Ο τελευταίος εραστής του ελληνικού θεάτρου και όσα έκρυβε πίσω από τα φώτα
Καρέ-ΚαρέΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο σημερινό επεισόδιο του «Καρέ Καρέ» ταξιδεύουμε στη ζωή του μοναδικού Αλέκου Αλεξανδράκη. Του ανθρώπου που δεν έγινε απλώς ένας μεγάλος ηθοποιός, αλλά σύμβολο ολόκληρης εποχής. Από τη Σχολή Δοκίμων και τη ξιφασκία, μέχρι τη μεγάλη οθόνη, τις αμέτρητες θαυμάστριες, τους σπουδαίους έρωτες και τη θρυλική «Συνοικία το Όνειρο» που λογοκρίθηκε γιατί τόλμησε να δείξει την αληθινή Ελλάδα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που όταν εμφανίζονται στην οθόνη μοιάζει σαν να αλλάζει η ατμόσφαιρα. Δεν χρειάζεται να μιλήσουν πολλοί, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν, η παρουσία τους αρκεί. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Ο τελευταίος μεγάλος ζενπρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου. Δεν ήταν ο ηθοποιός που προκαλούσε θόρυβο.
Ήταν εκείνος που γέμιζε αθόρυβα τον χώρο και έκανε τους πάντες να τον κοιτούν. Κι όμως πίσω από την γοητευτική εικόνα του άντρα που λάτρεψαν εκατομμύρια γυναίκες, υπήρχε μια ζωή γεμάτη ανατροπές, μεγάλους έρωτες, πολιτικές συγκρούσεις, καλλιτεχνικό πείσμα και ιστορίες που μοιάζουν βγαλμένες από κινηματογραφικό σενάριο.
Ήταν η ξυφασκία. Σε ηλικία μόλις 15 ετών έγινε μέλος της εθνικής ομάδας και όλα έδειχναν πως το μέλλον του θα βρισκόταν αλλού. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη σχολή δοκίμων αποφασισμένος να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα και να γίνει εξωματικός του ναυτικού. Και τότε συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα. Μία θεατρική παράσταση του Καρόλ Κούμ με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη.
Ήταν από εκείνες τις στιγμές που χωρίζουν τη ζωή στα δύο. Ο νεαρός Αλέκος καθυλώθηκε. Ένιωσε πως αυτό που έβλεπε πάνω στη σκηνή ήταν ο κόσμος τον οποίο ήθελε πραγματικά να ανήκει. Το θέατρο μπήκε μέσα του σαν εμμονή. Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος. Ο Δημήτρης Χόρν ήταν τόσο βέβαιος για το ταλέντο του που είχε στοιχηματίσει πως ο Αλεξανδράκης θα πετύχει.
Και δεν έπεσε έξω. Τα πρώτα του βήματα στο Σανίδη έγιναν το 1949. Από την πρώτη στιγμή όλοι κατάλαβαν ότι δεν έπροκει το γενναν ακόμα νέο ηθοποιό. Οι εφημερίδες έγραφαν αντιθυραμβικές κριτικές. Ο Εμίλιος Χουρμούζιος έγραψε στην Καθημερινή μία από τις πιο ιστορικές φράσεις για εκείνον «Παρουσιάστε όπλα, επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο»
Και πράγματι, η εμφάνισή του προκάλεσε αίσθηση Ο Αλέκος Αλεξανδράκης δεν ήταν μόνο όμορφος ήταν η επιτομή του γοητευτικού άντρα μιας άλλης εποχής. Ψηλός, κομψός, καλοντημένος, ευγενικός, με βλέμμα που έμοιαζε πάντα λίγο μελαγχολικό. Ένας αληθινός στάρ πριν ακόμα καθιερωθεί. Την ίδια περίοδο η μεγάλη θεατρίνα Κατερίνα Ανδρεάδη αναζητούσε ένα νέο ζεμπρεμιέ για παράστασή της.
Ο νεαρός Αλεξανδράκης πήγε να τη συναντήσει μαζί με την Άννα Συνοδυνού κρατώντας λουλούδια. Πήρε αμέσως το ρόλο και σχεδόν αμέσως άρχισε να χτίζεται ο μύθος του. Ο κινηματογράφος δεν άργησε να τον ανακαλύψει. Ο Φιλοπίμιν Φίνος εντυπωσιάστηκε από την παρουσία του και του πρότεινε να παίξει στη μεγάλη οθόνη. Το ντεμπούτο του έγινε με την ταινία Δύο Κόσμοι Όμως η μεγάλη απογείωση ήρθε λίγο αργότερα με την Αγνή του Λιμανιού Από εκεί και πέρα όλα άλλαξαν Η μία ταινία διαδεχόταν την άλλη και το κοινό δεν χόρτενα να τον βλέπει Έγινε ο απόλυτος καρδιοκατακτητής της εποχής Για χιλιάδες γυναίκες ήταν το απόλυτο ανδρικό πρότυπο και η αλήθεια είναι πως ο ίδιος δεν έμενε ασυγκίνητος από τον έρωτα.
Η πρώτη γυναίκα που υπέκυψε στη γοητεία του ήταν η ίδια η Έλλη Λαμπέτη. Η σχέση τους όμως δεν κράτησε πολύ. Ο Αλεξανδράκης ακολούθησε την Κατερίνα σε περιοδεία στο εξωτερικό και εκεί στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του σύζυγο, την Μάρτς Φάλβη. Ακολούθησαν γάμοι, έρωτες, θυελώδεις σχέσεις και αμέτρητα φλερτ Παντρεύτηκε συνολικά τέσσερις φορές Με τη Μάρτς Βάλβη, με τη Γαλίδα Κλόντ Σαμπαντού, με την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη Και αργότερα με τη Βερένα Γκάουερ με την οποία απέκτησε δύο παιδιά Και ύστερα ήρθε η μεγάλη σχέση της ζωής του, η νόνικα Γαλιναία Ένας έρωτας που κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια χωρίς ποτέ να οδηγηθεί σε γάμο Ήταν μια σχέση βαθιά, θιελώδης και κινηματογραφική όπως σχεδόν όλα στη ζωή του Αλεξανδράκη Όμως ο μύθος γύρω από το όνομά του δεν χτίστηκε μόνο από τους ερωτές του.
Χτίστηκε και από την εικόνα του αληθινού τζέντλεμαν. Οι ιστορίες γύρω από τη γοητεία του έμοιαζαν σχεδόν απίστευτες. Σε γύρισμα ταινίας, μια νεαρή κοπέλα που έπαιζε νοσοκόμα βρέθηκε μέσα σε λίγα λεπτά στην αγκαλιά του όταν έσβησαν τα φώτα λόγω blackout. Σε άλλη περίπτωση, στο λαγωνίση, είχε ζητήσει από συνάδελφό του να λειτουργήσει σαν τσιλιαδόρος έξω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου επειδή θαυμάστριες και κομπάρσες χτυπούσαν συνεχώς την πόρτα του ελπίζοντας να τους ανοίξει.
Κι όμως, όσοι τον γνώριζαν πραγματικά έλεγαν το ίδιο πράγμα. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν πάνω απ' όλα κύριος. Αυτό ακριβώς είχε περιγράψει χρόνια αργότερα και η μιμήντε νύση όταν συνεργάστηκαν στο Γιούγκερμαν Είχε παραδεχτεί πως ο Αλεξανδράκης φλέρτερε διακριτικά σχεδόν όλες τις γυναίκες γύρω του αλλά πάντα με έναν αριστοκρατικό τρόπο, χωρίς χειδαιότητα, χωρίς επιθετικότητα Και κάπως έτσι παρέμεινε μέχρι το τέλος Ένας άνθρωπος παλιάς κοπής Την ίδια στιγμή όμως ο Αλεξανδράκης δεν ήταν ένας επιφανειακός στάρ Είχε βαθιά πολιτική και κοινωνική συνείδηση Αυτό φάνηκε περισσότερο από ποτέ στη συνοικία το όνειρο Το 1961 αποφάσισε να σκηνοθετήσει μια ταινία εντελώς διαφορετική Από όσα έδειχνε τότε ο ελληνικός κινηματογράφος Μαζί με την Αλίκη Γεωργούλη και με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη Δημιούργησε ένα έργο σκληρό, ρεαλιστικό και βαθιά ανθρώπινο Η συνοικία το όνειρο έδειχνε τη φτώχεια της μεταπολεμικής Αθήνας χωρίς ωρεοποίησης Παράγγες, εξαθλίωση, άνθρωποι που προσπαθούσαν να επιβιώσουν κρατώντας την αξιοπρέπειά τους
Ο Αλεξανδράκης επέλεξε πραγματικούς κατοίκους του ασύρματου για κομπάρσους Τα ρούχα, τα αντικείμενα, ακόμα και τα σπίτια ήταν αληθινά Ήθελε η ταινία να μοιάζει με ντοκουμέντο ζωής Και ακριβώς γι' αυτό ενόχλησε Η λογοκρισία της εποχής θεώρησε πως η ταινία δυσφυμούσε την Ελλάδα Κόπηκαν σκηνές, απαγορεύθηκαν πλάνα και μεγάλο μέρος του υλικού καταστράφηκε Ο ίδιος ο Αλεξανδράκης αργότερα δήλωνε πικραμένος πως η ταινία που προβλήθηκε δεν ήταν αυτή που είχε πραγματικά ονειρευτεί Κι όμως παρά τη λογοκρισία, η συνοικία το όνειρο έμεινε στην ιστορία ως μία από τις σημαντικότερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών Δεν αρκέστηκε ποτέ στο να είναι απλός όμορφος. Ήθελε να δημιουργεί, να ρισκάρει, να λέει πράγματα.
Στη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με τις μεγαλύτερες γυναίκες του ελληνικού κινηματογράφου. Με τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζέννη Καρέζη, τη Ζωή Λάσκαρη, τη Μάρο Κοντού. Επέξε σε περισσότερες από 75 ταινίες και πρωταγωνίστησε σε τεράστιες θεατρικές επιτυχίες Από τον Βαφτιστικό μέχρι τον άνθρωπο με το γαρίφαλο και από το ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα μέχρι το γλάρο Και όταν πέρασαν τα χρόνια δεν εξαφανίστηκε Πέρασε και στην τηλεόραση αφήνοντας εποχή στον Γιούγκερμαν μια από τις πιο εμβληματικές σειρές της ελληνικής τηλεόρασης Για 140 επεισόδια ο κόσμος τον παρακολουθούσε μαγνητισμένος.
Ακόμα και στα τελευταία χρόνια της ζωής του συνέχιζε να διδάσκει υποκριτική και να βρίσκεται κοντά στο θέατρο. Το 2001 ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένιμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Ήταν μια αναγνώριση που έμοιαζε μικρή μπροστά σε όσα είχε προσφέρει.
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης έφυγε από τη ζωή στις 8 Νεμβρίου του 2005, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. Μαζί του έφυγε και κάτι από την παλιά Ελλάδα το σινεμά. Εκείνη η εποχή όπου οι Στάρι είχαν μυστήριο. Είχαν αρχοντιά, είχαν βλέμμα και δεν χρειάζονταν φωνές για να ξεχωρίσουν. Και ίσως γι' αυτό ο Αλέκος Αλεξανδράκης παραμένει μέχρι σήμερα κάτι περισσότερο από ένας μεγάλος ειδοποιός.
Παραμένει σύμβολο. Υπότιτλοι AUTHORMAZE
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα