Από παρτενέρ του Ιβάνωφ σε πρωταγωνίστρια της Φίνος Φιλμ – Η απίστευτη διαδρομή της Ελένης Προκοπίου
Καρέ-ΚαρέΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του «Καρέ Καρέ» του e-daily.gr με τη Δάφνη Τσάρτσαρου, ξετυλίγουμε την ιστορία της Ελένης Προκοπίου, μιας γυναίκας που μπορεί να έμεινε μόλις 12 χρόνια στον ελληνικό κινηματογράφο, κατάφερε όμως να μείνει για δεκαετίες στη μνήμη του κοινού.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
που μπορεί να μην έμεινε για δεκαετίες μέσα στον κινηματογράφο, έμεινε όμως για δεκαετίες στη μνήμη όσων μεγάλωσαν με τις ελληνικές ταινίες. Την Ελένη Προκοπίου. Η ηθοποιός και χορεύτρια έφυγε από τη ζωή στις 27 Σεπτεμβρίου του 2026 σε ηλικία 87 ετών. Και αν προσπαθήσει κανείς να χωρέσει τη ζωή της σε μερικούς αριθμούς, τότε θα πει 23 ταινίες από το 1960 μέχρι το 1972.
Μόλις 12 χρόνια δηλαδή κινηματογραφικής παρουσίας. Μόνο που οι αριθμοί στην περίπτωσή της δεν λένε ολόκληρη την ιστορία. Γιατί η Ελένη Προκοπίου δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός που εμφανίστηκε σε κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ήταν πρώτα απ' όλα χορεύτρια. Και πριν ακόμα γίνει γνωστή στη μεγάλη οθόνη, είχε ήδη περάσει χρόνια πάνω στη σκηνή.
Ο χορός μπήκε στη ζωή της όταν ήταν μόλις 6 ετών. Φίτισε στη σχολή της Λουκίας Ακελαρίου Κοτσόπουλου, στο Οδείο Αθηνών, και εκεί βρέθηκε να είναι συμμαθήτρια με ένα ακόμη κορίτσι, που έμελλε να γίνει μεγάλο όνομα του ελληνικού κινηματογράφου, τη Μάρθα Καραγιάννη. Από μικρή εμφανίστηκε σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και στα 14 της έκανε το επαγγελματικό της ξεκίνημα στο θέατρο.
Ήταν στο θέατρο Ολύμπια του Πειραιά, στην παράσταση «Έξω οι Άγγλοι» όπου εμφανίστηκε ως χορεύτρια και παρτενέρ του Δημήτρη Ιβάνοφ. και κάπου εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται η Ελένη Προκοπίου που θα γνωρίσει αργότερα το κοινό. Μπαμπα, παρούσα και καλλιτέχνης απόψε σε αυτό το σαλόνι. Παρούσα, παρούσα. Πώς πάει ο ελληνικός κινηματογράφος.
Συγκινεί ακόμα τις ευαίσθητες καρδιές των συμιχειών. Εγώ δυστυχώς δεν τον παρακολουθώ. Ε, πού να τη βρεις εσύ την ευαισθησία. Να μου σύστησε, Ελέναρα μου. Και μετά ήρθε το σινεμά. Το 1960 η Ελένη Προκοπίου κάνει το κινηματογραφικό της debut στο ραντεβού της Κυριακής. Από εκεί και μετά η παρουσία της στη μεγάλη οθόνη αρχίζει να γίνεται όλο και πιο έντονη.
Έρχεται η συνεργασία της με τον Νίκο Κούντουρο στις Μικρές Αφροδίτες το 1963, μια ταινία που ξεχώρισε και έμεινε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Ακολουθούν ταινίες όπως ο Εμμύρης και ο Κακομύρης, «Το πρόσωπο της ημέρας», «Ραντεβού στον αέρα» και «Και οι 14 ήταν υπέροχοι». Και το 1966 είναι μία από τις πιο γεμάτες χρονιές της καριέρας της.
Η Προκοπίου συνεργάζεται με τη Φίνος Φιλμ και εμφανίζεται σε μία σειρά από ταινίες που σήμερα θεωρούνται χαρακτηριστικά δείγματα της εποχής. «Ραντεβού στον αέρα», «Παράνομη πόθη», «Η κυρία της αυλής», πέντε χιλιάδες ψέματα, το σιρτάκι της αμαρτίας, αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος. Έχει πλέον καθιερωθεί. Και όμως η ιστορία της έχει ένα παράξενο χαρακτηριστικό.
Δεν κράτησε όσο θα περίμενε κανείς. Η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση ήρθε το 1972 με το κοροϊδάκι της Πριγκιπέσας Είχε προηγηθεί ένα χρόνο νωρίτερα η τελευταία της θεατρική εμφάνιση στο Μητροπολιτικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Και μετά η Ελένη Προκοπή όπως ήρθε Όχι επειδή σταμάτησαν να υπάρχουν ευκαιρίες όχι επειδή εξαφανίστηκε από το χώρο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε για εκείνη απλώς επέλεξε μια άλλη ζωή.
Το 1972 παντρεύτηκε τον Αντώνη Συρίγο και αργότερα απέκτησαν την κόη τους, η Ρίνη. Η ίδια είχε εξηγήσει χρόνια αργότερα ότι ήθελε να κάνει παιδί και ότι αυτός ήταν ο λόγος που απομακρύνθηκε από το θέατρο. Ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της ιστορίας της γιατί η Ελένη Προκοπίου δεν φαίνεται να αντιμετώπισε την αποχώρησή της ως μια μεγάλη τραγωδία.
Το αντίθετο. Σε μια σπάνια συνέντευξή της το 2024, μετά από 52 χρόνια σχεδόν απόλυτης σιωπής, μίλησε στην εκπομπή Αλήθειες με τη Ζήνα για τη ζωή και την καριέρα της. Πώς αποφασίσατε εσείς να ακολουθήσετε τον δρόμο του χώρου και της υποκριτικής. Από μικρή είχα όπου πήγαινα χόρευα, χωρίς να έχω πάρει μαθήματα. Κάποια στιγμή είδε η μαμά μου και ο μπαζ μου ότι έχω ένα ταλέντο Και με πήγε στη λυρική σκηνή Και όταν με είδε η Λουκία Μου είπε αυτή είναι η χορεύτρια που θα βγει από αυτά τα παιδάκια όλα Αυτή είναι η χορεύτρια Λουκία είχε χορογραφήσει μέχρι και τη Μαρία Κάλλας Ναι η Λουκία ήταν σπουδαία Σπουδαία και κυρία Δεν ήρθαμε για εσάς κύριε Νικολάου στα Μέριζες Μπορείτε λοιπόν να μην χαίρεστε που μας βλέπετε.
Είχατε και μια πολύ περίεργη ομορφιά θα λέγαμε. Ασιατική. Ασιατική, ασιατική. Ναι, ναι, ναι. Τα λοξά μάτια βασικά. Με αγάπησε ο κόσμος. Δεν έχω κανένα παράπονο. Όπως δεν έχω και παράπονα από τους ανθρώπους που... Συνεργαστήκατε. Συνεργαστήκα. Στον τεχνηματογράφο κάνατε 20 ταινίες μόνο. Γιατί αυτό? Διότι εγώ ήμουν του θεάτρου Και αυτές τις 23 ταινίες που έκανα Τις έκανα διότι Με πίεσανε να τις κάνω Είπε κάτι που ίσως αλλάζει τον τρόπο Με τον οποίο βλέπει κανείς την καριέρα της Ήμουν του θεάτρου Και αυτές τις 20 ταινίες που έκανα Τις έκανα γιατί με πίεσαν να τις κάνω Μία φράση που ακούγεται σχεδόν παράδοξη για μια ηθοποιό που έμεινε στη μνήμη του κοινού μέσα από αυτές ακριβώς τις ταινίες.
Για εκείνη όμως, το θέατρο ήταν η μεγάλη της αγάπη. Και το σινεμά ήρθε περισσότερο σαν ένας δρόμος που άνοιξε μπροστά της και τον ακολούθησε. Στην ίδια συνέντευξη μίλησε με τρυφερότητα για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε. Έκανα την ταινία του Κούνδρου που έγινε χαμός κάποια εποχή. Τους θυμάμαι όλους και τους αγαπούσα όλους.
Ήμουν ήσυχο παιδάκι, είχε πει. Μία φράση που ταιριάζει αρκετά με τον τρόπο με τον οποίο επέλεξα να ζήσω αργότερα Μακριά από τη δημοσιότητα, τις κάμερες και από την ανάγκη να υπενθυμίζεις τους άλλους ποια ήταν Μάλιστα όταν ρωτήθηκε αν της έλειψε το θέατρο η απάντησή της ήταν χαρακτηριστική Τώρα πια έχω μεστώσει, δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει Το να πάω να δω μια ωραία παράσταση μου αρέσει Αυτό που της έλειπε περισσότερο, όπως είπε, ήταν ο Βαγγέλης Σιλινός Και υπάρχει ακόμα μια φράση της που ίσως περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σχέση της με τη δημοσιότητα Αν σας λέγανε νέα παιδιά να ακολουθήσουν το δικό σας το επάγγελμα, τι θα τους λέγατε?
Να είναι προσεκτικοί, να μην πάρει το μυαλό τους αέρα Δεν είπα ποτέ, εγώ είμαι η Ελένη Προκοπίου Γιατί να το πω, τόσες υπάρχουν Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σήμερα μια γυναίκα που υπήρξε πρωταγωνίστρια σε 23 ταινίες συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και ηθοποιούς της εποχής και στη συνέχεια απλώς απομακρύνθηκε από τα φώτα χωρίς να προσπαθεί να διατηρήσει με κάθε τρόπο τη δημοσιότητά της.
Η Προκοπή όμως το έκανε και μάλλον γι' αυτό η ιστορία της έχει κάτι ιδιαίτερα ανθρώπινο. Δεν έζησε ολόκληρη τη ζωή της ως Ελένη Προκοπίου ή ηθοποιός έζησε ως γυναίκα που κάποια στιγμή έγινε γνωστή αγάπησε το θέατρο, έκανε κινηματογράφο, γνώρισε την επιτυχία, δημιούργησε οικογένεια και στη συνέχεια επέλεξε να αφήσει πίσω της τα φώτα.
Χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί διαρκώς την απόφασή της. Χωρίς να επιστρέφει για να διεκδικήσει ξανά μια θέση στην επικαιρότητα. Κι όμως η εικόνα της δεν χάθηκε. Έμεινε μέσα στις ταινίες, στα χορευτικά, στις σκηνές των παλιών μιούζικαλ, στους ρόλους των δυναμικών και εντυπωσιακών γυναικών που υποδείθηκε. Και κυρίως έμεινε στη μνήμη μιας γενιάς που έμαθε να αγαπά τον ελληνικό κινηματογράφο μέσα από αυτές τις ταινίες.
Η Ελένη Προκοπίου έφυγε από τη ζωή στα 87 της χρόνια. Άφησε πίσω της μια καριέρα που κράτησε μόλις 12 χρόνια αλλά μέσα σε αυτά πρόλαβε να γίνει μέρος μιας ολόκληρης εποχής. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να μείνουν για πάντα μπροστά στην κάμερα Για να μείνουν και για πάντα στη μνήμη Και η Ελένη Προκοπίου είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις Αυτό ήταν το σημερινό καρέ-καρέ του e-daily.gr Είμαι η Δάφνη Τσάρτσαρου Και θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο Με ακόμα μία ιστορία που αξίζει να θυμηθούμε
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα