Το Χωριό που Έσβησε από τον Χάρτη

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Καλωσορίσατε στις Ιστορίες μετά τα Μεσάνυχτα. Απόψε θα σας διηγηθώ την ιστορία ενός χωριού που δεν υπάρχει στους χάρτες. Ένα χωριό που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Οι άνθρωποι του δεν έφυγαν, τα σπίτια του δεν άδειασαν και η ζωή εκεί συνέχισε κανονικά. Απλώς κάποια στιγμή οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί αποφάσισαν ότι ήταν καλύτερο να κάνουν πως δεν υπήρξαν ποτέ Το όνομά του ήταν Αγριοράχη και αν ψάξετε σήμερα δεν θα το βρείτε πουθενά Το χωριό που έσβησε από τον χάρτη Ο Νίκος Δελιγιάννης ήταν δημοσιογράφος και ύστερα από δεκαπέντε χρόνια στη δουλειά είχε μάθει να μην εμπιστεύεται εύκολες ιστορίες.

01:01 Όταν κάποιος του έλεγε ότι κάτι ήταν ανεξήγητο, εκείνος έψαχνε την εξήγηση. Όταν κάποιος μιλούσε για συνομωσία, έψαχνε τα έγγραφα. Και όταν κάποιος έλεγε ότι κάτι δεν υπάρχει, ο Νίκος ήθελε πρώτα να το δει με τα ίδια του τα μάτια. Ο καλύτερος του φίλος, ο Πέτρος Αντωνίου, ήταν ακριβώς ο ίδιος τύπος ανθρώπου. Γι' αυτό και τους τελευταίους μήνες, ο Πέτρος είχε κολλήσει με ένα μικρό χωριό κάπου ψηλά στα βουνά της Βόρειας Ελλάδας, την Αγριοράχη.

01:36 Ο Πέτρος είχε βρει το όνομα του χωριού σε έναν παλιό στρατιωτικό χάρτη του 1996. Ο χάρτης έδειχνε περίπου 200 κατοίκους, μια εκκλησία, ένα σχολείο και έναν δρόμο που οδηγούσε στην κοντινότερη πόλη. Στους σημερινούς χάρτες όμως δεν υπήρχε τίποτα, ούτε χωριό, ούτε δρόμος, ούτε καν το όνομα. Ο Νίκος τον πείραζε συνέχεια γι' αυτό.

02:10 «Μπορεί να μετωνομάστηκε», του έλεγε. «Δεν μετωνομάστηκε», απαντούσε ο Πέτρος. «Τότε τι, μετακιμήθηκε» «Όχι». «Έγινε δάσος» Ο Πέτρος γελούσε και του έλεγε «Αν γινόταν δάσος, θα το έβρισκα πιο εύκολα». Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Πέτρος τηλεφώνησε ξανά. Η φωνή του ήταν διαφορετική. Πιο χαμηλή. Πιο σοβαρή. «Το βρήκα», ο Νίκος κατάλαβε αμέσως.

02:49 «Τι βρήκες, το χωριό» «Ναι, την Αγριοράχη» «Είναι μόνο ερήπια» «Όχι», ακολούθησε μια μικρή σιωπή. «Έχει κόσμο και σπίτια» σπίτια». Ο Νίκος σταμάτησε να χαμογελά. «Τι κόσμο». «Κανονικούς ανθρώπους». «Πόσους δηλαδή». «Δεν ξέρω». «Και πού είναι». «Θα σου πω όταν γυρίσω». «Πότε γυρνάς». «Αύριο». Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μίλησαν.

03:32 Ο Πέτρος δεν γύρισε ποτέ. Το αυτοκίνητό του βρέθηκε τέσσερις μέρες αργότερα, παρκαρισμένο σε έναν χωματόδρομο, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το τελευταίο χωριό της περιοχής. Το μπουφάν του ήταν στο πίσω κάθισμα και η τσάντα του στο πορμπαγκάζ. Μέσα υπήρχαν σημειώσεις, ένα τετράδιο και ο παλιός χάρτης. Το κινητό του όμως έλειπε.

04:05 Και ο Πέτρος επίσης. Η αστυνομία έψαξε την περιοχή για μέρες χωρίς αποτέλεσμα. Ο Νίκος περίμενε. Περίμενε εβδομάδες, μετά μήνες. Και κάποια στιγμή σχεδόν όλοι άρχισαν να αποδέχονται ότι ο Πέτρος μάλλον δεν θα βρισκόταν ποτέ. Ο Νίκος όχι. Οκτώ μήνες μετά την εξαφάνισή του ένα βράδυ όταν γύρισε σπίτι βρήκε έναν καφέ φάκελο κάτω από την πόρτα Δεν είχε όνομα, πως το λέα Μέσα υπήρχε ο παλιός χάρτης της Αγριοράχης και ένα μικρό χαρτί Μόνο μία πρόταση Αν θέλεις να βρεις τον Πέτρο πήγαινε εκεί που σου έλεγε ότι δεν υπάρχει τίποτα Μην εμπιστευτείς το GPS Ο Νίκος δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ Το επόμενο πρωί πήρε το αυτοκίνητο και έφυγε Ο δρόμος ανέβαινε για ώρες Στην αρχή υπήρχε άσφαλτος Μετά ο δρόμος στένεψε Ύστερα έγινε χωματόδρομος Και τελικά χάθηκε εντελώς Το GPS έδειχνε ότι ο Νίκος βρισκόταν στη μέση του πουθενά Ο παλιός χάρτης όμως έδειχνε έναν δρόμο που δεν υπήρχε πια Ο Νίκος πάρκαρε, πήρε έναν φακό και συνέχισε με τα πόδια Περίπου 40 λεπτά αργότερα άκουσε ένα σκυλί να γαυγίζει

05:45 Σήκωσε το κεφάλι Ανάμεσα στα δέντρα είδε καπνό Προχώρησε λίγο ακόμη και το δεν το είδε Η Αγριοράχη δεν ήταν ερήπια Δεν ήταν άδειο Υπήρχαν σπίτια Πέτρινα, παλιά, αλλά φροντισμένα Υπήρχε μια πλατεία Ένα καφενείο, μια εκκλησία Ένα μικρό σχολείο Και άνθρωποι Μια γυναίκα τίναζε ένα χαλάκι από τον μπαλκόνι Ένας ηλικιωμένος κουβαλούσε ξύλα Ένα αγόρι κυνηγούσε μια μπάλα Ένα σκύλος κοιμόταν κάτω από ένα παγκάκι Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά Μέχρι που ο Νίκος άρχισε να προσέχει τις λεπτομέρειες Κανένα αυτοκίνητο δεν είχε πινακίδες Κανένα σπίτι δεν είχε κουρδούνι Δεν υπήρχαν δορυφορικά πιάτα ούτε ταχυδρομικά κουτιά Και κανείς δεν κρατούσε κινητό Ούτε ένας άνθρωπος Το αγόρι με την μπάλα σταμάτησε και τον κοίταξε Ο Νίκος πλησίασε «Γεια σου»

07:03 Το παιδί δεν απάντησε «Ξέρεις που είναι το καφενείο» Το αγόρι έδειξε προς η πλατεία Ο Νίκος χαμογέλασε «Ευχαριστώ» Έκανε να φύγει όταν το παιδί μίλησε «Εσύ είσαι ο φίλος του Πέτρου» Ο Νίκος πάγωσε Γύρισε προς το μέρος του Ποιος σου είπε το όνομά μου Το παιδί τον κοίταξε για ένα ακόμη δευτερόλεπτο Πήρε την μπάλα του και έφυγε Στο καφενείο κάθονταν τέσσερις άντρες Μόλις μπήκε ο Νίκος η συζήτηση σταμάτησε Ο ιδιοκτήτης σηκώθηκε και τον ρώτησε αν θέλει καφέ Ναι, θα έπινα ένα καφέ Του έβαλε έναν ελλημικό και ο Νίκος κάθισε.

08:01 «Εδώ είναι η Αγριοράχη». Ο άντρας τον κοίταξε. «Ναι, εδώ είναι». «Μήπως ξέρετε έναν Πέτρο Αντωνίου» Κανείς δεν μίλησε. Ο Νίκος περίμενε. «Είναι φίλος μου. Εξαφανίστηκε πριν από οκτώ μήνες Ο άντρας ακούμπησε αργά τα χέρια του πάνω στον πάγκο Ο Πέτρος είναι καλά Μην ανησυχείς Ο Νίκος ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται Πού είναι Θα τον δεις σύντομα Πόσο σύντομα Όταν έρθει η ώρα Ο Νίκος τον κοίταξε Ξέρετε ότι αυτό το χωριό δεν υπάρχει στους σημερινούς χάρτες Ο άντρας χαμογέλασε χωρίς καθόλου χαρά Το ξέρουμε, ναι Γιατί όμως, ρώτησε ο Νίκος Αυτή τη φορά ο άντρας απάντησε αμέσως «Γιατί δεν θέλουμε να υπάρχει».

09:21 Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε τον Νίκο να φοβηθεί πραγματικά. Όχι η απάντηση, αλλά η ηρεμία με την οποία δόθηκε. Εκείνο το βράδυ του έδωσαν ένα μικρό δωμάτιο πάνω από το καφενείο. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Λίγο μετά τις έντεκα άκουσε την καμπάνα της εκκλησίας. Μία φορά, δεύτερη, τρίτη Ο Νίκος σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο Οι κάτοικοι έβγαιναν ένας ένας από τα σπίτια τους Άντρες, γυναίκες, παιδιά Κανείς δεν μιλούσε Όλοι προχωρούσαν προς την εκκλησία Ο Νίκος φόρησε τον μπουφάν του και τους ακολούθησε Όταν έφτασε στη πόρτα Ένας ηλικιωμένος άντρας Στάθηκε μπροστά του Απόψε δεν μπορείς να έρθεις στην εκκλησία Γιατί δεν μπορώ Ο άντρας τον κοίταξε Γιατί απόψε Είναι δική μας ώρα Τι κάνετε εκεί μέσα Ο ηλικιωμένος χαμήλωσε τη φωνή του Και είπε μόνο μία λέξη Θυμόμαστε και έκλεισε την πόρτα.

10:44 Το επόμενο πρωί ο Νίκος άρχισε να ψάχνει. Στην άκρη της πλατείας βρήκε ένα μικρό σχολείο. Η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη. Μπήκε μέσα. Υπήρχαν έξι θρανία, ένας πίνακας, βιβλία και ένα χειρόγραφο ημερολόγιο μαθημάτων. Τα περισσότερα μαθήματα ήταν κανονικά. αλλά στο τέλος κάθε Οκτωβρίου υπήρχε μία ίδια σημείωση. «27 Οκτωβρίου. Υμέρα Μνήμης».

11:21 Ο Νίκος κοίταξε την ημερομηνία. «1997». Το ίδιο έτος που σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία το χωριό είχε εικαινωθεί. Στον πίνακα υπήρχαν τα ονόματα των έξι παιδιών. Ανάμεσά τους ήταν ο Γιάννης Κωνσταντίνου Το αγόρι με την μπάλα που είχε συναντήσει Ο Νίκος πλησίασε ένα ράφι και βρήκε έναν παλιό χάρτη Οι αγριοράχοι ήταν ζωγραφισμένοι πάνω του με μολύβι Δίπλα στο όνομα υπήρχε μία φράση Να μην το ξεχάσουμε ποτέ Το ίδιο απόγευμα συνάντησε μια ηλικιωμένη γυναίκα μπροστά στο σπίτι της.

12:13 «Εσύ είσαι ο Νίκος» είπε. Δεν ήταν ερώτηση. «Ναι, ήρθα στο χωριό χτες». Ο Πέτρος σου μιλούσε συχνά. Ο Νίκος κάθισε απέναντί της. «Θέλω να μάθω τι έγινε». Η γυναίκα τον κοίταξε. «Όλοι αυτό θέλετε». «Τι έγινε στις 27 Οκτωβρίου 1997» την ρώτησε κατευθείαλον Νίκος. Για αρκετά δευτερόλεπτα δεν απάντησε. Μετά είπε Μου πήραν την κόρη μου Ποιος σας πήρε την κόρη σας Η πλαγιά μου την πήρε Ο Νίκος έμεινε σιωπηλός Πώς τη λέδανε Ελέμη Πόσον ετών Δεκαεπτά Η γυναίκα σηκώθηκε αργά και μπήκε στο σπίτι Επέστρεψε κρατώντας ένα παλιό κουτί Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες Η Ελένη μικρή Η Ελένη μπροστά στο σχολείο Η Ελένη με τις φίλες της Και μία φωτογραφία Τραβηγμένη λίγες ημέρες πριν την καταστροφή Η κοπέλα φορούσε ένα κόκκινο πουλόβερ Και χαμογελούσε στην κάμερα Στην πίσω πλευρά υπήρχαν λίγες λέξεις.

13:54 Δεκαεπτά χρονών. Θέλει να φύγει για την πόλη. Να σπουδάσει. Λέει πως δεν θα μείνει ποτέ εδώ. Η γυναίκα πήρε τη φωτογραφία στα χέρια της και είπε «Έφυγε πριν από όλους μας». Ο Νίκος κοίταξε τη φωτογραφία της Ελένης και μετά τη γυναίκα. Τι ακριβώς έγινε εκείνη τη μέρα Η γυναίκα έμεινε για λίγο σχεπηλή Για χρόνια έλεγαν ότι έφτεξε η βροχή Ότι το βουνό είχε γίνει ασταθές Και η πλαγιά υποχώρησε Και τι είπαν μετά Δεν ήταν έτσι Η γυναίκα κούνησε αργά το κεφάλι Όχι Δεν ήταν Ο Νίκος περίμενε Λίγους μήνες πριν από την κατολίσθηση, μια εταιρεία είχε αρχίσει μεγάλα έργα στον πουνό.

14:52 Άνοιγαν δρόμο. Εκόβαν το έδαφος. Χρησιμοποιούσαν βαριά μηχανήματα. Είχαμε αρχίσει να βλέπουμε ρογμές και μικρές κατολιστήσεις. Και το ξέρατε ότι ήταν επικίνδυνο. Κάποια από εμάς το ξέραμε. Είχαμε φοβηθεί. Είχαμε κάνει ερωτήσεις. Και η εταιρεία τι έλεγε? Η γυναίκα τον κοίταξε. Μας έλεγε ότι όλα ήταν ασφαλή. Ο Νίκος χαμήλωσε τη φωνή του και οι μηχανικοί τους έλεγαν το ίδιο.

15:27 Είχαν προειδοποιήσει ότι το έδαφος ήταν ασταθές. Και μετά έγινε η κατολίστηση. Η γυναίκα έσφιξε τη φωτογραφία της Ελένης και πήρε μαζί της την κόρη μου. Ο Νίκος την κοίταξε. Και μετά τι έγινε Η γυναίκα δεν απάντησε αμέσως Μετά όλοι ήξεραν ότι η εταιρεία τα προκάλεσε όλα Η γυναίκα του εξήγησε ότι η εταιρεία είχε κάνει έργα στο βουνό Είχε ανοίξει δρόμους, είχε αφαιρέσει χώμα Και είχε διαβεβαιώσει τους κατοίκους ότι όλα ήταν ασφαλή Όμως οι μηχανικοί της είχαν ήδη προειδοποίησει ότι το έδαφος ήταν ασταθές Οι κάτοικοι είχαν χωριστεί Κάποιοι ήθελαν να καταγγείλουν την εταιρεία Άλλοι φοβούνταν ότι θα χάσουν τη δουλειά τους Κάποιοι πίστευαν ότι αν μιλούσαν θα έχαναν ακόμα και τα σπίτια τους Μετά ήρθε η κατολίσθηση Η Ελένη σκοτώθηκε Δύο σπίτια καταστράφηκαν.

16:44 Και τότε άρχισαν οι επισκέψεις των δικηγόρων. Η εταιρεία έκανε μία πρόταση. Χρήματα για όσους δέχονταν να φύγουν. Καμία αγωγή. Καμία δημόσια καταγγελία. Η καταστροφή θα καταγραφόταν ως φυσικό φαινόμενο. Αρκετοί υπέγραψαν. Κάποιοι επειδή φοβήθηκαν. Κάποιοι επειδή χρειάζονταν τα χρήματα. Και κάποιοι επειδή ήξεραν ότι είχαν ήδη κάνει λάθη.

17:20 Είχαν υπογράψει χαρτιά που έλεγαν ότι τα έργα ήταν ασφαλή. Είχαν καθησυχάσει τους γειτονές τους. Είχαν επιλέξει να εμπιστευτούν την εταιρεία. Τώρα φοβούνταν ότι η αλήθεια θα έφερνε στο φως και τη δική τους ευθύνη. Ο Νίκος την κοίταξε. «Και εσείς δεν υπογράψατε» «Όχι, φυσικά» «Γιατί δεν υπογράψατε» Η γυναίκα έσφιξε τη φωτογραφία της Ελένης «Γιατί είχα ήδη χάσει την κόρη μου»

17:55 «Δεν θα τους έδινα και την αλήθεια της» Ύστερα του είπε κάτι που ο Νίκος δεν περίμενε «Μια νύχτα, ένας από τους δικούς μας είπε ότι πρέπει να διαλέξουμε» «Τι ακριβώς να διαλέξετε» αν θα μείνουμε και θα πολεμήσουμε ή αν θα εξαφανιστούμε. Και τι αποφασίσατε. Η γυναίκα τον κοίταξε. Όσοι ήθεραν να φύγουν, έφυγαν. Και οι υπόλοιποι.

18:32 Μείναμε. Μείναμε, αλλά σταματήσαμε να υπάρχουμε για τον έξω κόσμο. Η Αγριοράχη βιλώθηκε επίσημα εγκαταλελειμμένη Όσοι έφυγαν καταγράφηκαν ότι εγκατέλειψαν οριστικά το χωριό Όσοι έμειναν, στα χαρτιά θεωρήθηκαν και αυτοί πως είχαν φύγει ή πως είχαν πεθάνει Έτσι, χρόνο με το χρόνο, οι κάτοικοι της Αγριοράχης έπαψαν να υπάρχουν επίσημα Όχι στην πραγματικότητα Μόνο στα χαρτιά Ο Νίκος κατάλαβε ότι δεν θα έπαιρνε περισσότερες απαντήσεις από εκείνη Την ευχαρίστησε και έφυγε Αργότερα επέστρεψε στο μικρό δωμάτιο πίσω από την εκκλησία Και άνοιξε ξανά τα κουτιά με τα παλιά έγγραφα Αυτή τη φορά όμως ήξερε τι έψαχνε Μέσα στα χαρτιά βρήκε το επίσημο μητρό πληθυσμού.

19:39 Γύρισε τις σελίδες και άρχισε να αναγνωρίζει πρόσωπα. Τον καφετζή. Την ηλικιωμένη γυναίκα. Έναν άντρα που είχε δει το πρωί να κουβαλάει ξύλα. Όλοι ήταν εκεί. Όλοι καταχωρημένοι ως νεκροί. Η ίδια ημερομηνία. 27 Οκτωβρίου 1997 Ο Νίκος έμεινε να κοιτάζει το βιβλίο. Τότε κατάλαβε. Δεν είχαν απλώς κρύψει το χωριό. Είχαν σβήσει ανθρώπους.

20:21 Η πόρτα άνοιξε πίσω του. Ο Πέτρος μπήκε. Ο Νίκος τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα. «Πέτρο, πού ήσουν» «Εδώ, στο χωριό» «Οκτώ μήνες» «Και δεν έδωσες καθόλου σημεία ζωής» «Ναι, ήταν καλύτερα έτσι» «Σε ψάχνουν όλοι» «Το ξέρω» «Γιατί δεν επέστρεψες ποτέ» Ο Πέτρος δεν απάντησε αμέσως «Προσπάθησα, αλλά δεν μπορούσα» Ο Νίκος τον κοίταξε Πότε έγινε αυτό Πριν από τρεις μήνες Έφυγα πριν ξημερώσει Πέρασα την πλατεία Πέρασα την εκκλησία Έφτασα στον δρόμο Και τι σε σταμάτησε Ο Πέτρος έγνεψε Ο Γιάννης με είδε Ο Νίκος θυμήθηκε το αγόρι Και τι σου είπε Ο Πέτρος χαμογέλασε αχνά Με ρώτησε αν πάω στην πόλη Και του είπα ναι Και μετά Με ρώτησε αν θα ξαναγυρίσω Ο Πέτρος κοίταξε κάτω Του είπα δεν ξέρω Ο Νίκος δεν μιλούσε Μετά μου είπε Τότε θα σε περιμένω Μετά από αυτό Δεν μπόρεσα να φύγω Ο Πέτρος σήκωσε το βλέμμα.

21:56 «Για ένα άγνωστο παιδί δεν μπόρεσες να φύγεις. Για ένα παιδί που δεν είχε δει ποτέ τη ζωή έξω από αυτό το χωριό. Για εκείνον εγώ ήμουν η απόδειξη ότι υπάρχει κάτι άλλο εκεί έξω». Ο Πέτρος κοίταξε προς το παράθυρο και κατάλαβε ότι αν έφευγα Θα ήταν σαν να του έλεγα ότι όντως δεν υπάρχει Ο Νίκος κάθισε απέναντί του και για λίγο δεν μίλησε Τώρα καταλαβαίνω γιατί έμεινες, είπε τελικά Αλλά δεν καταλαβαίνω τι θες από εμένα Να μείνω κι εγώ σιωπηλός Ο Πέτρος τον κοίταξε Δεν σου ζητάω να σιωπήσεις Τότε τι θες να κάνω «Να αποφασίσεις τι ακριβώς θέλεις να αποκαλύψεις».

22:52 Ο Νίκος συνοφριώθηκε. «Η εταιρεία προκάλεσε την καταστροφή, το ξέρουμε. Υπάρχουν έγγραφα, υπάρχουν υπογραφές, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μιλήσουν. Αυτό πρέπει να βγει στη δημοσιότητα». «Ναι, συμφωνώ». «Τότε ποιο είναι το πρόβλημα» Ο Πέτρος πήρε μια βαθιά ανάσα. «Το πρόβλημα... «Είναι το χωριό». Ο Μίκος δεν απάντησε.

23:21 «Μπορείς να γράψεις τι έγινε χωρίς να πεις που βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι», συνέχισε ο Πέτρος. «Αν αποκαλύψεις την Αγριοράχη, όλα αλλάζουν. Θα έρθουν δημοσιογράφοι, δικηγόροι, υπηρεσίες. Θα αρχίσουν να ψάχνουν ποιοι ζουν εδώ, από πού προέρχονται, γιατί δεν υπάρχουν στα αρχεία». «Και ποιο είναι το πρόβλημα με αυτό» Και τότε δεν θα τους κρίνουν μόνο για όσα έκαναν το 1997.

23:54 Θα αρχίσουν να τους κρίνουν και για το ότι έζησαν κρυφά τόσα χρόνια. Ο Νίκος έμεινε σιωπηλός. Ο Πέτρος συνέχισε. Κάποιοι πήραν χρήματα. Κάποιοι είπαν ψέματα. Κάποιοι φοβήθηκαν και έφυγαν. Κάποιοι έμειναν. Αλλά τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ δεν διάλεξαν τίποτα από όλα αυτά Άρα μου λες να προστατεύσω τους ενόχους Όχι, δεν είπα αυτό Ο Πέτρος τον τίταξε στα μάτια Σου λέω να μην τιμωρήσεις τους ανθρώπους που δεν έφτεξαν Ο Νίκος χαμήλωσε το βλέμμα Για πρώτη φορά κατάλαβε ότι η δύσκολη επιλογή Δεν ήταν αν θα έγραφε την αλήθεια Η δύσκολη επιλογή ήταν ποια αλήθεια θα έπρεπε να γράψει.

24:50 Και γιατί να τους προστατεύσουμε. Όποιοι έφτεξαν πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ο Πέτρος πήρε μια βαθιά ανάσα. Δεν σου ζητάω να προστατεύσεις κανέναν. Τότε τι μου ζητάς. «Σου ζητάω να μην αποφασίσεις εσύ πότε θα ξαναγίνουν ορατοί». Ο Νίκος δεν απάντησε. Ο Πέτρος συνέχισε. «Δεν είναι όλοι αθώοι, αλλά δεν είναι όλοι ένοχοι.

25:23 Και τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ δεν έκαναν καμία από αυτές τις επιλογές». Εκείνο το βράδυ ο Νίκος κατέβηκε στην πλατεία. Ο καφετζής καθόταν μόνος έξω από το μαγαζί. Ο Νίκος κάθισε απέναντί του. «Να σας κάνω μια ερώτηση. Αν μπορούσα να πω σε όλο τον κόσμο ότι υπάρχετε, θα το θέλατε» Ο άντρας δεν απάντησε αμέσως. «Κοίταξε την πλατεία, τα σπίτια, τον δρόμο και την εκκλησία.

26:02 Ξέρεις τι θέλω. Να ξυπλήσω αύριο και να είναι όλα όπως σήμερα Έστω και αν αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν θα μάθει ποτέ τι έγινε Ο άντρας χαμογέλασε πικρά Εμείς ξέρουμε τι έγινε Δεν αρκεί όμως, είπε ο Νίκος Ο άντρας χαμήλωσε το βλέμμα Όχι Δεν αρκεί για την Ελένη Εκείνη πέθανε χωρίς να μάθει ποτέ κανείς την αλήθεια για το πώς χάθηκε Έμειναν για λίγο σιωπηλοί Αλλά δεν θέλουν να τη θυμούνται μόνο γι' αυτό, είπε τελικά ο άντρας Ο Νίκος τον κοίταξε Ήταν ένα κορίτσι που ήθελε να φύγει από εδώ Να σπουδάσει, να δει τον κόσμο, να φτιάξει τη δική της ζωή δεν ήθελε να μείνει για πάντα στην Αγριοράχη.

27:02 Ο άντρας κοίταξε για λίγο τα σπίτια γύρω τους. Κι όμως, μετά τον θάνατό της, εμείς μείναμε. Κρυφτήκαμε εδώ και κάναμε αυτό το χωριό όλη μας τη ζωή. Σήκωσε ξανά το βλέμμα του. Γι' αυτό δεν θέλω να θυμούνται την Ελένη μόνο σαν το κορίτσι που πέθανε στην κατολίστηση Θέλω να θυμόμαστε και το κορίτσι που ήθελε να φύγει Εκείνη τη στιγμή ο Νίκος κατάλαβε ότι η αγριοράχη δεν ζητούσε να τη δικαιώσει δεν ζητούσε ούτε συγχώρεση απλώς ήθελε να συνεχίσει να υπάρχει με όλα τα λαθή της Το επόμενο πρωί ο Νίκος πήρε τα πράγματά του.

27:54 Ο Πέτρος τον συνόδευσε μέχρι την έξοδο του χωριού. «Θα γράψεις τελικά για το χωριό» «Ναι, θα γράψω» «Τι ακριβώς θα γράψεις» Ο Νίκος τίταξε πίσω. «Θα γράψω για όσα έγιναν» «Θα γράψεις και για την τοποθεσία του χωριού» «Όχι» Ο Πέτρος έρνεψε. «Τότε καλά θα κάνεις» Ο Νίκος έφυγε. Αυτή τη φορά δεν χρησιμοποίησε GPS. Όταν επέστρεψε στην πόλη, έγραψε την ερευνά του.

28:29 Αποκάλυψε τα έγγραφα της εταιρείας, τις προειδοποιήσεις των μηχανικών, τις αποζημιώσεις, τις υπογραφές και την απόκριψη της αλήθειας. Δεν αποκάλυψε το χωριό. Δεν έδωσε την τοποθεσία. Δεν ανέφερε τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί. Το άρθρο δημοσιεύτηκε. Η υπόθεση άνοιξε ξανά. Κάποιοι από τους υπεύθυνους κλήθηκαν να καταθέσουν και για πρώτη φορά μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια το όνομα της Ελένης εμφανίστηκε ξανά δημόσια.

29:08 Τέσσερις μήνες αργότερα, ένα βράδυ, ο Νίκος άκουσε το κουδούνι του διαμερισματός του. Άνοιξε. Κανείς. Μόνο ένα σφάκελο στο πάτωμα Τον πήρε Μέσα υπήρχε μια σελίδα από το παλιό βιβλίο της εκκλησίας Το βιβλίο όπου καταγράφονταν όσοι έφευγαν από την Αγριοράχη Τα ονόματα ήταν παλιά Οι τελευταίες γραμμές ήταν καινούργιες Και στο τέλος υπήρχε το δικό του Νίκος Δελιγιάννης Δίπλα έγραφε Έφυγε Ο Νίκος τίταξε τη σελίδα Κάτω από το όνομά του υπήρχε μια μικρή σημείωση Το ότι έφυγε δεν σημαίνει ότι ξέχασε Ο Νίκος δίπλωσε αργά τη σελίδα Δεν την πέταξε Δεν την έκρυψε Την κράτησε Κάπου ψηλά, ανάμεσα στα βουνά Η Αγριοράχη εξακολουθούσε να υπάρχει Χωρίς πινακίδα, χωρίς διεύθυνση Χωρίς θέση στους σύγχρονους χάρτες Και ίσως αυτό να είναι αρκετό Κάποιες ιστορίες τελειώνουν όταν αποκαλυφθεί η αλήθεια Άλλες συνεχίζουν να ζουν στη σιωπή Και ίσως κάπου ανάμεσα στα βουνά Υπάρχει ακόμα ένα χωριό που δεν υπάρχει στους χάρτες Ένα χωριό που απλώς περιμένει να μην το ξεχάσει κανείς

31:00 Αυτή ήταν η ιστορία, το χωριό που έσβησε από τον χάρτη Από τις ιστορίες μετά τα μεσάνυχτα Σας ευχαριστώ που περάσατε ακόμη μία νύχτα μαζί μου και ελπίζω η σημερινή ιστορία να σας κράτησε σε αγωνία μέχρι το τέλος. Μέχρι την επόμενη ιστορία, να είστε καλά. Να κοιμάστε ήσυχα. Καλή νύχτα.