Μια Κυριακή από τη ζωή του Θανάση παπαγεωργίου
Μια Κυριακή από τη ζωή σουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πιστεύει πως το ταλέντο δεν εκδηλώνεται απαραίτητα πάνω στη σκηνή.
Είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
ΣΚΑΙ ΠΟΤΚΑΣΤ Μια κυριακή από τη ζωή του Θανάση Παπαγεωργίου. Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης. Ηθοποιός ή σκηνοθέτης ή και τα δύο, πώς συστήνεστε, τι σας περιγράφει καλύτερα. Και τα δύο, και τα δύο. Δεν μπορώ να μου λείψει το ένα από τα δύο. Δεν θα ήθελα να μου λείψει. Αν μου λέγανε διάλεξε ένα από τα δύο θα μου ήταν πολύ δύσκολη η απόφαση.
Συνήθως όσοι είναι ηθοποιοί και μετά γίνονται σκηνοθέτες αποποιούνται το ρόλο του ηθοποιού Σε εσάς τι έγινε? Προφανώς δεν τους άρεσε η ηθοποία Θα αισθανόντουσαν δύσκολα στη σκηνή φαντάζομαι γι' αυτό και την εγκατέλειψαν Αλλά η σκηνή είναι έρωτας Δεν είναι εγκαταλείψη έτσι εύκολα Α τώρα μου εξηγείτε γιατί κάποιοι καλλιτέχνες δεν λένε να φύγουν Ε βέβαια είναι έρωτας είναι σαράκι αν πιάσετε ένα παιδί 18-20 χρονών και το ανεβάσετε στη σκηνή φοβάμαι ότι θα του κάνετε μεγάλη ζημιά στη ζωή του αν δεν γίνει ηθοποιός θα θέλει ξανά και ξανά και ξανά γιατί, τι συμβαίνει εκεί, ανεβαίνει η αδρεναλίνη δεν είναι όχι, δεν είναι αυτό γιατί εξετέθη και η έκθεση είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο στον άνθρωπο και επιδιοκόμενο πράγμα δεν εκτιθέμεθα εύκολα πάντως δεν συμβαίνει σε όλους Όχι βέβαια.
Να προκαλούνται αυτά τα ρίγη ευχαρίστησης. Όχι βέβαια. Υπάρχουν και άλλα που καταρακώνονται. Επειδή έχω εργαστήρι με εραστέχνες και τα ζω αυτό το πράγμα, στην αρχή τρέμανε να ανέβουν τα δύο σκαλιά μου στη σκηνή. Και όταν ανέβηκαν στη σκηνή είπανε εγώ τι κάνω τώρα εδώ, βλέποντας τρακόσια σθέσεις κάτω. Πού γεννηθήκατε? Αθήνα.
Υπάρχει μια ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία που μπορεί να σας ακολουθεί μέχρι και σήμερα Μόνο ανάμνησες έχω Αληθεύει πως οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουμε έχουμε και περισσότερες ανάμνησες από τα παιδικά μας χρόνια Ε βέβαια γι' αυτό και οι πολύ γέροι όπως εγώ σκεφτόμαστε τα παιδικά μας χρόνια, τους παιδικούς μας έρωτες, τα παιδικά μας παιχνίδια Δεν φαίνεστε για πολύ γέρος πάντως Είμαι 89 χρονών Έχετε λεξίριο για τη νεότητα Όχι δεν έχω τίποτα Δεν έχω τίποτα Κοιτάξτε εμείς είμαστε παιδιά Του σκατοχής, του πολέμου των Γερμανών Υπάρχουν σκληρές αναμνήσεις Υπήρξε πολλής θάνατος Στην περίπτωση μας ηλικία Που τον βλέπαμε, που τον ζούσαμε Που τον ακούγαμε Γι' αυτό και η σχέση μου Δεν λέω μας γιατί δεν ξέρω τι κάνουν όλοι οι άλλοι Με το θάνατο είναι τελείως διαφορετική Από αυτή που έχει ένας Πιο σύγχρονος άνθρωπος Δηλαδή είχαμε εθιστής αυτό Δεν μας ξενίζει Δεν μας τρομάζει Δηλαδή από δύο χρονών ακούω αυτό Πέθανε ο Τάδε Βρήκαν τον Τάδε στο πεζοδρόμιο Έχει ένα καθημερινό πράγμα
Αυτό σημαίνει ότι έχετε συμφιλειωθεί Και ο ίδιος μα το δικό σας θάνατο Νομίζω πως ναι Καταλάβατε κάποια στιγμή ότι μπορεί να είστε φτιαγμένος Από διαφορετικό υλικό Ο Σέξπιρ λέει πως όλοι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι διαφορετικό στη ζωή τους. Δεν νομίζω από το διαφορετικό υλικό. Τα υλικά είναι ίδια που ανακάτεψε η φύση και έβγαλε.
Απλώς άλλα τις βγήκαν έτσι, άλλες τις βγήκαν αλλιώς. Άλλα μαύρα, άλλα κίτρινα, άλλα άσπρα, άλλα ψηλά, άλλα κοντά, άλλα παχιά, άλλα αδύνατα. Άλλα κουτά, άλλα έξυπνα. Φυσικό είναι αυτό. Ένα δέντρο βγάζει διάφορους καρπούς. Κάποιοι είναι σάπιοι, πέφτουν. Ναι. Κάποιοι όμως κάνουν κάτι πολύ ωραία φρούτα. Ρόδια, μήλα, αχλάδια.
Ωραία το λέτε. Άρα καταλάβατε κάποια στιγμή ότι εσείς είστε σε άλλη κατηγορία. Δεν μπορώ να το πω εγώ αυτό για τον εαυτό μου. Κάνω ένα επάγγελμα που είναι ίσως διαφορετικό από κάποια άλλα επαγγέλματα ως προς την υφή του και ως προς την αποστολή του. Αυτό σίγουρα διαφοροποιεί. Νιώθω ότι και με διαφοροποιεί. γιατί βλέπω αλλιώς τα πράγματα, νιώθω αλλιώς τα πράγματα αυτή η μίμηση ενός προσώπου πάνω στη σκηνή είναι σπουδαία αλλά είναι και επώδυνη πάρα πολύ γιατί περνάνε κάποια πράγματα μέσα σου αυτό σου προσθέτει εμπειρίες και σου προσθέτει και μια ωραία λατρεία για να το ξανακάνεις, να το ξαναζήσεις ή να ζήσεις κάτι άλλο Πώς διαλέξατε αυτή τη δουλειά?
Δεν ξέρω Έτσι τυχαία? Ναι δεν ξέρω, κάποια στιγμή ήμουνα δεκαεπιτά χρονό Δήλωσα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός Την κοπέλα μου το δήλωσα, δεν τολμούσα να το δηλώσω από τον άλλο Ένα κοριτσάκι δεκαπεντέμισι Βέβαια, για να βρίσκουμε τα μέτρα να ξέρουμε γιατί λέμε Και την παρακάλεσα να πάει να με γράψει σε δραματική σχολή Γιατί ντρεπόμουν εγώ να πάω Ντρεπόμουν να πάω να πω θέλω να γίνω ηθοποιός Λέγομαι Θανάση Παπαγιουργίου, γράψτε με Πήγε εκείνη, με έγραψε και ξεκίνησα Σε ποια σχολή Ούχου, δεν θυμάμαι πως τη λέγανε Μια σχολή όπου Μείναμε μόνο δύο τρεις μήνες γιατί ήταν πολύ κακή σχολή Πολύ κακές συνθήκες Και είχαμε όμως Δύο σπουδαίους δασκάλους εκεί Είχαμε τον Χρήστο Βαχλιώτη Δεν θα τον ξέρετε Ίσως γιατί δεν είναι πολύ γνωστός Και τον Ροβίρο Μανθούλη Αυτός είναι γνωστός, είναι κινηματογραφιστής Αυτοί οι δυο ήταν κάτι ξεχωριστό Μας μιλούσαν αλλιώς Μας πλησιάσαν αλλιώς Και όταν είδαν το χάλι της σχολής Μας είπανε παιδιά δεν γίνεται εδώ Εμείς θα φύγουμε γιατί
Σας κοροϊδεύουμε Και τους είπαμε γιατί δεν κάνετε μια σχολή να έρθουμε Τους άρεσε πολύ η ιδέα Έκανε ο Χρήστος Βαχλιώτης μια σχολή στο Κολονάκι Πήγαμε Χάθηκε ο χρόνος βέβαια αυτός αλλά κάναμε μια σχολή που ήταν πολύ πρότυπη σχολή και άφησε ιστορία και έχει το σπουδαίο ότι λειτουργήσε πολύ λίγο, έβγαλε μόνο εμάς και μετά την έκλεισε.
Ποιοι άλλοι ήταν μαζί σας? Οι γνωστοί ήταν ο Παύλος Σωμάτεσης, ο συγγραφέας έχει πεθάνει, τότε λεγόταν Παύλος Παπαγγελόπουλος και ο Γιώργος Τζόρτζης, αν σας λέει κάτι το όνομα, ένα ωραίο παιδί υψηλό. Είμαστε οι μόνοι που κάναμε καριά στο θέατρο. Δέκα άτομα ήμασταν, οι εφτά δεν το ακολουθήσαν. Έτσι δεν συμβαίνει όμως συνήθως.
Έτσι, έτσι. Και ήταν δηλαδή για εσάς πάρα πολύ καθαρό ότι θα κάνετε αυτή τη δουλειά. Δεν υπήρξε όμως κάποιος που επηρέασε με έναν τρόπο και την απόφασή σας ή σας ενθάρρυνε. Ψάχνοντας, γιατί πολλές φορές έχω αναρωτηθεί κι εγώ, ψάχνοντας το παρελθόν, ότι τραγούδισα πάρα πολύ ωραία στο σχολείο. Γι' αυτό και με ανεβάζανε οι δάσκαλοι στις εκδρομές ή στις γιορτές να πω τραγούδια. Όπως και απίγγυλα πολύ ωραία. Και ήμουνα από τους προτιμηταίους των δασκάλων. Πιστεύω ότι παρόλο που οι γονείς ήταν εντελώς αντίθετοι με αυτό το πράγμα. Το ακούγανε με ταυδελιγμία στο θέατρο.
Όχι το θέατρο γιατί ήταν πολλοί θεατρόφιλοι και από αυτούς Μάθα να βλέπω θέατρο Με πήγανε πάρα πολύ μικρό σε επιθεώρηση Βλέπανε επιθεωρήσεις τότε Αυτές οι κλασικές επιθεωρήσεις Σταυρίδης, Ρεναντόρ και όλοι αυτοί Τα μεγάλα τέρατα Δεν θέλανε να γίνω ηθοποιός Τους άρεσε πάρα πολύ το θέατρο Αλλά όχι στη δική μας οικογένεια Τι θα προτιμούσα να κάνετε Να δουλέψω για να βγάλω το ψωμί μου Τίποτα, τα λεφτά δεν υπήρχαν και εγώ είχα ζητήσει να πάω στην ιατρική.
Αλλά τότε για να πας στην πανεπιστημία πρέπει να έχεις λεφτά. Πλήρωνες πράγματα, αγόραζες τα βιβλία. Δεν ήταν έτσι. Ο πατέρας μου το ξόκοψε. Μου λέει δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Ήτανε εργάτης, ήτανε οικοδόμος. Η μητέρα ήτανε οικοκυρά. Και άλλες δύο αδερφές. Η λειτουργία της οικογένειας τότε ήτανε όποτε έχουμε κενό από το σχολείο, πάμε και δουλεύουμε.
Άρα λοιπόν τα 15η μέρα του Πάσχα ή των Χριστουγέννων που κλείναν τα σχολεία εμείς δουλεύαμε. Η μία η αδερφή μου δεν πήρε τα γράμματα, τη σταμάτησε ο πατέρας μου από την 4η Δημοτικού και της είπε άστο, δεν της αρέσανε. Έγινε μία ωραία μοδίστρα τότε και πλέκτρια, πολύ καλή πλέκτρια, πλέκανε πλεκτά. Ήταν πρόσφυγες η δική μου από την Κωνσταντινούπολη. Είμαι ο μοναδικός από την οικογένεια που γεννήθηκε στην Ελλάδα.
Ήτανε πολύ καλά στην Κωνσταντινούπολη αλλά έρθανε εδώ με μια βαλίτσα. Όπως χιλιάδες άλλοι άνθρωποι. Όπως χιλιάδες. Το 35 ήρθαν. Εγώ γεννήθηκα το 38. Δεν έβγαινε καθόλου εύκολα το πράγμα. Όταν λοιπόν επέμεινα ότι εγώ θέλω να γίνω ηθοποιός και σε παρακαλώ δώσ' μου 400 δραχμές να γραφτώ, μου λέει Έλα στο Ιαπή, δούλεψε ένα μήνα, πάρτες και πήγαινε και κάνε ό,τι θέλεις.
Εγώ δεν θέλω να το ξέρω. Όταν πήγα στο Ιαπή, δούλεψα, τότε χτίζανε μία πτέρυγα του γυροκομείου. Όταν περνάω από εκεί, τη βλέπω και λέω, εδώ δούλεψα. Εγώ το έκτισα αυτό, λέω. Και πήρα 400 ραχμές και γράφτηκα. Με έγραψε η κοπέλα μου λοιπόν και πήγα. Πιστεύω λοιπόν, από εκεί ξεκίνησα, αυτό ήθελα να πω, ότι ενώ δεν θέλανε το θέατρο να το ακούσουν δεν υπήρχε σκέψη κάποια από τα παιδιά τους να γίνει ηθοποιός πρέπει να υπήρχε κάποιο γονίδιο το ταλέντο δεν είναι κάτι που το ασκείς οπωσδήποτε στη σκηνή πάντα το έχεις μέσα σου βλέπουμε πολλούς ανθρώπους και λέμε ηθοποιός είναι αυτός, πως τα λέει νομίζω ότι είχα μια μάνα τέτοια γιατί είναι πολύ εκφραστική πάρα πολύ πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να την μιμούμε κατά κάποιο τρόπο Δεν ξέρω λοιπόν πώς έγινα ηθοποιός Θα είχατε κάτι στο μυαλό σας όταν είπατε Εγώ θέλω να γίνω ηθοποιός Είχα κάτι πολύ σοβαρό στο μυαλό μου Δεν ήταν διαμορφωμένο Δεν ήθελα να γίνω Θα πω τη λέξη καραγκιόζης γιατί δεν θέλω να θίξω τον καραγκιόζη
Δεν ήθελα να γίνω γελίος Να το πω αλλιώτικα με τους σημερινούς όρους Δεν ήθελα να γίνω διασκεδαστής Αυτό με ενοχλούσε πάρα πολύ Και πέσαμε σε έναν δάσκαλο ο οποίος επίσης μας απαγόρευε να είμαστε διασκεδαστές. Τότε, εκείνη την εποχή, ήσουν σε μία παρέα και λέγανε, «Α, είναι και δύο παιδιά που σπουδάζουν ηθοποίηση. Πέστε μας κάτι, παίξτε μας κάτι».
Λες και ήμασταν μαριονετούλες. Αυτό μας το απαγόρευε ο δάσκαλός μας επί ποινή θανάτου. Δεν θα συγκοθείτε ποτέ σε καμία ομίγυρη να κάνετε τίποτα. Το θέατρο είναι μια δουλειά που θα την κάνετε στη σκηνή, πολύ σοβαρά, πολύ συγκεντρωμένα, πολύ προετοιμασμένα κτλ. Η πρώτη παρέσταση στην οποία παίξατε ποια ήτανε, από την οποία πληρωθήκατε κιόλας.
Όχι, δεν πληρωθήκα. Άρχισα πολύ να πληρωθώ. Άρχισα πάρα πολύ να πληρωθώ. Ήτανε Κρέοντας. Κρέοντας στον Ειδίποδα Τύρανο που έκανε ο Κωστής Λιβαδέας. υπήρχε ο Κωστής Λιβαδέας που είχε έναν θίασο, δεν θυμάμαι πως τον λέγανε έκανε περιοδίες ανέβαζε πάντοτε τραγωδίες μόλις είχα απορριθεί από το στρατό και μου είπανε πήγαινε εκεί ζητάνε ηθοποιούς κτλ πήγα επειδή λέει είχα πολύ αντρίκια φωνή είπε αυτός κάνει για κρέοντα και μου δώσ' τον κρέοντα 24 χρονών κρέοντας τώρα είναι λίγο περίεργο πράγμα αλλά δεν ήταν από τις παραστάσεις που προσέχανε πάρα πολύ αυτά τα πράγματα άλλωστε ήταν πολύ κομμένο το έργο νομίζω ότι κρατούσε 40-45 λεπτά όλη η παράσταση αντί για μια μημένα τα χωρικά είχαν συμπτυχθεί θυμάμαι με έναν αιμονόλογη για κάποιες χοντρές σκηνές ο Κάστιο, η Δίποτα το κοινό έφευγε ευχαριστημένο νομίζω πως ναι και ύστερα ύστερα έπαιξα ένας θείας έγινε το θάψτε τους νεκρούς ένα ρόλο Όλα αυτά ήταν τσάμπα Με το Λιβαδέα νομίζω ότι μας πληρώνε Το πήγαινε έλα
Γιατί παίζαμε στα αρχαία θέατρα έξω Και πώς βιοποριζόσασταν Έγινε τυπογράφος Όταν σπούδαζα επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να πάρω λεφτά Οπότε να άλλου Πήγα σε έναν συγγενικό πρόσωπο Ας πούμε που είχε ένα μεγάλο τυπογραφείο Και έγινα στοιχειοθέτης Μου βγήκαν τα μάτια βέβαια Μου άρεσε πάρα πολύ η δουλειά αλλά από εκεί έβγαζα τα λεφτά της σχολής και έδινα και στο σπίτι πάντα Αυτή τη δουλειά την έμαθα και όποτε είχα ανάγκη από ψωμάκι έτραξα κάποιο τυπογραφείο δούλευα κάτι ωράρια με την ώρα πληρονόμασταν τότε όσο άντεχα 8 ώρες, 10 ώρες, 9 ώρες, 5 ώρες και ζούσα μπορούσα να ζω αξιοπρεπός έτσι βιοπορίστηκα Και πότε ήρθε εκείνη η πρώτη δουλειά από την οποία πληρωθήκατε Θα αργήσω να τη θυμηθώ Θα αργήσω να τη θυμηθώ Μετά πήγα στο Βασίλη το Διαμαντόπλο Και τη Μαρία Αλικέου Το νέο θέατρο λεγόταν Εκεί γνώρισα και τη Λίδα Τύπρο το ψάτι Με την οποία παντρέφτηκα και έκανα και ένα παιδί Δεν μας πλήρωνε Αλλά με πιάσαν τα κομμουνιστικά μου Και είπα Δεν μπορούμε να δουλεύουμε χωρίς λεφτά
Πρέπει να αισθήσουμε λεφτά Η Λίδα δεν πληρωνόταν επίσης και ήταν και δύο-τρία χρόνια στη δουλειά. Είπαμε λοιπόν θέλουμε λεφτά. Α, θέλετε λεφτά, πήραμε κάποια λεφτά αλλά μας διώξανε, φύγαμε. Κι εγώ και η Λίδα. Κάναμε μια άλλη δουλειά με τον ποιητή, τον Δημήτρη, τον Χριστοδούλου που ανεβάσαμε ένα δικό του έργο. Είναι 62-65 αυτά, μια τριετία όλα αυτά που σας είπα.
Το 65 αποφάσισα να σταματήσω το θέατρο. Το 68 λοιπόν δούλευσα στο τυπογραφείο, είχε γεννηθεί ο γιος μου το 1968 αποφάσισα να ακολουθήσω τον κινηματογράφο και πήγα στη Ρώμη στην Ζινετσιτά με πολύ κουράγιο, με πολύ θάρρος με πολύ αυτό, αλλά εκεί λέγανε ότι για να σπουδάσεις πρέπει να πληρώσεις όμως, πρέπει να δουλέψεις για να πληρώνεις μια δουλειά στον κινηματογράφο είπα μου είπανε μόνο ο μαθητευόμενος μπορείς να πας δίπλα στο μοντερ, δίπλα στον φωτογράφο να βλέπεις και να πληρώσεις και το είκα σου γιατί δεν μπορείς να δουλέψεις ανασφάλιστος τίποτα κάθισα έξι βεβαινμάδες στην Ρώμη είδα και αποείδα και τότε με ειδοποίησε η Λίδα ότι με θέλει ο Κάραμποτ Φράνσις Κάραμποτ σας λέει τίποτα το όνομα σκηνοθέτης με θέλει για ένα ρόλο που με είχε δει και με είδε κατέβηκα δεν έγινε αυτή η δουλειά δεν έγινε αλλά έτσι κι αλλιώς τα έφευγα από τη Ρώμη και τότε ένας συνάδελφος ο παιδελφός από τον Διαμαντόπουλο έκανε ένα θίασο με το σύλλογο των τυφλών να κάνουμε τα δέντρα
πεθαίνουν όρθια που το είχαμε πει αξίδη στον Διαμαντόπουλο και να το κάνουμε μια μικρή περιοδία και του τρελού και του παλαβού κάποιος είπε θα το σκηνοδητήσει ο Θανάσης εγώ το άκουσα σαν κοροϊδία αυτό το πράγμα γιατί να σκηνοδητήσει, τι είναι αυτό που λέτε λέει το έχεις παίξει κιόλας και εσύ και η Λίδα τελείωσε. Θα το σκληρωθήσει ο Θανάσης.
Δεν ξέρω τι έκανα. Δεν ξέρω τι έκανα. Πάντως όχι αυτό που κάνω σήμερα. Κάναμε μερικές παραστάσεις και μια φορά γυρνώντας από το Μεσολόγγι μαζί με έναν άλλον συνάρφο που έπαιζε εκεί τον Τάκη τον Καλφόμπλο. Είπαμε δεν κάνουμε μια δουλειά δική μας. Ο Τάκης ο Καλφόμπλος το είπε αυτό. Πώς να την κάνουμε αλλά και τι άλλο να κάνουμε.
Το θέλαμε το θέατρο, η Λίδα ζούσε για το θέατρο Δεν θα μπορούσε να μην κάνει θέατρο Είπε έχω εγώ κάτι γνωστού στην Κοκκινιά Που υπάρχει ένα θέατρο εκεί Της Ένωσης Ποντίων Θα το ζητήσουμε, έγιναν όλα αυτά τα πράγματα Λοιπόν και πήγαμε και ανεβάσαμε την Αυλή των Θαυμάτων Πάλι σκηνοθεσία δική μου Εκεί όχι μόνο δεν πληρωθήκαμε Όλα βάλαμε και από την ζέπη μας Δεν έβγαινε Τέλειωσε και αυτό Ανεβήκαμε στη Φλωρίντα στην Λεωφορολεξάνδρα Στο συνεχίσαμε Ανεβάσαμε ένα άλλο έργο του Μάριου Τουχάκα Και την αντιγονή του Ανούη Μπήκαμε αγρίως μέσα με δανεικά όλα αυτά τα πράγματα Και μετά από ένα χρόνο Έκλεισε αυτό βέβαια Μετά από ένα χρόνο μια άλλη συνάδελφος Η Ελένη Καρπέτα μου λέει Είσαι να κάνουμε μαζί μια δουλειά Είμαι λέω είμαι Πάμε και βρήκαμε τη Στοά στο ζωγράφο 1971 Ήταν το 1971.
Παπαγεωργίου. Έπειτα το όνομά σας είναι τόσο συνώνυμο μιας θρηλικής ιστορίας του ελληνικού θεάτρου που μάλλον δεν χρειάζονται διευκρινήσεις. Αυτό πώς το πετύχατε. Με πολύ πείσμα με πολύ αιμονή με πολλή δουλειά, προσωπική δουλειά. Αιμονή σε τι είχατε. Στο να γίνει μια καλή δουλειά, να γίνει μια καλή παράσταση, με ένα καλό έργο το οποίο θα έχει κάτι να πει.
Ήσασταν ο πρώτος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε τόσο σε βάθος και ουσιαστικά με το νεοελληνικό έργο. Έχω την εντύπωση ότι μέχρι τότε ήταν κάπως δεύτερο για τα ελληνικά θεατρικά δεδομένα. Ήτανε από διωπομπέως τράγος τότε. Ήτανε ό,τι χειρότερο μπορούσε να ακούσει ένας επιχειρηματίας αν του έλεγες ελληνικό έργο, εκτός αν ήταν φαρσοκομωδία των γνωστών φαρσοκομωδών.
Δεν είμαι ο πρώτος που επιχείρησε να προωθεί στο ελληνικό έργο. το είχε κάνει πριν από μένα πάρα πολύ πάρα πολύ, τρεις-τέσσερις αλλά ήταν ο Κούνο ο οποίος ανέβασε τον Γκεχαήδη του Καμπανέλη ή κάποιους ακόμα που το πάλεψε και το πρότεινε παρόλο που ανέβασε πάρα πολύ ξένο έργο το πρότεινε το ελληνικό έργο αλλά ήταν πολύ αντιεμπορικό πράγμα δεν μπορείτε να διανοηθείτε δηλαδή το άκουγε ο άλλος και δεν πήγαινε απλώς, άμα είναι ελληνικό είναι αυτό που υπήρχε τότε με όλα τα ελληνικά πράγματα σε σύγκριση με το ξένο.
Αυτό πώς προέκυψε, έχετε καταλάβει? Γιατί αυτή η υποτίμηση του ελληνικού προϊόντος εντός εισαγωγικών, γιατί δεν είχε να κάνει μόνο με το θέατρο, δεν είχε να κάνει μόνο με οτιδήποτε πνευματικό, είχε να κάνει και με την ύλη. Ναι, από εκεί νομίζω ότι ξεκίνησε, από την ύλη ξεκίνησε. Ήταν καλύτεροι οι οδοντόκρεμα οι ξένοι, εμείς δεν βγάζαμε οδοντόκρεμες.
Καλύτερες ήταν μόνο οι ελληνικές ντομάτες, τα ελληνικά φρούτα, οι ελληνικές ελιές Αλλά άρχισε η εισβολή του ξένου προϊόντος Που μετά έγινε ένας γίγαντας αυτό το πράγμα Και μην ξεχνάτε είμαστε ένας λαός με πολύ ξενομανία μέσα μας, πάρα πολύ Γαργαλιόμαστε όταν ακούμε ότι είμαστε Ευρωπαίοι Για να θεμάμαι μόνο Ευρωπαίοι δεν είμαστε Αλλά τι πιστεύετε ότι είμαστε Είμαστε μια ειδική φάρα νομίζω που κλωτσάμε πάρα πολύ σε οτιδήποτε ευρωπαϊκό.
Δεν ξέρω αν καλώς κλωτσάμε ή κακώς κλωτσάμε, πάντως δεν μπορώ να μας θεωρήσω Ευρωπαίος. Γι' αυτό αυτή η ξενομανία με ενοχλεί πάρα πολύ όταν την συναντάω. Διαβάζω φερρυπίν τον κατάλογο των επιχορηγουμένων θειάσεων. Είναι 80-90 γιατί είναι πάρα πολλοί αυτοί που επιχορηγούνται. Από τους 90 μπορώ να σας πω ότι 30-35 έχουν ξένο τίτλο Και το θεωρώ όχι απλώς απαράδεκτο Με εντυπωσιάζει πάρα πολύ Γιατί και πηγαίνω πάλι Σε αυτήν την γνωστή ξενομανία Όταν βλέπω open και close Έξω από τα μαγαζιά αναρωτιέμαι γιατί Τόσους πολλούς τουρίστες έχουμε Όσοι πρέπει να ξέρουν αν το κουρίο είναι open ή close Πριν από 40 χρόνια περίπου Έκανα camping στις ροβιές Απάνω στη λίμνη της Εύβοιας Εκεί λοιπόν στην ερημιά του Θεού Άνοιξε κάποιος ένα πράγμα τότε ήταν δύσκολο εγώ ντουσαν αυτά πάνω στην παραλία. Έρημο ήταν το καμμένο πόντα ρεστό να πάνε από τα χωριά 5-10 άνθρωποι. Είχε λοιπόν μια ταμπέλα μια φορά που πήγαμε και έλεγε opening την τάδε του μηνός.
Αυτό είναι πάρα πολύ χαρακτηριστικό. Τι σας έκανε όμως να είστε τόσο πείσμον και τόσο επίμονος και να υπερασπιστείτε το κεφάλαιο της ελληνικότητας στο οποίο κάποιοι άλλοι δεν έβαζαν τα λεφτά τους σε καμία περίπτωση Νομίζω ότι η περίοδος της κατοχής με έμαθε να αγαπάω πάρα πολύ την πατρίδα μου μια πατρίδα που ήταν σκλαβωμένη που ζούσε κάτω από τη γερμανική μπότα που υπέφερε και με όλη τη συνέχεια μετά αυτής της ιστορίας μέχρι και τον εμφύλιο και τα λοιπά με έκανε να αγαπήσω πάρα πολύ την πατρίδα μου αυτό το λέω κυριολεκτώντας γραφικό, ούτε πατριωτισμός.
Το θεωρώ αυτονόητο δηλαδή για έναν άνθρωπο. Αγάπησα πάρα πολύ την ταλαιπωρία των γονιών μου να στείλωθουν στα πόδια τους και αυτό μόνο με ένα ελληνικό έργο θα μπορούσε να αποδοθεί. Γι' αυτό και ήταν πάρα πολύ ωραία παράσταση το «Χάσαμε τη Θεία Στόπ» που είχε σχέση με τέτοιους ανθρώπους της φτωχολογιάς, της γειτονιάς. Η γειτονιά που μεγάλωσε εγώ ήταν το χάσαμε τη θεία Στόπη δηλαδή αυτό το πράγμα ήταν και μου μπήκε ένα πείσμα ότι καταρχάς προηγείται αυτό όταν ανεβάσαμε ξένο έργο το πρώτο ήταν ο Ματωμένος Γάμος στην αρχή η Στουά είχε ανεβάσει τον Μανδραγόρα του Μακιαβέλη δεν ήταν από τα πράγματα που μου αρέσανε που διάλεξα εν πάση φοιτός όταν ανεβάσαμε το Ματωμένο Γάμο όλοι αναρωτηθήκαν τι έπαθε η Στουά βεβαίως και θα πηγαίναμε στο ξένο έργο βεβαίως και έχει πολλά να κάνει ένας ηθοποιός με το ξένο ρεπερτόριο. Αλλά επειδή με ρωτήσα για το πείσμα λέω πιστεύω ότι ήταν αυτό. Προηγείται η χώρα μου προηγούνται οι πατριώτες μου οι άνθρωποι με τους οποίους ζω.
Έγινε αντιληπτό αυτό κατά τη διάρκεια των χρόνων είτε από την πολιτεία είτε από ένα μεγαλύτερο μέρος του κοινού. Και μόνο το γεγονός ότι μιλούσαμε για ένα πράγμα που το έσπρωχνε μακριά ο επιχειρηματίας και που σήμερα λέει φέρτε μου έργο δεν με νοιάζει τι εθνικότητας είναι και που τα ελληνικά γίνονται μεγάλες τεράστιες εμπορικές επιτυχίες λέει πάρα πολλά πράγματα.
Με έναν τρόπο αποζημιώνεστε. Δεν θα το έλεγα έτσι. Ναι, αποζημιώνεται ο κόπος μου. Εγώ όχι, τι να αποζημιωθώ. Εγώ σας είπα το θεωρώ αυτονόητο να κάνω αυτό. Έχετε πει ότι το θέατρο πρέπει να μιλά για το εδώ και το τώρα του τόπου του. για το παρόν μας δηλαδή οι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς αποτυπώνουν τα σύγχρονα διέξοδα με τον τρόπο που το έκαναν κάποτε ο Χάκας, ο Μίτσος Ευθυμιάδης και πάλι η ξενομανία θα μπει στη μέση επηρεαστήκανε πάρα πολύ οι Έλληνες συγγραφείς όχι όλοι από το ξένο ρεπερτόριο από το ξένο έργο πολλοί μιμηθήκανε το αφηρημένο θέατρο το θέατρο του παράλογου Άλλο είναι ο παραλογισμός του γαλλικού θεάτρου, άλλο είναι ο παραλογισμός του ελληνικού θεάτρου.
Αλλιώς θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ο παραλογισμός στην Ελλάδα, υπάρχει παραλογισμός παντού. Αλλιώς στη Γαλλία. Όμως φοβάμαι ότι ο παραλογισμός εδώ ήρθε με την γαλλική μορφή του ή τη γερμανική ή την ιταλική ή την αμερικάνική και όχι με την ελληνική. Εκεί είναι η διαφωνία μου με αυτά. Το μπουλβάρ με έναν τρόπο επιβλήθηκε.
Πολλοί συγγραφείς γράψανε μπουλβάρ Που είναι ξένο πράγμα για τον Έλληνα Και εκεί ήταν και η μεγάλη μας μάχη Και εκεί ήταν και η μεγάλη μας νίκη Γιατί βγάλαμε στην σκηνή τον Έλληνα Τον Έλληνα με τα κακά του τα καλά του με όλα αυτά Και όχι τον Γάλλο Που είναι και άγνωστος Και που ξέρετε κάτι σε τελευταία ανάλυση Δεν καταλαβαίνεις αν τον παίζει σωστά ή λάθος Ο θεάτης δεν καταλαβαίνει αν αυτό που βλέπει είναι σωστό ή λάθος Αρκεί που είναι καλοντήμενος που φοράει το κοστιμάκι του που είναι Εκείνο που μιλάει έτσι που έγινε σκηνικό κτλ κτλ Και έχει την ψευδέστηση ότι έγινε Ευρωπαίος Αυτό είναι που με ενοχλούσε εμένα και με ενοχλεί πάντα Η σύνδεσή σας και η σχέση σας με τον Μπόστ πώς προέκυψε Ο Μπόστ ερχόταν στις παραστάσεις μας Όταν ήμασταν στην Κοκκινιά τότε που κάναμε την Αυγή των Θαυμάτων και που ήταν μια παράσταση που την παίζαμε μπροστά σε 8, 10, 15 το πολύ θεατές μια φορά ήταν τέσσερις θεατές.
Ένας αγαπητής ήταν ο Μπόστου. Είχε έρθει με τον παρέτη τον Τακόπουλου. Είχαν έρθει και μας παρακαλούσαν να μην παίξετε παιδιά, είμαστε τέσσερις. Είχαμε πει όχι θα παίξουμε, παίξουμε. 11 ήμασταν εμείς. Αυτό δεν το έχω ξανακούσει. Άστε το και πάμε σε μια ταβένα να τα πούμε εδώ. Όχι, όχι θα παίξουμε, τους άρεσε πάρα πολύ Έτσι γνωριστήκαμε Μετά επειδή ο Μπόστ ήταν πολύ φίλος με τον Μίκη Και το Θεοδωράκι ερχόντουσαν στη Στοά Δεν είχαν χάσει νομίζω παράσταση Και το 1987 Με φώναξε Ο Μπόστ Να του ανεβάσω το 40 χρόνια Μπόστ Που έκανε ο Βαγγέλτης Ολυβαδάς Στο θέατρος Μαρούλα στην Οδό Ευελπίδων Για να γιορτάσει τα 40 χρόνια του Μπόστ Αυτό έγινε καλοκαίρι του 87 και τον Οκτώβριο του 87 του ζήτησα και ανέβασα τη φάυστα.
Άρχισε μια φιλία, άρχισε μια συνεργασία, ήρθε η Μίδια μετά που μας έκανε παρέα, μιλούσαμε, ρωτούσε, δώστε μου ιδέες να γράψεις και όλα αυτά. Ήρθε η φάυστα, ήρθε το Ρωμανσκιουλέτα, μεγάλες επιτυχίες. Με τον Μπόστ η ιστοά έγινε ευρύτερα γνωστή. Όχι, η ιστοά έγινε γνωστή από το χάσαμε τη Θεία Στοπ. Η ΣΤΟΑ έγινε γνωστή κακά τα ψέματα.
Η ΘΙΑ ήταν το 1975. Το 1972 ανεβάσαμε το ΛΑΚΟ και τη ΦΑΒΑ του Ποντίκα. Ένα έργο που τότε μετρούσαμε τον κόσμο. Αυτό θα το ακούσετε και θα σας φανεί παράλογο. Τους θεατές σε χιλιάδες. Δηλαδή είχαμε 18.000 θεατές τη χρονιά. Τώρα και δεν έχω πρόβλημα να το πω. Αν μαζέψεις 6.000 τη χρονιά είναι πάρα πολύ καλά. Ήταν αλλιώς τα πράγματα.
Ήταν οι φοιτητές που ερχόντουσαν σαν τρελοί. Είχαμε την βδομάδα τρεις οργανωμένες παραστάσεις από φοιτητικούς συλλόγους, τρεις επί τρακόσια, ήταν 900 άτομα. Είχαμε εισιτήρια, είχαμε κόσμο. Μας στήριζε ο φοιτητόκοσμος. Λοιπόν, η πρώτη επιτυχία ήταν ο Λάκους και η Φάβα. Απλώς με το «Χάσε με τη Θεία Στοπ» έγινε το αδιαχώρητο.
Ο φοιτητό κόσμος σας στήριζε από τη μια και εσείς διαμορφώνατε τον κόσμο των φοιτητών και ήταν μια φοβερή αλληλεπίδραση αυτό. Εντάξει, δεν μιλάμε για εποχή δικτατορίας όπου κάποια θέατρα, 4-5, ήταν αιστείες αντίστασης, αντίλογου, αντίδρασης. Γινόντουσαν οργανωμένες παραστάσεις από φοιτητικούς συλλόγους γιατί τότε ήταν πολύ ζωντανή η φοιτητική σύλλογη.
Ο σύλλογος Καρδίτσιωτών, φοιτητών Υπηρωτών, φοιτητών Κρητών, φοιτητών και κάνουν οργανωμένες παραστάσεις όπου καταφέρουν και φέρνουν 250 άτομα. Παιδιά δε τα οποία βλέπουν τα περισσότερα για πρώτη φορά θέατρο Το πιστεύετε για πρώτη φορά Όταν βγαίνανε λοιπόν έξω κάνανε και μια μικρή διαδήλωση Έπεψε και το σχετικό ξύλο από την αστυνομία Έτσι ανδρώθηκαν θέατρα σαν τη Στοά Έτσι ανδρώθηκαν η Στοά πάντως έτσι ανδρώθηκε Αντέξατε μέσα στο χρόνο Δηλαδή θα λέγε κανείς ότι από κάποιο σημείο και μετά Μπορεί να θέλατε να πάτε πιο κεντρικά Μείνατε εκεί όμως πεισματικά Ναι δεν ήθελα να πάω πιο κεντρικά Παρά μόνο στις κακές μου σκέψεις που λέγαμε ότι Αν είχαμε το χάσαμε τη θεία Στόπ στην Αθήνα Θα είχαμε γίνει ζάπλουτη Εδώ τα βγάζουμε καλούτσικα Πάμε καλά παρόλο που μας τα γεμάτη πάμε καλά Είχαμε πάρα πολλά έξοδα Επειδή έχω ένα θέατρο που είναι πανάκριβο στο ενίκαιο Δεν το λέω γιατί θα παρεξηγηθώ και θα μου πούνε οι συνάδελφοι Δεν είναι δικό σας αυτό το θέατρο.
Όχι βέβαια. Κυρώνω ένα πανάκριβο ενίκαιο το οποίο αυξάνει και είναι δυσανάλογο με το μέρος που βρίσκεται το θέατρο. Κοντεύει να κάνει τόσο όσο και ένα θέατρο στις παρυφές της Αθήνας. Παρυφές της Αθήνας εννοώ στην Κυψέλη. Το κέντρο έχει της Αθήνας. Δεν ήθελα να πάω στο κέντρο γιατί το κέντρο συνεπάγεται και άλλα πράγματα τα οποία δεν ήθελα.
Δεν με ενδιέφερε η φωτεινή επιγραφή μεταναίων Δεν με ενδιέφερε όλο αυτό Το πλασάρισμα που έπρεπε να γίνει Αν θα γινότανε Και το οποίο από πίσω θα ήθελε έναν επιχειρηματία Ο οποίος θα τα απαιτούσε αυτά τα πράγματα Δηλαδή αν κατέβαζα τη θεία Σε ένα κεντρικό θέατρο Θα μου έλεγε θα κάνουμε μια φωτεινή επιγραφή τεράστια Θα βάλουμε τα όνομα, θα σας χειροβού Θα βάλουμε τις φωτογραφίες, τις φάσεις σας Αυτά εγώ δεν τα ήθελα με τίποτα. Τα ντρεπόμουν.
Είστε πρωταγωνιστής. Τι θα πει αυτό. Θα πει ότι είστε σε εκείνη την πρώτη γραμμή και με μεγάλη αναγνωρισιμότητα από το ευρύτερο κοινό. Παρότι έχετε εμφανιστεί ελάχιστα στην τηλεόραση σε σχέση με συναδέλφους σας. Το κοινό έχει επικροτήσει, έχει χειροκροτήσει τη στάση σας διαχρονικά. Όμως δεν έκανα τίποτα για να επιβάλλω αυτό το πράγμα Έγινα πρωταγωνιστής, ναι, δεν μου λέει κάτι αυτό Παίζω πρώτους ρόλους, μεγάλους ρόλους Αλλά δεν κάνω κάτι να το επιβάλλω Η Αθήνα, το κέντρο σου, στέλνει να το επιβάλλεις Και σου λέει βάλε τη φάτσα σου στην φωτεινή επιγραφή Αυτό δεν θα το έκανα ποτέ Είναι πολιτική αυτή η στάση ή καθαρά αισθητική Πολιτική, είναι πολιτική Και αυτό ήταν διαμορφωμένο και ξεκάθαρο για εσάς από πολύ νωρίς από ό,τι καταλαβαίνω Από παιδί θα έλεγα Δεν μπορούσα ποτέ να προβάλλω τον εαυτό μου Είχα μια σεμνότητα που την πλήρωσα πολύ άκριβα στη ζωή μου Την πληρώνω Και θα την πληρώνετε Βέβαια ναι Ναι και θα την πληρώνω Ποια είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα
Έχετε αναμετρηθεί και με τα δύο Έχετε κάνει πολύ μεγάλες επιτυχίες και με κωμωδίες και με δράματα Ναι πρέπει να ξέρετε ότι καλός κομικός είναι ένας στοπιός που είναι πολύ δραματικός στοπιός. Γιατί η κομμωδία αν την ψάξεις λίγο είναι μια πολύ προσωπική κριτική στον εαυτό σου όταν το κάνεις. Πώς να το πω αλλιώς πρέπει να αυτοσαρκαστείς πάρα πολύ για να κάνεις σωστή κομμωδία.
Να αυτοσαρκάζεις σαν άνθρωπος. Στην κομμωδία τι κάνουμε, με τι γελάτε γελάτε με τι κατάντια μου καμιά φορά. Με το πάθημα κάποιο. Με το πάθημα. Δείτε τι ωραία που πάει το πράγμα. Με το πάθημά μου. Μα για να δείτε το πάθημά μου πρέπει να το παίξω δραματικά. Έτσι. Ο Σαρλού ήταν πολύ δραματικός ηθοποιός. Πάρα πολύ δραματικός.
Που είναι το παράδειγμα για εμάς τους ηθοποιούς. Όλοι οι κομικοί ηθοποί ήταν πολύ δραματικοί. Ήταν αγέλαστοι. Ο Μπόστη ήταν αγέλαστος. Αγέλαστος. Αν χαμογελούσε λέγαμε είναι πάρα πολύ καλά ο Μέντις. Ήταν και άγριος. Ο Μπόστ που έγραφε αυτά που έγραφε. Όλη η κομμωδία βγαίνει μέσα από το δράμα μας. Γιατί με αυτό γελάμε. Η βασική διαφορά ανάμεσα στα δύο υπάρχει ή δεν υπάρχει τελικά.
Στην ερμηνεία. Ναι. Βέβαια υπάρχει. Βέβαια υπάρχει γιατί όταν κάνεις κομμωδία πρέπει να παίζεις δραματικά. Και όταν κάνεις δράμα. Όταν κάνεις δράμα έτσι κι αλλιώς παίζεις δράμα. Αρκεί να μην το προβάλλεις αυτό οπότε γίνεται μελόδραμα. Πώς καταλαβαίνει αυτές τις λεπτές γραμμές το κοινό Το κοινό που είναι απαίδευτο λέμε που μπορεί να βλέπει λίγο θέατρο έχει ένα κριτήριο μέσα του δεν μπορεί να το ονομάσει δεν μπορεί να το περιγράψει Αλλά νομίζω καταλαβαίνει τι είναι καλό και τι είναι κακό τι είναι φτηνό και τι είναι ακριβό τι του πλασάρουνε και τι όχι καταλαβαίνει πολύ καλά όταν ένας τοπιός καμώνεται και όταν ένας τοπιός είναι ο ρόλος Ρίχνει το σκυλό ave Λένε αυτός είναι ρε παιδί μου, είναι.
Δεν το λέει στον άλλον που κάνει μια φτηνή κομμωδία. Χρειάστηκε να κατατάξετε τον εαυτό σας σε κάποια κατηγορία, χρειάστηκε να ψάξετε περισσότερα για εσάς και να πείτε είμαι ζεμπρεμιέ ή είμαι κομεντιέν ή είμαι καρατερίστας. Ζεμπρεμιέ δεν θα μπορούσα να είμαι. Δεν θα μπορούσα να είμαι. Νομίζω ότι με αυτούς τους όρους που θέτετε που δεν μου αρέσουν κατατάσσουμε στους ρολίστες.
Γι' αυτό και πήρα κρεώντα στα 24 μου χρόνια Στα 24 μισό όταν πήγα στο Διαμαντόπουλο έπαιξα ένα γέρο 80 χρονό Μουστάκια κολλούσα τις φωτά που μου τους άσπιζα Ήταν ένα αστείο θέαμα Αλλά αυτά προϋπέθεταν έναν άνθρωπο ο οποίος έβλεπε Δεν ήταν η ηλικία του Δεν ήμουνα το ωραίος νέος που θα συγκινούσε τις λεπτές υπάρξεις Παρ' όλα αυτά όμως είχατε την επιτυχία σας φαντάζομαι Οι άνθρωποι που αποφανίζονται στη σκηνή συνήθως είναι πολύ θαυμαστή για μας που είμαστε από κάτω.
Όχι απαραίτητα ερωτικά. Όχι. Θέλετε. Ναι, σημασία έχει πως τα χειρίζεσαι αυτά τα πράγματα. Αυτό είναι και η Αθήνα που μου λέγατε πριν και σας έλεγα και τις ταμπέλες κλπ. Σημασία έχει πως το χειρίζεσαι. Αν μου δίνανε την Αθήνα, ένα θέατο στην Αθήνα και με αφήναν να το κάνω όπως εγώ θέλω δεν θα είχα ντύριση να πάω. Και αν τώρα σας ακούσει ένας επιχειρηματίας στο ραδιόφωνο και έρθει αύριο με μία πρόταση και σας δώσει μερικά εκατομμύρια για να τα κάνετε ό,τι θέλετε.
Τι θα κάνετε. Δεν υπάρχει περίπτωση. Αυτή τη στιγμή, αν δεν είσαι γνωστός από την τηλεόραση, δεν έχετε κανένας επιχειρηματίας. Αυτή τη στιγμή το θέατρο σημαίνει ότι κάνουμε μια παράσταση, ο επιχειρηματίας βάζει τα χιλιάρικα του, κάνει και ένα θεία σου, δεν ξέρω τι, αλλά θα μου φέρετε δύο τρία ονόματα μέσα. Αυτό είναι κανόνας.
Αυτός ο κανόνας δεν ισχύει πάντα. Ισχύει τα τελευταία χρόνια. Ισχύει. Τότε ήταν οι γνωστοί πρωταγωνιστές στη σινεμά. Αλλά αυτή ήταν πέντε, δέκα. Πόσοι ήτανε. Σήμερα είναι εκατοντάδες οι γνωστοί ηθοποιοί. Και βλέπεις κάνουν θεία σο παίρνοντας δύο τρία παιδιά, νέα παιδιά, άγουρα παιδιά τα οποία ονομάζουν θεασάρχες Φθίνει με αυτόν τον τρόπο το αντικείμενό σας Έχει καταστραφεί Δεν φθίνει Α το λέτε τόσο κατ' όρμα τώρα Είμαστε στη φθώρα αυτή τη στιγμή Είμαστε σε μια φθώρα του θεάτρου Γίνονται γύρω στις 600-700 παραστάσεις στο χρόνο πρεμιέρες εννοώ Μερικοί τις έχουν κάνει και χίλιες Λένε τα θέατρα είναι πάμπολα Πόσα από αυτά ξεχωρίζουν Αν είχατε τη δυνατότητα να τα δείτε και τα 700 θα λέγατε έχασα τη ζωή μου από αυτά 3-4 αξίζανε. Ίσως να λέτε και πολλά Ε μη δάτε λοιπόν εγώ θα λέγα λιγότερα αλλά είπα μη γίνω υπερβολικός 3-4 όχι 3-4 να σας αρέσανε και να αξίζανε τον κόπο που γίνανε. Αλλά η ψαλίδα είναι τεράστια. Έχει στηθεί μια βιομηχανία θεάματος Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι είναι μια από τις
καλύτερες business το θέαμα γι' αυτό και έχουμε τόσα πολλά θεάματα. Γι' αυτό και γίνονται τόσο μεγάλοι χώροι με χιλιάδες καθίσματα. Γι' αυτό και γίνεται όλο αυτό το πράγμα που γίνεται το καλοκαίρι να βγαίνουν 60-70 θεία σε περιοδεία και άλλοι 40 μουσικοί συναυλίες. Γι' αυτό γίνεται, το έχω γράψει και το μότο της στο AS που βάζουμε πάνω του στη πίσω σελίδα του προγραμματός μας, λέει ότι παλεύουμε ενάντια στον πολιτισμό σε εισαγωγικά.
Υπάρχει ένας πολιτισμός ο οποίος είναι πολύ κάλπικος αυτή τη στιγμή και είναι ο έμπορος από πίσω. Μπορείτε να σώσετε κάποιους από αυτόν τον πολιτισμό. Να σώσουμε, τι εννοείται να σώσουμε. Εννοώ εσείς οι ομοτεχνοί σας, οι άνθρωποι που βλέπετε το θέατρο διαφορετικά μπορείτε να σώσετε το κοινό από την παραπλάνηση που ενδεχομένως υφίσταται για να βρεθεί κάπου αλλού.
Ζούμε πολύ δύσκολες εποχές που δεν μπορώ να απομονώσω το θέατρο. Θα απαντούσα στην ερώτηση αν μπορεί να σωθεί κανείς αυτή τη στιγμή Και θα έλεγα ότι θέλει πολύ αγώνα για να σωθεί Αν θα σωθεί και πότε θα σωθεί Θέλει πάρα πολύ αγώνα γιατί όλο το πράγμα είναι ένας περίεργος αχταρμάς Και δεν μπορεί κανείς να πιαστεί από κάπου Μια Κυριακή από τη ζωή του Θανάση Παπαγεωργίου Είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης Ο παππούς σας ήταν ο Θανάσης Όχι, ο αδελφός του νονού μου Α, υπήρχε εκείνο το τάξιμο των παλιών ανθρώπων Ναι, κάτι τέτοιο πρέπει να ήταν Τον οποίον δεν γνώρισα ποτέ Ο Νονός μου αποφάσισε να δώσει το όνομα του αδερφού του Τον οποίον υπαραγαπούσε Από ότι ξέρω, ο Κωνσταντινούπολης ήταν όλοι αυτοί Ο Νονός μου ήταν στην Ελλάδα Γι' αυτό και με βάφτισε βέβαια Ο Θανάσης ήταν ένας ορθοπαιδικός Ένας ζάπλουτος Ο οποίος έκανε και όργανα τότε πατερίτσες, μπαστούνια, τέτοια πράγματα εκείνης της εποχής. Στην Κωνσταντινούπολη όταν είχα πάει στην Κωνσταντινούπολη τυχαία περνώντας από το
ταξίμ, είδα μια ταμπέλα κηφίντες κηφίδης ήταν το επιθετό του TH κηφίντες λέω αυτόν ούτε όνομα έχω πάρει περίεργο αίσθημα περίεργο αίσθημα, ναι πολύ περίεργο αίσθημα Πιστεύετε ότι ορισμένα πράγματα μας καθορίζουν χωρίς να ξέρουμε ότι συμβαίνει έτσι νομίζω πως ναι νομίζω ακόμα και το ίδιο το όνομά μας μας καθορίζει όταν οι γονείς σας κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει επιστροφή για σας θα ασχοληθείτε με το θέατρο είτε το θέλουν είτε όχι αντέδρασαν, ευχαριστήθηκαν κάποια στιγμή ο πατέρας μου δεν πρόλαβε γιατί πέθανε το 1961 εγώ το 1962 πρωτό ανέβηκα στη σκηνή το 1960 αποφύτησα πήγα φαντάρος, το 1962 ανέβηκα στη σκηνή δεν πρόλαβε. Η μητέρα μου ενέδωσε όχι, ήρθε πολλές φορές και με είδε. Ήταν μια πολύ καλή θεατής.
Έκανε και σχόλια από κάτω. Την ώρα της παράστασης. Μια φορά έκανε και σχόλια. Τι έλεγε. Μπορώ να τρελαθώ με αυτά. Ναι και εγώ να δείτε. Τί που τα στοχάσαμε τη θεία έλεγα κάτι παραμύθια στη γυναίκα μου για την θεία που πέθανε και όλα αυτά την ακούω κάποια στιγμή που λέει Τι της λες βρε άθλη Κατ' όταν στην πρώτη σύλλογε Δεν γελάσαμε, κρατηθήκαμε Κι εγώ και η Λίδα Δεν νομίζω ότι τυχαία γίνονται όλα Δεν είμαστε τυχαία εδώ Ούτε εσείς ούτε εγώ Α δεν μας έχει φέρει κάποια σύμπτωση Καμία σύμπτωση δεν μας έφερε Δεν σέναντηκαμε τυχαία Χαίρομαι που το λέτε Έτσι αποκτάμε αγαλύτερο βάθος Αλλά εσείς έτσι κι αλλιώς οπότε καταλαβαίνω αναζητάτε το βάθος, οτιδήποτε.
Ναι, αυτό είναι η μανία μου. Αυτό είναι η μανία μου αλλά αυτό είναι και η χαρά της δουλειάς μου. Αλλάξατε ποτέ την προσωπική σας ιστορία για χάρη ενός έρωτα. Κάνατε μια τρέλα. Κάτι που δεν φανταζόσασταν ότι θα το κάνατε. Για κάντε το πιο ψηλά αυτό. Ήταν ας πούμε να έχετε παράσταση το βράδυ και δεν πήγατε γιατί ήσασταν παράφορα ερωτευμένος και έπρεπε να συναντηθείτε με εκείνο το πρόσωπο.
Μία φορά το έχω κάνει. Δεν έπρεπε να συναντηθώ. Έπρεπε να το δω που βρίσκεται γιατί ζήλευα αφόρητα. Ζήλεψα αφόρητα μια φορά στη ζωή μου ερωτικά και έφτασα ντρέπαμε που το λέω αλλά το έκανα και δεν ντρέπαμε να το πω. Την έκανα αυτή την αμαρτία γιατί δεν άντεχα. Θα τρελαινόμουν αλλιώς. Δηλαδή σας περίμενε ο υπόλοιπος θείας σου να παίξετε.
Όχι, όχι, όχι. Και πήγα στο θέατρο και είπα παιδιά δεν θα παίξουμε σήμερα, δεν είμαι σε θέση να παίξω, φεύγω αυτή τη στιγμή σαν τρελός. Πήρα το αυτοκίνητο και έφυγα. Είχε αποτέλεσμα αυτό που κάνατε. Πληγώθηκα πάρα πολύ, ερωτικά εννοώ πληγώθηκα πάρα πολύ. Μετά τι το κάνατε αυτό γιατί συνήθως οι ηθοποιοί όλα αυτά κάπως τα αξιοποιείτε.
Όλα αυτά μπαίνουν μέσα σου τώρα και γίνονται εμπειρίες και μετατρέπονται μετά σε δράση, σε έργο. Η δουλειά μας επάνω στη σκηνή είναι να ερμηνεύουμε έναν χαρακτήρα και ταυτόχρονα να είμαστε εμείς. Δεν έχω πάψει ποτέ στη σκηνή να είμαι ο Θανάσης. Είτε παίζοντας τον Κώστα, είτε τον Αλέξη, είτε τον Τζόρτζ, είτε τον Μάικ. Δεν μπορείς να τον χάσεις τον εαυτό σου.
Αν τον χάσεις θα χαθείς. Είναι πολύ επικίνδυνο αυτό. Κάποιες στιγμές, κάποια δευτερόλεπτα μπορεί να σου φεύγει. Αλλά δευτερόλεπτα, όχι παραπάνω. Υπάρχουν ρόλοι που σας πρέχουν πάρα πολύ σε αυτό Στο να χάσεις τον εαυτό σου Αλλά εκεί πια επιστρατεύεις όλη σου την τεχνική Όλη σου την σοφία, όλη σου την εμπειρία Για να αποφύγεις το κακό Γιατί θα είναι πολύ κακό αν συμβεί Υπάρχει ένας τρομερός μύθος για τους ηθοποιούς του Χόλιγουτ Ή για τους ηθοποιούς που παίζουν σε πολύ μεγάλες σκηνές Στο εξωτερικό ότι όταν αναλαμβάνουν ένα ρόλο είτε θα πάρουν 17 κιλά είτε θα χάσουν 24 είτε για ένα πολύ μεγάλο διάστημα θα είναι απολύτως αφοσιωμένοι σε αυτό που πρόκειται να υπηρετήσουν έχω την εντύπωση πως και οι Έλληνες οι Στοποιοί τάζουν τη ζωή τους στην ουσία, στην τέχνη τους Εγώ προσωπικά τους λυπάμαι τους Στοποιούς του Χόλιγοντου λυπάμαι τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουν γιατί θεωρώ ότι αν αυτό που είπαμε εμείς εδώ υπάρχει υπερισχύει ο παραγωγός εκεί είναι κανόνας.
Εκεί αυτός πρωταγωνιστεί. Και όταν λέω πρωταγωνιστή, πρωταγωνιστή και στην προσωπική σου ζωή ακόμα, ακόμα. Κάνε αυτό οπωσδήποτε. Πες αυτό οπωσδήποτε. Πήγαινε σε αυτή την εκπομπή οπωσδήποτε. Εγώ εδώ έχασα ένα σύριαλ που θα έκανα γιατί στο συμβόλιο έγραφε ότι θα πρέπει να παρίσταμε σε οποιαδήποτε εκπομπή του καναλιού που θα προβάλλει το σύριαλ τους είπα αυτό εγώ διαγράψτε το δεν θα το κάνω γιατί μερικές εκπομπές δεν θέλω να πάω ξέρω τι είναι κάτι πρωινάδικα κάτι φτηνά πράγματα λέει μα είσαι υποχρεωμένος τι θα πει αυτό πληρώνεσαι όχι πληρώνουμε για να παίξω ένα ρόλο αν νομίζω ότι θα με πληρώσετε και θα με βάλετε να να μιλήσω με τον τάδε παρουσιαστή που θα μου λέει διάφορες βλακίες και εγώ θα πρέπει να απαντώ Πότε ερωτεύτηκα και πότε πρωτοπήγα με γυναίκα Και πότε ξηρίστηκα Δεν το κάνω τελείως Την έχασα τη δουλειά Λοιπόν στο Χόλιγκουν δεν τη χάνεις τη δουλειά Τα ακολουθείς αυτά τα πράγματα Υπήρξε ιδανική συνθήκη Κύριε Παπαγεωργίου Ιδανική χρονική στιγμή για το θέατρο που εσείς υπηρετείτε
Είναι το θέατρο που κάνω εγώ Γι' αυτό και το κάνω μόνος μου με τα χέρια μου Κάποιος είπε ότι η Στοά είναι χειροποίητοι. Ναι έτσι οι παραστάσεις της. Ναι είναι χειροποίητες γι' αυτό και μένω εκεί, γι' αυτό και είμαι ευτυχισμένος εκεί μέσα. Παρόλοι το στρίμωγμα που μπορώ να υφίσταμαι οικονομικά. Πώς το αντέχετε αυτό το στρίμωγμα, χάνετε τον ύπνο σας Αυτός θα ήταν χαμένος έτσι κι αλλιώς και από άλλες αγωνίες, όχι μόνο από αυτό. Το οικονομικό το συνηθίσαμε πια, δεν ήμασταν ποτέ πλούσια παιδιά για να έχουμε συνηθίσεις σε άλλα πράγματα.
Ούτε έχετε αυτό το παράπονο, α, θα μπορούσα να έχω περισσότερα. Το έχω αυτό το παράπονο, ξέρετε, σε τι επίπεδο. Στο ότι λέω, ζω σε μια χώρα που δεν τα βοηθάει αυτά τα πράγματα. Δεν τα βοηθάει. Εν τω μεταξύ έχετε υπηρετήσει όμως και έναν θεσμικό ρόλο Υπήρξατε πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου Ναι βέβαια Ήταν εύκολο Ήταν μια εφιαλτική τριετία Αλλά επειδή είμαι άνθρωπος της τάξης και της οργάνωσης Και επειδή είχα πάρει μια υπόσχεση και μια παρότρινση Δέξου τη θέση για να αλλάξουμε τα κακοσκήμενα είπα ναι θα πάω αυτόν τον ηρωισμό τον έχω χτυπά το κεφάλι μου στον τοίχο μετά βέβαια αλλά θα το κάνω και θα το κάνω με πίστη μπήκα λοιπόν εκεί όντως για να αλλάξουν τα κακό σκήμενα τα οποία είναι πάρα πολλά ήταν πολλά και παραμένουν πάρα πολλά και επειδή είναι δημόσιο οργανισμός θα παραμένουν πάντοτε πάρα πολλά αυτό το ξέρουμε λειτουργεί σαν δημόσιο το χάρηκα που το έζησα το χάρηκα που το γνώρισα γιατί άλλο είναι να λες Στο εθνικό γίνονται όλο ηλίθια πράγματα Άλλο αυτό και άλλο να το ζήσεις από κοντά
Να δεις τι είναι αυτά τα ηλίθια Τι είναι αυτά τα κακά πράγματα Αυτά είναι μια πολύ ωραία εμπειρία Αλλά υπεφέρα Καταφέρατε να αλλάξετε κάτι Όχι όχι όχι Δεν μπορεί να αλλάξεις τίποτα Τα πράγματα είναι τόσο πολύ παγιωμένα Που θέλει πάρα πολύ αγώνα Πολυετή αγώνα Και ομαδικό αγώνα Για να αλλάξουν Και κυρίως χρειάζεται η πολιτική βούληση η κρατική βούληση σε αυτούς τους οργανισμούς.
Η οποία γιατί δεν υπάρχει. Διότι αυτό είναι η αναπηρία που έχουμε σαν χώρα. Εάν δεν μπει το μέσον, αν δεν μπει ο φίλος, ο υπουργός, ο βουλευτής, ο εκείνος το άλλο, το τηλεφώνημα, να σου πει θέλω να κάνεις αυτό, θέλω να βάλεις εκείνο, μην το κάνεις αυτό που έκανες, μην το πεις αυτό που είπες. Αν δεν σταματήσει αυτό, αν δεν υπάρξει μια ελευθερία, δεν γίνεται.
Μήπως αυτή η τόσο μικρή κλίμακα της χώρας μας αναγκάζει να συνδεόμαστε και επαγγελματικά σε αντίστοιχα μικρή κλίμακα Είμαστε ένας λαός που λέμε πάρα πολύ εύκολα ναι το μεγάλο ποσοστό Δεν έχουμε μάθει να λέμε και μερικά όχι και ας είναι εις βάρος μας Εάν το πετύχουμε αυτό τότε νομίζω ότι μπορεί να σηκώσουμε κεφάλι σαν λαός Αλλά θα το αποδώσω στα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν μπορεί να μην έχουν επηρεάσει γιατί από τα διαβάσματα μου βλέπω αυτή η χώρα από τότε που πήγε να γίνει κράτος από το 1921 δεν κατάφερε να γίνει κράτος ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει ο σκοπός ήταν να έρθει απόξω το δάνειο να το μοιράσουμε στους συμμέτερους και να κρατήσουμε και λίγα λεφτούδάκια για τις ανάγκες της χώρας από το 1845 1850 τα διαβάζουμε αυτά δεν τα λέω εγώ δεν τα λέτε εσείς άλλως αυτή η κακομυριά για να σταματήσει πρέπει κάποιος να πει όχι θα έρθει το δάνειο και θα το δώσω στις ανάγκες για τις οποίες το πήρα.
Να κάνω δηλαδή πεζοδρόμια, να κάνω πάρκα, δεν ξέρω τι θα κάνω, να κάνω λιμάνια. Δεν θα το δώσω μόνο εκεί. Ένα 60-70% θα πάει αλλού και το ξέρουμε αυτό, το ζούμε αυτό. Πώς να σταματήσει αυτό που λέτε εάν δεν αποφασίσουν κάποιοι άνθρωποι να πούνε όχι. Εγώ όταν πήγα στο Εθνικό αυτό που συνάντησα πάρα πολύ έντονα ήταν να βρούμε χορηγούς.
Γιατί το κράτος δεν δίνει αρκετά λεφτά. Πρώτο ερώτημα γιατί να μην δίνει αρκετά λεφτά το κράτος Ένα εθνικό θέατρο έχει και ένας θεσσαόνικη Γιατί να μην δώσει Δίνει 6 εκατομμύρια γιατί να μην δώσει 9 Όχι να κοιτάξετε να τα βρείτε από άλλες πηγές Γιατί δεν έχουμε λεφτά Οι άλλες πηγές όμως δεν στα δίνουν έτσι Οι άλλες πηγές ένα ίδρυμα Ένας εφοπλιστής Μια εταιρεία θα σου πει ναι Αλλά θέλω αυτό Αυτό το θέλω αυτό είναι συνήθως προσβλητικό για έναν πνευματικό οργανισμό.
Καταλάβα γιατί ξεπουλιάσε λιγάκι. Δεν υπάρχει ένας άλμπρος να πει όχι δεν στο δίνω αυτό που μου ζητάς. Αν θες να μου δώσεις λεφτά δώσε μου και εγώ θα πω ότι τα χρήματα αυτά μου τα έδωσε ο Τάδε. Αυτό οφείλεται σε μια χορηγία του Τάδε. Κύριε Παπαγεριού υπάρχουν ιστορικές στιγμές που καθόρισαν την προσωπική σας διαδρομή. Ο πόλεμος συνοδεύτηκε μετά με έναν εμφύλιο αλλά το ζήσαμε. Και το ζήσαμε γιατί άφησε ένα κατάλοιπο φόβου. Τότε δύσκολα πήγαινες στη χωροφυλακή για να ζητήσεις μια βεβαίωση ας πούμε. Θα γινόταν και μια ψιλοανάκριση αν δεν σε καλούσε η χωροφυλακή.
Οι επισκέψεις ήταν συνεχόμενες εκεί πέρα. Υπήρχε αυτό το πράγμα. Να μη σε καθορίσει αυτό. Είναι δυνατό. Δεν είναι δυνατόν. Φοβόσουνα τη ζωή σου την ίδια. Μετά ήρθε η δικτατορία. Αυτό με σφράγισε με την έννοια ότι με πείσμωσε πάρα πολύ. Είπα από την αρχή, εγώ θα κάνω ό,τι μπορώ μέσω της δουλειάς μου να την χτυπήσω. Και νομίζω ότι την χτύπησα μέσω της δουλειάς μου. Μέσω του ρεπερτορίου, μέσω της ερμηνείας, μέσω, μέσω, μέσω. Αυτά σε σφραγίζουν.
Από εκεί και πέρα μεγαλώνεις, κάπως συνηθίζεις, κάπως σκληραίνει το πετσί σου. Εξαρτάται πόσο νερό θα βάλεις το κρασί σου. Η περίοδος της πανδημίας που νομίζω ότι μας άλλαξε όλους και άλλαξε και τον τρόπο που συνδεόμαστε και βλέπουμε τον κόσμο άλλαξε και το μεγάλο ζευτούμενο της δουλειάς σας. Δηλαδή έρχεται ο κόσμος με τον ίδιο τρόπο στο θέατρο.
Δεν φταίει η πανδημία γι' αυτό. Φταίει η τηλεόραση. Φταίει ο καναπές και η παντόφυλλα και η ρόμπα. Νομίζουν ότι είμαστε το ίδιο είτε στο γυαλί είτε στη σκηνή εμείς είμαστε το ίδιο. Δεν είμαστε το ίδιο. Είμαστε ζωντανοί. Αυτό δεν τους μετράει. Γι' αυτό και χτυπάει το τηλέφωνο το κινητό και γι' αυτό έχουν το θράσος να απαντούν κιόλας. Σταμάτησα παράσταση διότι άκουσα μια κυρία να λέει δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα είμαι στο θέατρο. Και εγώ έπαιζα.
Αυτά είναι της τηλεόρασης κατάλοιπα. Δεν νομίζω ότι είναι της πανδημίας. Η πανδημία, εμένα με θύμωσε η πανδημία. Είμαι από αυτούς που δεν εμβολιαστήκαν ποτέ. Αρνήθηκα. Και αρνούμενος αυτό αρνήθηκα και πολλά άλλα πράγματα. Με πείσμωσε πάρα πολύ. Μας κλείσαν το θέατρο γιατί είχε δοθεί μια εντολή το δεύτερο χρόνο της πανδημίας ότι αν θα ανοίξεις θα ανοίξεις μόνο για εμβολιασμένους, όχι για ανεμβολίαστος και θα τους ελέγχεις στην είσοδο.
Και είπα δηλαδή τι θα βάλω έναν άνθρωπο στην είσοδο να ρωτάει τι. Είναι δυνατό να κάνεις θέατρο με αυτές τις συνθήκες. Δεν το έκανα. Ένα χρόνο λοιπόν η στοά δεν λειτουργήσε. Γι' αυτό ώστε να σταματήσει αυτή η διαταγή να απαλληφθεί. Λοιπόν η πανδημία με πείσμωσε πάρα πολύ. Με θύμωσε πάρα πολύ. Δεν ξέρω γιατί και δεν ξέρω αν έχω δίκιο που το λέω.
Έτσι ένιωθα και έτσι νιώθω ότι ήταν ένας εμπεγμός. Ήταν μια εύκολη λύση όλο αυτό που συνέβαινε Όντως μπορεί να υπήρχε ένα σιός Βεβαίως Σε αυτό το μέγεθος Και η αντιμετώπιση του Με αυτές τις απαγορεύσεις Που δεν έχεις δικαίωμα να πας να δουλέψεις Αν δεν έχεις εμβολία στη Δεν μπορείς να ταξιδέψεις αν δεν έχεις εμβολία στη Αυτό ήταν η συμφορά Όταν έκλεισαν το θέατρο Για ένα διάστημα κλείσαν τα θέατρα Αν τα απαγορεύσαν οι παραστάσεις ένιωσα απεθαμένος ένιωσα ότι μου στερούν κάτι που δεν έχουν δικαίωμα να μου το στερήσουν και από εκεί και ύστερα πώς συνεχίσατε ε τι θα μπορούσα να κάνω μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο συνέχισα με το ίδιο πείσμα με πιο πολύ πείσμα ίσως και πολύ καταχαρούμενος που δεν εμβολιάστηκα ποτέ μου όχι για λόγους υγιεινής δεν το λέω γι' αυτό από πεποίθηση ότι δεν υπάρχει λόγος θα τα ακούνε κάποιοι τώρα και θα λένε τι λέει ο ηλίθιος Τότε είχα μαλώσει με συγγενείς μου για αυτό το θέμα Κάναμε καυγάδες θυμάμαι Γιατί θεωρούμασταν ηλίθιοι, κουτοίοι, αμόρφωτοι, απέδευτοι
Πώς τολμάς και το λες αυτό το πράγμα, δεν βλέπεις τι γίνεται Ο γιατρός σας τι έλεγε Κάποιοι φίλοι γιατροί λέγανε καλά κάνεις, έτσι είναι Κάποιοι ήταν αντίθετοι, εντάξει Πάντως είστε καλά στην υγεία σας Πώς διατηρείτε την καλή σας υγεία Δεν κάνω τίποτα ιδιαίτερα, δεν ξέρω Δεν τρώω κρέας εδώ και 35 χρόνια, ας πούμε, αν αυτό έχει σημασία.
Αλλά έχω πολύ υψηλό αιματοκρίτη, αν αυτό έχει σημασία. Πώς επιλέγετε κάθε ρόλο, πώς επιλέγετε κάθε έργο. Έργο επιλέγω, όχι ρόλο. Έργο επιλέγω αν διαφορώντας αν έχει για μένα ρόλο ή όχι. Να λέει κάτι, να έχει να πει κάτι. Αυτό είναι ένα καινούριο στοίχημα κάθε χρονιά. δηλαδή πέρσι μιλήσαμε για την αγάπη φέτος θα μιλήσουμε για τη ζωή όχι τόσο μεθοδικά αυτό θα πρέπει να το κάνει ένα εθνικό θέατρο που έχει τη δυνατότητα να ανεβάζει 4, 5, 6 έργα τη χρονιά και να πει φέτος θα στοχεύσουμε εκεί το έκανε παλιά το εθνικό θέατρο πολύ παλιά το έργο με οθεί γιατί με τις άποψεις ότι αν δεν έχεις να πεις κάτι μην μιλάς καθόλου λοιπόν θα προτιμούσα να μην ανεβάσω κανένα έργο αν κανένα έργο δεν μου έλεγε τίποτα πρέπει να ανεβάσω κάτι για να ανεβάσω κάτι Πώς αποφασίσατε να ανεβάσετε το «Μπατέρα»
Είχαμε δει την ταινία μία παρέα κάποιος πέταξε και είπε παιδιά αυτό είναι και θεατρικό ε δεν το βλέπουμε λοιπόν να το δούμε και το θεατρικό πώς είναι και αναζητήσαμε το θεατρικό και το πήρα και το διάβασα μετά έμαθα ότι είχε ξαναπαιχτεί είχε παιχτεί από χρόνια πριν από το σταμάτη το φασολί και όταν το αποφάσισα εγώ εκείνη την εποχή πεζότανε πάλι από άλλων θείες μου άρεσε πολύ και είπα θα το κάνω με ενδιαφέρει πάρα πολύ όλο αυτό το πράγμα με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτή η περίπτωση της άνοιας για ποιο λόγο ψάχνω να βρω τι συμβαίνει στον ανθρώπινο εγκέφαλο εκεί μέσα αυτή τη στιγμή τι θα απαντούσατε αφού υποδίεστε έναν άνθρωπο ο οποίος είναι σε αυτή την περιπέτεια τι μπορεί να συμβαίνει Αυτό που έχω βάλει εγώ στη δική μου την ερμηνεία μέσα μου δεν φαίνεται μέσα μου είναι ότι υπάρχουν σκοτάδια και φώτα υπάρχουν στιγμές που υπάρχει απόλυτο σκότος μέσα στον εγκέφαλο και απόλυτο φως οι εξάρσεις του, οι αναλαμπές του τις νιώθω από το έργο, φαίνονται αυτά τα πράγματα
αυτό είναι πολύ ερεθιστικό, πάρα πολύ αυτό σε κάνει να σκεφτείς και σοβαρότερα τι γίνεται διάολες στην πραγματικότητα τι γίνεται σε αυτόν τον άνθρωπο Πιστεύω λοιπόν ότι αυτοί οι άνθρωποι κάποια στιγμή μας κοιτάνε Και λένε ξέρω πολύ καλά τι μου συμβαίνει Και ξέρω πολύ καλά ότι το έχεις καταλάβει Αλλά εκεί που το λέει το χάσε Μια Κυριακή από τη ζωή του Θανάση Παπαγεωργίου Είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης Θα μου επιτρέψετε να σας ευχαριστήσω εκ μέρους της γενιάς μου, γιατί υπήρξατε αυτός ο ωραίος καθοδηγητής εντός εισαγωγικών σε μια τηλεοπτική σειρά, με τους μικρούς μεγάλους.
Εγώ την οργάνωνα την συζήτηση. Ήταν ειδικοί άνθρωποι του λαού, ήταν απλοί άνθρωποι. Παίζοντας έναν ρόλο, ψάχνεις πάρα πολύ βαθιά μέσα στον άνθρωπο και αυτό σε καθορίζει και σε κάνει να ψάχνεις συνέχεια και στον φίλο σου, και στην ερωμένη σου και στη γυναίκα σου και στο παιδί σου. Φαντάζομαι. Δεν είχα γνώσεις καθόλου. Και μου άρεσε πάρα πολύ γιατί η τότε ομάδα είπε, το ζήτησε το κανάλι, η συζήτηση να γίνεται από έναν ψυχαναλυτή.
Έναν ψυχολόγο είπε το ψυχολόγο. Και είχε πει όχι, δεν θέλω. Θέλω έναν άνθρωπο που να μπορεί να μιλήσει με κάποιους ανθρώπους να συζητήσουν. Ας κάνουν και λάθη. Και όταν σταματήσαμε εμείς την εκπομπή, την μετατρέψανε, την κάνει με έναν ψυχολόγο και εκεί απέτυχε η εκπομπή. Γιατί μιλούσε σαν ειδικός. Και μιλούσε ξύλινα. Ποια είναι η διαφορά εκείνης της εποχής με τη σημερινή η κρατική τηλεόραση τότε γιατί επέλεξε κάτι ας πούμε το οποίο ήταν τόσο πρωτοβοριακό και ταυτόχρονα σύγχρονο.
Πώς το εξηγείτε. Τότε νομίζω ότι υπήρχε μια μεγαλύτερη δόση φαντασίας στα πράγματα και πιστεύανε και σε καλά πράγματα. Εγώ το ξαναπρότεινα αυτό Εμέσως από κάποιους ανθρώπους Που δουλεύουν στην Ερτήπα Ρε παιδιά δεν τους λέτε να το κάνουν Είχε μια τηλεθέαση Που είχε ξεπεράσει Τα σημερινά στάνταρ Κατά πολύ διπλάσιο Δεν υπήρχε Έλληνας Που να μην βλέπει αυτή την εκπομπή Με σταμάτησε ένας Ρωμά Θυμάμαι στα Τέμπη Είχαμε σταματήσει εκεί να κάνουμε ένα τσιγάρο Και με σταμάτησε ένας Ρωμά με πλησίασε, μου λέει το βλέπω κάθε Κυριακή αυτό με τα παιδιά μου μου έκανε μεγάλη εντύπωση, πουλούσε μπανάνες μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό το πράγμα πολύ μεγάλη. Σταμάτησε ένα λεωφορείο όπως πήγα να διασχίσω ένα κεντρικό δρόμο, σταμάτησε το λεωφορείο μου πει κάτι ο οδηγός του λεωφορείου, άνοιξε το τζαμάγιο του και μου είπε τι βλέπω την εκπομπή τι ωραία που έτσι το έπαιξε εγώ. Και τους λέει Λοιπόν, τελος θεαματικότητα γιατί δεν το ξανασκέφτεστε.
Δεν είναι τίποτα κιόλας. Ξέρετε γιατί γίνεται αυτό, συμβαίνει και στα πολιτιστικά μας, στην κοινωνία μας, στην πολιτεία μας. Γιατί δεν συμβουλεύονται ποτέ τους ειδικούς. Αν γυρίζατε το χρόνο πίσω στο 1971, όταν ξεκινούσε η ιστοά, υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πορεία της, δεν θα επιλέγατε ξανά το δύσκολο δρόμο. Δεν νομίζω ότι είναι στο χέρι σου αυτό το πράγμα να καθορίσεις εσύ την πορεία σου τόσο αυστηρά Όποια πορεία και να καθορίσεις και να ακολουθήσεις θα κάνεις λάθη Δεν υπάρχει περίπτωση να μην κάνεις λάθη Δεν υπάρχει η τέλεια άποψη πάνω σε ένα αντικείμενο πάνω στη ζωή μας, στις σχέσεις μας Δεν μπορείς να πεις εγώ τώρα που γνώρισα αυτή τη γυναίκα ή τώρα που έκανα αυτό το παιδί θα συμπεριφερθώ έτσι γιατί έχω μία σοφία που την κουβαλάω από πότε δεν ξέρω τι αν θα μπορούσε να γίνει δεν μπορεί να μην κάνεις λάθος και δεν επιτρέπεται να μην κάνεις λάθος γιατί αν δεν κάνεις τότε δεν πας καθόλου μπροστά δεν μπορούμε να είμαστε συνέχεια λάθαστοι δεν είναι δυνατόν αυτό
και πάντοτε από τα λάθη μας διδασκόμαστε και προχωράμε Έχετε πλάνο για τα επόμενα χρόνια Δεν μου επιτρέπει η ηλικία μου να κάνω πάρα πολλά πλάνο είμαι πάρα πολύ ρεαλιστής σε αυτό το πράγμα Είναι κοντά τα πλάνα μου Ετοιμάζω το επόμενο έργο βέβαια Αυτή τη στιγμή κάνω πρόβληση για τα αυγά μαύρα που θα διαδεχθεί Το πατέρα μου Και μετά θα σκεφτώ Το επόμενο έργο Αυτό τι άλλο πλάνο να κάνω Δεν μπορώ να κάνω άλλο πλάνο Ούτε νομίζω ότι ποτέ έκανα ένα μακροχρόνιο πλάνο Γιατί δεν πιστεύω ότι αυτά τα πράγματα λειτουργούν Α σας ήταν μόνο καθαρό Πως θα κάνετε κάτι Όχι τι ακριβώς θα κάνετε Δεν έχω το θράσος να λέω τώρα ότι μετά από πέντε χρόνια θα κάνω αυτό.
Τι κάνατε με τις μεγάλες επιτυχίες σας. Τις διαχειρίστηκα. Δεν είναι εύκολο ενώ διαχειρίζεται κανείς την επιτυχία. Όχι, το πιο δύσκολο πράγμα στη δουλειά μας είναι να διαχειριστείς την επιτυχία σου. Την αποτυχία τη διαχειρίζεσαι εύκολα, την επιτυχία καθόλου εύκολα. Γιατί τι στο καλό κάνει η επιτυχία, τρελαίνει. Ε βέβαια τρελαίνει, θολώνει, θολώνει, παίρνουν αέρα τα μυαλά σου, νομίζεις ότι αυτό θα είναι πάντα έτσι, νομίζεις ότι αυτός που σε χειροκρότησε σήμερα θα σε χειροκροτήσει και αύριο στο άλλο που θα κάνεις, μα το άλλο που θα κάνεις μπορεί να είναι κακό, μπορεί να είναι στρεβλό, δεν είσαι σίγουρος.
Έχει ξεκινήσει αν δεν κάνω λάθος μια κουβέντα για τα κείμενα του Μπόστ ειδικά με βάση την πολιτική ορθότητα και αν θα έπρεπε να αλλάξουν ορισμένα από τα στάνταρ του Μπόστ. Φαντάζομαι ότι εσείς το αντιμετωπίσατε περισσότερο από το καθένα. Τι κάνατε, αλλάξατε κείμενα του Μπόστ για να προσαρμοστείτε στο σήμερα. Όχι βέβαια. Δεν αλλάζουν αυτά τα πράγματα. Αυτό είναι η ερωσιλία.
Εγώ αντίθετα χαίρομαι πάρα πολύ και συγχαίρω τον εαυτό μου, ας με επιτραπεί να το πω αυτό, επειδή έγραψα το επάγγελμα της μητρός μου. Το πήρα από ένα διήγημα τεσσάρων σελίδων του Μπόστ και χαιρόμουν πάρα πολύ που μου λέγανε αυτός ο Μπόστ είναι ατέλειωτος. Αυτά ήταν δικά μου τα κείμενα. Δεν έλεγα ότι είναι δικά μου τα κείμενα, δεν ήταν του Μπόστ, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ αυτό που άκουγα ότι μπόρεσα και τον ακολούθησα τον τίμησα γιατί τον θεωρώ πάρα πολύ σπουδαία περίπτωση στη ζωή μου τον Μέντι Μποστατζόγλου χάρηκα πάρα πολύ που τον γνώρισα δηλαδή όσο τον γνώρισα όσο μου επέτρεψαν να τον γνωρίσω πρέπει να το λέω αυτό γιατί σας είπα και πριν ήταν πολύ δύσκολος άνθρωπος πολύ σκοτεινός άνθρωπος κάναμε παρέα πολύ και σπίτι του και σε ταβέρνες και κρασιά και όλα αυτά Αλλά δεν ήταν ανοιχτό βιβλίο Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ανοιχτά βιβλία Ενέμερικοι ναι Πιο ανοιχτά όχι ανοιχτά Κανείς μας δεν είναι ανοιχτό βιβλίο Πιο ανοιχτά ο ένας από τον άλλον Λοιπόν πως θα μπορούσα να αλλάξω
Μια φράση του Μπόστ Δεν ξέρω αν το ξέρετε Ότι μας απαγορεύεται στο θέατρο να παίξουμε τον οθέλο Εμείς οι λευκοί Δεν επιτρέπεται να βαφτούμε μαύροι Θεωρείται πως το λένε Ήβρις, ρατσισμός Αλλά το αντεπιχείρημά μου εκεί είναι Οι μαύροι τι πρέπει να κάνουν Δεν πρέπει να παίξουν κανέναν λευκό Να παίζουν μόνο έργα με μαύρος Και είναι θέατρο αυτό Και γιατί να μην είναι αυτό μαύρος Τι ρατσιστικό, πού είναι το ρατσιστικό Αυτό ότι βρίσκω μια υποκρισία η οποία είναι Απίστευτη η υποκρισία Τι είναι θέατρο για σας κύριε Παπαγεωργίου Τώρα αρχίζουμε το δύσκολο Γιατί Τι είναι θέατρο Για μένα προσωπικά είναι η ζωή μου Μέσα από εκεί αντωνώ τη δύναμή μου Κάνω τις έρευνες μου Αλλά κυρίως είναι Αυτογνωσία Πολλοί έχουμε την εντύπωση Πως οι καλλιτέχνες είναι Αυτοί οι μποέμ της ανθρωπότητας Οι οποίοι ζουν κάπως Ξένιαστα Παλιά μοντέλα είναι αυτά Α, τα καινούργια Ελπίζω να έχουμε ξεφύγει λίγο από εκεί Να έχουμε διορθώσει λίγο αυτό το μοντέλο πια Όχι, τα καινούργια νομίζω ότι
Είμαστε και απλοί άνθρωποι που κάνουμε ένα επάγγελμα Έτσι ή αλλιώς Είστε πιο τυχεροί όμως Από έναν άνθρωπο που πρέπει να ξυπνάει Καθημερινά την ίδια ώρα Να επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα Να γυρίζει το μεσημέρι Ή το απόγευμα στο σπίτι του Είμαστε πιο τυχεροί, ναι. Είμαστε πιο τυχεροί για άλλο λόγο. Γιατί μπορούμε και για ένα διάστημα της ημέρας παύουμε να είμαστε εμείς εντελώς. Έστω και με ψεύτικο τρόπο γινόμαστε κάτι άλλο. Ένα αυτό. Δεύτερο, έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι στη σκηνή που δεν θα το κάναμε ποτέ στη ζωή μας.
Ποιος ήταν ο ωραιότερος ρόλος που παίξατε ποτέ Ο ωραιότερος Νομίζω πως ο πατέρας μου είναι ο ωραιότερος Γιατί είναι και ο πιο δύσκολος από όλους Αλλά όλους τους αγαπάς τους ρόλους Γιατί με όλους έχεις κάνει ένα γάμο Α τέτοια σχέση είναι Ε πως αλλιώς να παίξεις Μα αν δεν τον παντρευτείς τον ήρωα Πως παντρευτείς το λέμε σαν λέξη τώρα Αν δεν γίνεις ένα με αυτόν Αν δεν τον μάθεις πάρα πολύ καλά Αν δεν τον ψάξεις και αν δεν τον ερωτευτείς είναι ερωτική πράξη το θέατρο και όταν έρχεται εκείνη η στιγμή του διαζυγίου που πρέπει να τον αφήσετε είναι άσχημο είναι άσχημο αλλά εγώ που έχω ένα δικό μου θέατρο και επειδή ξέρω ότι αμέσως μετά έρχεται ένα άλλο πηγαίνει εκεί όλη η ζεστασιά μου όπως το λένε όλη η αγάπη μου οπότε ετοιμάζομαι να ερωτευτώ έναν άλλον πάντα τα παιδιά τα οποία δεν έχουν επόμενη δουλειά δεν έχουν σίγουρη δουλειά γιατί είναι ένα αναθεματισμένο επάγγελμα.
Δουλεύεις τρεις με έξι μήνες στον χρόνο αν τα καταφέρεις κι αυτό. Όταν τελειώνει και δεν ξέρεις πότε ξανά θα βρεθείς θα συνευρεθείς με ένα ρόλο είναι πάρα πολύ άσχημο. Οιθοποιούς πώς διαλέγετε να υποδιθούν τους ρόλους? Πώς διαλέγω ξέρω εγώ κάνω μια συζήτηση μαζί τους ψάχνουν να είναι καλά παιδιά γιατί καυχαίμε ότι συστοά έχουμε ένα πάρα πολύ καλό καμαρίνι Το λέμε εμείς Το λέμε στο θέατρο Το καλό Καμαρίνι είναι καλή παράσταση Σίγουρα Το κακό Καμαρίνι είναι σίγουρα κακή παράσταση Δεν μπορείς να έχεις κακές σχέσεις στο Καμαρίνι Και να έχεις καλές σχέσεις στη σκηνή Κοιτάζουν να είναι καλά παιδιά Να μπορούμε να μιλάμε την ίδια γλώσσα Να αγαπάνε τη δουλειά Όπως την αγαπάς εσύ Και από εκεί και πέρα Τα πολύ πρακτικά πράγματα Πόσο του πάει αυτό το πράγμα πόσο μπορεί να το δει αυτό το πράγμα που κάνει έρχονται ηθοποιοί που φεύγουν πρωταγωνιστές και σας ξεχνάνε στην πορεία ή έτσι πρέπει να γίνεται να σκεφτώ να θυμηθώ βέβαια κοιτάξτε αυτή είναι η λειτουργία του ηθοποιού
προσπαθεί να γίνει πρωταγωνιστής να αποκτήσει ένα όνομα και να κάνει μια δική του δουλειά γιατί όμως θέλω να πω ότι γιατί είναι άσχημος ένας δεύτερος ένας τρίτος ρόλος πρέπει όλοι να είναι πρωταγωνιστές να γίνουν πρωταγωνιστές όχι όχι αλλά γιατί με το μεγάλο ρόλο μπορείς να κάνεις πιο πολλά πράγματα να ψάξεις πιο πολλά πράγματα να ερμηνεύσεις να αφαιθείς περισσότερο σε κάτι που αγαπάς πολύ ο μικρός ρόλος είναι μικρός ρόλος έχει μεγάλη σημασία μεγάλη διαφορά το να είσαι πέντε λεπτά στη σκηνή από το να είσαι δύο ώρες στη σκηνή η λειτουργία σου με το κοινό γιατί αυτός είναι ο ερωτάς μας και δεν υπάρχει θεατής χωρίς τοπίο.
Εάν δεν είμαι λοιπόν στη σκηνή, δεν είμαι ηθοποιός, πάω να είμαι ηθοποιός. Η μεγάλη επιτυχία της ΣΤΟΑΣ ποια ήτανε? Εισπρακτικά, εμπορικά, καλλιτεχνικά. Δεν ξέρω, όλα μαζί υπήρξε? Όχι βέβαια, όλα μαζί όχι. Το εμπορικό με το καλλιτεχνικό όχι βέβαια. Υπήρξαν πολύ μεγάλες εμπορικές αποτυχίες στη ΣΤΟΑΣ Και πολύ μεγάλες εμπορικές επιτυχίες.
Και καλλιτεχνικές επιτυχίες που δεν πήγανε. Ναι, καλλιτεχνικές έχουμε ακούσει καλά λόγια για τις περισσότερες δουλειές μας. Δεν πήγανε βέβαια, δεν πήγανε. Βέβαια δεν πήγανε, είναι κανόνας αυτός. Δεν πάει το ποιοτικό, δεν είναι και εμπορικό ταυτόχρονα. Και όταν καμιά φορά συμβαίνει είναι ένα μικρό θαύμα. Ναι βέβαια. Κοιτάξτε εξαρθόμαστε πάρα πολύ από αυτό το πράγμα, το φρικτό πράγμα που λέγεται διαφήμιση και από τη δυνατότητα που έχεις να κάνεις είναι βέβαιο ότι αν είχαμε τα δεκαπλάσια λεφτά από αυτά που έχουμε και κάναμε δεκαπλάσια διαφήμιση από αυτή που κάνουμε θα ήμασταν πολύ καλύτερα Αυτή η διαφήμιση από στόμα σε στόμα δηλαδή είδα αυτή την παράσταση μην τη χάσεις, δεν ισχύει πια Πώς έτσι λειτουργήσε έτσι λειτουργήσε το χάσαμε την Θεία Στόπ έτσι λειτουργήσε ο Μπόστο η Μίδια, ο Ρωμαίος και όλα αυτά ο μπόστος το ίδιος έτσι λειτουργεί αυτό είναι του μπόστο και είναι χέγγυο αυτό αλλά δεν λειτουργεί πάντα το από στόμα σε στόμα δηλαδή αυτή τη στιγμή δεν ξέρω αν λειτουργεί
το να βγει ένας και να πει είναι μια καταπληκτική παράσταση και ο Παπαγεωργίου παίζει έναν ανοϊκό λέει ο άλλος αχ άφησε με δεν αντέχω έχω τον παππού μου έτσι έχω τη μάνα μου που πέθανε από αυτό Αυτό είναι χρήσιμο να το πείτε γιατί και εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία Δεν έχω κάποιον Όμως όταν έρχονται αυτοί οι άνθρωποι και εσείς όταν θα έρθετε και θα το νιώσετε αυτό Θα λυτρωθείτε μέσα σας με το θέμα Γιατί το θέατρο έχει αυτή τη μαγεία και αυτή τη δυνατότητα Δεν μπορώ να το ονοματίσω αυτό, να το πω τι ακριβώς είναι Ας το πει ένας ψυχαναλυτής, δεν ξέρω να το πω εγώ Νιώθω όμως ότι αυτός ο κλαμμένος θεατής Γιατί στο τέλος έχει πολλοί δάκρυ Αυτός ο κλαμμένος θεατής έχει νιώσει μία χαρά μέσα του Μία λύτρωση μέσα του Ποιο είναι το βασικό κίνητρο της ζωής σας γιατί ξυπνάτε κάθε πρωί Για να ζήσω Τόσο απλά Απλά Τόσο απλά είναι να ζεις Αν αγαπάς τη ζωή δεν παύεις να έχεις ενδιαφέροντα να κάνεις αν την αγαπάς στη ζωή αν ξυπνάς και λες να πάρει ο διάλος πάλι τα ίδια και τα ίδια
πάει, έχεις τελειώσει και έφυγε από πού αντλείται ψάχνοντας εγώ από τα ευρήματά μου από την ίδια τη ζωή μου αρέσει πάρα πολύ η ζωή βρίσκω ότι είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα έχει πολλά πράγματα αρκεί να παρατηρείς και να εισπράττεις γίνονται πολύ ωραία πράγματα γύρω μας και τι παρατηρείτε περισσότερο τους ανθρώπους σας πρόλαβα Ο σκηνοθέτης θέλει να έχει τον έλεγχο για όλα Τον έλεγχο θέλει να τον έχει Αλλά ένας έξυπνος σκηνοθέτης ξέρει ότι δεν μπορεί να τον έχει Δηλαδή ένας έξυπνος σκηνοθέτης ξέρει ότι πρέπει να κάνει τη δουλειά του σωστά Αλλά όταν θα αρχίσουν οι παραστάσεις Το έργο ανήκει στον ηθοποιό Η βασική, η βασίτερη υπαρξιακή ανάγκη του ηθοποιού ποια είναι Η Παρξιακή νομίζω να νιώσει ότι προσφέρει κάτι ανεπανάληπτο.
Προσφέρει κάτι που... Γι' αυτό και εμείς λατρεύουμε τους κλόουν ας πούμε. Όλους τους γογκλέρ. Εγώ τους λατρεύω. Επαθαίνω πλάκα όταν τους βλέπω. Δηλαδή λέω πώς το καταφέρει αυτό το πράγμα. Το ίδιο λένε και για μας. Πώς τον έπαιξες αυτό το ρόλο. Πώς το είπες αυτό το πράγμα. Αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλη νίκη. Έχει σημασία αυτό το credit που σας δίνουν οι άλλοι, αυτό το τι ωραία που το έκανες, σαν να είναι κανείς ένα παιδί που κατάφερε να φτιάξει έναν πύργο και κάποιος μεγαλύτερος του λέει μπράβο σου.
Έχει τόσο σημασία όσο έχει να σας πούνε τι καλή μάνα που είσαι, τι καλός πατέρας που είσαι. Δεν είναι ωραίο να το ακούσετε. Ναι βέβαια, πολύ καθησυχαστικό, γιατί πάντα υπάρχει αμφιβολία. Ναι, ας πάμε στα γραφεία μας που δουλεύουμε Τι ωραία που το έκανες αυτό Τι ωραία έκθεση που έγραψες για το Υπουργείο Αυτή η επιβεβαίωση Της προσπάθειάς σου Αυτό είναι το credit, αυτή η επιβεβαίωση είναι Για ποιο επιτευχματισμό της ζωής σας νιώθετε περήφανος Γιατί το ότι κράτησα το θέατρο Στο Α55 χρόνια Τώρα είμαστε στα 56 Με τους κανόνες του παιχνιδιού που εγώ ήθελα Γι' αυτό είμαι περήφανος και καμαρώνω κιόλας Δεν θέλω να φανώ αδιάκριτη είπατε στην αρχή ότι έχετε ένα γιο Ακολούθησε τα βήματά σας Ούτε να τα ακούσει Αυτό σημαίνει ότι η ιστοά μπορεί και να μην έχει συνέχεια αν εσείς αποχωρήσετε Πώς δεν μπορεί Πώς δεν μπορεί Ότι το θέατρο τέχνης στο Κούν έχει συνέχεια Πέθανε ο Κούν, πέθανε ο Κούν Μπορεί να μένει από πίσω Μία σχολή, ένα ωραίο πράγμα Μια ωραία ανάμνηση
Νομίζω ότι αυτός που το θρέφει, άμα φύγει φεύγει και αυτή όλη η ηλουσιόν από το πράγμα. Ο επόμενος που θα έρθει μπορεί να πει ότι συνεχίζω τη δουλειά του κουν, του χή κουν αλλά είμαι εγώ. Θέλουμε, δεν θέλουμε. Υπήρξε κάποιος συναδελφός σας που θαυμάσατε τη διαδρομή του. Η Λίδα η Πρωτοψάλτη. Την θαυμάζω σαν ηθοποιός. Νομίζω ότι ήταν γιατί δεν παίζει πια, ήταν από τις καλύτερες της γενιάς της.
Το ότι συνδέθηκαν τα ονόματα σας τόσο πολύ ώστε οι περισσότεροι νομίζουν πως είστε αιώνιο ζευγάρι είναι άδικο για εσάς. Όχι καθόλου άδικο αγαπάμε και οι δυο τη δουλειά μας με τον ίδιο τρόπο και αυτό μας έκανε και ήμασταν στη σκηνή καλά και αυτό το καλά έβγαινε στις παραστάσεις μας όποιους ρόλους και αν παίζαμε. Και πιστεύω ότι μπορεί να μην ήμασταν έτσι καλά Αν ήμασταν αντρόγυνο Αυτό που πετύχαμε δηλαδή στην δουλειά μας Δεν ξέρω αν θα το πετυχαίναμε στην οικογένειά μας Άλλο η ζωή, άλλο η σκηνή δηλαδή Ε βέβαια Σας ευχαριστώ πάρα πολύ Εγώ σας ευχαριστώ, τα είπαμε πολύ ωραία Νίκη Γεκί από τη ζωή του Θανάση Παπαγεωργίου Είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης Sky Podcast
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
