως εκεί ήταν δικές μου Κάθε φορά που κάτι δεν γινόταν έλεγα πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή Όταν κάποιος με καλούσε σε ένα ταξίδι έλεγα πως είχα πολλές υποχρεώσεις Όταν εμφανιζόταν μια ευκαιρία στη δουλειά Έβρισκα δέκα λόγους για τους οποίους δεν άξιζε το ρίσκο Όταν γνώριζα κάποιον που μου άρεσε κρατούσα πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου μακριά για την περίπτωση που τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά Έτσι απέφευγα την απογοήτευση αλλά απέφευγα και την πιθανότητα να ζήσω κάτι που θα με άλλαζε Κάποιες φορές, μάλιστα, ένιωθα περήφανος για τον τρόπο που είχα οργανώσει τη ζωή μου Δεν είχα πάρει μεγάλα ρίσκα Δεν είχα εκτεφεί Δεν είχα βρεθεί αντιμέτωπος με καταστροφικές συνέπειες Μόνο που όταν έμενα μόνος Αυτή η ασφάλεια δεν μου έδινε πάντα την ηρεμία που περίμενα Έφερνε μαζί της μία ερώτηση που δεν μπορούσα να απομακρύνω «Κι αν»

10:03 «Κι αν είχα πάει στη Βαρκελόνη» Και αν είχα φύγει με την Ελένη Και αν είχα πει ναι σε εκείνη τη δουλειά Και αν είχα δώσει μια ευκαιρία σε εκείνον τον άνθρωπο που με έκανε να γελάω Δεν ήξερα αν κάποια από αυτές τις επιλογές θα με είχε κάνει πιο ευτυχισμένο Ίσως η Βαρκελόνη να με είχε απογοητεύσει Ίσως η σχέση μου με την Ελένη να είχε τελειώσει ακόμη πιο άσχημα Ίσως να είχα χάσει χρήματα, χρόνο ή ανθρώπους.

10:42 Δεν μπορούσα να γνωρίζω. Αυτό που ήξερα ήταν πως είχα περάσει χρόνια αποφεύγοντας τις απαντήσεις επειδή φοβόμουν τις πιθανότητες. Το βράδυ που άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα, δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο. Ήταν Παρασκευή. Είχα κανονίσει να βγω για φαγητό με δύο φίλους, αλλά λίγο πριν συναντηθούμε ο ένας ακύρωσε και ο άλλος είπε πως ήταν κουρασμένος αντί να ενοχληθώ ένιωσα σχεδόν ευχαριστημένος θα έμενα σπίτι θα παρήγγελνα κάτι και θα έβλεπα τηλεόραση έφτιαξα καφέ κάθισα στον καναπέ και άνοιξα το κινητό μου πέρασα από φωτογραφίες ανθρώπων που ταξίδευαν που μετακόμιζαν που ξεκινούσαν καινούριες δουλειές, που έκαναν πράγματα τα οποία εγώ συνήθως παρακολουθούσα από απόσταση.

11:42 Δεν ζήλευα ακριβώς. Ήξερα πως οι φωτογραφίες δεν έδειχναν ολόκληρη την πραγματικότητα. Κανείς δεν ανέβαζε τις δύσκολες μέρες, τις απογοητεύσεις, τους λογαριασμούς ή τις στιγμές που αναρωτιόταν αν είχε κάνει λάθος. Αλλά εκείνο το βράδυ Αναρωτήθηκα αν είχα χρησιμοποιήσει αυτή την αλήθεια Ως δικαιολογία για να μην δοκιμάσω ποτέ κάτι διαφορετικό Κοίταξα γύρω μου Το σπίτι ήταν τακτοποιημένο Τα πράγματά μου ήταν στη θέση τους Η επόμενη ευλομάδα ήταν ήδη οργανωμένη στο μυαλό μου Παρόλο που δεν είχε καν αρχίσει Όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι Κι όμως για πρώτη φορά αναρωτήθηκα αν είχα μπερδέψει την ηρεμία με την ακινησία Άνοιξα τον υπολογιστή και έψαξα εισιτήρια για την Ισαβώνα Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος Δεν είχα φίλους εκεί, ούτε κάποια υποχρέωση Απλώς ήθελα να πάω κάπου όπου κανείς δεν θα περίμενε τίποτα από εμένα Βρήκα ένα εισιτήριο για λίγες ημέρες αργότερα Έκλεισα δέκα μέρες Νίκεσα ένα μικρό διαμέρισμα Και πλήρωσα πριν προλάβω να αρχίσω να σκέφτομαι όλους τους λόγους για τους οποίους δεν έπρεπε να το κάνω

13:18 Όταν εμφανίστηκε η επιβεβαίωση στην οθόνη, δεν ένιωσα ξαφνικά γενναίος. Ένιωσα φόβο. Αλλά αυτή τη φορά δεν χρησιμοποίησα τον φόβο μου ως λόγο για να κάνω πίσω. Η λισαβόνα δεν με άλλαξε μέσα σε μία μέρα. Τις πρώτες ώρες ένιωθα αμήχανα. Περπατούσα στους δρόμους χωρίς να ξέρω που πηγαίνω. Κοιτούσα τον χάρτη κάθε λίγα λεπτά και έμπαινα σε μαγαζιά μόνο και μόνο για να έχω έναν λόγο να σταματήσω Συνέχιζα να οργανώνω τα πάντα Πού θα έτρωγα, τι θα έβλεπα Πόσο χρόνο θα χρειαζόμουν για να φτάσω από το ένα μέρος στο άλλο Ακόμη και στις διακοπές μου προσπαθούσα να εξασφαλίσω ότι δεν θα υπήρχε τίποτα απρόβλεπτο Ύστερα, κάποια στιγμή, κουράστηκα Ένα απόγευμα μπήκα σε ένα μικρό καφέ σε έναν ήσυχο δρόμο.

14:21 Κάθισα κοντά στο παράθυρο και παρήγγυλα έναν καφέ χωρίς να κοιτάξω κριτικές ή φωτογραφίες του μαγαζιού στο διαδίκτυο. Στην άλλη άκρη του χώρου ένας ηλικιωμένος άντρας έπαιζε κιθάρα. Δεν έπαιζε για να εντυπωσιάσει κανέναν. Τα δάχτυλά του κινούνταν αργά πάνω στις χορδές και η μελωδία έμοιαζε να ανήκει σε μια εποχή που δεν ήξερα, αλλά με κάποιον τρόπο μου ήταν οικία.

14:52 Και τότε θυμήθηκα τη μητέρα μου. Όταν ήμουν μικρός, τραγουδούσε στην κουζίνα ενώ μαγείρευε. Δεν είχε σπουδάσει μουσική, δεν είχε κάνει ποτέ μαθήματα, αλλά τραγουδούσε με μια ελευθερία που εγώ δεν είχα συναντήσει σε πολλούς ανθρώπους. Μερικές φορές Τη ζητούσα να σταματήσει Επειδή ντρεπόμουν Όταν ερχόντουσαν φίλοι στο σπίτι Εκείνη γελούσε Χαμήλωνε τη φωνή της Και λίγα λεπτά αργότερα Αρχίζε πάλι Είχα χρόνια να του σκεφτώ Εβγαλά το κινητό μου Και την πήρα τηλέφωνο Μιλήσαμε για λίγο Για τα συνηθισμένα Με ρώτησε αν έτρωγα καλά Αν ήταν ωραίο το διαμέρισμα Αν είχα ζακέτα μαζί μου για τα βράδια Ύστερα, χωρίς να το σχεδιάσω Τη ρώτησα κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ να τη ρωτήσω Μαμά, εσύ ήθελες ποτέ να κάνεις κάτι διαφορετικό στη ζωή σου Κάτι που τελικά δεν έκανες Στην άλλη άκρη της γλαμής Επικράτησε σιωπή Για μια στιγμή φοβήθηκα πως τη μη είχα στενοχωρήσει Ύστερα την άκουσα να γελάει απαλά Φυσικά και ήθελα, μου είπε Όταν ήμουν μικρή ήθελα να σπουδάσω μουσική

16:24 Ο πατέρας σου βέβαια δεν ήταν ακόμη στη ζωή μου τότε Ήμουν εγώ και τα όνειρά μου Αλλά υπήρχαν άλλα πράγματα που έπρεπε να γίνουν μετά ήρθες εσύ, μετά η οικογένεια, μετά η δουλειά και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια Τη φαντάστηκα νέα, να τραγουδάει στην κουζίνα να έχει ένα όνειρο που ίσως δεν είχε πει ποτέ δυνατά Για πρώτη φορά σκέφτηκα τη μητέρα μου όχι μόνο ως τον άνθρωπο που ήταν πάντα εκεί για μένα αλλά ως μια γυναίκα που είχε κάποτε τη δική της ζωή μπροστά της με όνειρα και επιλογές που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει.

17:12 «Το μετάνιωσες» τη ρώτησα. Η μητέρα μου άργησε λίγο να απαντήσει. Μερικές φορές σκέφτομαι πώς θα ήταν αν είχα δοκιμάσει. Δεν θα σου πω ψέματα. «Αλλά, Ανδρέα, δεν γίνεται να μετανιώνεις κάθε μέρα για όλα όσα δεν έκανες. Έχεις και τη ζωή που έζησες». Έμεινα με το τηλέφωνο στο χέρι για αρκετή ώρα αφού του κλείσαμε. «Έχεις και τη ζωή που έζησες».

17:47 Δεν ήταν μια φράση που έσβηνε τις τύψεις μου. Δεν μου έλεγε πως όλα όσα είχα κάνει ήταν σωστά Ή πως έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι το παρελθόν Μου θύμιζε όμως πως δεν μπορούσα να επιστρέψω σε εκείνα τα χρόνια Και να αλλάξω τις αποφάσεις μου Μπορούσα μόνο να αποφασίσω τι θα έκανα με τον χρόνο που είχα μπροστά μου Σκέφτηκα τους ανθρώπους που είχα αγαπήσει Τις στιγμές που είχα ζήσει Τα γέλια με τους φίλους μου, τα γεύματα με την οικογένειά μου Τα πρωινά που είχα ξυπνήσει χωρίς να συμβαίνει τίποτα ιδιαίτερο Και παρόλα αυτά ένιωθα καλά Η ζωή μου δεν ήταν μόνο οι δρόμοι που δεν είχα πάρει Ήταν και όλα όσα είχαν συμβεί πάνω στον δρόμο που είχα επιλέξει Δεν χρειαζόταν να μισήσω τη ζωή που είχα ζήσει για να παραδεχτώ πως ήθελα κάτι διαφορετικό.

18:52 Δεν χρειαζόταν να μετανιώνω για κάθε επιλογή μου ούτε να προσπαθήσω να αναπληρώσω όλα όσα δεν είχα κάνει. Ήθελα απλώς να σταματήσω να αφήνω τον φόβο να αποφασίζει πριν προλάβω να αποφασίσω εγώ. Εκείνο το βράδυ, στη Λισαβόνα, δεν υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως από εδώ και πέρα θα έλεγα «Ναι». σε όλα. Δεν ήθελα να γίνω ένας άλλος άνθρωπος μέσα σε μια νύχτα.

19:25 Ήθελα μόνο να μην απορρίπτω κάτι καινούριο πρωτού του δώσω μια ευκαιρία. Όταν επέστρεψα, η ζωή μου με περίμενε ακριβώς όπως την είχα αφήσει. Το ίδιο σπίτι, η ίδια δουλειά, οι ίδιοι δρόμοι, οι ίδιες μικρές συνήθειες. Κανείς δεν παρατήρησε κάποια θεαματική αλλαγή πάνω μου Δεν είχα επιστρέψει με μια μεγάλη ιστορία επιτυχίας Ούτε με κάποια σπουδαία αποκάλυψη που θα μπορούσα να διηγούμε στα τραπέζια Αλλά εγώ είχα φέρει μαζί μου κάτι μικρό Την απόφαση να μην απαντώ πάντα με τον ίδιο τρόπο Λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου ο φίλος μου ο Νίκος με πήρε τηλέφωνο Είχε σκεφτεί να πάμε μια ημερήσια εκδρομή σε ένα χωριό να φάμε κάπου ωραία και να περπατήσουμε λίγο Θα έρθεις, με ρώτησε Η πρώτη μου σκέψη ήταν να ρωτήσω πού ακριβώς θα πηγαίναμε Τι ώρα θα φεύγαμε Πόσο θα κόστιζε Αν θα είχε κίνηση Αν θα άξιζε τον κόπο Άνοιξα το στόμα μου για να του πω πως θα το σκεφτόμουν Και σταμάτησα Ναι του είπα πάμε Ο Νίκος γέλασε Καλά εσύ είσαι γέλασα κι εγώ Δεν το εξήγησα τίποτα

20:58 Την ημέρα της εκδρομής ήρθε να με πάρει με δύο καφέδες το χέρι Κατέβηκα μπήκα στο αυτοκίνητο και έκλεισα την πόρτα Για μια στιγμή πριν ξεκινήσουμε Κοίταξα το δρόμο μπροστά μας Δεν ήξερα αν θα περνούσαμε καλά Δεν ήξερα αν το χωριό θα άξιζε την επίσκεψη Ή αν θα επιστρέφαμε κουρασμένοι και απογοητευμένοι Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια Δεν ένιωσα πως έπρεπε να το ξέρω «Πάμε» είπα και φύραμε Δεν έχω γίνει ξαφνικά γενναίος άνθρωπος.

21:40 Εξακολουθώ να σκέφτομαι υπερβολικά. Εξακολουθώ να φοβάμαι την αποτυχία, να υπολογίζω τις συνέπειες, να αναζητώ τη σιγουριά πριν κάνω ένα βήμα. Κάποιες φορές πιάνω τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί τις ίδιες παλιές δικαιολογίες. Η διαφορά είναι πως τώρα προσπαθώ να αναγνωρίζω πότε μια απόφαση βασίζεται σε πραγματικούς λόγους και πότε είναι απλός ένας τρόπος να αποφύγω κάτι που με τρομάζει.

22:13 Δεν πετυχαίνουν όλα. Δεν καταλήγουν όλες οι προσπάθειες σε κάτι όμορφο. Αλλά αρχίζω να καταλαβαίνω πως η αποτυχία μιας επιλογής δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ήταν λάθος να τη δοκιμάσω. Μπορεί να χάσεις κάτι προσπαθώντας. Μπορεί όμως να χάσεις κάτι και χωρίς να προσπαθήσεις ποτέ Και τότε δεν έχεις ούτε μία ανάμνηση να κρατήσεις Ούτε μία απάντηση να σε βοηθήσει να προχωρήσεις Έχεις μόνο μία πιθανότητα που γυρίζει ξανά και ξανά στο μυαλό σου Χωρίς να βρίσκει ποτέ το τέλος της Γράφω αυτή την εξομολόγηση Επειδή δεν θέλω να περάσουν άλλα είκοσι χρόνια και να κάθομαι στο ίδιο δωμάτιο, να κοιτάζω πίσω και να αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί αν είχα τολμήσει λίγο περισσότερο.

23:12 Δεν ξέρω αν θα ξαναπάω στην Παρκελόνη. Δεν ξέρω αν θα συναντήσω ποτέ ξανά την Ελένη ή αν θα βρεθώ μπροστά σε μια ευκαιρία που θα με τρομάξει περισσότερο από όλες τις προηγούμενες. Δεν μπορώ να αλλάξω όσα έγιναν. ούτε να μάθω πώς θα ήταν η ζωή μου αν είχα πάρει διαφορετικές αποφάσεις. Μπορώ όμως να αποφασίσω τι θα κάνω την επόμενη φορά που θα φοβηθώ.

23:44 Ίσως αυτή να είναι η πρώτη φορά που λέω την αλήθεια χωρίς να προσπαθώ να δικαιολογηθώ. Και ίσως αύριο το πρωί να συνεχίσω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Αλλά απόψε τουλάχιστον σταμάτησα να προσποιούμε πως δεν φοβάμαι. Και αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κρατήσεις από την εξομολόγησή μου, δεν είναι ότι πρέπει να αλλάξεις τη ζωή σου μέσα σε μια νύχτα.

24:12 Δεν χρειάζεται να φύγεις σε μια άλλη χώρα, να εγκαταλείψεις όσα έχεις ή να κάνεις κάτι που δεν θέλεις. Ίσως αρκεί την επόμενη φορά που θα βρεθείς μπροστά σε κάτι που επιθυμείς Αλλά φοβάσαι να μην πεις αμέσως όχι. Να αφήσεις έστω για λίγο ανοιχτή την πιθανότητα πως μπορεί να αξίζει να προσπαθήσεις. Γιατί δεν θέλω πια να περνάω τη ζωή μου περιμένοντας να πάψω να φοβάμαι.

24:50 Θέλω να μάθω να προχωρώ μαζί με τον φόβο μου. Καλημύχτα και καλό ύπνο.