Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το χρόνο και για την πολυτιμότητα του να είναι κανείς λάθος.
Κάποτε ο χρόνος ήταν - για εμένα - συνυφασμένος με αισθήσεις. Πλέον, η σχέση με με το χρόνο είναι πολύ πιο σύνθετη.
Εσείς είστε όσο παρόντες στη ζωή θα θέλετε να είστε;
Βρείτε με στα social media : @labroskottis
Επεξεργασία ήχου / Μοντάζ : Κωνσταντίνος Καμζέλας
Artwork : @matildatoubourou
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ερανταμπλε εδώ στο Βέλγιο και δεν υπάρχει κανένα σύννεφο και γενικώς μυρίζει καλοκαίρι και υπάρχει μια κατάνυξη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι βλέπω τα σχόλια που μου αφήνετε στο Spotify κάτω από τα επεισόδια και χαίρομαι πάρα πολύ. Όπως επίσης βλέπω και τα μηνύματα που μου στάνετε στο Instagram και είναι πολύ σημαντικό για μένα ότι είστε παρούσες και παρόντες και σας αρέσουν τα επεισόδια.
Βλέπω και τα στεράκια, βλέπω και τα follows και με κάνει πάρα πολύ χαρούμενο που σας αρέσει Πριν πάμε στο θέμα του επεισοδίου αυτού ήθελα να πω το εξής Έχω λοιπόν μια φίλη που είναι από τη Ρουμανία και την οποία τη γνώρισα όταν δούλευα στις Βρυξέλλες στο Ευρωπαϊκό Όργανο Με αυτή την κοπέλα προσπαθούσαμε εδώ και καιρό να συναντηθούμε Και ξέρετε πως είναι η ζωή, τα σημεία των καιρών μας που λέμε πάμε πάμε πάμε και όταν έρχεται η στιγμή το ακυρώνουμε και εν τέλει ξεπεράσαμε τον εαυτό μας και κατάφερε να έρθει από τις Βρυξέλλες στην Αμβέρσα σε μια καλοκαιρινή Αμβέρσα και είχαμε μια πάρα πολύ ωραία ποιοτική ημέρα μαζί από το πρωί μέχρι το απόγευμα πήγαμε σε ένα ελληνικό καφέ εδώ στην Αμβέρσα και πιάμε φρέντο καπουτσίνο μετά συνεχίσαμε βόλτα στα πάρκα που είναι εντελώς ανθισμένα όλα πράσινα και με λουλούδια και μετά περιφερόμασταν κάτω από τη λαλά και είχαμε καεί πάρα πολύ ζέστη και εδώ στο Βέλγιο, παιδιά.
Και περπατούσαμε στην Αμβέρσια και ψάχναμε για φαγητό του. Θα μείνω ότι εδώ στο Βέλγιο οι άνθρωποι μεσημεριανότρονοι εσείς 12, άντε μία. Επομένως, εμείς κατά τις 2.30 δεν είχαμε και πάρα πολύ τύχη και περιφερόμασταν. Ωστόσο και αυτό μου άρεσε ακόμη γιατί είχα πολύ καλή παρέα. Τέλος πάντων καταφέραμε κάποια στιγμή να βρούμε ένα λιβανέζικο Και ήταν πάρα πάρα πολύ ωραίο το φαγητό Φάγαμε λιβανέζικο φαγητό Ακούσαμε παραδοσιακή μουσική από αυτή τη χώρα Και ήταν ένα ευγενέστατο παιδί το οποίο είχε το φαγάδικο Τέλος πάντων το ιστοιωτόριο αυτό Που ήταν από το Λίβανο, από τη Βηρητό Μας μίλησε για τη ζωή στη Βηρητό Μας είπε για το Βέλγιο, του είπα εγώ για την Αθήνα μου είπε για τους προβληματισμούς του ταυτιστήκαμε σε πολλά προφανώς όλα αυτά τα λέω γιατί ήταν μια υπέροχη ποιοτική μέρα και είμαι σίγουρος ότι όσοι παρακολουθείτε αυτό εδώ το podcast με έχετε ακούσει να έχω πολύ συγκεκριμένες υπεράσματα και να έτσι με πολλή πυχμή να έχω απόψη σχετικά με το Βέλγιο και την
κοινωνική ζωή και τους ανθρώπους και την κοινωνικοποίηση δεν τα ναι ρόλα σε κάποια περίπτωση πολλά από αυτά που λέω πιστεύω ότι είναι η αλήθεια ωστόσο πόσο πολύ τιμό είναι για μένα όταν ξαναβγαίνω έξω και κοινωνικοποιούμε ξανά με ωραίο τρόπο και επανενώνομαι με τους ανθρώπους και επαναπροσδιορίζω τη σχέση μου με την κοινωνία πόσο ωραίο είναι όταν αποδεικνύεται ότι σε πολλά έχω κάνει λάθος και πόσο σημαντικό είναι όταν αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι ένας εξυπνάκης που τα έχω καταλάβει όλα δεν τα ξέρω όλα και η στιγμή της ανατροπής όταν λες ρε σύμουνε υπερβολικός και εδώ υπάρχει ομορφιά και εδώ υπάρχει χαρά και εδώ υπάρχουν ωραίες ανθρώπινες σχέσεις είναι πάρα πολύ σημαντική.
Γιατί ρε παιδιά στα αλήθεια αν δεν υπήρχε και η ανατροπή δεν υπήρχε η πιθανότητα ανατροπής και η πιθανότητα θετικής έκπληξης στη ζωή. Και τα είχαμε καταλάβει όλα από τα 30 και λέγαμε αυτό είναι η ζωή η ζωή είναι σκατά, η ζωή είναι δύσκολη, ξέρετε όλα αυτά που λέμε. Αυτό είναι η ζωή και έτσι θα είναι και αυτά έχεις να περιμένεις από τους ανθρώπους.
Δεν θα χάνει η ζωή ένα τεράστιο κομμάτι από το νόημά της. Μετά ποιο θα ήταν το νόημα, αλήθεια, να σκονόμαστε το πρωί, να πηγαίνουμε στις ώρες 9 to 5 δουλειές μας, να επιστρέφουμε, να πηγαίνουμε κανένα γυμναστήριο αν έχουμε την πειδαρχία, να γυρνάμε και ξανά από την αρχή μέρα της μαρμότας. Όταν λοιπόν αποδεικνύω ότι τα πράγματα είναι καλύτερα από ό,τι τα έχεις στο μυαλό σου, αυτή είναι μια πολύ όμορφη στιγμή.
Για μένα δυστυχώς και δεν τρέπομαι καθόλου να το πω ότι στο Βέλγιο δεν έχω μια πολύ γη και καλή κοινωνική ζωή. Τώρα, οι λόγοι είναι πολύ και σύνθετοι. Σίγουρα και εγώ το έχω προκαλέσει και το έχω επιλέξει για τη μεσαάρνηση. σίγουρα δεν είναι και εύκολο τα πράγματα, είναι πολύ παραγωγικό. Αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι δυστυχώς το καταλαβαίνω κάθε φορά που επιστρέφω στην Ελλάδα, ταξιδεύω.
Όταν είμαι εδώ απομονώνομαι, αποσυνδέομαι από την κοινωνία, πολύ σημαντικό, και ένα μεγάλο κομμάτι της αντίληψής μου για τους ανθρώπους, για την κοινωνία, για την ανθρωπότητα και για τις ανθρώπινες σχέσεις αντικαθίσταται από ουσιαστικά πραγματικότητα αντικαθίσταται από τις εντυπώσεις που βλέπω στο ίντερνετ στα μίδια, στις ειδήσεις στις σειρές και είναι άσχημο πακέτο που σύνδεσεις αυτό αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν κλεινόμαστε πολύ όταν αποσυρώμαστε πολύ αλλά κλεινόμαστε κυρίως και μεταφορικά και κυριολεκτικά τότε παιδιά κλείνει και το μυαλό μας κλείνουμε και τη ζωή μας, τη μικραίνουμε και τη στενεύουμε.
Επομένως, δεν πρέπει, ξέρω ότι πολλές φορές η τάση αυτή του να απομονωθείς φαίνεται να είναι η πιο ασφαλής, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και η γέστερη. Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για το χρόνο Είχα λοιπόν πρόσφατα μια συζήτηση με την αδερφή μου σχετικά με το χρόνο και ήταν μια πολύ ωραία συζήτηση γιατί μιλούσαμε σχετικά με το πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται και οπτικοποιούν το χρόνο πώς βλέπουν παραδείγματος χάρη τους μήνες πολλοί άνθρωποι λέει βλέπουν τους μήνες γραμμικά βλέπουν σχήματα, βλέπουν καμπύλες και γραμμές και ευθείες η αδερφή μου ας πούμε μου είπε ότι όταν σκέφτεται τους μήνες του χρόνου στο μυαλό της εμφανίζεται μια ευθεία γραμμή και αυτό ήταν τόσο ενδιαφέρον για εμένα γιατί αρχικά κατάλαβα ότι οι άνθρωποι είμαστε όλοι τόσο διαφορετικοί και αντιλαμβανόμαστε και επεξεργαζόμαστε την ίδια πραγματικότητα που μας περικλεί εντελώς διαφορετικά και δεύτερον γιατί συνειδητοποίησα για εμένα ότι ποτέ δεν έχω φανταστεί τους μήνες με τέτοιο τρόπο.
Κατάλαβα ότι για εμένα ο χρόνος ήταν ανέκαθεν όταν ήμουν πολύ πιο μικρό στο δημοτικό ας πούμε ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένος με συναισθήματα και αισθήσεις. Δηλαδή θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ήμουν στο δημοτικό ότι όταν ο ήλιος στην αυλία και είχε πάρα πολύ τον αυχένα μου ή όταν άκουγα πάρα πολύ τα τζιτζίκια από τα δέντρα ή έπαιζε και διψούσα τόσο πολύ και ήμουν κόκκινος και έπινα πάρα πολύ νερό στις βρύσες τότε καταλάβαινα ότι το σχολείο κοντεύει να κλείσει και ότι εμείς το πάμε στην παραλία μετά και στη θάλασσα.
Όταν ας πούμε μύριζε η αυλή και τα δέντρα και η φύση με έναν συγκεκριμένο τρόπο τότε καταλάβαινα ότι κοντεύουμε να κλείσουμε και θυμάμαι κάποια στιγμή σε μια πρωινή προσευχή στο προαύλιο που ήταν τόσο πολύ ζέστη και τόσο καιγόμασταν που καταλάβουν ότι είναι λάθος τώρα ότι είμαστε ακόμα εδώ. Τώρα δεν θα έπρεπε να είμαστε εδώ.
Και θυμάμαι να ρωτάω μέσα με τη τυρά μου και να της λέω «Ξέρεις πότε θα κλείσω το σχολείο» και να μου λέει κάτι τύπου «Σε τρεις εβδομάδες». Θυμάμαι, ρε παιδιά, ακόμα ότι όταν μου το έπαλε «Πόσο μεγαλύστικο αυτό!» Οι τέτοιες εβδομάδες δεν σήμαιναν τίποτα για μένα και σαν το κόνσεπτ του χρόνου να ήταν λίγο irrelevant. Δηλαδή και όταν έγραφε η δασκάλα πάνω στον πίνακα την ημερομηνία, αυτό δεν σήμαινα τίποτα για μένα σε σχέση με το τι έχει περάσει, πόσος καιρός έχει περάσει, πόσος καιρός μένει, τι θα ακολουθήσει κτλ.
Ας πούμε, θυμάμαι ότι όταν η μέρα ήταν μικρότερη και νύχτωνε πιο γρήγορα και ήταν πιο δυνατή η νύχτα έτσι και πιο μικρές ημέρες, καταλάβαινε ότι είναι εντός εισαγωγικών η κανονική ζωή και ότι τώρα πρέπει να διαβάσω, τώρα πρέπει να πάω δραστηριότητες, τώρα πρέπει να πάω στα αγγλικά, στα γερμανικά και τώρα είναι αυτό. Αυτόν τον άνθρωπο έχετε βάλει να ακούσετε, αυτού του ανθρώπου τα πότουκα στα ακούτε και θα ήθελαν κάποιους ψυχολόγους, κάποιους ψυχέντρους, κάποιος που έκοψε το πότουκα να βγάλει κάποια γνωμάτευση, αν αυτό είναι ότι ήμουνα πάρα πάρα πολύ παρόν και πιο συναδεμένος από ποτέ με τη ζωή ή αν είναι κάποιο trauma response και τα δύο θα τα ακούσω και τα δύο θα τα δεχτώ σε κάθε περίπτωση τι ώρα που ήταν όταν με αποσχολούσε ο χρόνος.
Θα λέω όλα αυτά γιατί συνειδητοποιώ ότι σήμερα η σχέση μου με τον χρόνο είναι εντελώς διαφορετική και κανείς θα μπορούσε να πει και πολύ πιο προβληματική. Δυστυχώς παιδιά πλέον μετράω συνεχώς, είτε μετράω εβδομάδες, είτε μετράω ώρες, είτε μετράω λεπτά, είτε μετράω χρόνια. Κατάλαβα ότι πολλές φορές μένω σε μια συγκεκριμένη λούμπα σκέψης που διχοτομώ τη ζωή μου σαν να βάζω στο μυαλό μου ένα χρονικό σημείο και λέω τι έκανα πριν το 2020, τι έκανα μετά το 2020 και γενικούρες υπεραπληστευμένες τύπου πω πω μέχρι το 2020 ήμουνα πάρα πολύ ξέχνιστος μετά το 2020 η ζωή άρχισε να μου φέρεται δύσκολα Συγκεκριμένα το 2020 είναι ένα σημαντικό χρονικό σημείο για μένα μια στιγμή Γιατί ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να δουλεύω σε ένα απέσιο δικαιωρικό γραφείο Περνούσα πάρα πολύ άσχημα Και κατάλαβα ότι τότε ήταν μια σημαντική στιγμή γιατί εντάχθηκα σε ένα σύστημα Και μου στερήθηκε και μου πάρθηκε πάρα πολύ ξεχνιασιά Και συνέχεια σκέφτομαι έτσι, τι έκανα το 2022 Πώς μια απόφαση που πήρα το 2023 έτσι αιτιακά οδήγησε σε αυτό που ζω σήμερα
πότε είχα τα περισσότερα κιλά, πότε είχα τα λιγότερα κιλά, πότε ήμουν πιο όμορφος, πότε ήμουν πιο άσχημος. Συνεχώς λοιπόν μετράω. Αρχικά εντάξει, νομίζω ότι είναι προφανές ότι όταν μένεις μόνος και απομονώνεσαι για κάποια διαστήματα τότε όλα μεγαλοποιούνται και υπεριστιάζεις σε σένα και στη ζωή σου και αυτό που έλεγα πριν ότι η ζωή μικραίνει και στανεύει.
Και νομίζω ότι στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει και αγκιστρώνομαι πάνω στα χρόνια και προσπαθώ να λέω το 21 έκανε αυτό, το 22 έκανε αυτό, το 23 έκανε εκείνο, από το 24 μέχρι το 25 με απασχολούσα αυτό. Νιώθω ότι αυτό συμβαίνει επειδή φοβάμαι το χρόνο που περνάει, που περνάει αμίληκτα και σκληρά. Δεν τον φοβάμαι όμως με την έννοια ότι φοβάμαι να γεράσω.
Εντάξει, η ιδέα της φθοράς και ειδικά της σωματικής και ότι πράγματα που άλλοτε ήταν δυνατά και τα κάνεις ωραία και εύκολα μετά δεν θα μπορείς να τα κάνεις και πέφτει η ποιότητα ζωής σίγουρα δεν είναι ευχάριστη αλλά δεν είναι αυτός ο πρωτοτυχικός μου φόβος. Δεν θέλω κάποια στιγμή να γυρίσω και να αντικρίσω τον εαυτό μου και να του ζητήσω εξηγήσεις και να του πω πω πω ρε άτιμε έζησες μια ζωή εν τάφο και αυτή η προσκόλληση ενδεχομένως στο μυαλό μου δεν βγάζει νόημα με τη λογική αλλά το συνέστημα δεν είναι να ακολουθεί τη λογική αυτή λοιπόν η προσκόλληση στο χρόνο Νομίζω ότι είναι μια μορφή ψευδέστησης ελέγχου.
Γιατί κάπως νιώθω ότι ίσως έτσι τα χρόνια δεν περνάνε τόσο γρήγορα και ότι δεν θα γυρίσω να πω πολύ γρήγορα στον εαυτό μου, πω πω δεν έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, δεν αγάπησες δυνατά, δεν γέλασες δυνατά, δεν ένιωσες δυνατά, έμεινες λίγο στα χλιαρά και στα μέτρια και στα ημίμετρα. γιατί φοβάμαι ότι αν αφαιθώ στη ροή και στο τώρα και στην κάθε μέρα που περνάει και ξεχάσω σπού με τι προηγήθηκε και τι ενδεχομένως θα έρθει τότε ίσως τα χρόνια αρχίσουν να περνάνε ακόμα πιο γρήγορα από ό,τι περνάνε και ότι αν εγώ προσκοληθώ πάνω στα χρόνια που πέρασαν τότε κάπως αν να μην τα αφήνω να ξεχαστούν δηλαδή τώρα που σας μιλάω το συνειδητοποιώ όσο μιλάω ότι ίσως αυτό που με φοβίζει στα αλήθεια να είναι η λύθη.
Και το γεγονός ότι τα πράγματα ξεχνιούνται, η ζωή περνάει, δηλαδή όσο ήμουν έξω με την κοπέλα αυτή από την Ρουμανία έλεγα τι ώρα που περνάμε, πω πω, αυτό δεν θα έχει σημασία αύριο, μεθαύριο, το ζούμε τώρα, είμαστε εδώ και αύριο δεν θα έχει σημασία. Δεν βρίσκω τον αυτό μου να μην πολύ συμπαθεί την ιδέα, που ξέρω ότι είναι η αλήθεια ότι η ζωή είναι το τώρα, δεν είναι ούτε το χθες ούτε το αύριο δεν την πολύ συμπαθώ γιατί τότε ρε παιδιά, ποια είναι η μεγαλύτερη εικόνα με την έννοια ποιο είναι το νόημα και ξέρω ότι η ζωή δεν έχει ένα συγκεκριμένο νόημα και το καθένας της δίνει το νόημα που θέλει αλλά υπάρχουν σταθερές σε αυτή τη ζωή αυτό νομίζω, επειδή τώρα απελώ φιλοσοφώ νομίζω ότι με απλά λόγια αυτό δεν μου αρέσει υπάρχουν σταθερές, νιώθω ότι με το να προσκοληθώ στα χρόνια και να θυμάμαι ακριβώς τι έκανα, ποιος ήμουνα, γιατί σκεφτόμουν και τι με απασχολούσε, σαν να μην αφήνω τη ζωή να περάσει και να κρατάω κάποιες σταθερές στη ζωή μου.
Ενώ αν ξεχάσω και ζω μέρα με τη μέρα, τότε ποιες είναι σταθερές. Αν κάτι το οποίο σήμερα μου φαίνεται τεράστιο και δύσκολο ή πάρα πολύ σημαντικό, είτε θετικά είτε αρνητικά, σε δύο χρόνια δεν θα έχει καμία σημασία και ενδεχομένως και να μην το θυμάμαι άρα σκέφτομαι σε τι αξίζει να συγκεντρωθώ μένει δηλαδή κάτι πίσω που να μην αλλοιώνεται από το χρόνο όλο αυτό είναι τόσο λάθος που κάνω γιατί καταλαβαίνω ότι όταν μένεις να σκέφτεσαι τόσο πολύ το παρελθόν και τα χρόνια και να μετράς τότε είναι που δεν είσαι παρόν και ένα μεγάλο στίχημα που έχω βάλει με τον αυτό μου και το αναφέρω και σε εσάς γιατί είμαι σίγουρος ότι πολλοί δεν θα ταυτίζεστε με αυτά που λέω σήμερα αλλά κάποιοι θα ταυτίζεστε.
Παιδιά δεν αξίζει να είμαστε παρατηρητές της ζωής μας και των συναισθημάτων μας και των ζώων των άλλων και των καταστάσεων. Πρέπει να είμαστε μέσα σε αυτές. Γιατί όταν μένεις στο παρελθόν και ανακυκλώνεις τότε είναι που δεν ζεις. Ενδεχομένως ίσως μία πιθανότητα που έχω σκεφτεί και με την ψυχοθεραπεία είναι ότι ποτέ σαν άνθρωπος Δεν ήμουν ικανός να επεξεργαστώ τίποτα.
Αυτό που λέμε κάνει πρόσφατα συναισθήματα και δούλεψέ τα και βάλτε στα κουτάκια που πρέπει και συνέχισε. Ίσως η προσκόλλησή μου αυτή που σας περιέγραψα να είναι η τρανή αποδείξη ότι εγώ ποτέ σαν άνθρωπος επιτυχώς δεν έχω επεξεργαστεί τίποτα στη ζωή μου. Εντελώς first world problems. Εν τέλει το στοίχημα το οποίο βάζω με τον εαυτό μου και καλώ και εσάς που σας απασχολούν τα ίδια να βάλετε κι εσείς είναι ότι πρέπει να είμαστε παρόντες πρέπει να έχουμε συνέστηση πρέπει να αγαπάμε τους ανθρώπους ίσως αυτό ακούγεται πάρα πολύ γενικούρα και πάρα πολύ να αγαπάμε τους ανθρώπους σίγουρα να μην βλάπτουμε κανέναν και σίγουρο να προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους και να μην αφήνουμε τον εγωισμό μας να κυριαύει τα πάντα.
Σίγουρο υπάρχουν καταστάσεις που πρέπει, αξιοπρέπει, να μπαίνει πάνω από όλα, αλλά υπάρχουν και πολλές καταστάσεις που όλοι έχουμε δίκιο και όλοι έχουμε άδικο. Εκεί βρε παιδιά, καταλαβαίνω ότι ρίξτε τον εγωισμό σας. Αυτό που λέει και το ποίημα του Ρίτσου, που πρέπει να είναι η σωνάτα του Σελυνόφωτος, που λέει δεν ωφελεί να βορευόμαστε μονάχοι.
Ρίξτε τον εγωισμό σας λοιπόν και αγαπήστε τους ανθρώπους και ειδικά τους φίλους και τους ανθρώπους που σας αγάπησαν. Δεν αξίζει να τους αφήνουμε να φύγουν και καλό είναι να προσπαθούμε για τις σχέσεις μας και να μην αφήνουμε τα πρώτα κύματα και τις πρώτες ταραχές να τις διώχνουν και να τις καταστρέφουν. Και το σημαντικό είναι αυτό, να είμαστε παρόντες και να βιώνουμε την κάθε μέρα και ότι είναι να μείνει ότι είναι σημαντικό και είναι να μείνει θα μείνει ακόμα κι αν ομίληκτος χρόνος το τροποποιήσει και το μεταλλάξει και αλλάξει τη μορφή του κτλ. και όλα γύρω γύρω αλλάξουν η ουσία του θα μείνει.
Ότι δεν είναι να μείνει όσο και να εγκυστωθείς στο παρελθόν και όσο να σκέφτεσαι και να αναλύεις και να προσπαθείς Προσπαθείς να καταλάβεις γιατί και να τα αναπαράξεις δεν θα μείνε. Ας αφήσουμε ενδεχομένως και λίγο το κινητά μας και το ατελείωτο doom scrolling που κάνουμε και ας είμαστε ξανασυνδεδεμένοι γιατί διάβασα κάπου ότι αν κλείσεις το κινητό στα αλήθεια και έξω είναι ακόμα 2007.
Εντάξει δεν το πιστεύω αλλά καταλαβαίνω το point. Και ας βαρεθούμε και λίγο και ας γίνουμε ξαναδημιουργικοί και ας επιστρέψουμε ξανά στον πυρήνα μας και έχω ανοίξει πάρα πολλά ζητήματα τώρα αλλά ναι, ο χρόνος. Επομένως, αυτό. Να είμαστε παρόντες και να μην σκεφτόμαστε τι κάναμε το 1923 και αν ήμασταν έτσι όπως έπρεπε το 1924 και πότε ήμασταν πιο αδύνατο το 1921.
Γιατί θα έρθει το 1930 και θα λέμε τι κάναμε το 1926. έτσι θα λειτουργήσει. Επομένως εσείς είμαστε παρόντες το 26. Έχοντας πει όλα αυτά, εγώ ήμουν ο Λάμπρου Σκώτης αυτό ήταν το Λάθος Τροφή Πείραμα και θα έρθουν πάρα πολλές ωραία πράγματα σε αυτό εδώ το podcast και ανυπομονώ να τα μοιραστώ μαζί σας και εμείς θα τα πούμε σε κάποιο άλλο επεισόδιο σε αυτό εδώ το podcast.
Φιλιά πολλά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
