ο λαός για το λαό
Λάθος Στροφή Πήραμε με τον Λάμπρο ΚώττηΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η ατέρμονη ανάγκη ρομαντικοποίησης της ζωής επέστρεψε μαζί με το φθινόπωρο και το σκοτάδι του. Κεραμικές κούπες, κεριά, αποτυχημένα latte art και κρατσανιστά πορτοκαλί φύλλα.
Είμαστε όλοι γκρινιάρηδες ή δικαιολογημένα μη ικανοποιημένοι;
Με αφορμή τη νίκη της «Φοιτητικής Λίστας» στη Σερβία και του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα στη Βραζιλία, συζητάμε για τους αγώνες, τις διεκδικήσεις μιας αξιοπρεπέστερης ζωής και το 99% του πληθυσμού. Για τις πορείες στο Παρίσι, την Αλβανία και την Ισπανία, τον σοσιαλισμό και τις ληστείες σε boujee μαγαζιά ως αφήγημα ελέγχου.
Studio / επεξεργασία ήχου : @11house
Art : @anotherbeergram και @pan.stg
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είμαι πολύ ευχαριστημένος στον κόσμο που είναι να μιλάω και να λέω αυτά που σκέφτομαι και ελπίζω παιδιά να είστε όλοι πάρα πολύ καλά. Εγώ είμαι πάρα πολύ καλά, είμαι πολύ καλύτερα σε σχέση με πέρσι αυτή την περίοδο και με πετυχαίνει αυτή η κατάσταση που είναι πάρα πολύ δημιουργική. Αυτή τη στιγμή εν τω μεταξύ κάθομαι πίσω από το μικρόφωνο και βλέπω το φεγγίτι στο σπίτι μου και μου δείχνει ένα μέρος του κρίζου βελγικού ουρανού.
Αλλά με πτωεί, δεν με στεναχωρεί. Έχω μάθει να μην με στεναχωρεί. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είχαμε λίγο καλοκαιρό. Είδαμε δηλαδή πλέου ουρανό και ήλιο. Είχαμε κάποια θέληση για ζωή. Αλλά ναι, με επιχειρήθηκε σε μια κατάσταση δημιουργική. σοβαρή διέξοδος και το γράψιμο με έκανε χαρούμενο για πολλούς λόγους σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μου.
Άλλοτε μου τάιζε πάρα πολύ τη στάση φυγής γιατί το γράψιμο πολλές φορές σε κάνει να φεύγεις και καταφέρνεις και ντραπετεύεις. Άλλες φορές με κάνει να νιώσω πιο κοντά σε κάτι το οποίο ενδεχομένως κυνηγάω. Και αυτό το οποίο κυνηγάω είναι λίγο προσδιορίστο δηλαδή είναι φουλ μακρινό, ταυτόχρονα είναι μέσα μου πάρα πολύ κοντινό είναι περίπλοκο αλλά ναι, με κάνει χαρούμενο το γράψιμο επίσης διαβάζω πάρα πολύ και διαβάζω πολλές συλλογές διηγημάτων μου αρέσει η Μικρή Φόρμα εάν θέλετε να τσεκάρετε κάποιες εκδόσεις, αν δεν τις ξέρετε ήδη θα σας συνιστούσα να δείτε τις εκδόσεις Καρνίβορα που μεταφράζουν λογοτεχνία από Ισπανία, Πορτογαλία και Πολλατινική Αμερική και βλέπεις ουσιαστικά ταξιδεύεις σε αυτές τις χώρες γιατί βλέπεις τα δεκάτους προβλήματα τα δεκάτους ήθη και αίθημα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον έχω διαβάσει τις Αδέσποτες Κύλες που είναι μια συλλογή διηγημάτων με διηγήματα για τις ζωές γυναικών στη Λατινική Αμερική έχω διαβάσει τους Καθεδρικούς ένα πολύ ωραίο οικογενειακό νουάρ
έχω διαβάσει τις Επισκέπτριες και έχω διαβάσει και τους Σουπερό Σαβρο τον οποίο το διάβασα το καλοκαίρι στις διακοπές και μου άρεσε πάρα πολύ. Δηλαδή είναι μια κοπέλα κοντά στην ηλικία μου η οποία μιλάει για τα εργασιακά και με αφορά πάρα πολύ στα Κανάρια νησιά. Επομένως να το τσεκάρετε. Επίσης παιδιά αυτό το οποίο έχω κάνει τις τελευταίες εβδομάδες και δεν ξέρω γιατί το κάνω στον εαυτό μου.
Θυμήθηκα ένα παιχνίδι το οποίο έπαιζα όταν ήμουν μικρό στο λάπτοπ πριν την εποχή των διαφημίσεων και λέγεται Sally Spa Στο Sally Spa βοηθάς τη Sally που δεν τη βοηθάς τα αλήθεια μάλλον σε επιτήρη η Sally είσαι εργαζόμενος στη Sally απλή ήρωτα και τέλος πάντων έχει level και την βοηθάς να χτίσει το spa της πρέπει να διαχειριστείς τους πελάτες οι οποίοι χάνουν την υπομονή τους και πρέπει να τους βάλεις μες στον τζακούζι να τους κάνεις μάσκες, να τους κάνεις μασάζ να τους βάλεις καυτές πέτερες και όσο καλύτερα τα πας κάνεις upgrade του σαλόν και αρχίζεις και ανοίγεις βοηθάς τις άλλοι να γίνει μια σοβαρή καπιταλίστρια και να επεκτείνει την αυτοκρατορία της ταυτόχρονα εσύ είσαι εργαζόμενος και στα αλήθεια είναι πλέον το το 5 to 9 μου after μετά το 9 to 5 μου δηλαδή τις τελευταίες μέρες πριν κάνω login στο παιχνίδι νιώθω σαν να βαράω κάρτα και έχω άγχος και δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου γιατί έχει αρχίσει να μου προκαλέει άγχος όσο ανεβαίνουν τα level
δηλαδή είναι δύσκολο το παιχνίδι Πολύ πιθανόν αφού τελειώσει και το γράψουμε αυτό εδώ το podcast να κάνω κάποιο login στο Sally Spa για να παίξω το βράδυ Αλλά με πετυχαίνετε σε μια κατάσταση που αιώνια εγώ αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην ανάγκη ρομαντικοποίησης των πάντων, του ό,τι κάνω για να επιβιώσω και να μην αποτρελαθώ και της αναχώρησης και των blues που έχω αυτή την περίοδο γιατί δεν μ' αρέσουν αυτές οι δύο εποχές.
Το φθινόπωρο είναι μια εποχή η οποία σηκώνει πάρα πολύ ρομαντικοποίηση και αυτή η ρομαντικοποίηση στο δικό μου σπίτι επιτυγχάνεται με τα άπειρα κυριά που καίω δηλαδή και αυτή τη στιγμή που μιλάμε καίω πάρα πολλά κυριά μέσα στο σπίτι με κάποια λάδια που βάζω στους καυστήρες για να μυρίζει το σπίτι φθινοπορινά που αυτό μάλλον σημαίνει κάποιο μίξ κανέλλας, πορτοκαλιού, μήλου, νοσοκάρι δεδοχωμένως ξέρεις, ό,τι είναι το μπραντ του φθινοπόρου και έχει οριστεί ως φθινοπορινή μυρωδιά μυρίζει το σπίτι έτσι με τα κρετσανιστά φύλλα στο δρόμο που είναι πάρα πολλοί πορτοκαλί που είναι πανέμορφα όντως κάποια ψησίματα παιδιά έγινε αυτός ο άνθρωπος και έχω αρχίσει να ψήνω καρότ κέικ και μπανάνα μπρέντ και βγαίνουν πεντανόστιμα και μυρίζει το σπίτι και γενικά αν ανοίξετε όλες μου τις συνομιλές στο whatsapp και στο viber οι φίλοι μου και οι γνωστοί μου έχουν κατακλυστεί με κάθε απόπειρα λάτε αρτ που κάνω γιατί φτιάχνω φουλ καπουτσίνο με κανέλα μες στις κεραμικές κούπες
τις οποίες έχω αγοράσει ακριβώς για να αρωματικοποιήσω γιατί το πρωί είναι αλλιώς να πίνεις σε μια απλή κούπα και αλλιώς να πίνεις στην κεραμική κούπα, νιώθεις μια χαρά σου προκαλεί μια έκρηξη του παμίνης αλλά τέλος πάντων για να μην τα πολυλογώ οι φίλοι μου έχουν κατακλυστεί με κάθε προσπάθεια, ελάτε άρτε κάνω, προσπαθώ να πετύχω πάνω τα σχέδια δεν τα καταφέρνω ποτέ και επίσης έχω αρχίσει να πίνω καφέ από μόκα και στέλνω βίντεο στους φίλους μου την ώρα που βγαίνω καφές, ξέρετε αισθέτικ πλημμυρίζει κουζίνα με τη μυρωδιά του καφέ που είναι πολύ πιο αυθεντικός στους καφές από τις κάψουλες και έχω καταλάβει την ανάγκη μου να περιλαμβάνω στην καθημερινότητά μου τέτοιες πράξεις σχεδόν έτσι ιεροτελεστικές, να έχουν μια ιεροτελεστία να πρέπει να βάλεις συγκεκριμένο νερό, συγκεκριμένη θερμοκρασία να περιμένεις να βγει ο καφές, να αρχίσει να μυρίζει έχουν μια διαδικασία και νομίζω ότι μου αρέσει γιατί πάει κόντρα λίγο στην εποχή που γενικότερα επιτάσσει ταχύτητα
και αυτοματοποίηση εγώ καθόλου δεν τα βάζω με την ρομαντικοποίηση είναι σοβαρό όπλο ρομαντικοποίηση πολλοί από εμάς το κάνουμε για να την παλέψουμε κάποιες φορές πετυχαίνει κάποιες όχι και σε κάθε περίπτωση Ρε παιδιά καλό φθινόπωρο και καλό χειμώνα. Εμένα παιδιά στα αλήθεια δεν μου αρέσει καθόλου ούτε το φθινόπωρο το χειμώνα.
Δηλαδή αυτές οι προσπάθειες ρομαντικοποίησης είναι επειδή ακριβώς δεν μου αρέσουν καθόλου και θεωρώ ότι το χειμώνα και το φθινόπωρο όλα είναι σκουτεινά, όλα είναι μαύρα, ειδικά εδώ στο Βέλγιο. Όλα είναι γκρι. Τα πάντα είναι άψυχα και κυριολεκτικά και μεταφορικά και νομίζω ότι ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο η ανθρωπότητα έχει βάλει τόσες γιορτές φωταγωγημένες, Χριστούγεννα, Χάλλουγεν κτλ. Γιατί κάπως πρέπει να την παλέψουμε με αυτό, με την παντελή έλλειψη φωτός.
Επομένως δεν ξέρω, γκρινιάζω. Νομίζω ότι δεν γκρινιάζω. Είχα το λόγο αυτό γιατί είχα μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με αυτό και με μια πάρα πολύ καλή μου φίλη η οποία είναι δικηγόρος μιλούσαμε και τα εργασιακά στην Ελλάδα. Ξέρετε και εμένα και πολλοί κόσμο πάντα με πληγώνει το θέμα των εργασιακών στην Ελλάδα και πάντα θεωρώ ότι δεν τα πάμε καλά ενώ σε πολλά άλλα πράγματα τα πάμε πάρα πολύ καλά στην Ελλάδα με τα εργασιακά για πολλούς λόγους δεν τα πηγαίνουμε καλά και με αυτή τη φίλη αφού συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων, κάποια στιγμή μοιραία η συζήτηση κατελήξε στα πολιτικά και στα εργασιακά και εγώ σε αυτή τη συζήτηση ας πούμε αυτό το οποίο είπα είναι ότι καταλαβαίνω ότι έτσι είναι το σύστημα και ότι έχει αυτές τις παθογένειες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτώ να το κανονικοποιήσουμε.
Το θεωρώ μεγάλη ηλίτα να κανονικοποιούμε και να λέμε αφού έτσι είναι. Θεωρώ ότι υπέρ του καταπιεστεί πάει αυτό. Είναι μεγάλη νίκη του καταπιεστή το εργατικό δυναμικό να κανονικοποιήσει απέσεις συμπεριφορές, χαμηλούς μισθούς, τεράστια ατελείωτα ωράρια εργασίας, μηδέν προσωπική ζωή και μηδέν ισορροπία ζωής και δουλειάς. Δεν δέχομαι να τα κανονικοποιήσω και πάντα μιλάω.
Αφού τελειώσα λοιπόν τον γνωστό μου μονόλογο περί εργασιακών, με τον οποίο όσοι ακολουθείτε αυτό εδώ το podcast είστε και εσείς εξοικειωμένοι, και νιώθω την ανάγκη στο τέλος να απολογηθώ και να πω «Εσύ, πω πω, sorry, γκρινιάζω». Αλλά μετά από λίγο το σκέφτηκα ξανά και της λέω «Ξέρεις κάτι, δεν γκρινιάζω, δεν είμαι γκρινιάρης αυτή τη στιγμή».
Γιατί ρε παιδιά, στα αλληλήφια νιώθω ότι όλα τα έχουμε βαφτίσει γκρίνια. Που υπάρχει γκρίνια, φυσικά και υπάρχει γκρίνια και κάποιοι άνθρωποι είναι όντως γκρινιάρεδες. αλλά νιώθω ότι έχουμε φτάσει στην άλλη άκρη που όλα τα έχουμε βαφτίσει γκρίνια πλέον δεν μιλάμε τόσο πολύ μεταξύ μας γιατί ο ένας λέει στον άλλον έλευσε μην γκρινιάζεις και ακυρώνουμε ο ένας τα συναισθήματα του άλλου με αυτόν τον τρόπο έχει μείνει η ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή να μιλάει πολύ περισσότερο στο τσάτσιμπιτί και να ταΐζουμε τη μηχανή και να λέμε στο τσάτσιμπιτί και σε κάθε generative AI τους φόβους μας, τα δόμηχά μας τις μύχες σκέψεις μας και όλα αυτά δεν τα λέμε μεταξύ μας και νιώθω ότι αυτό είναι μεγάλη ήττα γιατί τι είναι γκρίνια τι είναι δημόσιος διάλογος τι είναι μια δικαιολογημένη ένσταση θεωρώ ότι την γκρίνια εντός εισαγωγικών μια προϋπόθεση του να επικοινωνήσουμε αυτά τα οποία δεν είναι καλά αυτά τα οποία να να εντοπίσουμε τις παθογένειες να τις επικοινωνήσουμε, να παράκουσουμε λόγο
ιδέες και έτσι να μπορέσουμε να συνασπιστούμε και να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο δηλαδή θεωρώ όλο αυτό εκ των ουκ άνευ αν σταματήσουμε να μιλάμε πως θα διεκδικήσουμε μόνοι μας φυσικά και ο καθένας σε μονάδα δεν μπορείς να διεκδικήσεις αλλά αυτό που είπαν πάρα πολλοί και ωραίοι φίλοι που ήρθαν στο podcast έχουμε φτάσει στην ιδιότευση του πόνου δηλαδή ο καθένας δεν γρινιάζει για να μην φανεί δυσάριστος, να μην ανοίξει μια συζήτηση η οποία είναι δυσάριστη και μείνουμε ο καθένας στο σπίτι μας και στη φούσκα μας να την παλεύουμε, να προσπαθούμε να καλυτερεύσουμε την κατάστασή μας και το θεωρώ αυτό πάρα πολύ άδικο και θεωρώ ότι με το να μην γκρινιάζουμε λοιπόν, χάνουμε ένα μεγάλο μέρος της ανθρώπινης κατάστασης κάποια θέματα λοιπόν πρέπει να ανοίγουν έστω και με γκρινιά, γιατί αλλιώς δεν θα δούμε ποτέ αλλαγές, δεν θα δούμε ποτέ καλυτέρευση και αν δεν έχουμε να ελπίζουμε σε αλλαγή και καλυτέρευση στο μέλλον, παιδιά είναι δύσκολα τα πράγματα.
Θεωρώ, τότε πραγματικά είναι μαύρα όταν δεν υπάρχει ελπίδα κάπως σαν να συρρυκνώνεται όλη φάση, να συρρυκνώνεται η ζωή, να συρρυκνώνεσαι εσύ, να συρρυκνώνεται το μυαλό σου. Γκρίνια, ας πούμε, και γκρινιάρα γκρινιάρια άνθρωπο γνώρισα πέντε από λίγο καιρό και ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος πραγματικά γκρίνιαζε. Εννοώντας γκρίνια ήταν διότι ήταν εδώ, δεν άντυχε το εδώ ή θέλει να είναι εκεί. Ήταν εκεί δεν άντυχε το εκεί ή θέλει να είναι εδώ.
Έβρεχε δεν άντυχε γιατί έβρεχε και εβρεχόταν. Είχε ζέστη δεν άντυχε γιατί ζεστανόταν. Χαρακτηριζόταν από μια τεράστια ανιδονία, καμία ικανότητα να νιώσει καλά και να νιώσει όμορφα και να αναγνωρίσει τα καλά της ζωής γιατί η ζωή είναι πανέμορφη και έχει πάρα πολλά καλά και πάντα κυνήγει κάτι το οποίο και φυσικά να κυνηγάμε και να έχουμε στόχους αλλά αυτό είναι διαφορετικό ρε παιδιά αυτό κυνήγει ένας πράγματος το οποίο δεν έχει τέλος, είναι απροσδιορίστο δεν ξέρεις και εσύ ο ίδιος τι κυνηγάς και όταν ρωτούσες αυτό το άτομο ρε σύ τι κυνηγάς, γιατί παραπονιέσαι ενώ τι θέλεις για να σκανοποιημένει δεν ήξερε και η ίδια να σου το απαντήσει σε αντίθεση όταν μιλάμε για διεκδικήσεις εγώ του διαχωρίζω από την κρίνια γιατί διεκδικήσεις π.χ. όταν εγώ μιλάω για τα εργασιακά που είναι εδώ και μια πενταετία, εξαετία που είμαι εργατικοδυναμικό έχω δει κάποια κακώς κείμενα και λέω σταθερά τα ίδια δηλαδή μπορεί να τα λέω συχνά και πολλοί από εμάς να τα λέμε συχνά αλλά όταν κάτι είναι σταθερό
έχει μια αρχή, μέση και τέλος δηλαδή λες με ενοχλούν τα εργασιακά της Ελλάδας διότι αυτό και αυτό και αυτό και θεωρώ ότι πρέπει να γίνει αυτό και αυτό και αυτό γιατί να το ονομάσουμε αυτό γκρίνια και σε ποιον κάνουμε τη χάρη αν το ονομάσουμε γκρίνια και στην τελική αν όλοι γκρινιάζουμε για τόσα πολλά πράγματα δεν ξέρω αν αξίζει να μετακυληθεί η ευθύνη σε εμάς που γκρινιάζουμε ή αν είναι κάτι μεγαλύτερο το οποίο φταίει πράγμα για το οποίο είμαι επιπλησμένος.
Αφού μιλάμε λοιπόν για δικδικήσεις και για καλυτέρευση και για δικαιώματα, γράφω αυτό το επεισόδιο κάποιες μέρες μετά την νίκη του Λούλα κατά του Μπολσονάρου στην Βραζιλία. Επίσης όλα αυτά τα σπουδαία που έγιναν στη Σερβία με τη φοιτητική λίστα που η νεολαία της Σερβίας μάλλον μας έδειξε το δρόμο και μάλλον μας έδειξε πώς γίνεται.
διότι κατά αναλογία θεωρώ ότι μάλλον με τη Σέρβικη κοινωνία η ελληνική και η Σέρβικη κοινωνία έχουν πάρα πολλές ομοιότητες το εφαλτήριο αυτό που ξεκίνησε τα πάντα είναι πάρα πολύ κοινό κάποιες τραγωδίες και θεωρώ ότι μας έδειξαν ότι υπάρχει τρόπος να γίνει σωστά. Την ίδια στιγμή αν κοιτάξεις λίγο δυτικά η Ευρώπη ειδικά από ένα πολλοί μέρες φλεγόταν και έβρεζε όλοι είδαμε τις εικόνες τηντριονιστικές που έγιναν στο Παρίσι στην Αλβανία, στο Βέλγιο στην Ισπανία, στην Ιταλία βγήκαν οι άνθρωποι και διεκδίκησαν διεκδίκησαν ζωή την ίδια στιγμή κοιτάξτε κανείς ακόμα πιο δυτικά θα δει ξέρω εγώ όλο το comedy show που είναι η Αμερική με την εκφρόσωπο τύπου που είναι δεν είναι δικηγόρης και τελείπω όλο αυτό το comedy show ταυτόχρονα ο Ντόναλτ Τραμπ σχολιάζει τον ποπό της νοικιμινάζε δημόσια και γενικά παιδιά με προβληματίζει πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο προσλαμβάνουμε την πραγματικότητα και μαθαίνουμε για το τι γίνεται στον κόσμο γύρω μας και θεωρώ ότι ένα πολύ
μεγάλο μέρος της μάχης έχει μεταφέρει ακριβώς σε αυτό το πεδίο διότι ο τρόπος με τον οποίο ενημερωνόμαστε πια είναι τόσο ελέγξιμος διότι ο τρόπος με τον οποίο σου φτάνει ένα νέο και εσύ βάσει αυτού του νέου και βάσει του πώς αντιλαμβάνεις την πραγματικότητα, σχηματίζεις μία άποψη, μπορεί πλέον τόσο εύκολο να χειραγωγηθεί.
Και γενικά, παιδιά, σε αυτό εδώ το podcast, εγώ τα βάζω πλέον ανοιχτά με το scrolling, το οποίο είναι τεράστιο μέρος της ζωής μας δυστυχώς, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να δεχόμαστε μέσα σε ένα scrolling, να βλέπουμε γατειά και σκυλιά να χορεύουν πιο ντσε, ατελείωτη και πάρα πολύ σκληρή βία και γενοκτονίες και ανθρώπους να κλαίνε στο επόμενο scrolling απόλυτη δονή ενός ανθρώπου και τεράστια επιτυχία και ένας influencer να μας δείχνει μια αρμαθιά κλειδιά στο καινούργιο του σπίτι που καλώς έκανε και το αγόρασε ή κάποιος ο οποίος ξέφυγε από το 9 to 5 matrix και πουλάει κάποιες κεραμικές κούπες νιώθω ότι όταν όλα τα προσλαμβάνεις μετά ξέρω εγώ ο Τραμπ να λέει τα απέσια πράγματα που λέει μετά τις διεκδικήσεις και απόψεις όλοι έχουμε απόψεις και καλώς κάνουμε και έχουμε όλα απόψεις αλλά καταλαβαίνετε τι λέω θεωρώ ότι όλα έχουν εξομοιωθεί και έχει γίνει λίγο το μυαλό μας και μας δεν γίνεται όλα να τα προσλαμβάνουμε ισόποσο και να έχουν όλα την ίδια σημασία
δεν προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε εμένα γενικά ναι κάθε αν με τρόμαζε αυτή η απάθεια και αυτό το συναισθηματικό μου ούδιασμα και νιώθω ότι το scrolling, η ταχύτητα ακριβώς αυτό σου προκαλεί. Και αφού πιάσαμε σήμερα αυτό το ζήτημα και αυτές τις συζητήσεις περί διεκδικήσεων και καλυτερέψεις και δικαιωμάτων είχα κάποιες πάρα πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις τις τελευταίες εβδομάδες και μάλιστα κάποιες από αυτές τις συζητήσεις τις έκανα στο χώρο εργασίας μου που δεν είναι και το ιδανικό γιατί ξέρω αρχικά ότι αυτά δεν τα κάνεις στο χώρο εργασίας γιατί ξέρεις μπορούν να σου γίνουν να εργαλειοποιηθούν εναντίον σου πανεύκολα και πάρα πολύ γρήγορα και με τρόπους που ούτε φαντάζεσαι αλλά επίσης σχετικά με το δικό μου χώρο εργασίας ο δικός μου χώρος εργασίας στο σχολείο στο Βέλγιο είναι πάρα πολύ δεξιός φανταστείτε ότι κάποια στιγμή ήμουν στην κουζίνα και φτιάχνα καφέ και ακούγα μια συζήτηση να κάνουν στο γραφείο και βγαίνω έξω και λέω ότι η δική μου άποψη είναι ότι πρέπει η εκπαίδευση να είναι δωράν.
Δηλαδή όλοι να έχουμε πρόσβαση στην εκπαίδευση. Τουλάχιστον όχι, η εκπαίδευση πρέπει να είναι δωράν. Αυτή είναι η άποψή μου. Και γύριζε μες στους συνάδελφους και μου λέει «Α, είσαι κομμουνιστής». Μιλάμε δηλαδή για τόσο δεξιά κατάσταση στο σχολείο αλλά προς τιμήν τους έχω βρει κάποιους ανθρώπους που παρά το γεγονός ότι δεν είμασταν μου ιδεάτες κάνουμε πάρα πολλές συζητήσεις με πάρα πολύ σεβασμό.
Αυτές οι συζητήσεις λοιπόν ξεκίνησαν και είπα ότι πω πω ρε σύ είδες αυτά τα πολύ σημαντικά και μεγαλειώδη που έγιναν στο Παρίσι, στην Αλβανία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στις Βρυξέλλες και μου λένε ναι αλλά είδες τις ειδήσεις πως ξέρω εγώ κλέβανε πως μπαίνανε μέσα στα μαγαζιά και κλέβανε και περνάνε τσάντες και κοσμήματα.
Αυτό φυσικά εμένα με εξοργίζει, θα είμαι πάρα πολύ ειλικρινής, αλλά έχω προσπαθήσει να γίνω και καλύτερος άνθρωπος, και καλύτερος συνομιλητής και να δεχτώ ότι ο καθένας βάσει των δικών του αναφορών, της δικής του πραγματικότητας και όλων αυτών που καταναλώνει έχει δικαίωμα στην άποψή του. Τέλος πάντων όταν μου το λένε αυτό, εγώ αυτό το οποίο λέω πιο ευγενικά από ό,τι θα τοποθετηθώ τώρα αυτό το οποίο λέω είναι ότι πω πω εσείς είστε πάρα πολύ ευαίσθητοι για τις τσάντες και για τα κοσμήματα τις Λουί τσάντες των πολλών εκατομμυρίων ξέρω εγώ των εταιρεών αυτών και μιλάμε για ανθρώπους που είστε τόσο ευαίσθητοι λοιπόν για όλα αυτά αλλά με τους ίδιους ανθρώπους όταν έχω συζητήσει για την Παλαιστίνη και για τη γενοκτονία και για τον πόλεμο είστε πολύ πιο διαλλακτικοί σχετικά με τις δολοφονίες που γίνονται εκεί, για τα πόσα παιδιά έχουν δολοφονηθεί στην Παλαιστίνη.
Δεν ξέρω, δεν με πείθη. Νιώθω ότι όλο αυτό είναι ένας αντιπερισπασμός και είναι επί της ουσίας ένα φύγημα το οποίο δεν ξέρω και πόσο θα συνεχίζει να περπατάει γιατί βλέπεις ίδιες οι εκλογές αρχίζουν και σου δείχνουν ότι άνθρωποι έχουν ανάγκη για αλλαγή και νιώθω ότι λοιπόν είναι ένα φύγημα, μια ταμπέλα η οποία προσπαθεί να μετριάσει είναι μια ταμπέλα πολιτικής επικοινωνίας και ελέγχου για να μειώσει όλα αυτά τα σημαντικά τα οποία γίνονται.
Γιατί οι άνθρωποι στα αλήθεια παιδιά βγαίνουν στους δρόμους, οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, οι Αλβανοί, για να μιλήσουν για τα απλησία ασθενήκεια, για τους πάρα πολύ χαμηλούς μισθούς, για τις πολύ λίγες θέσεις εργασίες που υπάρχουν και για την ανεργία, για την αγοραστική δύναμη. Οι ίδιοι άνθρωποι με τους οποίους μιλάω, αφού είπαν όλα αυτά για τα μαγαζιά, λένε ότι ναι, αλλά είδες πόσοι Άραβες ήταν και πόσοι Μαύροι και πόσοι αυτό.
Καταρχάς, οι Γάλλοι δεν είναι ένας λαός λευκός πια. Είναι Γάλλοι και έχουν κοινότητες από ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή, Μαύροι κτλ. Δεν ξέρω γιατί περιμένουμε να δούμε λευκούς ανθρώπους και γιατί πρέπει πάση θυσία να υπάρχουν λευκοί άνθρωποι σε όλες αυτές τις δηλώσεις για να τις πάρουμε στα σοβαρά και σε όλες αυτές τις διεκδικήσεις.
Και δεν ξέρω γιατί αρχικά ένα, το κριτήριο σοβαρότητας είναι μιας κινητοποίησης και μιας διεκδίκησης είναι η εθνικότητα των ανθρώπων που παίρνουν μέρος. Δηλαδή εμένα αυτό μου θυμίζει άλλες καταστάσεις της ανθρώπινης ιστορίας, πολύ χαμηλές. και δύο γιατί συνέχεια αυτοί οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να μετατοπίσουν τη συζήτηση και την αιστεία σε από κάτι το οποίο είναι πάρα πολύ σοβαρό που είναι οι διεκδικήσεις σε όλα τα γύρω γύρω, δηλαδή πράγματι σε κάθε διεκδίκης υπάρχουν άνθρωποι ένα μέρος που δυστυχώς πηγαίνουν και λελατούν και ληστεύουν και όλο αυτό είναι πάρα πολύ καταδικαστέο και δεν θα έπρεπε να ταυτίζεται με την ίδια τη διεκδίκηση.
αλλά στα αλήθεια με αυτούς τους ανθρώπους όποτε συζητάω και τα λένε αυτά ποτέ δεν καταφέρνω να καταλάβω και είπατε αυτό, ναι δυστυχώς κάποιοι πήγαν και κλέψαν και λελάτησαν ναι πάρα πολλοί από αυτούς είναι δεν είναι Γάλλοι, είναι από όλες τις άλλες χώρες, δεν ξέρω ακόμα τι σημασία έχει, αλλά τέλος πάντων ναι είπατε αυτό που θέλετε να πείτε Ποια είναι η άποψή σας σχετικά με όλα αυτά Ποια είναι η άποψή σας σχετικά με την αγοραστική δύναμη ποια είναι η αποψή σας σε σχέση με τα ενίκεια ποια είναι η αποψή σας σε σχέση με την φτώχεια με τη φτωχοποίηση του κόσμου και της εργατικής τάξης γιατί σας ενοχλούν πάντα τόσο πολλοί οι ενδοσογωγικούς λαθρομετανάστες οι οποίοι έρχονται και λέτε ότι έρχονται στις χώρες και ζουν από τα συστήματα και αρχικά ξέρω πάρα πολλούς Βέλγους καραβέλγους οι οποίοι δεν δουλεύουν και κάθονται και ζούνε από το κράτος και παίρνουν επιδόματα ανεργίας πάρα πολύ ψηλά.
Μιλάμε για 2.000 ευρώ το μήνα και οι διάνθρωποι σου λένε ότι δεν χρειάζεται να πω να δουλέψω αφού ο ίδιος με συντήρη το κράτος. Για ποιο λόγο όταν μιλάμε για αυτούς, ξέρεις, πολλοί άνθρωποι λένε πω πω μπράβο το Βέλγιο που έχει κοινωνική και πρόνοια και μπορεί να στηρίζει κτλ και όταν μιλάμε για μετανάστες οι οποίοι έρχονται και τους στηρίζει το κράτος ξαφνικά αυτό γίνεται κακό.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είδα κανέναν από όλους αυτούς με τους οποίους μιλάω στην δουλειά μου και πολλούς που βλέπουμε σχόλια στο ίντερνετ κτλ. Δεν είδα κανέναν να μιλάει για το πόσες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε αυτή τη στιγμή χρηματοδοτούν πολέμους και γενοκτονίες και χαλάνε δισκατομμύρια ευρώ τα οποία αντί να πάνε στην εκπαίδευση αντί να πάνε στα συστήματα υγείας που καταραίουν, αντί να πάνε εκεί πηγαίνουν σε βόμβες, ξέρω εγώ, σε πολεμικό εξοπλισμό.
Δεν καταλαβαίνω γιατί μειώνεται η σημαντικότητα όλων αυτών με το να κοιτάς σε όλα τα γύρω-γύρω και τα πέριξ από το να κοιτάς τον πυρήνο του πράγματος και την ουσία. Αυτό το οποίο είπα στη συγκεκριμένη συνάδελφο λοιπόν είναι ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σου φαίνεται τόσο ξένο όταν ένας από τους λόγους που εσύ αυτή τη στιγμή είσαι ικανή να είσαι εδώ και να δουλεύεις 8 ώρες και να φύγεις μετά από τις 8 ώρες χωρίς κανένας να σε ενοχλήσει και να πας στο σπίτι σου και να δεις το γιος σου που τόσο πολύ αγαπάς και να τον δεις να μεγαλώνει είναι επειδή κάποιος πριν από σένα και από εμένα πήγε και στον δρόμο, διαδήλωσε, πιθανόν σκοτώθηκε και πλήρωσε με αίμα για να έχουμε εμείς σήμερα το εργατικό οχτάωρο το οποίο το απολαμβάνουμε και το οποίο βλέπετε ότι τίθεται προς αμφισβήτηση γιατί τα πράγματα δεν είναι γραμμικά και αρκεί ένας τελευταίος να έρθει για να στα πάρει όλα πίσω.
είναι πάρα πολύ προφανές ότι ο κόσμος έχει κουραστεί. Το αφήγημα αυτό δεν περπατάει και στο δείχνουν όπως είπα και πριν και οι ίδιες εκλογές και ο κόσμος κουράστηκε, θέλει αλλαγή, θέλει κυβερνήσεις και όταν λέω κυβερνήσεις δεν εννοώ κόμματα, θέλει κυβερνήσεις οι οποίες έχουν ατζέντες με περισσότερη ανθρωπιά μέσα τους και δεν μιλάω αυτή τη στιγμή σαν πολιτικός αναλυτής, μιλάω σαν ένας άνθρωπος ο οποίος παρατηρεί τον κόσμο γύρω του.
Εκεί δηλαδή όπου μένει το εργατικό δυναμικό, εκεί που μένουν νέοι άνθρωποι οι οποίοι καλούνται να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες αυτή τη στιγμή, έχουν αριστερές και σοσιαλοδημοκρατικές κυβερνήσεις και δημάρχους. Εγώ τώρα έτσι όπως σκέφτομαι, σκέφτομαι τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Σικάγο, το Ζάγκρεπ, τη Βουδαπέστη, τη Βαρκελόνη, ίσως η Αθήνα, η Ρώμη.
Δεν ξέρω δηλαδή πώς στέει ο λαθρομετανάστης για τον κακοποιητικό εργοδότη σου, ο οποίος σε κακοποιεί γιατί κανένας δεν είναι εκεί να τον ελέγξει, δεν υπάρχει κανένα πλαίσιο ελέγχου και κανένα πλαίσιο το οποίο να προστατεύει τον εργάτη. Δεν ξέρω πώς στέει ο λαθρομετανάστης για τον πάρα πολύ άπληστο εργοδότη σου, ο οποίος ενώ έχει λεφτά δεν θέλει να σε πληρώσει και άμα τολμήσεις να ανοίξεις τη συζήτηση περιπληρωμή σας σε αντικαταστήσει γιατί θέλει να βγάλει όσο περισσότερο κέρδος από την πολύ χαμηλά αμοιβόμενη εργασία σου. Επίσης δεν καταλαβαίνω πως το ελεύθερο μετανάστης για τον Έλληνο αυτή τη στιγμή που είχε ένα σπίτι παμπάλαιο σε μια πέσια περιοχή και το οποίο δεν το έχει ανακαινήσει το οποίο δεν το έχει προσέξει και θέλει να βγάλει όλα τα σπασμένα από το ένα σπίτι και σου λέει αυτό είναι η δική μου περιουσία και από αυτό εγώ πρέπει να ζήσω Δεν καταλαβαίνω γιατί όλα πρέπει να τα ρίχνουμε πάντες ζωά μετανάστες.
Πολλές πηγές κακών είναι η απληστία, είναι η παντελής έλλειψη νόμων που αναχαιτίζουν μεγάλα κύματα τα οποία έχουν σηκωθεί και αν δεν προσέξουμε θα μας πνίξουν. Εγώ αυτό το οποίο πιστεύω είναι ότι ο λαός είναι για τον λαό. Πρέπει να θυμηθούμε τη δύναμη που έχουμε. Οι αδερφοί μου όπως έχω πει και άλλες που έτσι το πω, ο Καστίνης είναι γιατρός Και κάποια στιγμή στις πολλές υπερορίες που κάνει και στις εφημερίες, όχι υπερορίες, στις εφημερίες που κάνει, κάποια στιγμή ήρθαν και τους είπαν ότι τα λεφτά για τις εφημερίες αυτές δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή, θα σας τα βάλουμε αργότερα, πρέπει να περιμένετε.
Οι γιατροί σκέφτηκαν να σταματήσουν και να κάνουν μια στάση εργασίας και τα λοιπά, την άλλη μέρα τα λεφτά είχαν μπει. εννοώ ότι κάποιες φορές ο καταπιεστής σου αυτό το οποίο θα κάνει είναι να σε καταπιέσει και θα βρει μηχανισμούς για να σε καταπιέσει ενδεχομένως όλα αυτά περί λαστρομεταναστών περί ανθρώπων που βγαίνουν και κλέβουν στις δηλώσεις είναι μηχανισμοί από προς ανατολισμού για να μην θυμόμαστε ενδεχομένως τη δύναμη που έχουμε να ενωθούμε σαν λαοί αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα πρέπει να αποφασίσει προς τα που βαδίζει Αν θέλουμε κυβερνήσεις οι οποίες νοιάζονται για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, που είναι οι άνθρωποι με σέα τάξη, το εργατικό δυναμικό κτλ.
Ή αν θέλουμε κυβερνήσεις οι οποίες νοιάζονται μόνο για το 1%, για το 0,1% της κάθε χώρας και του παγκόσμιου πληθυσμού και αναλόγως νομοθετούν και νομοθετούν με βάση αυτονών των συμφέρων. Εγώ ποτέ δεν συμπάθησα τις μεγάλες ψαλίδες δηλαδή δεν μπορώ να καταλάβω γιατί εγώ και εσύ που ακούς αυτό το podcast σαν εργατικό δυναμικό πρέπει να πάμε και να χτυπήσουμε κάρτα στη δουλειά μας και κάποιος να μετρήσει τις ώρες μας και κάποιος ο οποίος είναι βουλευτής περνάνε νόμοι αυτή τη στιγμή στην ελληνική βουλή και έφασα είναι άδεια δηλαδή γιατί εγώ πρέπει να συμπληρώσω κάποιες ώρες από τη ζωή μου και εσύ που σε έχω εκλέξει και κάνεις κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό που είναι να κυβερνάς σε μια χώρα δεν πρέπει να συμπληρώσεις κάποιες ώρες στο γραφείο και όχι στο γραφείο ή στη βουλή όπου είναι, αλλά να συμπληρώσεις κάποιες ώρες γιατί δεν πάτες στη βουλή και να σας πω και κάτι άλλο ακόμα και αν θέλεις να δεις το μικρό κοσμό σου και όλα αυτά σου φαίνονται δύσκολα και άσχημα
και εσύ το σέβομαι και εμένα πολλές μέρες με πιάνουν να μην μπορώ να ασχοληθάω γιατί δεν αντέχω, με ξεπερνάνε όλα αυτά και είναι τεράστιοι και τρομακτικά. Ακόμα λοιπόν και αν θέλεις να δεις τον δικό σου μικρό κοσμό, το dating σου, τη δική σου καθημερινότητα, το τι εσύ θα αγοράσεις, τι θα καταναλώσεις, πώς θα ζήσεις εσύ καλά, βλέπετε ότι έρευνες δείχνουν ότι πλέον δεν μιλάμε κοινόταξή μας με την έννοια όλοι δεν έχουμε όρεξη να δούμε ένας τον άλλον, έχουμε μηνύστα μηνύματα, δεν κάνουμε dating, ωριακά δεν υπάρχει και πάρα πολύ σεξ.
Όλα αυτά, αν κάτι να σκεφτείς, έχουν ρίζες στην πολιτική κατάσταση. Όταν όλοι είμαστε τόσο κουρασμένοι, με τόσο άγχος για την επιβίωση, φρικαρισμένοι με όλα αυτά που βλέπουμε, φυσικά και δεν έχουμε όρεξη ούτε να πάμε να δούμε ένας τον άλλον, πολύ πιο εύκολα κλεινόμαστε γιατί προσπαθούμε να αποφύγουμε όλο τον πόνο αυτόν και πολύ πιο εύκολα αγνοούμε ένας τον άλλον.
Όλα αυτά, ο τρόπος που φερόμαστε ο ένας στον άλλον, ακόμα και στους μικρόκοσμούς μας, αν δεν θέλετε να συζητήσουμε για πιο μεγάλες κλίμακες, σίγουρα έχουν ρίζες στην πολιτική, στο πολιτικό γείγνας αυτή τη στιγμή. Είμαι σίγουρος ότι σε περιόδους που ο κόσμος τα πήγαινε λίγο καλύτερα, δηλαδή δεν υπήρχε μόνιμη απειλή βίας εκεί ή έξω, ο κόσμος ήταν πιο, οι άνθρωποι ήταν πιο ελαφροί, πιο ανοιχτοί και πιο δεκτικοί.
Τέλος πάντων Αυτά είχα να πω εγώ σε αυτό εδώ το podcast Και συγγνώμη να επαναλαμβάνομαι Αλλά αυτό που είπα και πριν Δεν βλέπω και τα πράγματα να αλλάζουν Συγγνώμη αν σας μαυρίζω Αλλά αυτό που είπα σε Ραμάνγκου Δεν είμαι εγώ απεσιόδουξος Ο κόσμος είναι απέσιος Δεν το πιστεύω όμως ότι ο κόσμος είναι απέσιος Σωρώ ότι απλά Είμαστε σε μια λίγο πιο δύσκολη εποχή Με δεχομένους δεν ξέρω Ετοιμάζω πάρα πολύ ωραία πράγματα σε αυτό το podcast θα έρθουν πολύ ωραία οι καλεσμένοι και σας αφήνω για να κάνω login στο Sally Spa και να μιλήσω με την κυρία Σάγη για να δούμε πώς πάει το spa της και αν επεκτείνεται στο Παρίσι, στο Τόκιο, στη Ρώμη και στη Νέα Υόρκη και εμείς θα τα πούμε σε κάποιο άλλο επεισόδιο σε αυτό το podcast Φιλιά πολλά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα