Η άγνωστη απόπειρα του Νίκου Σταυρίδη και οι τέσσερις θάνατοι που τον βρήκαν πάνω στη σκηνή

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 να μοιάζει τόσο φυσικό, ώστε κανείς να μην φαντάζεται πόσο πόνο έκρυβε μέσα του. Ο Νίκος Σταυρίδης για δεκαετίες έκανε εκατομμύρια Έλληνες να γελούν, όμως η δική του ζωή ήταν γεμάτη φτώχεια, απογοητεύσεις, προσωπικές τραγωδίες και στιγμές που θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει για πάντα την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

01:30 Ήταν ένα παιδί ανήσυχο και γεμάτο περιέργεια. Έστηνε παραστάσεις θεάτρου σκιών, βοηθούσε έναν καραγγιζοπαίχτη, εργαζόταν ως βοηθός μηχανικού προβολής σε κινηματογράφο, έψελνε στην εκκλησία και συμμετείχε με ενθουσιασμό στις σχολικές θεατρικές παραστάσεις. Εκεί γεννήθηκε το πρώτο του όνειρο. Το θέατρο έγινε για εκείνον ένας τρόπος να ξεφεύγει από τη δύσκολη καθημερινότητα και να ταξιδεύει σε έναν διαφορετικό κόσμο.

01:58 Το 1928, σε ηλικία μόλις 18 ετών, πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφήσει πίσω του τη Σάμμο και να κατέβει στην Αθήνα. Δεν έφευγε για να γίνει ηθοποιός. Έφευγε κυρίως για να ξεφύγει από τη φτώχεια και να βρει μια καλύτερη ζωή. Η Ιπποκριτική παρέμενε ακόμα ένα όνειρο που δεν τολμούσε να πιστέψει ότι μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.

02:19 Η πρωτεύουσα όμως δεν τον υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες Βρήκε δουλειά σε μια αποθήκη πολεμικού υλικού στον Πειραιά όπου η δουλειά του ήταν να ταξινομεί αρβίλες ανάλογα με το μέγεθός τους Τα χρήματα ήταν ελάχιστα Δεν έφταναν σχεδόν για τίποτα περισσότερο από ένα πιάτο φαγητό Και κάθε μέρα έκανε ολόκληρη τη διαδρομή από την Αθήνα μέχρι τον Πειραιά με τα πόδια γιατί δεν είχε χρήματα ούτε για το εισιτήριο Παρά την εξαντλητική δουλειά κάθε φορά που έβρισκε λίγο ελεύθερο χρόνο περιφερόταν έξω από τα θέατρα Στεκόταν στις αφήσεις παρατηρούσε τους ηθοποιούς που έμπαιναν στις πρόβες και φανταζόταν τον εαυτό του κάποτε πάνω στη σκηνή Η ευκαιρία ήρθε σχεδόν τυχαία Παρακολουθώντας μία παράσταση του Βασίλεια Βλονίτη στο θέατρο Έντεν, αποφάσισε ότι έπρεπε να δοκιμάσει την τύχη του.

03:22 Ήξερε πως διέθετε μια εξαιρετική τενόροφωνή και χωρίς να το πολύ σκεφτεί, μπήκε μέσα στο θέατρο την ώρα που γινόταν πρόβα και ζήτησε να τραγουδήσει. Στην αρχή όλοι τον αντιμετώπισαν σαν έναν ακόμα νεαρό που κυνηγούσε ένα άπιαστο όνειρο. Όταν όμως άρχισε να τραγουδά, τα πειράγματα σταμάτησαν. Το ταλέντο του ήταν αδιαμφισβήτητο.

03:44 Έτσι βρέθηκε να συμμετέχει στη μουσική παράσταση «Λοβιτούρα», ερμηνεύοντας έναν λούστρο που γυάλιζε τα παπούτσια του ίδιου του Βασίλει Αυλωνίτη. Ήταν ένα μικρό βήμα, αλλά για εκείνον σήμαινε τα πάντα. Το πρόβλημα ήταν ότι οι ευκαιρίες δεν συνεχίστηκαν. Οι άνθρωποι του θεάτρου αναγνώριζαν το ταλέντο του, όμως οι προτάσεις δεν έρχονταν.

04:05 Οι μήνες περνούσαν και ο Σταυρίδης συνέχιζε να ζει μέσα στη φτώχεια Κάνοντας περιστασιακές εμφανίσεις χωρίς καμία σταθερότητα Κάποια στιγμή του δόθηκε η ευκαιρία να εμφανιστεί δίπλα στην κούλα Γκιουζέπε στο θέατρο Έντεν Ήταν ο πρώτος του ουσιαστικός ρόλος και πίστευε πως ίσως αυτή να ήταν η αρχή μιας νέας ζωής Η παράσταση όμως απέτυχε Η αποτυχία αυτή τον τσάκισε Δεν ήταν μόνο μία αποτυχία στη δουλειά Ήταν η κορυφή μιας ζωής γεμάτης οικονομική ανέχεια, απορρίψεις και αβεβαιότητα Ένιωσε πως τίποτα δεν είχε νόημα και πως όσο ονειρευόταν δεν επρόκειται ποτέ να πραγματοποιηθούν Ένα βράδυ απελπισμένος πήρε μαζί του ένα μπουκάλι ούζο και ανέβηκε στην Ακρόπολη αποφασισμένος να βάλει τέλος στη ζωή του Λιγοτερα ο ίδιος θα περιέγραφε αυτό το περιστατικό με χιούμορ σαν ήταν σκηνή από μία από τις ταινίες του.

05:35 Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτή την παράξενη ιστορία κρυβόταν ένας νέος άνθρωπος που είχε φτάσει στα ωριά του. Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνο το βράδυ σώθηκε ένας άνθρωπος που έμελε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους κομικούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Η ζωή όμως είχε αποφασίσει πως δεν είχε τελειώσει ακόμα μαζί του Αντίθετα, μόλις ξεκινούσε Τα χρόνια που ακολούθησαν απέδειξαν ότι το ταλέντο, όσο και να αργήσει, δύσκολα μένει κρυφό Από το 1939 ο Νίκος Σταυρίδης στράφηκε στην οπερέτα αξιοποιώντας τη σπάνια τενόρα φωνή του ενώ από το 1942 και μετά ξεκίνησε η πραγματική του θεατρική καταξίωση Τημιούργησε και συμμετείχε σε θεάσους επιθεώρησης δίπλα σε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής όπως η Μάρικα Νέζερ, ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος, η Ρένα Βλαχοπούλου η Σοφία Βέμπο και ο Κώστας Χατζιχρίστος Μέσα σε λίγα χρόνια συμμετείχε σε περισσότερες από 100 θεατρικές παραγωγές και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αγαπητούς κομικούς του ελληνικού θεάτρου.

06:53 Ο κινηματογράφος ήρθε σχετικά αργά στη ζωή του. Το ντιμπούτο του πραγματοποιήθηκε το 1950 στην ταινία «Έλα στο θείο» του Νίκο Τσιφόρου, παραγωγής Φίνος Φιλμ. Από εκεί και πέρα ακολούθησε μια εντυπωσιακή πορεία. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 είχε εμφανιστεί σε περισσότερες από 120 κινηματογραφικές ταινίες, Αριθμός πραγματικά εντυπωσιακός αν σκεφτεί κανείς ότι μόνο τρεις από αυτές ήταν παραγωγές του Φινός Φιλμ Ανάμεσά τους βρίσκονται μερικές από τις πιο αγαπημένες κομμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου Η Ωραία των Αθηνών, Οι Παπατζίδες, Γραφείο Συνικεσίων, Μπαρμπαγιάννης ο Κανατάς «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση», «Τα κίτρινα γάντια», «Η χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλίκαρα», «Κορόιδο γαμπρέ», «Ζητείτε τίμιος», «Ο αδερφός μου ο τροχονόμος», «Ξύπνα καημένε περικλή», «Ο άνθρωπος ρολόι» και δεκάδες ακόμη.

07:49 Ο Σταυρίδης δεν χρειαζόταν να προσπαθεί για να γίνει αστείος Το χιούμορ του ήταν αυθόρμητο Διέθετε ένα σπάνιο χάρισμα στον αυτοσχεδιασμό Κάτι που έκανε κάθε σκηνή να μοιάζει ζωντανή Οι σκηνοθέτες συχνά του άφηναν ελευθερία Γνωρίζοντας πως πολλές φορές αυτό που θα σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή ήταν καλύτερο από αυτό που έγραφε το σενάριο.

08:23 Το χαρακτηριστικό κοφτό γέλιο του, οι γκριμάτσες, οι απότομες αλλαγές έκφρασης και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο περνούσε από την κομμωδία στη σοβαρότητα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έγιναν το προσωπικό του σήμα κατά τεθέν. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή από τον Εξυπνάκια όπου υποδίωται έναν εργοδότη που ψάχνει όχι έναν έξυπνο υπάλληλο αλλά έναν βλάκα, επειδή έχει κουραστεί από τις πρωτοβουλίες των προηγούμενων.

08:49 Η ερώτηση που κάνει στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ «Είσαι βλάκας» έχει περάσει την ιστορία ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου. Το ίδιο συνέβη και με το περίφημο «γλου-γλου-γλου» από το «Ευτυχώς τρελάθηκα» αλλά και με την απολαυστική σκηνή στα κίτρινα γάντια όταν ζητά πορτοκαλάδα από πορτοκάλια και λεμονάδα από λεμόνια χαρίζοντας μια ακόμα ατάκα που παραμένει διαχρονική.

09:14 Στην ταινία 3η και 13η υποδείθηκε τον υπερβολικά προληπτικό άντρα που βλέπει γρουσουζιά παντού και αποκαλείται συνεχώς Γερμάς από την πλανέφτρα από Πυλάζου ενώ στην ωραία των Αθηνών δίπλα στη Γεωργία Βασιλιάδου, τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Βασίλια Βλονίτη απέδειξε πως η χημεία ανάμεσα στους μεγάλους κομικούς της εποχής ήταν κάτι πραγματικά μοναδικό.

09:38 Κι όμως, όσο ο κόσμος γελούσε μαζί του στις κινηματογραφικές αίθουσες εκείνος ζούσε στιγμές που δύσκολα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος. Ο ίδιος είχε πει κάποτε πως ο ηθοποιός είναι ίσως ο μοναδικός εργαζόμενος που όσο και αν πονά οφείλει να ανέβει στη σκηνή και να χαμογελάσει. Στη δική του περίπτωση, αυτό δεν ήταν σχήμα λόγου.

10:00 Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, αναγκάστηκε να παίξει θέατρο την ίδια ημέρα που έχασε τέσσερις από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του. Ο πρώτος ήταν ο πατέρας του. Όταν έμαθε πως χαροπαλεύει, βρισκόταν σε περιοδία με τον θείασο της κυρίας Κατερίνας στην Κοζάνη. Έφυγε αμέσως για την Αθήνα και πρόλευε να τον δει λίγο πριν να αφήσει την τελευταία του πνοή.

10:20 Όμως λίγες ώρες αργότερα έπρεπε να επιστρέψει την Κοζάνη για να δώσει κανονικά την παράσταση. Όπως έλεγε ο ίδιος, αυτός ήταν ο αδυσόπιτος νόμος του θεάτρου. Η παράσταση δεν μπορούσε να κυρωθεί. Λίγα χρόνια αργότερα πέθανε ο αδερφός του. Εκείνη τη στιγμή ο Νίκος Σταυρίδης ετοιμαζόταν να φύγει για το θέατρο Ενημέρωσε τον θεατρόνι πως ήταν αδύνατο να παίξει Όμως η απάντηση που πήρε ήταν σκληρή Τότε να κλείσουμε το θέατρο Και ανέβηκε ξανά στη σκηνή Το ίδιο συνέβη και όταν πέθανε η μητέρα του Την αποχαιρέτησε, τη φίλησε για τελευταία φορά Και έφυγε κατευθείαν για την παράσταση Μόλις βγήκε στη σκηνή, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

11:12 Παρ' όλα αυτά συνέχισε να παίζει, γιατί πίστευε πως αυτή ήταν η υποχρέωσή του απέναντι στο κοινό. Όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που συνέβη όταν έχασε την πρώτη του σύζυγο, τη νεαρή ηθοποιό Ντόρα Καριώτου. Η Ντόρα ήταν μόλις 27 ετών όταν διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο. Έφυγε για την Αγγλία προκειμένου να χειρουργηθεί, όμως δεν τα κατάφερε.

11:36 Ο Σταυρίδης επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη κυριολεκτικά διαλυμένος. Το ίδιο βράδυ όμως έπρεπε να παίξει στο θέατρο Μετροπόλ. Το κοινό γνώριζε ήδη τι είχε συμβεί. Όταν ανέβηκε στη σκηνή ένιωσε, όπως περιέγραψε ο ίδιος, πως είδε μπροστά του σαν όραμα τη γυναίκα του. Έχασε τα λόγια του, η φωνή του έσπασε Και τότε συνέβη κάτι μοναδικό Παρότι έπαιζε κωμωδία, κανείς στην αίθουσα δεν γελούσε Οι θεατές έκλεγαν Σιγά σιγά άρχιζαν να ακούγεται από την πλατεία ένα ψιθυριστό Φτάνει, φτάνει, φτάνει Σαν να μην άντεχαν να βλέπουν έναν άνθρωπο να προσπαθεί να κάνει τους άλλους να γελάσουν Τη στιγμή που ο ίδιος βιώνει το μεγαλύτερο πένθος της ζωής του Και όταν ολοκλήρωσε την παράσταση, ολόκληρο το θέατρο σηκώθηκε όρθιο και τον χειροκρότησε ασταμάτητα.

12:26 Ήταν ίσως η πιο συγκλονιστική στιγμή ολόκληρης της καριέρας του. Παρά τη μεγάλη επιτυχία του, ο Νίκος Σταυρίδης δεν άλλαξε ποτέ ως άνθρωπος. παρέμεινε απλός, προσιτός και μακριά από τη λάμψη που συνόδευε τους περισσότερους τάρ της εποχής. Δεν του άρεσαν οι επίσημες πρεμιέρες ούτε οι δημόσιες εμφανίσεις. Προτιμούσε να πηγαίνει ανώνυμα σε κάποιο θερινό σινεμά και να παρακολουθεί τις ταινίες του ανάμεσα στον κόσμο απολαμβάνοντας τις αντιδράσεις του κοινού χωρίς να γίνεται ο ίδιος στο κέντρο της προσοχής.

13:09 Στην προσωπική του ζωή παραδεχόταν πως είχε μεγάλη αδυναμία στις γυναίκες Παντρεύτηκε τρεις φορές και παίκτησε μια κόρη, τη Δανάη, την οποία υπεραγαπούσε Τα τελευταία χρόνια της ζωής του βρέθηκε κοντά στη Μαρίνα Παυλίδη και την οικογένειά της Θεωρώντας τα παιδιά της δικά του εγγόνια Μια ακόμη μεγάλη του αγάπη ήταν ο Ολυμπιακός Ήταν φανατικός φύλαθλος και δεν έχανε σχεδόν ποτέ αγώνα στο στάδιο Καραϊσκάκη.

13:37 Μάλιστα, πολλές φορές έβαζε αυτοσχέδιες αναφορές στην αγαπημένη του ομάδα μέσα στις θεατρικές παραστάσεις, προκαλώντας γέλια και χειροκροτήματα. Όταν ο μεγάλος ποδοσφαιριστής Ήβη Τριαντάφυλλος επισκέφθηκε το θέατρο για να τον παρακολουθήσει, ο Σταυρίδης τον ανέβασε αυθόρμητα στη σκηνή χαρίζοντας μια ακόμα αξέχαστη στιγμή.

13:57 Παρότι είχε προσφέρει τεράστιο έργο στο θέατρο και τον κινηματογράφο τα οικονομικά του δεν ήταν ποτέ αντίστοιχα της προσφοράς του. Σε συνέντευξή του στα τέλης δεκαετίας του 70 είχε εκφράσει το παράπονό του για τη χαμηλή σύνταξη που προέβλεπε το κράτος για τους ιθοποιούς. «Δεν θέλω σύνταξη περιγοριάς. «Προτιμώ να πεθάνω παρά να ζήσω χωρίς αξιοπρέπεια».

14:20 Είχε δηλώσει χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την απογοήτευσή του και την αντιμετώπιση που είχαν πολλοί καλλιτέχνες όταν ολοκλήρωναν την πορεία τους. Σταδιακά αποσύρθηκε από το θέατρο και τον κινηματογράφο και επέστρεψε στον τόπο που είχαν ξεκινήσει όλα, τη Σάμου. Εκεί επέλεξε να ζήσει πιο ήρεμα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κοντά στους ανθρώπους και τις αναμνήσεις τους.

14:48 Ο Νίκος Σταυρίδης έφυγε από τη ζωή στις 12 Δεκεμβρίου 1987 σε ηλικία 77 ετών. Άφησε πίσω του περισσότερες από 120 κινηματογραφικές ταινίες, εκατοντάδες θεατρικές παραστάσεις και αμέτρητες ατάκες που εξακολουθούν να κάνουν το κοινό να γελά δεκαετίες μετά. Πίσω όμως από τον σπουδαίο κωμικό υπήρχε ένας άνθρωπος που γνώρισε τη φτώχεια, την απόρριψη, έφτασε στο σημείο να σκεφτεί την αυτοκτονία και αναγκάστηκε να ανέβει στη σκηνή έχοντας μόλις χάσει τέσσερις από τους πιο αγαπημένους του ανθρώπους.

15:27 Ίσως τελικά αυτή να ήταν η μεγαλύτερη δύναμή του. Ότι κατάφερνε να χαρίζει γέλιο, ακόμα και όταν ο ίδιος πονούσε. Και γι' αυτό ο Νίκος Σταυρίδης δεν έμεινε στην ιστορία μόνο ως ένας σπουδαίος κωμικός Έμεινε ως ένας άνθρωπος που απέδειξε Πως πίσω από το γέλιο μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη ζωή Γεμάτη δυσκολίες, επιμονή και αξιοπρέπεια