Το Δείπνο της Μυρτώς

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Καλώς ήρθες στις ιστορίες μετά τα μεσάνυχτα. Σήμερα έχουμε ετοιμάσει ένα ξεχωριστό Halloween Special. Μια ιστορία μυστηρίου και τρόμου για εκείνες τις στιγμές που το παρελθόν επιστρέφει και οι αναμνήσεις γίνονται πιο ζωντανές από όσο θα θέλαμε. Θα ταξιδέψουμε σε ένα μικρό χωριό, όπου κάθε χρόνο οι κάτοικοι συγκεντρώνονται για ένα δείπνο στη μνήμη ενός μικρού κοριτσιού.

00:32 Ενός κοριτσιού που πέθανε πριν από πολλά χρόνια. Όμως, μια απρόσμενη συνάντηση θα φέρει στην επιφάνεια μια αλήθεια που κανείς δεν ήθελε να θυμηθεί. Χαμήλωσε λίγο τα φώτα. Βολέψου. Και άφησε την ιστορία να αρχίσει. Το δείπνο της Μυρτός να τον ακούσει. «Συγγνώμη, τι είπατε» Ο Στέργιος δεν απάντησε. Τα μάτια του είχαν γεμίσει δάκρυα.

01:36 Ο Λουκάς άφησε αργά το ποτήλι του στο τραπέζι. «Στέργιο, τι συμβαίνει» Ο ηλικιωμένος άντρας κοίταξε γύρω του σαν να προσπαθούσε να καταλάβει πού βρισκόταν. «Δεν ξέρω γιατί το είπα» ψιθύρισε. Η Νεφέλη ένιωσε ένα παράξενο ρίγος. Υπήρχε κάτι στη φωνή του που της ήταν τρομακτικά γνώριμο. Μια φωνή που είχε ανακούσει από τότε που ήταν παιδί.

02:07 Ήταν η φωνή της Μυρτός, της μικρής αδελφής της που είχε πεθάνει πριν από 29 χρόνια. Η Νεφέλη είχε επιστρέψει στο χωριό για την κηβεία της μητέρας της. Είχε φύγει στα 17 της και από τότε απέφευγε να περνά πολύ χρόνο στο πατρικό της Η μικρή της αδερφή είχε πεθάνει όταν η Νεφέλη ήταν 7 χρονών Η Μυρτώ ήταν 6 Η μητέρα τους της είχε πει πως το κοριτσάκι είχε πέσει κοντά στην παλιά αποθήκη Είχε χτυπήσει σοβαρά το κεφάλι του και είχε πεθάνει στο νοσοκομείο λίγες ώρες αργότερα Η Νεφέλη θυμόταν ελάχιστα από εκείνη την εποχή.

02:54 Μόνο ένα κόκκινο ποδήλατο, δύο μικρές κοτσίδες και τη φωνή της Μυρτός να την ακολουθεί παντού. Κάθε χρόνο, στις 31 Οκτωβρίου, οι κάτοικοι του χωριού διοργάνωναν ένα δείπνο στη μνήμη της. Η μητέρα της Νεφέλης είχε ξεκινήσει αυτή την παράδοση έναν χρόνο μετά τον θάνατο του παιδιού. Οι άνθρωποι μαζεύονταν, έτρωγαν και μοιράζονταν αναμνήσεις από τη σύντομη ζωή της.

03:31 Η Νεφέλη δεν ήθελε να πάει. Όμως ο Λουκάς, ο παλιός πρόεδρος του χωριού, την είχε επισκεφθεί το προηγούμενο απόγευμα και της είχε πει πως η μητέρα της θα ήθελε να είναι εκεί. Κι έτσι, εκείνο το βράδυ, βρέθηκε στο παλιό κοινοτικό κέντρο ανάμεσα σε ανθρώπους που γνώριζε από παιδί Στην αρχή, όλα έμοιαζαν συνηθισμένα Η Άννα, η παλιά δασκάλα, θυμήθηκε πως η Μυρτώ ερχόταν στο σχολείο με τα μαλλιά της πιασμένα σε δύο κοτσίδες Ο Στέργιος θυμήθηκε πως περνούσε από το μαγαζί του και ζητούσε πάντα δύο καραμέλες.

04:15 Μία για μένα και μία για την Εφέλη, έλεγε. Η Εφέλη χαμογέλασε και παραδέχτηκε πως ακόμη θυμόταν αυτή τη συνήθεια. «Σε αγαπούσε πολύ η αδελφή σου», είπε η Άννα. «Δεν ήθελε ποτέ να σε αφήνει μόνη», πρόσθεσε ο Στέργιος. Η Εφέλη το κοίταξε για λίγο. «Αυτό είναι αλήθεια». Ο Λουκάς σήκωσε το ποτήρι του και πρότεινε να πιούν στη μνήμη της Μυρτός.

04:47 Όλοι ήπιαν. Για λίγα λεπτά η συζήτηση συνεχίστηκε με ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια. Όμως η Νεφέλη παρατήρησε κάτι παράξενο. Κάθε φορά που κάποιος ανέφερε τη Μυρτό, οι υπόλοιποι κοιτάζονταν μεταξύ τους σαν να περίμεναν να ακούσουν κάτι ακόμη. Κάτι που κανείς δεν ήθελε να πει «Νεφέλη, θυμάστε την παλιά αποθήκη» ρώτησε ξαφνικά ο Λουκάς Η Νεφέλη ακούμπησε το ποτίβι της «Μιλάς για εκεί που έγινε το ατύχημα»

05:28 Εκείνος έγνεψε «Τι υπάρχει να θυμηθούμε» «Ξέρω ότι η Μυρτό έπεσε και χτύπησε έξω από την αποθήκη» Ιάννα κοίταξε τον Λουκά και μετά την Εφέλη. «Αυτή ήταν η ιστορία που σου είχε πει η μητέρα σου». Η Εφέλη συνοφριώθηκε. «Τι εννοείς, δεν έγινε έτσι» Ο Λουκάς πήρε μια βαθιά ανάσα. Η Μυρτώ δεν ήταν έξω όταν έγινε το ατύχημα.

06:00 Η Εφέλη ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται. «Τότε πού ήταν» Ο Λουκάς την κοίταξε στα μάτια. «Ήταν μέσα στην αποθήκη. Μαζί σου». Η νεφέλη κούνησε το κεφάλι. «Όχι, αποκλείεται. Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο». Ο Λουκάς εξήγησε πως εκείνο το απόγευμα τα δύο κορίτσια έπαιζαν μέσα στην αποθήκη όταν η παλιά πόρτα έκλεισε πίσω τους και ο μηχανισμός της μπλόκαρε.

06:33 Δεν μπορούσαν να βγουν. Η Νεφέλη τότε ένιωσε μια παράξενη εικόνα να περνά από το μυαλό της. Ένας σκοτεινός χώρος. Η μυρωδιά του παλιού ξύλου. Κι ένα μικρό χέρι να κρατά το δικό της. «Σε παρακαλώ, συνέχισε. Τι έγινε μέσα στην αποθήκη», ψιθύρισε. Ο Στέργιος σηκώθηκε αργά. «Εγώ ήμουν εκείνο το απόγευμα στο σπίτι σας. Άκουσα τη μητέρα σου να φωνάζει από την αυλή Προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα Αλλά δεν τα κατάφερνε Η Νεφέλη τον ρώτησε πώς είχαν τελικά βγει Ο Στέριος της εξήγησε Πως υπήρχε ένα μικρό παράθυρο ψηλά στον τοίχο Η Μυρτό ήταν πιο μικρή Και κατάφερε να περάσει από μέσα προς τα έξω Και μετά τι έγινε ρώτησε η Νεφέλη Ο Στέργιος χαμήλωσε το βλέμμα.

07:38 Έτρεξε να φέρει βοήθεια. Όμως καθώς κατέβαινε από το πέτρινο τυχάκι δίπλα στην αποθήκη, γλίστρισε και χτύπησε το κεφάλι της. Η Νεφέλη τον κοίταξε με αγωνία. «Τη βρήκατε μετά χτυπημένη» Εκείνος έγνεψε. Η μητέρα τους είχε πάρει τη μυρτώ αγκαλιά, ενώ η Νεφέλη παρέμενε ακόμη κλεισμένη μέσα στην αποθήκη. Λίγο αργότερα ο Στέργιος και οι υπόλοιποι κατάφεραν να ανοίξουν την πόρτα και να τη βγάλουν έξω.

08:11 «Και η Μιρτώ τι έγινε» ρώτησε η Νεφέλη. Ο Λουκάς απάντησε χαμηλόφωνα πως την είχαν μεταφέρει στο νοσοκομείο αλλά είχε πεθάνει λίγες ώρες αργότερα. Η Νεφέλη ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. «Δηλαδή βγήκε έξω για να σώσει εμένα» Κανείς δεν απάντησε Ύστερα ρώτησε γιατί η μητέρα της δεν της είχε πει ποτέ την αλήθεια Η Άννα χαμήλωσε το βλέμμα και εξήγησε πως η Νεφέλη είχε πάθει μεγάλο σοκ και για πολύ καιρό δεν μιλούσε για τη Μυρτώ Η μητέρα της φοβόταν πως η αλήθεια θα την πλήγωνε ακόμη περισσότερο Η Νεφέλη έκλεισε τα μάτια Για πρώτη φορά άρχισε να θυμάται κάτι περισσότερο από ένα σκοτεινό δωμάτιο.

09:05 Θυμήθηκε τη Μυρτώ στο μικρό παράθυρο, το πρόσωπό της έξω από την αποθήκη και τη φωνή της να της λέει «Μη φοβάσαι, Νεφέλη, θα φέρω τη μαμά». «Υπάρχει κάτι ακόμη», είπε ο Στέργιος. Η Νεφέλη τον κοίταξε. Ο ηλικιωμένος άντρας είχε αρχίσει πάλι να τρέμει. Όταν βρήκαμε τη Μυρτώ Είχε ακόμη τις αισθήσεις της Δεν μπορούσε να σηκωθεί Αλλά μιλούσε Η Νεφέλη τον ρώτησε χαμηλόφωνα Τι είχε πει Ο Στέριος πήρε μια βαθιά ανάσα Δεν ρώτησε αν θα γίνει καλά Δεν ρώτησε που ήταν η μητέρα της Ρώτησε μόνο Αν εσύ είχες βγει Από την αποθήκη Η Νεφέλη άρχισε να κλαίει «Τι της είπατε»

10:00 Ο Στέργιος απάντησε πως της είχε πει ότι η αδελφή της ήταν ασφαλής Τότε η Μυρτώ είχε ηρεμήσει Λίγο πριν την πάρει το ασθενοφόρο του είχε ζητήσει να μεταφέρει ένα τελευταίο μήνυμα στην Εφέλη Ο άντρας έκλεισε τα μάτια και όταν μίλησε ξανά η φωνή του έγινε λεπτή παιδική «Πείτε στην αδελφή μου «Πως χαίρομαι που είναι καλά».

10:30 «Πείτε της πως δεν χρειάζεται να ανησυχεί για μένα». Η Νεφέλη σηκώθηκε απότομα και η καρέκλα της έπεσε πίσω. «Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια» ο Στέριος έγνεψε. Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή. Και τότε η Νεφέλη κατάλαβε πως η Μυρτώ είχε περάσει τις τελευταίες τις στιγμές ανησυχώντας για εκείνη. Δεν ήξερε αν θα ζούσε ούτε αν θα ξαναέβλεπε τη μητέρα τους.

11:06 Το μόνο που ήθελε ήταν να βεβαιωθεί πως η αδελφή της είχε βγει από εκείνη την αποθήκη. Η Νεφέλη έφυγε από το δείπνο χωρίς να χαιρετήσει κανέναν. Περπάτησε μέχρι το παλιό σπίτι και στάθηκε στην αυλή. κοιτάζοντας την αποθήκη που βρισκόταν πίσω από την κουζίνα. Η πόρτα ήταν ακόμη εκεί. Το μικρό παράθυρο είχε κλείσει με ξύλα.

11:36 Πλησίασε και ακούμπησε το χέρι της στο παλιό ξύλο. Θυμάμαι τώρα, Μυρτώ. Έμεινε ακύμητη. Και τότε, από την άλλη πλευρά της πόρτας, ακούστηκε μία παιδική φωνή. «Νεφέλη!» Η Νεφέλη πάγωσε. Δεν ήταν η φωνή του Στέργιου. Δεν ήταν κάποιος από τους χωριανούς. Ήταν η φωνή της αδελφής της. Ήταν η Μιρτώ. «Ναι, ποιος είναι» απάντησε με δυσκολία.

12:11 Ακολούθησε μια μικρή σιωπή. Και ύστερα η φωνή είπε «Βγήκες τελικά». Η Νεφέλη δεν κουνήθηκε. Για μια στιγμή ένιωσε ξανά πως ήταν επτά χρονών μέσα στην αποθήκη με την αδελφή της να της κρατά το χέρι. Τότε κατάλαβε πως αυτή ήταν η ερώτηση που η Μυρτώ είχε κάνει ξανά και ξανά εκείνη την τελευταία μέρα. Όχι αν θα σωζόταν η ίδια, αλλά αν είχε σωθεί η Νεφέλη.

12:49 Η Νεφέλη ακούμπησε το μέτωπό της στην πόρτα. «Ναι, Μυρτώ, αδελφούλα μου. Βγήκα. Βγήκα χάρη σε σένα». Δεν ακούστηκε άλλη φωνή. Μόνο ο κρύος αέρας που περνούσε μέσα από την αυλή. Επόμενο πρωί η Νεφέλη έφυγε από το χωριό. Δεν ξαναμίλησε ποτέ για εκείνη τη νύχτα. Όμως κάθε φορά που θυμόταν τη μικρή της αδελφή δεν έφερνε πια στο μυαλό της την αποθήκη ή το ατύχημα Θυμόταν ένα κοριτσάκι με δύο κοτσίδες που είχε βγει στο σκοτάδι για να τη σώσει και που ακόμη και την τελευταία στιγμή είχε ανησυχήσει περισσότερο για εκείνη παρά για τον εαυτό του Πέρασαν πολλά χρόνια από εκείνο το Χάλλουιν Η Νεφέλη δεν επέστεψε ποτέ στο χωριό Όμως κάθε 31 Οκτωβρίου, λίγο πριν κοιμηθεί θυμόταν τη φωνή της αδελφής της πίσω από την παλιά πόρτα Κάποιες φορές αναρωτιόταν αν ήταν πραγματικά ημιρτό εκείνη τη νύχτα ή αν ήταν απλώς οι αναμνήσεις που είχαν επιστρέψει.

14:18 Μέχρι που ένα Χάλλουιν ξύπνησε μέσα στη νύχτα από έναν ήχο. Τρία απαλά χτυπήματα από την πόρτα του υπνοδωματίου της. Και ύστερα μια παιδική φωνή ψηφίρισε. «Νεφελή, τώρα που βγήκες, μπορώ να έρθω κι εγώ». Αυτή ήταν η απόψηνή μας ιστορία. Αν άκουσες ακόμη πριν κρίσεις τα μάτια σου, ρίξε μια ματιά στην πόρτα του δωματίου σου.

14:52 Μερικές φορές οι φωνές που ακούμε μέσα στη νύχτα δεν είναι όνειρα. Καλή νύχτα. Και πρόσεχε ποιος σε περιμένει από την άλλη πλευρά της πόρτας.