Γνωρίζεις σε ποιες παραλίες γυρίστηκαν οι διάσημες ελληνικες ταινίες;
Καρέ-ΚαρέΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του «Καρέ Καρέ» ταξιδεύουμε στις παραλίες, τις πλαζ και τα ξενοδοχεία που έγιναν τα πιο αγαπημένα σκηνικά του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Από τη Βάρκιζα, το Καβούρι και τη Βουλιαγμένη μέχρι το Λαγονήσι, το Σούνιο και τις ακτές της Θεσσαλονίκης, ανακαλύπτουμε τις τοποθεσίες όπου γυρίστηκαν αξέχαστες σκηνές με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Κώστα Βουτσά, τον Δημήτρη Χορν και πολλούς ακόμη αγαπημένους πρωταγωνιστές. Ένα νοσταλγικό ταξίδι στην Ελλάδα του ελληνικού σινεμά, εκεί όπου η θάλασσα έγινε ο πιο όμορφος συμπρωταγωνιστής.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Σε προηγούμενο επεισόδιο, ταξιδέψαμε στα ελληνικά νησιά, που έγιναν σκηνικά για μερικές από τις πιο αγαπημένες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Από την Κέρκυρα και τις Πέτσες, μέχρι την Ήδρα, την Ίκονο, την Κρήτη και την Αντίπαρο, είδαμε πως ο κινηματογράφος βοήθησε να γνωρίσει ολόκληρος ο κόσμος την ομορφιά της ελληνικής νησιωτικής Ελλάδας.
Σήμερα όμως αφήνουμε τα καράβια στα λιμάνια και μένουμε λίγο πιο κοντά στην Αθήνα γιατί υπάρχει μία ακόμα περιοχή που πρωταγωνίστησε όσο λίγες στον ελληνικό κινηματογράφο η Αθηναϊκή Ριβιέρα Από το παλαιό Φάλυρο μέχρι τη Βουλιαγμένη το Καβούρι, τη Βάρκυζα, το Λαγονίση και το Σούνιο αλλά και λίγο πιο βόρεια μέχρι τις παραλίες της Θεσσαλονίκης ο ελληνικός κινηματογράφος βρήκε το ιδανικό φυσικό πλατό εκεί γεννήθηκαν κινηματογραφικοί έρωτες γυρίστηκαν αξέχαστες σκηνές πραγματοποιήθηκαν γάμοι ακούστηκαν τραγούδια που έγιναν διαχρονικά και αποτυπώθηκε ίσως η πιο όμορφη εικόνα του ελληνικού καλοκαιριού.
Στις δεκαετίες του 50 και του 60 η Ελλάδα άρχισε να ανακαλύπτει τον τουρισμό. Τα πρώτα μεγάλα ξενοδοχεία άνοιγαν τις πόρτες τους, οι οργανωμένες πλάσεις γέμιζαν καθημερινά κόσμο και τα νότια προάστητα της Αθήνας μετατρέπονταν στο πιο κοσμοπολίτικο σημείο της χώρας. Οι σκηνοθέτες δεν άργησαν να καταλάβουν ότι δεν χρειαζόταν να ταξιδεύουν μακριά για να βρουν το ιδανικό σκηνικό.
Το είχαν μπροστά τους. Έτσι η θάλασσα μπήκε για τα καλά στον ελληνικό κινηματογράφο. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι φυσικά η θεία από το Σικάγο του 1957. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη τριλική σκηνή όπου η Γεωργία Βασιλιάδου, φορώντας ένα τεράστιο σομπρέρο, κάνει βόλτες στην πλάση της Βάρκυζας αναζητώντας υποψήφιους γαμπρούς για τις ανιψιές της.
Η σκηνή αυτή έχει περάσει πλέον στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και ταυτόχρονα διασώζει εικόνες από τη Βάρκυζα μιας άλλης εποχής. Μια παραλία γεμάτη πολύχρωμες ομπρέλες, ξύλινες καμπίνες, λουόμενους και μια ατμόσφαιρα ανεμελιάς που σήμερα μοιάζει σχεδόν ωστολγική. Η Βάρκυζα όμως δεν εμφανίστηκε μόνο εκεί Στο Λαός και Κολονάκη η Ξάνια Καλογεροπούλα αναστατώνει την πλάς με την εμφάνισή της ενώ λίγα χρόνια αργότερα στο Ο Μπαμπάς Μου Κι Εγώ η ίδια δέχεται την ερωτική εξομολόγηση του Νίκου Κούρκουλου σε σκηνές που γυρίστηκαν ανάμεσα στη Βουλιαγμένη και το Λαγονής Στην ίδια περιοχή γυρίστηκαν επίσης εξωτερικά πλάνα για το «Υπάρχει και φιλότιμο», ενώ η μουσίτσα με την αλίκη βουγγιουκλάκη αξιοποίησε τον λαιμό της βουλιαγμένης, χαρίζοντας ακόμα μία κινηματογραφική εικόνα από την περιοχή.
Η πλάστης Βάρκυζας πρωταγωνιστεί ακόμη στην οικογένεια Παπαδοπούλου με τον Τίνο Ηλιοπούλο, επιβεβαιώνοντας ότι εκείνη την εποχή αποτελούσε έναν από τους δημοφιλέστερους κινηματογραφικούς προορισμούς. Αν όμως υπάρχει ένα σημείο που συνδέθηκε περισσότερο από κάθε άλλο με τις πιο ρομαντικές στιγμές του ελληνικού σινεμά, αυτό είναι ο λαιμός της Βουλιαγμένης.
Εκεί δεσπόζει μέχρι σήμερα το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, ένα από τα πιο πολύ φωτογραφημένα σημεία της Αθηναϊκής Ριβιέρας. Εκεί γυρίστηκε το «Εκείνο το καλοκαίρι» του Βασίλη Γεωργιάδη με την Έλενα Ναθαναήλ και το Λάκη Κομνηνό. Μία ταινία που πολλοί χαρακτήρισαν ως το ελληνικό love story. Μία ιστορία βαθιά συγκινητική, όπου το καταγάλανο τοπίο του Λεμού λειτουργεί σχεδόν σαν αντίθεση απέναντι στη δραματικότητα της πλοκής.
Το φιλμ έμεινε αξέχαστο όχι μόνο για τις εικόνες του αλλά και για τη μουσική του Γιάννη Σπανού Το Σαν Με Κοιτάς με τις φωνές της Αφροδίτης Μάνου και του Γιάννη Φέρτη έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια που ακούστηκαν ποτέ στον ελληνικό κινηματογράφο και μέχρι σήμερα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το καλοκαίρι και τη βουλιαγμένη Το ίδιο εκκλησάκι εμφανίζεται και σε ακόμα δύο ταινίες της ίδιας εποχής στο «Θυμήσου αγάπη μου» του 1969 με την Πέττη Ερβανίτη και τον Κώστα Καρά, αλλά και στο «Με πόνο και με δάκρυα» του 1965 όπου πρωταγωνιστεί ο Νίκος Ξανθόπουλος.
Ένα τόσο μικρό σημείο πάνω στο χάρτη κατάφερε να φιλοξενήσει τρεις εντελώς διαφορετικές κινηματογραφικές ιστορίες και να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα φυσικά σκηνικά του ελληνικού κινηματογράφου. Και βέβαια λίγα μέτρα πιο πέρα βρισκόταν ένας ακόμα χώρος που αγαπήθηκε όσο λίγοι από τους σκηνοθέτες της εποχής. Ο περίφημος Αστέρας Βουλιαγμένης.
Όχι μόνο οι παραλίες του αλλά και οι περίφημες καμπάνες, οι ρεσεψιόν, οι πισίνες και οι εγκαταστάσεις του φιλοξένησαν αμέτρητα γυρίσματα μετατρέποντας το συγκρότημα σε ένα από τα πιο κινηματογραφημένα ξενοδοχεία της Ελλάδας. Ο Αστέρας Βουλιαγμένης δεν ήταν απλώς ένα πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα. Για δεκαετίες αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τον ελληνικό κινηματογράφο, καθώς οι εγκαταστάσεις του έδιναν την εικόνα μιας σύγχρονης κοσμοπολίτικης Ελλάδας που κοιτούσε προς το μέλλον.
Η ρεσεψιόν του εμφανίζεται χαρακτηριστικά στη ταινία «Αεροσυνοδός» του 1971, ενώ οι παραλίες του φιλοξένησαν το βίντεο κλίπ των αδερφών Μπρόγερ για το τραγούδι «Πλατιά γαλάζια κύματα» αλλά και μια απολαυστική σκηνή από το πρόσωπο της ημέρας όπου ο Κώστας Βουτσάς τραγουδά φορώντας μάσκα και αναπνευστήρα μέσα στη θάλασσα.
Λίγο νοτιότερα στο Λαγονήσι βρισκόταν το περίφημο Ξενία Ένα από τα σημαντικότερα ξενοδοχεία της εποχής, το οποίο σήμερα δεν υπάρχει πια αφού στη θέση του λειτουργεί το Grand Resort Λαγονής Όσο όμως υπήρχε, αποτέλεσε αγαπημένο σημείο γυρισμάτων για δεκάδες παραγωγές Εκεί συναντάμε τον Κώστα Βουτσά και τη Μάρθα Καραγιάννη στο Ξυπόλυτο Πρίγκιπα Μία από τις πιο χαρακτηριστικές καλοκαιρινές κωμοδίες της Φίνος Φιλμ Το μοντέρνο ξενοδοχείο, οι πισίνες, οι φήνικες και οι ιδιωτικές παραλίες δημιουργούν το ιδανικό σκηνικό για μια ιστορία γεμάτη παρεξηγήσεις, έρωτες και χιούμορ Το ίδιο ξενία εμφανίζεται επίσης στο Βίβα Ρένα με τη Ρένα Βλαχοπούλου στον Τρελό Τάχτα 400 με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα αλλά και στον Αγαθιάρη και την Ατσίδα με τον Γιάννη Γκιονάκη Είναι εντυπωσιακό πως ένα μόνο ξενοδοχείο πρωταγωνίστησε σε τόσες διαφορετικές ταινίες μετατρέποντας ουσιαστικά το Λαγονίση σε κινηματογραφικό σύμβολο της εποχής.
Την ίδια περίοδο το Eden Beach στην Ανάβησο φιλοξενεί τα γυρίσματα της Σημορίας Εραστών το 1972 ενώ λίγο πιο βόρεια, στο Φάλυρο το επιβλητικό ξενοδοχείο Carlton απέναντι από το Φλίσβο γίνεται το φόντο για σκηνές με τον Ιγκοξανθόπουλο προσθέτοντας ακόμα μια χαρακτηριστική εικόνα της παραλιακής στον ελληνικό κινηματογράφο.
Δεν ήταν όμως μόνο οι παραλίες και τα ξενοδοχεία που τραβούσαν το ενδιαφέρον των σκηνοθετών. Πολλά ιδιωτικά σπίτια μετατράπηκαν σε κινηματογραφικά σκηνικά και φιλοξένησαν ιστορίες που έμειναν αξέχαστες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εντυπωσιακή βίλα του Νίκου Βαλσαμάκη στην Αθηνών Σουνίου, όπου γυρίστηκαν εσωτερικές σκηνές της ταινίας «Ψυχή και Σάρκα»
με τον Κώστα Πρέκα και την Κορίνα Τσοπέη. Αντίστοιχα, στην Ανόγλυφάδα, κοντά στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, μια ακόμα πολυτελής κατοικία, φιλοξένησε γυρίσματα σε αρκετές διαφερτικές εποχές. Εκεί βρέθηκαν ο Σωτήρης Μουστάκας στο ψώνιο, ο Χάρη Κλίν στο αλαλούμ, αλλά και ο Στάθης Ψάλτης στο «Μάντεψε τι κάνω τα βράδια», αποδεικνύοντας πως η ίδια τοποθεσία μπορούσε να προσαρμοστεί σε εντελώς διαφορετικά κινηματογραφικά είδη.
Ακόμα μια χαρακτηριστική κατοικία ήταν το Μέγαρο Κουλουρά, στο Παλαιό Φάλυρο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στην ταινία «Η ζωή μου αρχίζει με σένα» ως το επιβλητικό σπίτι του ήρωα που υποδιόταν ο Γιώργος Μούτσιος. Η παραλιακή όμως δεν φιλοξενούσε μόνο έρωτες και διακοπές. Έγινε και τόπος κινηματογραφικών γάμων. Η Παναγίτσα του Παλαιού Φαλήρου εμφανίζεται στις ταινίες Ξύπνα Βασίλη και Κατεργάρης, ενώ ο Άγιος Γεώργιος το Καβούρι συνδέθηκε για πάντα με την Αρχόντισσα και ο Αλήτης, όπου η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ ολοκληρώνουν τη μεγάλη κινηματογραφική ιστορία αγάπης τους.
Στον ίδιο ναό γυρίστηκαν ακόμη οι γάμεις της ταινίας Χαρούμενο Ξεκίνημα και Παπατρέχας, ενώ στην Αγία Μαρίνα πραγματοποιείται μία ακόμα χαρακτηριστική κινηματογραφική τελετή, αυτή των Κίτρινων Γαντιών, όπου το ρίζι πέφτει μπροστά από την εκκλησία σε μια σκηνή που έχει μείνει κλασική. Όλες αυτές οι εικόνες αποδεικνύουν ότι η παραλιακή δεν λειτουργούσε απλώς ως ένα όμορφο φόντο Ήταν ένας ολόκληρος κινηματογραφικός κόσμος Οι σκηνοθέτες αξιοποιούσαν κάθε σημείο της Τις παραλίες, τα ξενοδοχεία, τις βίλες, ακόμα και τα εκκλησάκια Δημιουργώντας ιστορίες που μέχρι σήμερα παραμένουν ζωντανές στη μνήμη του κοινού Αν όμως η Αθηναϊκή Ριβιέρα έγινε το απόλυτο καλοκαιρινό σκηνικό του ελληνικού κινηματογράφου, δεν ήταν η μοναδική περιοχή που ένδυσε με θάλασσα τις ιστορίες της μεγάλες οθόνης.
Και η Θεσσαλονίκη είχε τη δική της κινηματογραφική παραλία, αλλά και η ευρύτερη παραλιακή ζώνη της Αττικής συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε δεκάδες ακόμα ταινίες, αποδεικνύοντας ότι η θάλασσα αποτελούσε σχεδόν έναν μόνιμο συμπρωταγωνιστή. Ο Μιχάλης Κακογιάννης ήταν από τους πρώτους που αξιοποιήσαν κινηματογραφικά τα νότια προάστια.
Στο Κυριακάτικο Ξύπνημα η κάμερά του ταξιδεύει από τον Φλίσβο μέχρι το Καβούρι αποτυπώνοντας μια Αθήνα που αρχίζει να ζει ξανά μετά τον πόλεμο. Λίγα χρόνια αργότερα στο αριστούργηματικό Στέλλα Η Μελίδα Μερκούρη και ο Γιώργος Φούντας βρίσκονται στο Καβούρι για το περίφημο οικογενειακό πικνίκ σε εικόνες που σήμερα αποτελούν πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο της περιοχής.
Το Σούνιο επίσης δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη διαδρομή. Ο ναός του Ποσειδώνα και το μονοδικό τοπίο του εμφανίζονται στις τρεις κοπέλες από την Αμέρικα αλλά και στο μερική του Πορτιμούν Κρύο, όπου οι καλοκαιρινές εξορμήσεις στις ακτές της Αττικής γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης. Στην ίδια ταινία συναντάμε και σκηνές στο Καβούρι με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τη ζωή Λάσκαρη και τον υπόλοιπο Θίασο να ζουν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κινηματογραφικά καλοκαίρια της δεκαετίας του 60.
Η παραλία της Βουλιαγμένης εμφανίζεται και στη θρηλυκή «Μια ζωή την έχουμε» με τον Δημήτρη Χόρν ενώ στη Γλυφάδα γυρίστηκαν σκηνές από το «Εκείνες που δεν πρέπει να αγαπούν» με την Άννα Καλούτα και τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Κάθε περιοχή της παραλιακής φαίνεται πως είχε τη δική της κινηματογραφική ιστορία και σχεδόν κάθε χρόνο μια νέα παραγωγή ανακάλυπτε μια διαφορετική γωνιά της.
Από το κάδρο δεν θα μπορούσε να λείπει και το φάλυρο. Εκεί εκτιλήσονται αρκετές σκηνές της κωμωδίας «Ευτυχώς τρελάθηκα» με τον μοναδικό Νίκο Σταυρίδη, αποτυπώνοντας την εικόνα μιας παραλιακής, που τότε αποτελούσε τόπο συνάντησης, διασκέδασης και βόλτας για χιλιάδες Αθηναίους. Και ενώ η Αθήνα πρωταγωνιστεί στις περισσότερες από αυτές τις ταινίες, ο ελληνικός κινηματογράφος δεν ξέχασε ποτέ και τη Θεσσαλονίκη.
Η ιστορική πλάστη Σαρετσού στην Καλαμαριά υπήρξε για δεκαετίες ένας από τους δημοφιλέστερους χώρους αναψυχής της πόλης και εμφανίστηκε σε αρκετές παραγωγές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ανάμεσά τους και ο Ατσίδας. Οι εικόνες της αποτυπώνουν μια Θεσσαλονίκη διαφορετική, με τις ξύλινες εγκαταστάσεις, τις εξέδρες, τα καφέ και τις γεμάτες παραλίες να θυμίζουν την αισιοδοξία εκείνης της εποχής.
Λίγο πιο έξω από την πόλη, στις ακτές της Αγίας Τριάδας γυρίστηκε ένα από τα πιο αγαπημένα μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ το «Κάτι να καίει» του 1964. Οι σκηνές στην παραλία, οι χορογραφίες, τα τραγούδια και η καλοκαιρινή ανεμελιά δεν λειτουργούν απλώς ως φόντο, αλλά μετατρέπουν τη θάλασσα σε βασικό κομμάτι της ταινίας. Παράλληλα, η παραγωγή περιλαμβάνει και πλάνα από διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης, χαρίζοντάς μας σήμερα μια σπάνια κινηματογραφική καταγραφή της πόλης πριν από έξι δεκαετίες.
Αν παρατηρήσει κανείς όλες αυτές τις ταινίες μαζί, θα διαπιστώσει ότι έχουν κάτι κοινό. Δεν χρησιμοποιούν τις παραλίες μόνο επειδή είναι όμορφες. Τις χρησιμοποιούν γιατί εκφράζουν έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Εκεί οι ήρωες ερωτεύονται, κάνουν τις πρώτες τους διακοπές, γνωρίζονται, χωρίζουν, ονειρεύονται, παντρεύονται ή απλώς περνούν μια ξέγνια στη μέρα δίπλα στη θάλασσα.
Το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι απλώς το σκηνικό της ιστορίας Είναι μέρος της Σήμερα πολλά από εκείνα τα τοπία έχουν αλλάξει Κάποια ξενοδοχεία δεν υπάρχουν πια Αρκετές πλάζ έχουν μεταμορφωθεί Και οι παραλίες έχουν αποκτήσει εντελώς διαφορετική εικόνα Ο κινηματογράφος όμως τις διατήρησε ανέπαθες Κάθε φορά που βλέπουμε αυτές τις ταινίες Ταξιδεύουμε σε μια Ελλάδα που ίσως να μην υπάρχει πια Αλλά συνεχίζει να ζει μέσα από το φιλμ Κάπως έτσι ολοκληρώνεται και το σημερινό μας ταξίδι Ένα αφιέρωμα όχι μόνο στις παραλίες και τις πλάζ που πρωταγωνίστησαν στον ελληνικό κινηματογράφο αλλά και σε μια ολόκληρη εποχή που ταυτίστηκε με την ανεμελιά, τη θάλασσα και το καλοκαίρι Γιατί τελικά ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος δεν μας χάρισε μόνο σπουδαίες ταινίες Μας άφησε και ένα μοναδικό αρχαίο της Ελλάδας όπως ήταν κάποτε με εικόνες που συνεχίζουν να μας ταξιδεύουν κάθε φορά που πατάμε το play.
Ήταν το καρέ καρέ από το eDaily.gr με τη Δάχνη Τσάρτσαρο. Αν σας άρεσε το επεισόδιο, κάντε follow, αφήστε την αξιολόγησή σας και μοιραστείτε το με όσους αγαπούν τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Μας ακούτε στο Spotify, στο YouTube Podcasts και σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
