2016 Era, FOMO & social burnout
Μη σου ΤύχειΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
*Δεν του φαίνεται αλλά είναι σοβαρό επεισόδιο :3
Είναι το 2026 το νέο 2016; Η επιστροφή των dumbphones, η ψηφιακή εξουθένωση και τα trends που κάπως μας έλλειψαν!
__________________________________________________
Aκούστηκαν στο επεισόδιο:
__________________________________________________
Ακούς το podcast; ΕΧΕΙΣ -30% με τον κωδικό "MISOUTYXEI" στις Journ.me self-reboot cards μου!
__________________________________________________
Learn more about the creator & projects HERE
Follow • Rate • Share with friends 🏳️🌈💜
Join on social media: @vickyvosnidou | @mi_sou_tyxei
#2016comeback #nostalgiaseries #προσωπικέςιστορίες
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ε, κανόνισε να βγούμε και να σκάσει η μύτη καμιά τρελή πρόην σου με GLX και σφυροδρέπανα. Δεν το ζω αυτό ρε μαλακί. Εγώ λέω να κάτσεις να γράψεις ένα βιβλίο με όλες τις περιπτωσάρες που σου έχουν τύχει. Ή μήπως να το κάνω podcast. Ακούς, το μνήσου τύχει με τη Βίκυ Βοσνίδου. Γεια σας και πάλι πολύχρωμα πλάσματα. Καλώς ήρθατε σε ακόμη ένα επεισόδιο αυτού του σχεσιακού και όχι μόνο podcast.
Για τα νέα πλάσματα εδώ μέσα υπάρχει ένα mood νοσταλγία σε πολλά επεισόδια και αυτό το επεισόδιο θα είναι ένα από αυτά, γιατί βλέπω ότι σας αρέσουν πάρα πολύ αυτές οι θεματικές. Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας, τα μηνύματα, το feedback γενικώς. Εδώ μέσα μου αρέσει να διακομωδώ τις ατυχείς καταστάσεις του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, κάτι σκηνικά κουλά που μου έχουν τύχει και σίγουρα έχουν τύχει και σε εσένα παρόμοια και μπορούμε να κάνουμε ο ένας τον άλλον πατ-πατ στους ώμους.
Έχουμε μπει στο 2026 εσίως, τα καταφέραμε και επειδή σε ακούω να αναρωτιέσαι ποιο είναι αυτό το τραγούδι που έπεσε στο intro, είναι ένα τραγούδι από ένα συγκρότημα τους Davn. Με το τραγούδι αυτό έχω κολλήσει. Γενικά αυτό το συγκρότημα έχει δημιουργήσει έναν αέρα νοσταλγικής alternative pop που είναι επηρεασμένη από τα early 20s.
Εάν τσεκάρετε το instagram τους θα βρείτε και σχετικά βίντεο που εγώ πεθαίνω. Το vibe είναι η Avril Lavigne του 2026. Εάν σε ψήνει τέτοιου είδους μουσική θα σε παροτρύνω να τους τσεκάρεις και θα βάλω και από κάτω link γιατί πρέπει να πάρουν αυτό το hype θεωρώ αυτή τη χρονιά. Μπήκε λοιπόν αυτός ο χρόνος με ένα moto παύλα ανησυχία το οποίο έρχεται και φωνάζει είναι το 2026, το νέο 2016.
Εμείς θέλουμε να είμαστε όποιοι στο πόρι και σας υπόσχομαι ότι δεν θα ησυχάσω αν δεν σας γυρίσω 100 χρόνια πίσω, εμπρός πίσω. Πολλοί νιώσαμε το ίδιο, σκεφτήκαμε το ίδιο, νοσταλγίσαμε το ίδιο. Θέλουμε να μπούμε σε airplane mode. Θέλουμε να ζήσουμε μια εποχή ζεστή, χαλαρή όπως ζούσαμε το 2016. Προσωπικά εμένα με ακούτε από τον Μάιο, τον Ιούνιο, κάπου εκεί άρχισε να μου τη βαράει και ήθελα κυριολεκτικά να πετάξω το κινητό μου από τον μπαλκόνι.
Παίζει να το έλεγα σε κάθε επεισόδιο μετά από εκεί, δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι να νιώθω αυτή την αηδία και την ανάγκη για slow down από λίγο πριν το καλοκαίρι και όλο και αυξανόταν, αυξανόταν. ένιωθα ότι δεν ήξερα τι μου φταίει ακριβώς, δεν ήξερα γιατί τόση αηδία με έχει πιάσει με την οθόνη και γενικά την digital κατάσταση έτσι όπως οδεύει, το marketing τύπου διαφήμιση παπαδάκι που έχει backdrop από πίσω τον Άι Πέτρο και κερνάει καφέ από μια συγκεκριμένη μάρκα και για όσους δεν πέτυχαν αυτή τη διαφήμιση, παιδιά έτσι μπήκε το 26 κάποιοι υποστήριξαν αυτή τη διαφήμιση η οποία βγήκε μια βδομάδα μετά τον θάνατο του Παπαδάκη ο Παπαδάκης συμμετοδοτεί μια ολόκληρη εποχή σκέφτεσαι πρωινό και σου έρχεται στο μυαλό ο Παπαδάκης σε κάποιους έρχεται η Μενεγάκη άλλο αυτό αλλά ρε φίλε φεύγει από τη ζωή ο άνθρωπος και μετά από μια βδομάδα μια καφετέρια λέει τι παίζει τώρα παίζει θανάτικο Είναι δημόσιο πρόσωπο, πάμε να βγάλουμε λεφτά.
Ή κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια διαφήμιση η οποία πέτυχε τον στόχο της κλασικά να κάνει βαβούρα όπως κάθε φθηνή διαφήμιση κράχτη φθηνού marketing η οποία πατά επιπτωμάτων κυριολεκτικά. Είναι ένα πράγμα που συγχάθηκα στο 2025, είναι και το επάγγελμά μου μέσα σε αυτόν τον χώρο, είμαι brand designer, έχω άμεση σχέση με το marketing, με στρατηγική, με social media κτλ.
Και αυτή την αηδία δεν την μπορώ. Δεν μπορώ το marketing που δεν έχει ηθικούς φραγμούς. Δηλαδή κάπου όπα, πόσο τα πάντα θα κάνεις για να πουλήσεις. Τα πάντα, τα πάντα! Ξερνοβολό από τα μάτια! Γενικά ζήσαμε εποχές, όχι μόνο το 25, αλλά και στα προηγούμενα χρόνια, όπου το φόμο ήρθε και βάρεσε φλέβα. Φόμο, a.k.a. fear of missing out, είναι ο φόβος του να μην χάνεις και την πάρα μικρή νέα τάση, την νέα πληροφορία, την ενημέρωση.
Όμως όλο αυτό έφερε μια τέτοια τσίτα που κάποιοι από εμάς νιώσαμε ότι δεν πάει άλλο. Και από όσο φάνηκε δεν ήμασταν και λίγοι. Γενικά βλέπω τον κόσμο πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως επαγγελματίας που πρέπει και εγώ να βιοποριστώ και να είμαι συνεχώς μέσα στα πράγματα, να διαφημίζομαι, να ακολουθώ την εποχή. Αλλά κουράστηκα. Όχι απλά ως επαγγελματίας, ως καταναλωτής.
Στο μεταξύ, τα social media εμπλούτησαν τα άχρηστα notifications. Δηλαδή δεν σου έρχεται πια ειδοποίηση, η δημοσίευση σας αρέσει στον χρήστη Μιχαλάκη Sex Me Up. Πλέον βλέπεις... Ο χρήστης Μιχαλάκης XmeUp έκανε like στον χρήστη Πατομουνίδη. Αναδημοσίευσε το βίντεο της Κλαψομουνίδου. Ο Κλαψομουνίδης με την Πατομουνίδου γίνανε φίλοι.
Η Πατομουνίδου σχολίασε στον Κλαψομουνίδη. Oh my god, πεθαίνω. Έχουμε πάει από τις 20 ειδοποιήσεις στις 60. Και οι 20 ήταν ήδη πολλές. Και πάω και τις κλείνω να μην μου έρχονται και γίνεται ένα update και έρχονται πάλι. Αντέ μου στο διάολο. Εννοείται ότι η ποσότητα περιεχομένου υπερίσχυσε αντί της στρατηγικής, γιατί κάποιοι έξυπνοι προκειμένου να πουλήσουν βγήκαν και είπανε κάντε ποσότητα, βομβαρδίστε τα social media, τραβήξτε όλους τους πόρους του ίντερνετ, ξεζουμίστε, αλλά θα σας θυμούνται.
Τελικά, τι είχε το 2016 και το θέλουμε πίσω, πέρα από το ότι δεν είχε όλα αυτά που είπα μέχρι τώρα, τα οποία θα μπορούσαν να είναι ήδη αρκετά, αλλά let me share my thoughts. Μπορείς να φανταστείς γενικά, να ξυπνάς, να βάζεις από το Blackberry κινητό σου τα αγαπημένα σου alternative hits της εποχής, τα οποία τα έχεις ανταλλάξει με Bluetooth, στο οποίο έκανες τα παρακαλυτά που λέγαμε σε άλλο επεισόδιο.
Πάντα υπήρχε ένας ο οποίος ήταν ο διαμοιραστής των τραγουδιών στην παρέα και όλοι αυτούν παρακαλούσαμε. Τέλος πάντων ξυπνάς βάζεις τα τραγούδια σου στο κινητό χωρίς να χρειάστην να ανοίξεις wifi. Γιατί τα έχεις όλα αποθηκευμένα στο κινητό. Δεν χρειαζόταν να τα ακούσεις online. Είναι αυτή η μικρή διαφορά που αλλάζει την ημέρα σου.
Γιατί, μάλλον όπως όλοι μας, όσο παίζει το τραγούδι, διακόπτεται από μικρές παύσεις, από καμιά 20-40 ειδοποιήσεις επειδή άνοιξες wifi, μέχρι να σου σπάσουν τα νεύρα και απλά να πιάσεις το κινητό σου και να αρχίσεις να απαντάς σε μηνύματα γιατί θα τα δεις και δεν θα τα πατήσεις, δεν θα μπεις να τα τσεκάρεις, όλα ένα-ένα με τη σειρά.
Γενικά, το 2016 υπήρχε κάτι που μας κρατούσε να ζήσουμε τη στιγμή offline. Είμασταν πιο χαλαροί, είμασταν πιο ξέγνιαστοι, όλα πήγαιναν πιο αργά και όχι μόνο με το ρυθμό που ουσιαστικά επέβαλε η παλιά τεχνολογία. Και αυτό δεν ήταν και απαραίτητα κακό γιατί σαν άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε με τέτοιους ρυθμούς, με τόσο multitasking.
Επίσης θυμάστε τα παλιά gadget, κάτι mp3, mp4, άμα είχες mp4 σου να πω όλοι προχώ, είχε και οθονούλα. Κάποια έβγαζαν και φωτογραφίες νομίζω, κάτι digital cameras, καμερούλα που χωράει στην τσέπη, δεν έκανε καν focus. Γενικά όλα αυτά τα γκατζετάκια, αυτό που θέλω να πω είναι ότι ήταν true emotional design, είχαν όλα χαρακτήρα, είχαν αισθητική, έβγαιναν σε πολλά χρώματα, υφές, είχαν διάφορα σχεδιάκια πάνω πολλές φορές, ήταν μικρά και compact.
Αυτή τη στιγμή τα έχουμε όλα σε μία συσκευή, πρακτικό αλλά δέπι. Δεν μπορείς να συγκεντρωθείς σε ένα πράγμα κακά τα ψέματα, δεν μπορείς να κάτσεις να ολοκληρώσεις ακόμη και μία πρόταση μηνύματος, μπορεί να σκάσουν 15 ειδοποιήσεις και να αφήσεις το μήνυμα στη μέση. Το έχω πάθει 100 φορές και είμαι σίγουρη ότι το έχεις πάθει και εσύ.
Εγώ ξεχνάω μονίμως τι πήγα να κάνω όταν πιάνω το κινητό μου. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν στο γυμνάσιο είχα πάρει το πρώτο μου touch κινητό που δεν ήταν 100% touch, ήταν σαν Blackberry, το design ήταν ίδιο, ήταν της εταιρείας Samsung βέβαια. ήταν αυτό που είχε το πληκτρολόγιο σε ένα πληκτρολόγιο υπολογιστή, μικρά κουμπάκια και ήταν τόσο τέρμα satisfying να πατάω όλα αυτά τα κουμπάκια την ώρα που έγραφα.
Με το πληκτρολόγιο της οθόνης δεν μπόρεσα ποτέ, μα ποτέ να νιώσω την ίδια ευχαρίστηση. Πρόσφατα βρήκα μια εταιρεία, την οποία θα σας την αφήσω κάτω στα σχόλια για όσους έχουν iPhone από το 14 και μετά και για όσους έχουν ένα νομίζω συγκεκριμένο μοντέλο Samsung και γουστάρουνε πληκτρολόγιο, not sponsored, είναι η εταιρεία Clix και ενσωματώνει φυσικό πληκτρολόγιο ως θήκη στο κινητό σου.
Απλά επεκτείνεται λίγο πιο κάτω, ελαφρύ, βολικό και έχεις το 100% της οθόνης σου διαθέσιμο χωρίς να καλύπτεται με keyboard. Μόνο που έχω το iPhone 13 και μαλακία, δεν μπορούσε να έχω αυτή τη θήκη. Οπότε πήγα και πήρα ένα κινητό του 2018. Γενικά βρήκα αυτόν τον τρόπο να μπορώ να ξεφεύγω χωρίς να πετάξω τελικά το κινητό από τον μπαλκόνι.
Εξαιρετική είμαι, πάλι άλλαξα θέματα, κατάφερα. Είχα πουλές στο γυμνάσιο εκείνο το Sun Blackberry κινητό. Ήμουν από τα παιδάκια τα οποία έτρωγαν τιμωρία όταν τα μαθήματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά. Και η τιμωρία συνήθως πήγαινε σε πράγματα τα οποία είχαν οθόνη, είχαν κουμπιά, ή ήταν παιχνίδια με οθόνη. Για κάθε 14 και για 15 μισό στον έλεγχο έφευγε και από ένα τέτοιο.
Πήγαινε πάνω στο πατάρι. Και πρέπει να είχα γράψει πολύ σκατά σε κάτι. Και η μαμά μου μου είχε πάρει αυτό το κινητό. Αλλά για να μπορεί να με βρίσκει. Μου έδωσε ένα άλλο. Και παιδιά τι μου έδωσε. Μη σου τύχεις τόριτα είμαι αυτό. Είχα φάει ήδη για αυτό το κινητό ένα μήνα τιμωρία. Να μην το έχω. και μου είχε δώσει ένα κινητό της εταιρείας Siemens.
Η Siemens κάποτε έβγαζε κινητά. Έχω πάρει και κινητό Mitsubishi. Επίσης η Mitsubishi έβγαζε κινητά, γιατί αν μου πεις εμένα Mitsubishi τώρα, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτώ είναι κινητό και όχι αυτοκίνητο. Τέλος πάντων, μου είχε δώσει ένα σειρώμενο κινητό, που βγαίνει το πληκτρολόγιο από κάτω. Ήταν μικρό, σαν ταμαγκότσι.
Και αυτό της το είχαν δώσει, έτσι δώρο, για να παίζει το παιδί. ηλεκτρολόγιο με την οθόνη και έσβηνε τελείως. Έκλεινε. Και μου έδωσε αυτό το κινητό για να μπορεί να με βρίσκει, να με παίρνει τηλέφωνο. Δεν μπορούσε να κάνεις και κάτι άλλο. Ήταν, πες να ήταν και ασπρό μαύρο οθόνη, τόσο πολύ. Έλα όμως που με πήρε τηλέφωνο ένα απόγευμα και το κινητό είχε κλείσει στην τσέπη μου.
Λόγω το ότι είχε πρόβλημα αυτό το κινητό, ξαναλέω. Και μαντέψτε, έφαγα τιμωρία και για αυτό το κινητό. Επειδή δεν το σήκωσε, επειδή έκλεισε. Μα έκλεισε! Μα δεν το σήκωσες! Μα έκλεισε το κινητό, είχε πρόβλημα! Δεν με νοιάζει να το σήκωνες! Κανένα νόημα, καμία λογική. Μέχρι να πάρω πίσω το άλλο κινητό δυνοπάθησα. Επίσης ήταν το πρώτο μου κινητό με ίντερνετ, δηλαδή είχε να ανοίξεις wifi και να ανοίξεις δεδομένα.
Τα δεδομένα για κακή μου τύχη δεν λειτουργούσαν. Στο σπίτι ακόμη δεν είχα με ίντερνετ, οπότε τι έκανα για να κερδίσω μία θέση στην κόλαση. Έκλεβα ίντερνετ από την εκκλησία του χωριού. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έκλεβα εκκλησία. Πήγαινα κατά μεσήμερο σε μια γωνία απέναντι από την εκκλησία και καθαούν εκεί πέρα με τις ώρες.
Να μου αφήσετε ένα σταυρό στα σχόλια όσοι έχουν κλέψει ίντερνετ από εκκλησία. Αλλά γενικά δεν ήμουν σατανόπεδο. Ένα άλλο κομμάτι της εποχής ήταν η αισθητική. Ναι, ήταν σε πολλά πράγματα true kids spirit, καρφιά, πρόκες για σκουλαρίκια, φωσφορούχα, χρώματα, σταυροί με τρούξ, πολλά prints μαζί. Μόλις είχε κάνει τον glow up της η Kylie Jenner.
Πρόσφατα που πήγα στο πατρικό μου Πήρα στις τικάκοι έτσι Πολλές φωτογραφίες από τότε Και καθίσαμε και τις είδαμε Με την κοπέλα μου σπίτι Και συνειδητοποίησα πόσο κακό γουστή Ήμουν τότε Που ένιωθα ότι είμαι στο glow up Και είναι κάποια αξεσουάρ που θέλω να επανέλθουν Γενικά μπορεί να ήταν Κιτς η όλη φάση τότε Αλλά τουλάχιστον τολμούσαμε Τώρα δεν τολμάμε Τώρα φοβόμαστε να τολμήσουμε Γιατί φοβόμαστε μην βγει κάτι kids.
Οπότε που έχουμε καταλήξει να είναι όλα μονοκοψιά, όλα safe, όλα μια γραμμή μέχρι να ξεσπάσουμε από όλο αυτόν τον αισθητικό περιορισμό και απλά να γεμίσουμε truchs από το σκάσιμο και να πασαλυφόμαστε με glitter και να γλύφουμε ο ένας τον glitter του άλλου από τα χέρια μας έτσι έξω μες στην πόλη. Τώρα εσύ που πλένεις πιάτα, γιατί σε βλέπω, έτσι όπως πλένεις το πιάτο και τρίβεις την ξεραμένη σάλτσα, κάνε εικόνα δύο ανθρώπους να γλύφουν ο ένας τον glitter του άλλου σε μια καθημερινή Κυριακάτικη βόλτα.
Επίσης όταν είχαμε τα Vines, εξαιρετικό vibe, πολύ δημιουργικός κόσμος, τελείως διαφορετικό ήρα από το TikTok ας πούμε που μπορεί ίσως κάτι να θυμίζει. Υπήρχε το Musical.ly, το οποίο το θεωρούσα και συνεχίζω να το θεωρώ πανάχριστο, αλλά είχε vibe. Το Tumblr. Εάν έχουμε κόσμο εδώ μέσα από το Tumblr, αφήστε μου έναν καφέ κάτω στα σχόλια.
Αγαπώ και χρησιμοποιώ Tumblr. Έχω βρει όσους μάτσου, αλλά δεν έχω βρει στο Instagram τον τελευταίο χρόνο που το έχω ανοίξει. Γιατί κάνεις share τη σκέψη σου και δεν τρέχει τίποτα. Στο TikTok κάνεις share τη σκέψη σου και αποκομίζεις 8 κιλά σκατά. Είναι το safe place της σκατήλας. Δεν σου κρύβω ότι χαίρομαι με την εποχή που έρχεται. Είμαι χαρούμενη που έρχεται μια τέτοια εποχή που αγαπά και νοσταλγεί την χαλαρότητα του κάποτε.
Γιατί είμαστε άνθρωποι και δεν θα έπρεπε να φοβόμαστε το step down. Γιατί το τελευταίο μοντέλο, το τελευταίο update, οι τελευταίες τάσεις, όλα αυτά δεν θα είναι ποτέ όντως τα τελευταία. Είμαστε σε μια εποχή που μας φοβίζει και μας αναγκάζει να την ακολουθήσουμε και να τρέχουμε ακόμη πιο πολύ, ακόμη πιο πολύ. Έχουμε γίνει οι Ολυμπιονίκες της τρεχάλας.
Μια συμβουλή από αυτό το podcast επέλεξε τους ρυθμούς που σου ταιριάζουν. Η εποχή θα μας επιβάλλει πάντα τους γρηγορότερους. Είναι κατά μεγάλο ποσοστό θέμα κέρδους όλο αυτό, αλλά είμαστε άνθρωποι. Στείλε αυτό το επεισόδιο στα δικά σου πολυχρωμαπλάσματα που πιστεύεις ότι το έχουν ανάγκη και θα τους βοηθήσει. Κάνε follow και βαθμολόγησε την εκπομπή με όσα αστέρια του ουρανού εσύ θέλεις.
Και μοιράσου την με τους δικούς σου ανθρώπους. Είμαι η Βίκυ, σου κρατάω παρέα τρίτη παρα τρίτη ή όποια τρίτη δεν καίγει το κόλλος μου. Χαίρομαι που σε έχω μαζί μου σε αυτή την εκπομπή και μέχρι την επόμενη φορά, κοίτα, μη σου τύχει.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα