E16 Γύρισα στην Ελλάδα — αλλά δουλεύω για το εξωτερικό [Remote Work from Greece]
Mid-Greek CrisisΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
E16 Γύρισα στην Ελλάδα — αλλά δουλεύω για το εξωτερικό [Remote Work from Greece]🎙️ Subscribe: https://www.youtube.com/@midgreekcrisis📸 Instagram: https://www.instagram.com/midgreekcrisis/«Έφυγα με 800 ευρώ καθαρά. Ο πρώτος μου μισθός στην Αυστρία ήταν 1.700.»Ο Πολυχρόνης ήταν συμμαθητής του Δημήτρη — και δεν είχαν μιλήσει πάνω από 20 χρόνια. Στο μεταξύ έφυγε μόνος του στην Ελβετία, απολύθηκε μια βδομάδα πριν τις καλοκαιρινές του διακοπές, βρέθηκε στον πάτο — και μια αγγελία τον οδήγησε 350 χιλιόμετρα μακριά, σε ένα interview στο Innsbruck. Έμεινε έντεκα χρόνια.Και μετά έκανε κάτι που λίγοι κάνουν: γύρισε στην Ελλάδα χωρίς να δουλεύει για Έλληνες εργοδότες. Εταιρεία με 22% φόρο, πελάτες στο εξωτερικό, μισθός που δεν χάθηκε στη μετάφραση. Όπως λέει ο ίδιος: «Δεν θα θεωρούσα ποτέ τον εαυτό μου rebrain.»Μιλάμε ακόμα για τη ζωή στην Αυστρία και γιατί έγινε απαγορευτική, για το κόστος ζωής που ξέφυγε παντού, για την απώλεια που άλλαξε τα πάντα και τη Μελίνα που τον μεγάλωσε όσο τη μεγάλωνε — και για την Pueblo Vista, το μουσικό project με πάνω από 20.000 subscribers που ξεκίνησε από μια κάμερα GoPro και κατέληξε σε εκατομμύρια streams.🇬🇧 About this episode (English):A Greek-language podcast for Greeks over 40 — in the UK, across the diaspora, and anyone living between two cultures. Polychronis left Greece for Switzerland on 800 euros a month, was fired a week before his summer holiday, then built an eleven-year career in Innsbruck. In 2022 he moved back to Greece — but kept working for foreign clients, with a Greek company and 22% flat tax. An honest conversation about migration, moving back, remote work, single fatherhood, and building a music project (Pueblo Vista) that reaches millions.🔑 Remote work from Greece · Greek diaspora · moving back to Greece · digital nomad · lofi music💼 Στο επεισόδιο μιλάμε για:💶 «800 ευρώ ταβάνι» — γιατί έφυγε, και πώς βρέθηκε μόνος στην Ελβετία🏖️ «Χαζός είμαι εγώ να πληρώνω διακοπές — σε απολύω» — η απόλυση πριν το ταξίδι🎖️ Ο πάτος — όταν έψαχνε βίντεο για τη Λεγεώνα των Ξένων🚗 350 χιλιόμετρα για ένα interview — και το κόλπο που δεν κατάλαβε ότι ήταν μέρος του📈 800 → 1.700 → 2.900 — η πραγματική διαφορά σε 11 χρόνια🏠 Συγκατοίκηση με οικονομική λογική — η κεντροευρωπαϊκή νοοτροπία που ξενίζει τους Έλληνες📊 Όταν το ενοίκιο πήγε από 1.500 σε 1.720 — γιατί η Αυστρία έγινε απαγορευτική🇬🇷 Εταιρεία στην Ελλάδα, πελάτες στο εξωτερικό — 22% flat και πώς στήθηκε εξ αποστάσεως🤔 «Δεν είμαι rebrain» — γιατί το να γυρίσεις δεν σημαίνει το ίδιο για όλους🏙️ Γιατί ξενέρωσε με τη Θεσσαλονίκη — και γιατί κοιτάει νότια👧 Η Μελίνα — μονογονεϊκή οικογένεια, αυτονομία και δίγλωσσα παιδιά🎧 Pueblo Vista — από GoPro vlogs σε δισκογραφική, και «το ΠΑΣΟΚ του streaming»🤖 AI στη μουσική — γιατί το χρησιμοποιεί και το λέει ανοιχτά🎧 Ο Πολυχρόνης — Pueblo Vista:YouTube: https://www.youtube.com/@PUEBLOVISTAWebsite: https://pueblo-vista.com/Instagram: https://www.instagram.com/pueblo_vista/Spotify: https://open.spotify.com/artist/1p03eo7FG5sXEMs3lGFEwbBandcamp: https://pueblovista.bandcamp.com/SoundCloud: https://soundcloud.com/pueblo-vista🎙️ Mid-Greek Crisis — κουβέντες που δεν γίνονται αλλού, και δεν πειράζει.🔔 Νέο επεισόδιο κάθε Παρασκευή.#RemoteWork #ΕπιστροφήΣτηνΕλλάδα #DigitalNomad #ΈλληνεςΣτοΕξωτερικό #LofiMusic
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Σήμερα έχουμε ένα πολύ ωραίο επεισόδιο. Κλακέτα, κλακέτα δεν είναι. Κλακέτα, ναι, πάμε. Σήμερα στο επεισόδιο έχουμε έναν καλεσμένο, έχω έναν καλεσμένο, ο οποίος έχω να του μιλήσω, μιλάμε που και που γράπητα, αλλά έχω να του μιλήσω και να τον δω, έτσι, να μιλήσουμε από πάρα πολλά χρόνια. Είμαστε μαζί στο σχολείο. Αλλά εντάξει, η ζωή μας χώρισε τους δρόμους μας.
Αλλά είναι πολύ ευχαριστό που μέσα αυτού του podcast, Ξέρεις, μπορώ και επανασυνδέομαι με αρκετό κόσμο. Και ένας είσαι εσύ πολύ χρόνοι. Καλησπέρα. Καλησπέρα, κύριε Δημήτρη. Τι κάνετε. Χρόνια και ζαμάνια. Χρόνια και ζαμάνια, ναι. Πάνω από δύο δεκαετίες, σχεδόν 17 ελληνικές κυβερνήσεις, δηλαδή. Ναι, ναι, ναι. Πολύ χρόνο.
Αλλά, ξέρεις, αυτό που μας ένωσε πριν κάποια χρόνια ήταν ότι είχα μάθει ότι είχες πάει Αυστρία. σαν μετανάστες και εσύ και πες μου λίγο μια εισαγωγή για σένα, ποιος είσαι, τι κάνεις με τι ασχολείσαι και μετά θα πάμε στο ζουμί Είμαι ο Πολυχρόνης, είμαι 45 χρονών Μιας και είναι οικονομικό επαγγελματικό το podcast πήθηκα να λέγα ότι έχω background στην πληροφορική, έχω τελειώσει computer science και αυτά εδώ στην Αγγλία στο μεγάλο των Ισίες εκεί πέρα τελειώνοντας και αυτά δεν βρήκαμε κάτι ιδιαίτερα αντίστοιχο Ελλάδα έχουμε περάσει από IT support από τα πάντα long story short κάποια στιγμή μετά από 10 και χρόνια απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα αφού είδαμε και από είδαμε και πιάσαμε τα βάνη στα 800 ευρώ καθαρά το μήνα ας πούμε τις παλιές καλές εποχές του 2000 και κάτι ψηλά έφτασε το σκατό στην κάλτσα που λέμε και λίγο πριν το καλό της κρίσης η μάμη μου ήταν η δεύτερη φορά που είχα βγει στο Ταμείο Ανεργίας υπήρξε μια δυνατότητα να φύγω εξωτερικό
φύγω το εξωτερικό παιδί μου εννοώ ότι υπήρχε μια γνωριμία φίλος φίλου από τους γονείς μου ο οποίος ήταν στην Ελβετία και επειδή κατήχα και τα γερμανικά τουλάχιστον αυτό νόμιζα Λέω, θα πάω στην Ελβετία εγώ, θα γίνω κι εγώ Ελβενός. Ελβενός. Και θα μιλάμε γερμανικά. Είμαι στο κέντρο της Ευρώπης, ρε παιδί μου. Κάτι θα βρούμε να κάνουμε, τέλος πάντων.
Μπορώ να πάω κάπου απ' αδού. Μόνος σου, έτσι, γεια σας, ήρθα. Μόνος μου, έτσι. Δεν είχες κανένα γνωστό στην Αυστρία, τίποτα. Όχι, όχι, όχι. Μπορώ να πω shout-out στους γονείς μου, γιατί οι γονείς μου πηγαίνανε εκεί πέρα σχεδόν κάθε καλοκαίρι για διακοπές φάση ρε παιδί μου, αυτός ο γνώσμας φίλος είχε εκεί πέρα κάποια γήπεδα τέννις και τα σχετικά, καθότσανε οι γονείς μου βοηθούσαν λίγο αυτό, κάνανε χαβαλέ και έτσι και ναι να έρθει το παιδί εδώ πέρα να βρεθούμε να κάνουμε να βγάλουμε την άκρη περάσανε ξέρω εγώ κάποιοι μήνες, βρήκα μια δουλειά σε ένα φεστιβάλ jazz να κάνω από βίντεο, site social media αφήσεις, ό,τι είχε σχέση με το δημιουργικό το creative, παιδί μου, κι αυτά κάτι το οποίο εγώ δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα δηλαδή σαν παγκράμα πληροφορικής όπου και να δούλεψα η Ελλάδα ήταν πάντα IT support και τέτοια δηλαδή switch it off and on και τέτοια αυτά και ναι, και ο Δρόβινου με έφερε εκεί πέρα, για να λέω εντάξει έπρεπε να κάνω κάτι Δηλαδή έφτασες σε σημείο
Πήγαινα σε αμπελόνες Γιατί ήμασταν στο γαλλικό Κομμάτι της Αυστρίας Πρακτικά Εγώ ήμουν στο ιστορικό χωριό Του Μποσονάνς Ή αξιωτικό χωριό του Μποσονάνς Ήμουν στο δρυμόξερο Ενώ μιλάνε γερμανικά Κανείς δεν μιλάει στα γερμανικά Γιατί είσαι στο γαλλικό κομμάτι Μιλάς στα γερμανικά, απαντάνε στα γαλλικά τα ελβετικά γερμανικά είναι εκπληκτικά δεν καταλαβαίνεις τίποτα πώς σε εννοούσαν εκεί πέρα κοίτα έπαιζε λίγο νοηματική έπαιζε λίγο σαρδάμ έπαιζε λίγο αυτό, νομίζω ότι ήξερα γερμανικά αλλά τώρα άμα χρησιμοποιείς τα γερμανικά έχεις πάρει ένα πτυχίο το 1990 φεύγα και το χρησιμοποιείς με τις τουρίστερες το καλοκαίρι στην Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι ξέρεις και γερμανικά χαλό sprechen deutsch και τα σχετικά Εκεί πέρα ήταν ένα καλό wake-up call για μένα, ήταν καρκετικά λησφαλιάρα.
Έφτασα και μετά από πολύ καιρό, φτάσαμε σε ένα σημείο ότι εγώ δούλευα για αυτόν τον τυπά, για αυτήν την οικογένεια του που έκανα τον φεστιβάλ αυτόν τον jazz. Βέβαια, να βάλω μια παρέμφυση, όταν κάποιος σκέφτεται ελφετία και φεστιβάλ jazz, ξέρει τον Montreux. Καμία σχέση, θα ήταν πολύ ωραία, άμα ήμουν στον Montreux θα δούλευα ακόμα και σίγουρα.
Κατά που καταλήξαμε στη φάση να κατεβάσω μια άδεια στον Άβουστο την πρώτη χρονιά και ο Ελβετός ο ταυτικό μου πολύ ωραία και είπε «Χαζώσημαι εγώ να πληρώνω διακοπές, οπότε σε απολύω». Καλοκαιριάτικα. Και λέω «Τι ωραία! Κάει φάση». Ήθελες να πάρεις άδεια να πας στην Ελλάδα. Εγώ ήθελα να πάω δύο εβδομάδες να πάω λάδρες, να κάνω καμιά βουτιά, να φτώσω, τα έχω καονίσει όλα.
και η κοπέλα μου τότε ρε παιδί μου ας πούμε μου είχε πει άντια ωραία που θα έρθεις και έτσι και μου λέει ο τύπος ρε παιδί μου και μια εβδομάδα της πήγε ξεκινήσει η άδειά μου ότι ξέρεις απολύες τέλος πάντων ξαναγύρισα και εκεί πέρα ας πούμε πια στο σημείο ότι πρέπει να κάνω κάτι πέρασα έτσι δυο τρεις μέρες να ψάχνω να βρω τον εαυτό μου τώρα μιλάμε για τι έτος μιλάμε μιλάμε για 2012 2012 ναι Αύξοσος 2012 Οπότε το να απογυρίσεις στην εποχή της κρίσης Στην Ελλάδα της κρίσης ήταν αποκλείεται Σκέψου ότι είχα φύγει το 2011 Ποριακά έχει ξεκινήσει λίγο το πανηγύρι Αυτό σαν και εσένα πρακτικά Και έκαναμε και το hard core Εσύ έκανες το καλό θυμάμαι ότι βρήκες δουλειά και πήγες Εγώ απλά πήγα και λέω θα ψάξω να βρω Whatever Το θέμα είναι Που θα καταλήξεις είναι το σημαντικό Τώρα πώς θα καταλήξεις εκεί πέρα Είναι σχετικά καλό.
Όπως λέει και ο Βουτσάς σε μια τέτοια ταινία, «Εγώ έχω μια τρούπα, θέλω να χώσω την κεφάλαια μου μέσα και...» Ναι, αυτό που είπες για το IT support, ήθελα απλώς τώρα μου ήρθε όταν το είπες. Το κλασικό στην Ελλάδα, όταν ξεκινάς σε πληροφορική, IT ας το πούμε, είναι το entry point, ότι θα κάνεις IT support. Εμένα ήταν ακόμα χειρότερο.
Η πρώτη μου δουλειά ήταν να καίω CD. Μου έδιναν κάποιες CD και πρόκειταν και το λογισμικό, το software. Μιλάμε... Δεν μας νοιάζει μάστερ, δεν μας νοιάζει ψουδές. Κάτσε εδώ, γράφε CD να μάθεις τη δουλειά. Τελείωσαν, εντάξει. Απλώς μου ήρθε να το πω. Πέρασα τρεις μέρες να ψάξω να βρω τον εαυτό μου τη διάλο. Μία ωραία ιστορία που δηλώσει είναι ότι κοιτούσα βίντεο Λεγιώνας των Ξένων.
Δηλαδή, έφτασα σε φάση παροξυσμού. Πας εκεί, πετάς το ευατήριο. Ξέρω εγώ, κάτι, κάτι. Δηλαδή, ήταν για μένα, λέω, ήταν τότε. Νομίζω είναι κάτι που το έχεις στήξει και σε άλλα πότια. Σμίζω με τον Παντελή, βασικά, που είχα δει. Ότι, ξέρεις, γυρνάς πίσω και είναι λίγο fail. Δες τι έκανα. Είναι λίγο fail. Δεν μπορώ, ας πούμε.
Δεν έχω κάνει κάτι, ας πούμε. Πού να πάω πίσω τώρα με τη μούτρα. Όχι ότι δεν το μοιάζει κανένα. και τον εαυτό σου νοιάζει αλλά είναι λίγο το προσωπικό και ξεκίνησα μετά αφού ξύπνησα από αυτή τη φάση να ψάχνω για δουλειές και τέτοια και βρήκα μια κελία για web design πάνω στα ότι βρήκα σε ένα φόρουμ με δουλειές για ελβετικό φόρουμ και λέω εντάξει ρε παιδί μου θα είναι καμιά δουλειά στη ζηρήχη πολύ ώρα μπορώ να πω παρένθεση για όσους έχουν κοιτάξει για μισθούς ελβετία βλέπεις κάτι νούμερο να λες δεν παίζει αυτό το πράγμα τη ίδια στιγμή βλέπεις βέβαια και το κόστος διαβίωσης και αυτό, τι ξέρεις, μπορεί να σου λέει άλλος level entry δουλειά σε IT έτσι 140.000 φραγκα το χρόνο και λες φίλε τι φάσεις και πας και ρωτήσεις, λέει το ενίκαιο είναι 8.000 φραγκα το πείτε α οκ ωραία φάση κοινικά λέω οκ, θα είναι καμιά δουλίτσα ζήτηση μου λέει αν μπορείς να έρθεις να κάνουμε ένα interview λέει στο Ίνσπρουγκ Λέω, οκ, ο Ίνσμπουλκ, λοιπόν, θα είναι η θηγατρική ή κανένα άλλο παρακλάδι της εταιρείας.
Λέω, να πάω. Από μένα εκεί πέρα είναι τότε, εγώ ήμουν στο Σόνενβέρτ, πιο πάνω, πιο βόρεια, 350 χιλιόμετρα. Λέω, θα οδηγήσω, ρε παιδί μου, γιατί όχι. Δεν σου κρύβω ότι όταν μπήκα μετά από πολύ καιρό στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ήταν το ταμπελάκι με το θεού και τα αστεράκι, Ήρθα στο σπίτι μου ξέρω εγώ, έφτιασα ευρώ στα χέρια μου, γιατί η Ελβετία έχει τα λεφτά, είναι σαν μονόπολη, είναι τέτοια φάση.
Και λέω, οκ, πήγα εκεί πέρα, συνεντευξούλα, κλεισμένο ξενοδοχείο από την εταιρεία, να κάτσεις για ένα βράδυ, πήγα στο Ίνσμπουκ, σοβαρή πόλη, ποινά ιστορίες αυτά. Έκανα το ίντερουζι ωραία κομπλέ και είχα κάνει και το βιογραφικό μου με Photoshop. Δηλαδή είχα καείρ, θα κάθω να κάνω φάση. Να φαίνεται ωραία. Όμως είναι σωστή κίνηση αυτή, γιατί δείχνεις το δημιουργικό σου κομμάτι.
Ναι, αυτό, πάνω από όλα. Τέλος πάντων, να μην σε απολυλωγώ, μου λένε, ας πούμε, τελειώνει η συνέντευξη, μου λένε, θες να σου κάνουμε λέγη μια βόλτα, να φορές να φορές, όπως αν γνωστός τάρταρος, παιδί μου αυτό, λέω, πήρα τη δουλειά. μου λένε όχι λέει σε όλους το κάνουμε και λέω σκέφτομαι μέσα μου να δεις τάκα τι έχασες μετά και λέω ok είναι ευκαιρία να κάνω connect με όλους το Μπούγιο και λέω τάξει με πήγαν στην αρχή στο design ή ξέρω να κάνω και print ή ξέρω και σχεδιαστικά και χρωματολογίες και κτυπωτικά μιλούσα ξέρω κάνα 5 λεπτά και 10 λεπτά μετά με πήγαν στα social media άρχισα να λέω και υπέρ τα δικά μου ξέρω και τα σχολιά μου να με διαφημίσεις Ξέρεις ότι αυτό ήταν part of the interview, αυτό που σου κάνανε.
Ναι, ναι, ναι. Αυτό που έκανες ήταν σημαντικό. Ναι, ναι, ναι. Αυτό το συνειδητοποίησα μετά. Γιατί σκέφτομαι, δηλαδή μου το είπανε κι άλλοι, ότι άμα αρχίσουν να αρχίσουν να λέγει για εσάς, «Γεια, είμαι ο Πολ και έφευγες», θα σου λέει, εντάξει. Αγγούρι δυόχτωνα, ρε παιδί μου, δεν τρέχει τίποτα. Μέσα στην παραζάλη μου βρέθηκα, ξύπνησα κάπως και αυτά.
Είχα πάει και με καμισάκι, είχα ξυπνιστεί κιόλας. Λες και πήγαινα φαντάρωση, ήταν ένα πράγμα. Αλλά λέω πάρε τη δουλειά και μετά πήγαινε και ξεβράκωτος ρε φίλε, δεν έχει σημασία. Ναι και έγινε έτσι η φάση, δηλαδή sub-background αυτά. Μετά δούλεψα στη Μετέλ, μετά από τη Μετέλ έφυγα, πήγα δούλεψα στο tech industry, που ήμουν πρακτικά στο adblocking αυτά, σε μια πολύ μεγαλύτερη αιτίνα ΙΟ, που έχει έδρα κολονία και έτσι, και διαχειρίζεται το 70-80% των adblocking services εκεί έξω.
Αυτά. Και μετά κάποια στιγμή σκεφτήκαμε με τη γυναίκα μου ότι άμα δεν βγούμε να ζήσουμε τον κόσμο, να δούμε, ξέρω εγώ, μήπως να πάμε να μετακομίσουμε σε καμιά άλλη χώρα, τώρα που είμαστε ακόμα μικροί. Κάτσε, περίμενε. Πριν πας σε αυτό. Αλλά εκεί είναι, πριν πάμε εκεί. Sorry, sorry. Πες μου λοιπόν πότε γνώρισες τη νέα σου, παντρεύτηκες, ήταν από το Ίνσμπρουκ, τι η φάση.
Θέλω να μου πεις συνοπτικά πράγματα. Πώς ήταν η ζωή σου στο Ίνσμπρουκ, αφού καταλαβαίνω καταστάθηκες εκεί πέρα, όλα καλά. Γνώρισες τη νέα σου, έκανες την κόρη σου. Πες μου συνοπτικά πώς ήταν η ζωή σου στο Ίνσμπρουκ. Και μετά πάνε με στο κομμάτι, το οποίο είναι το ζουμί του αυτό του επεισοδίου, το τι σε κάνει να πας πίσω Ελλάδα.
για πες μου λίγο η ζωή στο Ίσμπρουγκ μπορώ να σου πω μετά από έντεγα χρόνια διαμονή στο Ίσμπρουγκ θα έλεγα ότι ήταν πολύ καλή πολύ θετικό πρόσωπο βιωτικό επίπεδο πολύ υψηλό συνθήκες διαβίωσης πάρα πολύ καλές λεφτά μισθή πάρα πολύ καλή μπορώ ξεκάθαρα να σου πω παιδί μου όσο δούλευα στην Μεντέλ όταν πήγα το 2012 γιατί να σκεφτούμε και επιχειρησμούς και ιστορίες το 2012 πήγα εγώ Ο πρώτος μου μισθός...
Εφήγαμε 800 ευρώ καθαρά από Ελλάδα. Ο πρώτος μου μισθός σε καινούριο industry, που δεν έχω ξαναδουλέψει με background. Το background ήταν καθαρά δουλειές που έκανα το ποδαριού, σαν side hustle, γιατί ήμουν entrepreneur. Ήταν στα 1.700 ευρώ, καθαρά. Βέβαια, άλλο όχι στη ζωή σου. Το ενίκιο μου ήταν σε καρσονιέρα από εμένα 750 ευρώ.
ο μισθός σου φεύγει εκεί θα μπορούσα να βρω και το vonge mindset που είναι ξηκάτει δηλαδή είσαι σε ένα σπίτι με τέσσερα δωμάτια και θα δίνα 400 ευρώ αλλά εγώ ρε παιδί μου σαν Ελληνάρας είμαι λίγο πιο αυτό είναι ένα πολύ κοινός μύθος που έχουν πολλοί για τους Έλληνες είμαστε πολύ private άνθρωποι δεν είμαστε ο Γερμαναράς που θα πάει στην Ελλάδα και τα βγάζει όλα και ουουουου θέλω λίγο το χώρο μου το τέτοιο και αυτά εδώ Οπότε είπα, οκ, θα θυσιάσω αυτό εδώ Θα είμαι εκεί πέρα Και θα κάνω λίγο δουλειά Δηλαδή, ακόμα και μετά το ενίκιο πλουλόγος Πάλι έπαιρνα παραπάνω καθαρά λεφτά στη ζεπή Και λέω, κύριε φίλε Θα δούμε πώς πάει Δηλαδή, όταν έφυγα από τη Μεντέλ Ήμουν στα 2 και κάτι ψηλά 2,90, 2,97 Αν θυμάμαι, καθαρά Τώρα μιλάμε για 16 Δηλαδή, πολύ κομπλε φάση πάλι Στη δουλειά μου γνώρισα και τη γυναίκα μου, τη Βερένα μετά από κάνα χρόνο που είχε έρθει και αυτή γνωριστήκαμε αυτά εδώ Το ωραίο με τους κεντροευρωπαίους που έχω αφομοιώσει και εγώ αρκετά την νοοτροπία
είναι ότι το θέμα της συγκατοίκησης είχε οικονομικό παράγοντα Δηλαδή, από το να μένω εγώ στην Καρσονία να δουν 7,5 καραστάρικα και εσύ άλλα 7,5 γιατί να μην μείνουμε μαζί και να δίνουμε χίλια υπάρχει μια αγάπη να γνωριστούμε και καλύτερα να σου πω ξέρεις τι πολλοί ρε παιδί μου που έχω πει για το story είναι ότι ξέρεις βάζουν ότι υπήρχε πρόσημο τερματοοικονομικό στον έρωτα όχι ρε φίλε είναι θέματα πρακτικά τα οποία δυστυχώς νομίζω στην Ελλάδα άμα καθόμουνα δεν το σκεφτόμουνα θα έλεγα εντάξει έλα μωρέ εγώ παίρνω 500 και εσύ παίρνεις 500 δεν κάνουμε και κανένα παιδί μπορεί να πλαθιάσει πολλή κουβέντα αλλά κάτι μου φαίνεται πολύ περίεργο πώς είναι δυνατό να παίρνεις κάποιες αποφάσεις οποίες καλώς ή κακώς ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία είτε μας αρέσει είτε όχι πρέπει κάποια πράγματα να τα υπολογίζεις δηλαδή βγαίνω, δεν βγαίνω δηλαδή μπαίνω, κάνω ράδο Καλά δεν νομίζω τώρα όταν γνωρίζεις κάποιον και ρωτεύεσαι και είσαι στην αρχή στα τουζένια σου που θες να είσαι συνέχεια μαζί
you know what I mean, δεν σε χαλάει να μένεις και μαζί και να γλυτώνεις και λεφτά. Δηλαδή, συνδυάζεις τα πάντα σε ένα ωραίο πακέτο. Δεν νομίζω ότι μείνατε μαζί για τα λεφτά. Μείνατε μαζί γιατί μου στάρατε. Ακριβώς. Και έχεις και ένα bonus, παιδί μου, δι' άξιες. Μου μένουν και περισσότερα χρήματα στην άκρη που λόγω για να πάω ένα ταξίδι, να πάρω και πέντε σαλάμια παραπάνω, ξέρω εγώ.
Να πω, εντάξει, δεν χαμιέται. Ας συνεχίσουμε. Σε εσύ έφτασα άλλα με αυτό. Ναι, δεν είμαι ούτε βίκαν ούτε βεντετέρι, ούτε σαλάπι, είναι παρασπίσιο. Ναι, αυτό εδώ, δηλαδή, πολύ καλά σε γενικές γραμμές, δηλαδή το Ισβουλού είναι μια πολύ ωραία πόλη, σχετικά μικρή, δηλαδή έχει καμιά 120, 130, 140 χιλιάδες κατοίκες, αναλόγως με το κύριο Αγώνα.
Περπατήσουμε από άκρη σε άκρη, θα σου έλεγα στεγνά 10-12 χιλιόμετρα. Δεν το περπατάς, είναι φλατ, είναι μέσα στην κοιλάδα, μπορείς να τρέχεις να κάνεις. Εκεί ξεκίνησε και αυτή η έντονη ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό. Όταν αφορά τον αθλητισμό, ξέρεις, θα πάμε για τρέξιμο, θα πάμε για ποδήλατο, θα πάμε για αναρήχηση, θα πάμε για ορειβασία, θα, θα, θα.
Αυτό τι πας, ότι άνοιγες την πόρτα και έμπαινες στο βουνό. Και με τη φωτογραφία. Με τη φωτογραφία. Έχεις πάρα πολύ ωραία κανάλια. Έχεις ένα κανάλι με φωτογραφίες. Είναι απίστευτες. Σε στιγμή, νομίζω, το είδες και αυτό και εσύ και νομίζω μπορεί να το επιβεβαιώσει και ο Παντελής, έχοντας παράδειγμα από αυτούς που ξέρω από τους πολλοί που πήγαν ότι ξέσκασε.
Σταμάτησε να σε αγχώνει το κοιτάω το ολοκληρωσμό μου, τι θα γίνει σήμερα, τι θα γίνει αύριο. Για κάποιο λόγο, μπορούσες να βάλεις τα πράγματα σε μια προτεραιότητα και να λύσεις πολλά προβλήματα. Δηλαδή τα προβλήματα, θυμάμαι ότι το λέει και ο πατέρας μου αυτό εδώ, να καταφέρεις να λύσεις τα προβλήματά σου. Και το πρόβλημά σου να είναι, ξέρεις τι, πρέπει να πακετάρω τις βαλίτσες γιατί πρέπει να πάω δύο φορές στη Μαγιόρκα.
Αυτό το πρόβλημά. Ναι, την πυραμίδα οι αρχαιών του Μάσλο, την έχεις ακούσει Όχι, εύρεσπα Ουσιαστικά αυτό, οι άνθρωποι έχουν κάποιες ανάγκες Στην πυραμίδα του Μάσλο, λέγεται Πρώτο, η βάση της πυραμίδας είναι το φαγητό Ας πούμε, να φας, να κοιμηθείς Μετά, ξέρω εγώ, η συντροφικότητα, το σεξ, όλα αυτά Στην βάση, στην κορυφή της πυραμίδας Αφού έχεις ικανοποιήσει όλα τα άλλα είναι αυτό που λες εσύ ότι θέλω να βγάζω φωτογραφίες, θέλω να πηγαίνω ταξίδια, θέλω να κάνω άλλα πράγματα, να ικανοποιήσω τις εσωτερικές μου ανάγκες.
Αυτό ναι, νομίζω ότι το έχεις κάνει ατσίβες. Όχι έτσι, εσύ γενικά όταν πας στο εξωτερικό και βρίσκεις από τα 800 ευρώ της Ελλάδας κάτι παραπάνω, σου αφήνει το χώρος και ο χρόνος να κάνεις όλα αυτά που λες, να ικανοποιήσεις την κορυφή της πυραμίδας. Αυτό που μπορώ να πω εδώ πέρα είναι ότι σίγουρα όλοι μας το κάναμε. Το πρώτο πράγμα που κάναμε, κάναμε account στο Amazon και αρχίζαμε να αγοράζουμε πράγματα από το Amazon.
Ακόμα, ακόμα, ναι. Εγώ ήταν ένας κόρπτος παράτσας στην Ελλάδα γιατί μπορεί να έχεις Amazon Prime στην Ελλάδα αλλά πληρώνεις μεταφορικά στα αυτιά συνέχεια. Έχω την ικανοποίηση, πηγαίνω τις δύο φορές που πηγαίνω το χρόνο στην Αυστρία έτσι για το ξεκάρφωμα. θα παραγγείλω ρε παιδί μου κάτι στο σπίτι του μεταποπτερικόνου και να μου έρθει την επόμενη μέρα και λέει next day καταλαβαίνω πως το δες και εγώ το απολαμβάνω αυτό το προνόμιο ναι ναι οπότε παντρεύτηκες παντρεύτηκα ήμασταν μαζί ξέρω εγώ ήμασταν μαζί πέντε χρόνια πριν οτιδήποτε από τα οποία τα τρία συγκατοικήσαμε έπρεπε να την πείσω να μείνουμε μαζί να δει όλο το financial benefit της κατάστασης επειδή μας αρέσανε και τα κλίδια για αυτά πολύ καλό μπορώ να σημειώσω το Ίνσμπουκ είναι κυριολεκτικά μισή ώρα από την Ιταλία οπότε είναι ένα πράγμα που μου έχει λείψει πάρα πολύ ότι το είχαμε πάρει στην φάση κάθε φορά που θα πηγαίναμε στην Ιταλία έλεγες θα βγω από αυτή την έξοδο και θα χτυπήσω δύο-τρία χωριά
είσαι ακόμα βόρειο Τυρόλο ζω Τυρόλο, το νότιο Τυρόλο που πρακτικά μιλάνε γερμανικά, οπότε λίγο σκλωσέει. Αλλά είσαι Ιταλία, όπου στο χειρότερο βετσινάδικο να σταματήσεις, ο εσπρέσο είναι 30 λεπτά και έχει καλύτερη γεύση από οποιοδήποτε εσπρεσάδικο, ξέρω, όσο δεν θα μου πεις οτιδήποτε άλλο. Οπότε είχε πάρα πολλά καλά. Ξέρουν να το πουλήσουν και να το κάνουν.
Βέβαια, αυτό που μπορώ να πω κιόλας, δεν θα υποκριθώ πολύ, είναι ότι τα τελευταία 4-3 χρόνια που λείπω έχει αλλάξει πάρα πολύ όσον αφορά το κόστος διαβίωσης. Έχει αλλάξει πιο πληθωρισμός της χώρας, σε πίσω πιο πληθωρισμός του οικοκυριού. Πάρα πολύ. Σε βαθμό μου το κάνουν με ένα απογορευτικό να πω ότι ξέρεις τι, γυρνάω πίσω.
Γιατί είναι η φάση μου, είναι το support με κανείς μου εκεί πέρα, είναι η αδελφιά μου. Δηλαδή, άμα γυρνούσα πίσω, έμπαινα μέσα. Δηλαδή, κάποιες τελευταίες ζωές. Μπορεί η μισθή να ανεφερήκαν και αυτά εδώ, αλλά βάζεις το προχωρισμό και έτσι, είναι σαν να παίρνεις πάνω από κάτι τα ίδια. Πριν φύγουμε, πρακτικά, προσθυμουμέναμε, ήμασταν και με την Ελίνα εκεί πέρα, νοικιάζαμε ένα σπίτι 89 τραγωνικών, με ένα μπαλκόνι άλλα οκτώ, από τις δύο περιπτώσεις.
και δίναμε 1.500 ευρώ το μήνα, το οποίο βέβαια συμπεριλαμβάνει και τα έξοδα της θέρμανσης, όπως επίσης και τα κοινόφυστα. Τα κοινόφυστα στο εξωτερικό είναι καμία σχέση. Εδώ είναι κάτι 100 στάδια, εδώ. Ναι, και όταν φύγαμε εμείς, η επόμενη ακριβώς τους το ανέβασε στα 1.720. Μιλάμε τώρα για 22 έτσι, δηλαδή καλοκαίρι 22. Και είσαι ο επόμενος μετά από τρία χρόνια και 1.700.
Τώρα δεν ξέρω, τα παιδιά εκεί, αλλά σίγουρα έχει πιάσει διχύλιαρο. Ναι, το καλύτερο που λες, γιατί και εδώ στην Αγγλία έχει ξεφύγει η κατάσταση. Και εδώ, δηλαδή, αυτό που λες ισχύει και εδώ πέρα. Δεν είναι αν φεύγα και έλεγα τώρα να γυρίσω. Απλώς θα σου πω ένα παράδειγμα για τους ακροατές και όλας, ότι πριν τρία χρόνια δίναμε στο σούπερ μάρκετ την εβδομάδα 100 λίρες.
Τα ίδια πράγματα τώρα είναι 200. Είναι εξωφρενικά το πόσο έχει ακριβή ζωή. Anyway, λοιπόν, παντρεύεσαι, γίνεται το παιδί και μετά σε κάποια στιγμή λέτε «Δε πάμε Ελλάδα, δε βαρεθήκαμε τα λεφτά, βαρεθήκαμε την αξιοκρατία, ας πάμε μια Ελλάδα». Τι γίνεται, τι φάση. Η απόφαση ήταν εξής, όπως είπα πριν, θέλουμε απλά να πάμε κάπου για να δούμε ρε παιδί μου αυτό εδώ, ξέρεις, επηρεασμένοι, Κυρίως, τώρα, είναι κυρίως, τίποτα, έχει μια αστία εκπομπή στην τράστιη γη, ας πούμε, γερμανικό, το οποίο λέγεται Dubai Deutsche Bahn, όπου υπάρχουν πολλοί, ρε παιδί μου, Γερμανοί, οι οποίοι, ξέρεις, είναι ο πιο βασικός κύκλος που θα πάει, ας πούμε, στη Μαριόργα, και λέει, εδώ μπορώ να μείνω για πάντα.
Οπότε, τι θα κάνω, θα πουλήσω τα πάντα και θα θέλω να μείνω εδώ. Δεν μιλάω τί γλώσσα, δεν ξέρω τέντε, τέντε, Θα μείνω όμως στο Μαριόργκαν, είναι τέλειο. Και ξυλοκουροδευτικά ρε βεβαιό, το βλέπουμε και αυτά εδώ. Και λέμε, κάτσε ρε φίλε. Μεταξύ μας μιλάμε τέσσερις-πέντε γλώσσες. Έχουμε το παιδάκι μας, τα ακόμα μικρή. Μπορούμε να κάνουμε κάτι έτσι στη φάση.
Δηλαδή, κάτι που πρόσεξε ξανά, το ξαναλόγη, αν δεν πρόκειται να το σκεφτόμουν αυτό. Σε κανένα περίπτωση. Δηλαδή, απλά ήμουν εκεί, ήταν οι κατάστατες τέτοια. Έχεις και τον άνθρωπο ο οποίος σε σβρώχνει κι άλλος και λέμε πάμε. Και λέμε, οκ, ας το κάνουμε τώρα που είμαστε και μικροί ακόμα σχετικά και να δούμε. Και λέγαμε, πού θα πάμε.
Για να πάμε κάπου να είμαστε κουβλέ, κάποιος πρέπει να μιλάει τη γλώσσα. Οπότε οι επιλογές μας ήταν λίγο περιορισμένες. Ήταν, ή θα πηγαίναμε Σπανία, γιατί η Βερένα σαν γερμηνέας και μεταφορής Μιλούσε σπανικά. Ήταν και το ράνινγκ, ας πούμε, το εσωτερικό. Όλοι έρχονταν σε μένα να μιλήσουν και εγώ είμαι... «Συ, σύ, κλάρο, κλάρο».
Αλλά μιλούσε η Βερένα. Ήταν το στερεότυπο του ματσό του άντρα που δεν θα σκοτώσει. Η ξανθιά με τα πράσινα μάτια, ξέρω εγώ, τέτοια βάση. Ή θα πηγαίναμε νότιο Τυρόλο, που μέχρι το Πολτζάνο, που είναι πρακτικά η πρωτεύουσα, ας πούμε, που μιλάνε ακόμα γερμανικά, αλλά θα ήταν σαν να είσαι πάλι στην Αυστρία. Ναι, ακριβώς. Πολύ familiar κατάσταση, βέβαια.
Ή θα πηγαίναμε στην Ελλάδα. Του μιλάω εγώ τα τέτοια. Το ματσάκι κρύθηκε, ρε παιδί μου, ξεκάθαρα, στο ποιος θα ασχοληθεί με τη γραφειοκρατία. Ήβερ ένα σαν πολύ νέα μαμά, ρε παιδί μου, που λέει, δεν θέλω να ασχοληθώ με τη γραφειοκρατία. Πάμε στην Ελλάδα και σχολείς εσύ. Ελόχαντο. Ωραία. Δεν το έχεις άκουσει αυτό σαν επιχείρημα, αλλά μου ακούγεται τώρα που το λες.
Make sense. Και καταλήξαμε εκεί. Βέβαια υπήρχε και πολύ, μπορώ να αμολογήσω, οικονομικό benefit, γιατί εγώ, ας πούμε, τα τελευταία χρόνια που ήμουν στην ΆΙΟ, δούλευα, ας το πούμε αυτό που ξέρουν όλοι, με μπλοκάκι. Δηλαδή, έρχομαι από την Λουλιάκια μου, Εγώ εγώ ειχα στη συνεπιχειρησούλα μου στην Αυστρία, να πούμε κιόλας 50% εφορία εκεί πέρα, διαλέπτω εφορία, ότι βγάζεις τα μισά στην άκρη και ότι γίνει.
Κοίτα, η Βερέν αυτό που έκανε ήταν ότι παραιτήθηκε, πρακτικά, και σου λέει έχει ο Paul μια πολύ καλή δουλειά. Ερχόμουν στην Ελλάδα έστησα και ακόμα την έχω, μια ε-ε, όπου η εφορία είναι 22%. Ό,τι και να βγάζεις, είτε βγάζεις ένα εκατομμύριο, είτε βγάζεις ένα ευρώ, είναι 22%. Λάθος. Επίσης ο Κούλης να μην το αλλάξει αυτό εδώ.
Κούλη αν ακούς μην το αλλάξεις. Κούλη αν ακούς. Ερχόμενος παιδί μου στην Ελλάδα έκοψα μόνο κάτι μολογιάκια. Δηλαδή έκανα τη μεταφορά. Σκέψου εμείς φύγαμε τον Αύγουστο του 1922 από τον Μάρτιο του 1922 είχα κάνει τη μεταφορά. Έκλεισα την εταιρεία στην Αυγούστρια και την άνοιξα στην Ελλάδα. Οφείλω να ομολογήσω είχα εκπλαγή ευχάριστα γιατί είχα πολύ κακή εμπειρία από Ελλάδα για αυτά η μηχανογράφηση είχε προχωρήσει έστεισα τα πάντα απομακρυσμένα το μοναδικό αγκάθι στην υπόθεση ήταν ότι έπρεπε να παρουσιαστώ αυτοπροσώπος στην τράπεζα γιατί αλλιώς δεν είναι καμά να έρθεις εσύ να σε δούμε ότι αναπνέεις δεν μπορούμε ούτε με το κνήσιο της κογραφής ούτε με δικηγόρους ούτε με τίποτα πρέπει να έρθεις εσύ Εντάξει, αυτό. Οπότε κατέβηκα, ρε παιδί μου, στην Ελλάδα για να με δουν, να δω, να σφίξω το χέρι μου και εφητήξε, ρε παιδί μου, στην Υπηρεώση, εκεί στις Μυσκοί, να πω, ναι, εγώ είμαι, ρε παιδί μου.
Να ανοίξουμε τον εταιρικό λογγριασμό σου, παρακαλώ πολύ. Δηλαδή, τώρα εσύ δουλεύεις, δεν ξέρω αν το κάνεις ακόμα, με μπλοκάκι με την εταιρεία σου στην Ελλάδα, αλλά ο πελάτης σου είναι ουσιαστικά στην Αυστρία. Ο πελάτης μου είναι πρακτικά στη Γερμανία. Εγώ ήσαν στο Γερμανό, παιδί μου, πρακτικά τα τιμολόγια μου κανονικά εκεί και έχει αλλάξει η έδρα μου σε μένα.
Άλλαξε το φορολογικό μου, η έδρα της φορολόγης, το φορολογικό μου καταστώς πάνω κάπου το ίδιο. Έχεις και άλλους πελάτες, η Ελλάδα και από άλλους. Όχι, όχι, κοίτα, τώρα η φάση είναι η τέτοια, ότι εγώ τον Οκτώβριο του 1923 απολύω από το Βάμπ. Δεν θέλω να μπω σε δύο-τρεις δεδομέρειες. Έχω υπογράψει και ένα NDA, αλλά δεν έχει σχέση με τα σχετικά.
Είναι πενταετίας, οπότε, οριακά, σε κανένα-δύο χρόνια μπορώ να στα πω όλα, αλλά... θα τα σταπώ πίσω στο παρασκήνιο, ξέρετε, όπου τα γράφει κάποιοι. Ας πούμε, όταν πουλίω εκεί πέρα, παίρνω μια πολύ καλή αποζημίωση, όλα κομπλέ. Την εταιρεία βέβαια την κράτησα γιατί είχα πάντα και τα εισοδήματα της μουσικής. Θα το κάνουμε και το τρανσβουσίμι.
Θα μιλήσουμε ρε και γι' αυτό. Ότι από πάνω ρε παιδί μου πάντα, ό,τι και να έκανα, ειδικά με το COVID και αυτά που είχα, που έγινε πολύ ωραία δουλειά, ήταν αρκετά μεγάλα τα εισοδήματα για να τα έχω μόνο στο PayPal. Και δηλαδή πρέπει να το κάνεις legit. Οπότε την έχω κρατήσει την εταιρεία γι' αυτό εδώ κυρίως το λόγο, Δηλαδή, ακόμα και σήμερα, τιμολογεί ξεκάθαρα τα θέματα της μουσικής.
Ήταν ωραία φάση το ότι γιατί φεύγω από τη δουλειά, παίρνω την αποστημιωσάρα, το βλέπω, έχει βρύβερ ένα δουλειά, απομακρυσμένα σε μια εταιρεία μετάφρασης, ξέρω εγώ, και έτσι. Είχα ανοίξει και ένα κάδεγο ακόμα, μια εταιρεία για μεταφράσεις και ακόμα το. Δηλαδή, έχω μεταφράσεις, υπηρεσίες σε DJ, drones, PC drones, έβαλα εκεί καμία κοσσαριάρια παιδί μου έτσι χαλούτσι κατά λόγο φωτογραφίες και τίποτα δεν ξέρεις Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι ήρθες στην Ελλάδα όχι να δουλέψεις σε ελληνική εταιρεία ήρθες στην Ελλάδα σωστά να δουλέψεις για ξένους πελάτες να παίρνεις τα χρήματα του εξωτερικού όχι να παίρνεις τα 800 ή 900 ευρώ Αυτή είναι η σημαντική θεωρία Τώρα εσύ γιατί το συνδέω με το προηγούμενο για το Rebrain Greece.
Τώρα, ας πούμε, θα υπολογίζεσαι στους Έλληνες που γυρίσανε. Εντάξει, χαίρομαι πολύ. Αν το να γυρίσεις σε Ελλάδα και να δουλεύεις όμως για ξένη εταιρεία, δεν είναι το ίδιο να γυρίσεις σε Ελλάδα και να δουλεύεις για Έλληνες εργοδότες. Νομίζω έχει διαφορά, έτσι. Νομίζω γιατί το έθεσες πολύ ωραία. Γιατί, πρώτον, δεν θες το Rebrain. Και είπατε, εμείς ήταν εκείνο το κλειπάκι, ήταν πολύ ωραίο.
το όλο narrative είναι GDP γιατί δεν προσταμβάνετε τους άλλους που είναι εδώ γιατί δεν μας φέρνετε εμάς εμάς μας χάσατε εγώ δεν θεωρούσα ποτέ τον αυτομουριμπρέιν σίγουρα τώρα επειδή δουλεύω σε ελληνική εταιρεία ναι μέχρι ένα βαθμό το καταλαβαίνω σαν έννοια σαν κόνσεπ αλλά δεν δεν είμαι στη φάση ότι ήρθα εδώ να σας δώσω τα φώτα πληρώνεις το φόρο σου αυτό τους νοιάζει το 22% που είπες Σε αυτό τους νοιάζει.
Όλα τα άλλα να χαμένα λέγαμε. Υπάρχει χαμηλή φορολογική, είναι πολύ καλό, πάρα πολύ καλό. Μία ακόμα επίσης χαμηλή φορολογική με το Rebrain, η οποία νομίζω ήταν μέρος της όλης διαφήμισης από τότε, όταν ξεκίνησε το 1922, δεν το είπαμε πότε, ότι ξέρεις τι, άμα αρθείς και βρεις δουλειά κατευθείαν, πρέπει να το κάνεις να αλλάξεις βέβαια αυτό που δεν ήξερα εγώ.
εντός νομίζω τριών ή έξι μηνών να αλλάξει η υπολογική σου έντρα, πρέπει κάπου όπου και να είναι στην Ελλάδα, τότε σου κερνάει το ελληνικό κράτος 8 χρόνια, 8 συναπτά έτη έκπτωσης στο φόρο σωτηματός σου. 50%! Το έχεις αυτό? Όχι! Γιατί σε επίπεδο εταιρείας το αιτιολογούσε μόνο σε ατομικές οίκες ή σε ελεύθερους επαγγελματίες προσωπική εταιρεία, κάτι τέτοιο σε ε, ε, ο, ε που προφανώς δεν έχουν χαμηλότερη υφολογία σου λέει μπουλο και λέω ρε εσύ κοίταξε αν πας και το κάνω τώρα γιατί βρήκα δουλειά ρε παιδί μου τον Αύγουστο που μας πέρασε όχι τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε 1η Σεπτεμβρίου του 2005 πρακτικά ξεκίνησα επίσημα αλλά είναι το time frame ήταν πολύ μετά αλλά δεν μπορούσα να το κάνω.
Πρέπει να το κάνεις μέσα, λέει, έχεις έξι μήνες. Και δεν μπορώ να το... να το έχουμε τα λεπτά αυτό εδώ. Θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον. Γιατί τώρα, ας πούμε, ο μισθός μου τώρα, με την τελευταία αύξηση που έγινε στον κόσμο, το μισθό κι αυτά, γιατί έγινε και σε συλλογικό, σε σύμβαση, νομίζω, είναι στα χίλια... κάτσε... 1487. Α, τώρα δουλεύεις και σε εταιρεία, τώρα με μπέρδεσες.
Τώρα δουλεύω σε εταιρεία. Τώρα δουλεύω στους cooks. Έτσι λέγεται η εταιρεία. Είσαι δηλαδή και μισθωτός. Είμαι μισθωτός, ναι. Έχεις όμως και την ε. Και έχω και την ε. Είσαι Ελλάδα λοιπόν από το 1922. Μετά συμβαίνει κάτι που αλλάζει τη ζωή σου. Άμα θες μιλάς γι' αυτό, άμα θες δεν μιλάς. Όχι, θα μιλήσουμε. Και πλέον είσαι με την κορούλα σου μόνος σου.
Μόνος σου να πω. Ναι. μεγαλώνεις μόνος σαν μονογονεϊκή οικογένεια την κορούλα σου και πώς είναι αυτό το πράγμα γιατί εντάξει προσωπικά θα βάλω όλα τα links στο δεσμεριά θα τα βάλω γιατί αξίζει να ακολουθήσετε αυτό το άτομο Εγώ, εγώ, εγώ Ναι, όχι, όχι γιατί είναι πολύ συγκινητικά και πολύ όμορφα αυτά που ανεβάζεις με την κόρη σου την οποία νιώθουμε, δεν ξέρω τι εννοείται αλλά νιώθω ότι την ξέρω με αυτά που ανεβάζεις και είναι πολύ όμορφο Μίλησε μας για αυτήν, μίλησε μας πώς είναι να είσαι με την κόρη σου.
Με συγκίνησες ρε παγάσατο. Όχι, αλήθεια, αλήθεια το λέω μέσα του καρδιά μου. Πάντα θα μιλάω για σένα, θα το αναφέρω συνήθεια. Ναι. Αυτό που αναφέρει το λιμήνις για τους ακροατές είναι ότι εγώ τον Απρίλιο του 23, θα πώς χάσαμε τη γυναίκα μου από καρκίνο. Καρκίνος του πνεύματος ήταν. Ήταν κάτι πολύ ξαφνικό, δεν υπήρχαν ούτε δείγματα, ούτε συμπτώματα.
θα πήγαινε ας πούμε μια Τετάρτη, Τετάρτη με Σάββατο θα τον πήγαινε, έφυγε Τετάρτη, έγινε το Σάββατο, θα πήγαινε να γνωρίζει τους συναδέλφους τους και εγώ και αυτά εδώ, ανθρώπους που τους ήξερε ήδη πραγματικά από email, από τηλεφωνικές επικοινωνίες χρόνια τώρα που δουλεύει μαζί του, θα πήγαινε να τους γνωρίσει όλους μαζί και θα γυρνούσε.
Τη Πέμπτη βράδυ το ιστορικό ήταν ότι την Πέμπτη βράδυ είχε ένα θέμα, είχε ένα πόνο, πήκε στο νοσοκομείο της κάνανε εξαιρετικές εξετάσεις βρήκανε κάτι, είδανε κάτι σκιές τέλος πάντων, long story short η όλη κατάσταση κράτησε 24 μέρες μέχρι να συγχωρεθεί και έμεινα μόνος μου εκεί κάπου στο τέλειο-τέλειο Απριλίου ρε παιδί μου είμαστε μόνοι μας ενδιαφέρον φάση γιατί ήμουνα σε ένα πήγαμε εξαιρετικά είναι μια φάση που δεν μπορείς να το όχι να το διανοηθείς δεν συζητάς για το θάνατο δεν υπάρχει το κόσμο του θάνατο γιατί είσαι στο νοσοκομείο είσαι καλά και για αυτά η Βερένα ιστορικά ποτέ δεν πιστεύτηκε το σύστημα της υγείας Ελλάδας και με το δίκιο της βέβαια γιατί με είχε δει αν θυμάμαι καλά ήταν το καλοκαίρι του 1921 ή του 1922 ήμασταν φρέσκοι μετά από COVID που είχαμε έρθει και έχω πάθει τροφική δηλητηρίαση Έχω φάει ένα πιτόγελο που πρέπει να έχει ζωσταθεί, πρέπει να πόνεσαι.
Είχα φάει γύρω, ξέρω εγώ, δωδεκάροντα πρωί. Ο τύπος δεν ξέρω τι είχε μέσα. Με πιάνει, ξέρω εγώ, σφίξιμο στο μάχι, κενώσεις, ιστορίες αυτά. Λιποθυμάω. Και πηγαίνω στο ιστορικό κέντρο υγείας Κασσάνδρου. Κασσανδρινού. Ο Θεός να το κάνει αυτό το πράγμα εκεί, στο κέντρο υγείας. τα τελευταία 40-50 χρόνια που είναι εκεί πέρα δεν έχει αλλάξει κάτι να είσαι με φάση post-covid μασκ και ιστορίες θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι πρέπει να έχει ο πυρετός μου πρέπει να ήταν 39,5 και πρέπει να έχει 38 βαθμούς Κελσίου και μου λέει ο τύπος πηγαίνει και λέει σε παρακαλώ να καθίσεις κάτω που είναι τρομπρέλα λέει και άμα είναι κανένας λέει να το διώξετε γιατί αυτά ήταν τα security measures μην κάθεσαι δίπλα μου ναι anyway οπότε ξέρεις έχοντας δει και αυτό η γυναίκα ας πούμε δεν πρόκειται να εμπιστευτώ κανένα ναι anyway έγινε ό,τι έγινε μείναμε μόνοι μας αυτά εδώ εγώ βρέθηκα σε φάση να το πω και αυτό ότι δεν είχα ανάγκη να δουλέψω δηλαδή δεν υπήρχε κάποιο οικονομικό πρόβλημα
δεν ήταν θέμα ζωής και θανάτου μαζεύαμε όλα αυτά τα χρόνια μαζεύαμε λεφτά και να αγοράσουμε σπίτι στην Αυτρία. Τα σπίτια στην Αυτρία, το σπίτι που βγαίναμε εμείς αυτό εδώ για να πάρει το μέτρο σύγκρισης, τα 89 τραγωνικά με το μπαλκόνι και τα σχετικά, σαν πώληση, αυτό εδώ τότε, το 16, το 22 που φύγαμε εδώ, το αγόραζες τουλάχιστον 6,5-7 εκατομτάρια.
Και θεωρείτο για, δεδομένα Ίνσπρουκ περιοχή, πολύ καλή τιμή. Οπότε έχεις δύο ανθρώπους που φέρνουν λεφτά στο πλήθος, δηλαδή με 2, 3, 4, 5 χιλιάδες εκατομμύρια και πάλι δεν βγαίνει η φάση. Κάθε χρόνο ανεβαίνει αυτό, ανεβαίνει αυτό. Και ιστορικά, στην περιοχή του Τυρόλου, το Τυρόλο που είναι μέρος της Αυστρίας, είναι το πιο ακριβώς Bundesland που υπάρχει στην Αυστρία.
Bundesland εννοώντας τον νομό. Δηλαδή υπάρχουν σπίτια στη Βιέννη, στο 3ο, 3ο Μπετσίνη, που είναι σχετικά κοντά στο κέντρο, είναι πιο φθηνά και πιο μεγάλα. Αλλά στο Ίνσμπλουκ, επειδή το πουλάνε βουνά, λακκά, βιωτικό επίπεδο, θα πληρώσει. Δηλαδή, βλέπω αγγελίες για ένα χαρτί, μία μισή χαρτί. Και λέγανε, γιατί να μην πάμε στην Ελλάδα.
Το πλάνο είναι να πάμε στην Ελλάδα, να καθίσουμε δύο χρόνια. Αυτό είναι το πλάνο. Καθόμαστε δύο χρόνια, βλέπουμε τη φάση και λέμε, ή θα καθίσουμε παραπάνω ή θα γυρίσουμε πίσω. Και το δεύτερο, ένα από τα σκέλη του πλάνου, ήταν ότι να κάνουμε εσωτερικό τουρισμό για να δούμε πού θέλουμε να μείνουμε στην Ελλάδα. Γιατί και οι δύο πολύ γρήγορα ξενερώσαμε το Ισάμι.
Δηλαδή, και εγώ ήρθα... Γιατί ξενερώσαμε. Γιατί ξενερώσαμε. Εγώ φαντάζομαι ότι είσαι λόγος, αλλά θέλω να τους ακούς. Γιατί αυτή η μιζέρια αυτής της πόλης δεν έχει πει ποτέ. Δηλαδή απλά μόνο διωγγώνεται και μεγαλώνει και αυτό εδώ, γιατί έχουν φτάσει ένα εκατομμύριο άνθρωποι, γιατί ακόμα οι κάτοικοι του κέντρου ξατίζονται με τα ποδήλατα και πού θα πάρουν καλό τα μάξιμο, δεν ξέρω.
Οι ίδιοι τύποι που κάνουν αυτά εδώ πάνε και στα μπουζούκια, οι ίδιοι λένε ότι δεν έχουν λεφτά, οι ίδιοι λένε αυτό, οι ίδιοι λένε εκεί. Αυτό το φανταστήζεμαι, ήταν το highlight, ήταν ότι κατεβήκαμε πρώτη φορά στο κέντρο, η Μελίνα τριών χρονών δεν είχε δει τόσα πολλά αυτοκίνητα στη ζωή της δηλαδή στη φάση το παιδί κοιτούσε την τσιμισχή και έλεγε πάπα ζω φίλε autos δηλαδή τόσα πολλά αυτοκίνητα λες αυτοκίνητα αλλά τα είδε έτσι ήταν πολιτισμικό το σοφ και μπορώ να πω ότι ακόμα και τώρα ζω ένα πολιτισμικό σοφ τώρα Θεσσαλονίκη δεν είσαι όμως ακόμα Θεσσαλονίκη είμαι ακόμα ναι δηλαδή έφυγα από το Ρεόκαστρο ήρθα στα Πεύκα, η AKA Ρετζίκη.
Πολύ καλή τρυφάση, τουλάχιστον είναι πιο κοντά στην πόλη και αυτά, γιατί το Ρεόκαστρο ήταν πολύ απομακρυνμένα. Να πούμε κι όλες ότι, εντάξει, το Ρεόκαστρο... Είχαμε πάει σε ένα σπίτι μια τριώροφη μεζονέτα, 1000 ευρώ το μήνα, που μας φάνηκε 300 μέτρα. Και λες τώρα, δίνω 1500, ξέρω εγώ, στα 82 τραγωνικά, στα 89 τραγωνικά, στα 300 δίνω 1000.
Take my money. Δεν με νοιάζει. Πες μου λίγα λεπτά, αφιέρωσέ μου για την κόρη σου και πώς είναι να είσαι πατέρας μόνο με την κόρη βοηθάνει οι γονείς, πώς την παλεύεις εσύ και με τη δουλειά και όλα Θα πω το εξής Η Μελίνα έχει εξελιχθεί σε ένα πολύ αυτόνομο παιδί Σίγουρα το γεγονός και οι καταστάσεις επιταχύναν αυτή τη διαδικασία πάρα πολύ Εγώ προσπαθώ και προσπαθούσα και ακόμα με νύχια και με δόντια Δεν θέλω αυτό το παιδί να χάσει την ευκολογία να μεγαλώσει. Ευτυχώς την κρατάει ακόμα.
Δηλαδή, έχει κάποια has a temper tantrum, ρε παιδί μου, που είναι και στη συλλογία, δηλαδή, τρία, τέσσερα, τέσσερα, τέσσερα, τέσσερα, είναι παιδάκι, είναι κομπλέρ, φαγητό. Η συναισθηματική της, όμως, είναι πάρα πολύ αδικημένη. Δηλαδή, το λέω ευθέως, ρε παιδί μου, οι υπόλοιπες φίλες, μανούλες, παπάδες που με ξέρουν, sorry guys, αλλά that's true, Ξεκάθαρα. Το δικό μου το παιδί είναι πιο πολύ συναισθηματικά.
Αν είναι το δικό σας, σίγουρα τη βοήθησε το παιδί. Είναι ένα πολύ εύκολο παιδί. Δεν ξέρω τώρα πώς το καταλαβαίνει κανένας, αλλά είναι φιλικό πολύ, μοιράζεται, νοιάζεται, την ενδιαφέρει. Δεν έχω τα ζόρια που βλέπω. Θα πω μια παρένθεση. Τα ζόρια, ενώ όταν υπάρχουν δύο γονείς, αυτό έχει αποδεχτεί από την ειδική και papers και ιστορίες και τα δεδομένα, Υπάρχει αυτό, τι ξέρεις, θα μου πει όχι ο μπαμπάς, θα πάω στη μαμά.
Δηλαδή, υπάρχουν δύο απόψεις. Όσο τέλειο ζευγάρι, και όποιος και είναι ένα και αυτά εδώ, δεν θέλω να ξεφύγω πολύ από το κόντεξ του podcast, δεν μιλάμε για σχέση, αλλά όσο και να είσαι με τον άνθρωπό σου έτσι, μετά την εγκυμοσύνη είσαι έτσι. Δηλαδή, έχεις εσύ τη δικιά σου άποψη σαν γονιός, έχει και ο σύντροφός σου η σύντροφός σου την άποψη του σε γονιό.
Δηλαδή, άλλο η πατρότητα, άλλο η μητρότητα, είναι και τα δύο εξίσου τέτοια. Καταλαβαίνω, δηλαδή, αν παίρνουμε και τα ορμονικά στη μέση και αυτά, όλοι τα ξέρουμε αυτά εδώ, είναι τέτοια. Αλλά με μένα, δυστυχώς, όταν μείναμε μόνοι μας, όταν ένα παιδί, ας πούμε, μένει μόνο του με ένα γωνιό, έχει να ακολουθεί σε έναν δρόμο και τελειώνει.
Δεν υπάρχει αυτή η επιλογή το α ή το β. Το multiple choice φεύγει. Παππούδες, γιαγιάδες όμως, παππούς και γιαγιάδες στην Ελλάδα που είναι επηρεάζουν, βοηθάνε ή επηρεάζουν και αυτοί. Κοίτα, δεν θα έλεγα όχι ιδιαίτερα, έτσι, με έχουν βοηθήσει, εκεί που πρέπει να με έχουν βοηθήσει, απλά μέχρι τότε σκέψω ότι η Μελίνα, ας πούμε, έχει μεγαλώσει, είναι covid baby, δηλαδή γεννήθηκε το 19 και μεγάλωσε με δύο μεσήλικες, οπότε ήταν λίγο τρίκι για αυτά τα παιδιά, δηλαδή να περνάει τόσο πολύ ώρα, Σίγουρα βγαίνουν εκτελετικώς τα πρώτα δεύτερα, αλλά να περνάει τόσο πολύ ώρα με ενήλικες είναι λίγο χαζό.
Και υπήρχε αυτό εδώ, ρε παιδί μου. Οπότε με βοηθήσαν να με βοηθήσουν. Οι γονείς της Βερένας επάνω, είχαμε ας πούμε τη μαμά της κάθε δεύτερη δευτέρα, ερχόταν για τέσσερις ώρες στο σπίτι. Η Βόρεια Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι διαφορετική. Και τα πεθερικά μου μπορώ να σου κάνω άλλα 4-5 πόντα. Ξέρω ότι δεν θα τα καταλάβουν και ποτέ, δεν μπορώ να πω τι θέλω.
Μην τα αφήσω να το κάνω ούτε. Οπότε δεν είχαμε ιδιαίτερη βοήθεια. Το κοιμωνό σε βέβαιο ότι δούλευα από το σπίτι. Και το λέω, ρε παιδί μου... Είσαι εκεί πέρα, πότε βοηθάει αυτό. Ήμουν εκεί, από το μηδέν μέχρι σήμερα, είμαι εκεί. Δεν έχω χάσει επεισόδιο. Θα γυρνούσα εγώ το απόγευμα. Είναι μια πολυτέλεια που δεν την έχουν πολλοί άντρες.
Όχι. Εγώ χαίρομαι αυτά. Δεν μπορώ να συγκρίνω να πω άμα μου. Γι' αυτό πολλές φορές σε πράγματα που βλέπω και κάνω κρατάω ρε παιδί μου είναι αυτό with a pinch of salt που λένε ότι ξέρεις. Ποτέ δεν ξέρεις. Γίνεται στο σπίτι του καθενός. Και απλά μεγαλώσαμε τέτοιο. Μεγαλώσαμε τέτοιο. Μεγαλώσα και εγώ μαζί της λίγο παραπάνω.
Ήταν κάποια πράγματα. γιατί στην αρχή είναι πολύ δύσκολο. Δηλαδή το πρώτο χρόνο, δεν ξέρω, ήμουν εκτός τόπου του χρόνου. Δηλαδή έχουν περάσει πολλά πράγματα με την αδελφά μου. Αυτό το παιδί έχει δει τον παπά της, ο παιδί μου, να κλαίει την αχθουκέτα στο πάτο μου. Κάτι που δεν είναι ωραίο να το βλέπει. Ακή ήταν που με κάλωσε το παιδί μου.
Σε βοήθησε το παιδί σου. Πάρα πολύ. Γιατί να έχεις ένα παιδάκι τριών χρονών να σε βλέπει τέτοιο και να σου λέει πρωτοβουλία να πάρω ρολόχου κουζίνας να σε φτωπίσω και θα σου φέρω ένα χαρίμπο για να νιώσεις καλύτερα. Το λέω και ζορίζομαι, αλλά έτσι έγινε. Οπότε παιδί μου αυτό βοήθησε πάρα πολύ. Υπάρχει μια φοβερή συνεννόηση, ανάπτυξιακά αυτά είναι πάρα πολύ καλά.
Από ό,τι έχω γινόμενο και πήγαμε με τους ψηφιλόγους μας και τα έκαναν όλα. Όλα είναι complete. Ωραία. Και τώρα ελληνικά μιλάει, έτσι. Μιλάει ελληνικά. Το μοναδικό που λένε, ρε παιδί μου, είναι ότι για παιδάκια τα οποία είναι δίγλωσα είναι λίγο πιο αργά πάντα στη γλώσσα. Αυτό το επιβεβαιώνω και εγώ. Αυτό το πιστεύεις και εσύ.
Το επιβεβαιώνω και εγώ. Και ο δικός μου άρχισε να μιλήσει αρκετά. Αυτό, δηλαδή, η Μελίνα, ας πούμε, επειδή μάμου το έχεις αναφέρει και άλλη φορά, σε ένα άλλο κωδικό που είδα ήταν ότι η Μελίνα όταν ήρθαμε η μητρική της είναι γερμανικά όταν ήρθαμε της πήρε περίπου δύο με τρεις μήνες για να ξεκλειδώσει στο παιδικό σταθμό μέχρι τότε ήταν όπως έλεγε για νάιν ή θα έλεγε ναι όχι όχι αυτό εδώ και μετά ήταν απλά μια μέρα εκεί φαρμακόγλωσσα δεν το βάζαμε χαίρομαι πολύ που ακούω αυτό για την κόρη σου και που ακούω που είστε καλά και θέλω να πάμε στο επόμενο θέμα για να μην το τραβήξουμε σε πολύ μακρο στο podcast πρέπει να την πάρω και 3 παρα 10 πρέπει να την πάρω από το δημοτικό για τη μουσική θέλω να μιλήσουμε λίγο για τη μουσική πριν κλείσουμε γιατί για όσους δεν ξέρουν είσαι μουσικός παραγωγός, κάνεις μουσική έχεις πάνω από 20.000 ασφάλειες στο youtube εγώ προσωπικά η μουσική σου θα πεις εσύ απλώς θα μας πω τη δικιά μου εμπειρία low-fi, δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς
Εγώ τη βάζω και ηρεμώ. Δηλαδή βάζω και λέω, παίζω και διαβάζω, δηλαδή δουλεύω. Πες μου λίγο για τη μουσική, γιατί είναι πολύ σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον για μένα αυτό το πράγμα. Κοίτα, η μουσική, εντάξει, ήταν στη ζωή μου από πολύ μικρός. Ξεκίνησε με DJ-League και τέτοια πράγματα. Εμένα μόνο ήμουν να παίζω μουσική ό,τι όρθιος πάντα. Πάντα λέω, είναι ένας δάσκαλός μου.
Και ξεκίνησε με ηλεκτρονική, ξεχάθαρα, από τότε. Μετά, με αγγλίες και αυτά, συνέχισα τα Τζέι Λίκ. Πολύ χαλαρά, πολλή εμπειρία, ταξιστή, στην ώρα της ηλεκτρονικής μουσικής. Και να πούμε ότι μικρός ήσουν πολύ μετάλλικα και τέτοια. Να το πούμε και αυτό, ότι είχαμε πολλούς διαξυθισμούς μετάλλικα-μέιντεν στα διαδίκτυα. Εσύ κι ο Πολίτης ήσασταν οι μειντενάδες, Και ο Παπαδόπουλος ήταν μεταλλικά.
Κι εγώ μετάλλικα. Μόνο ο Πολίτης ήταν μετζεν. Α, ο Πολίτης ήταν μετζεν. Συγγνώμη, αλλάξα θέμα. Συνέχισε. Είχαμε πολύ τέτοιο αυτό. Το θυμάμαι να το πει. Πώς σου φαίνεται τώρα, Πολίτης... Οι μετάλλικα έκαναν ένα καλύτερο κόνσελντ. Έπαιξε πολύ ηλεκτρονική μουσική. ξεκίνησα να δω τη παραγωγή και αυτά χωρίς να έχω μουσικό background, δεν ξέρω να διαβάζω μουσική, να γράφω.
Είμαι ένας μονόχειρος πιανίστας όπως δω συνέχεια, έχω ένα MIDI controller το οποίο έχει μια οκτάβα πάνω και παίζω αυτό εδώ. Από μνήμη στο μοναδικό που ξέρω να παίξω είναι τα κάλατα, που είναι μεινότες σειρά αυτό. Είμαι καθαρά ακουστικός τύπος. Εντάξει, στην Αυστρία όταν πήγα επειδή έλυσα όλα τα προβλήματα, Ξανά ασχολούμαι λίγο ακόμα με τη μουσική.
Αγόρασα επιτέλους ένα πρόγραμμα που είχα σπασμένο χίλια χρόνια, γιατί τώρα μπορώ να δώσω 120 ευρώ. Έτσι. Θα τα κάνουμε όλα legit, λέει. Και μετά, κάπου εκεί πέρα το 2018, επειδή ξεκίνησα να κάνω και vlog και τέτοια βαθιά μέσα στο κανάλι μου, έχω πολλά vlog που έκανα τα talking head που λένε, «Είστε οδηγοί, σήμερα ήρθαμε εδώ».
Αυτό ξεκίνησε εξαιτίας Βερένας πάλι, να του δώσουμε και τα εύσημα, γιατί είχε πάει μια άλλη φίλη μας, μια πολύ καλή φίλη μας, είχε πάει, θυμάμαι, Σικελία με τον άντρα της τότε. Τότε ήταν ακόμα γκόμενη, δεν ήταν, είχαν πετρευτεί. Είχαν πάει Σικελία και είχαν τραβήξει, μας δείξαν κάποια στιγμή, είχαν πέσει σπίτι, μας είχαν δόξει ένα 45-λεπτό uncut GoPro βίντεο, σαν αυτά που κάνει ο Μπλέτσας.
και καθώς πίναμε ταπερόλ μας έπαιζε και ένα βίντεο αν κάτω όλο το τέτοιο και γύρισε εκεί η Βερένα και μου λέει εμείς δεν βγάζουμε βίντεο να πάμε διακοπές και λέω έτσι είσαι θα κάνουμε vlogs οπότε ξεκίνησε και το μικρόβιο με το βίντεο μετά πήγες σε φωτογραφία είχαμε τις μικρές κάμερες και καταλήξαμε στη full frame με 32 φακούς κάτσε αγάπη μου λίγο να βάλω αυτόν κάτσε να κάνω αυτόν κάτσε τώρα το B-roll, κάτσε τώρα το σημαντικό.
Δηλαδή, πιέναμε για ορειβάσια και είχα μαζί στην τσάντα άλλα 25 κιλά. Σαν να κουβαλούσα ένα παιδί πρακτικά στην πλάτη μου. Ποιος ήξερε τότε, το έκανα προπόνηση για τις επόμενες χρονιές. Και καταλήξαμε, παιδί μου, θέλω να χρησιμοποιήσω μουσική, χωρίς να τρώω πόντα η τάιτλια από εκεί. Και ψάχνοντας, ψάχνοντας, κατέληξα σε αυτά τα instrumental.
Τότε νομίζω έγινε ένα φοβερό μπαμ ο Casey Neistat, στη Νέα Υόρκη, που είχε αρχίσει να βάζει κάτι έτσι μουσική, η οποία ήταν, είχε αυτό το hip-hop background, αλλά με δόσεις από jazz μέσα, με κοψίδια και αυτά. Ε, γενικότερα, εγώ μου άρεσε και αυτή η μουσική, δεν είχα θέμα. Και λέω, είναι τζάμπα, οπότε μπορούμε να κάνουμε και μονετάζ στο κανάλι.
Ωραία. Και ξεκινώντας και ψάχνοντας, άρχισα να στείλω το πόπλο, και το έπλευε στο κανάλι σαν μουσικό κανάλι. Το 14ο. Και ανέβαζα κομμάτι. Ήταν και ψηφισμό, αυτό ήταν τα μουσικά και... Νομίζω είμαστε από τη γενιά που ακούμε μουσική ψηλοακόμα από το YouTube. Σωστά, σωστά. Δηλαδή δεν υπήρχε Spotify τότε. Είμαστε YouTube και γάθαρα.
Και είπα εκεί YouTube, έκανα τα μουσικά τα κομμάτια, τα ανέβαζα, έκανα τα vlog και τα ανέβαζα αυτά εδώ. Και κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι Μήπως να δοκιμάσω να γράψω και εγώ τέτοια μουσική. Μήπως... και μου έρθει η φλασιά να κάνω label. Ότι και καλά θα κάνω δισκογραφική εταιρεία. Να πούμε, εντάξει, indie label δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο.
Δεν σκεφτούμε δισκογραφική και λέμε, οχα μανι, οχα. Εντάξει, είμαι εγώ σε ένα γραφείο με ένα email στο σπίτι μου, και στέλνω και κάνω και έναν πάτο. Είναι δισκογραφική εταιρεία. Μπορείς να κάνεις digital τεχνά πλέον από μόνος σου, να βρεις, έχει δίστρο και μίστρο και χίλιες δυο διαφορετικές πλατφόρμες πλέον, να ξεκινήσεις να βγάζεις.
Άρχισαν να στέλνουν email σε καλλιτέχνες να στείλουμε σε ένα κομμάτι, γιατί μουσική που άκουγα και προσπάθησαν πιο. Και έπιασε αυτό. Και έπιασε καλά. Και το 2018 ήρθε ο COVID. Και εκεί πέρα ήταν, όπως σου αρέσει να λέω, το πασόκ του streaming. Το πασόκ. Το παλιό, το ορθόδοξο το πασόκ. Όλοι σπίτι και κατά λάθος μερικομένου.
Είστε σπίτι όλοι και στριμμάρετε τα πάντα. Και εκεί πέρα έγινε χαμούλης. Δηλαδή, έχω και δεν είναι τέτοιο πράγμα. Έχω κερδίσει αρκετά χρήματα. Δηλαδή, έχω αποτελεσμένει πάρα πολλά χρήματα. Δηλαδή, στο διατάφτα, παιδί μου, όλα αυτά που έχουν γίνει, λες και γίνανε, το λέω πάντα, με κινηματογραφικό τρόπο, με σενάριο, για το ότι να προετοιμάσουν ότι μαλάκα θα μείνεις μόνος με το παιδί.
Και πρέπει να υπάρχει ένα οικονομικό υπόβαθρο έτσι ώστε παιδί μου κούφια η ώρα και εσύ να πάθεις κάτι το παιδί να είναι εξασφαλισμένο. Δηλαδή, νομίζω το ξέρεις και εσύ μπορείς να κάνεις ειδηλέτ με το που γεννιέται το παιδί κατευθείαν μπαίνεις σε ρόλο κομπάρσου και είσαι ο βαριά βαριά βιτα αντρικός ρόλος στην ταινία κάποιο άλλο.
Δεν θυμάμαι αν πρέπει να εξακούσει και το σχετικό το τέτοιο. Είσαι το φάντασμα σαν αμνήσεις του παιδιού σου. Πολύ ωραίο. Συνεχίζεις και γράφεις ακόμα, γιατί βλέπω ότι παράγεις ακόμα. Συνεχίζω κανονικά, κομπλέ. Έχει απλωθεί ο Τραχανάς πάρα πολύ. Ξεκίνησα πριν από που έκανα εξάμεινο και ήθελα να γράφω και πιο πολύ ηλεκτρονικά.
Έχει μπει βέβαια και το AI στην ζωή μας, τι γίνεται με τα AI, με τα bot, με τα έτσι, όχι. Αλήθεια, το χρησιμοποιείς για τη μουσική σου, να σε βοηθήσει. Πολύ ευθέως και στα ίσια που λέω ότι ναι, το χρησιμοποιώ γιατί είναι εργαλείο για μένα. Δηλαδή, έχω βγάλει κομμάτια που έχεις ακούσει με φωνητικά, δεν τα έχω τραγουδήσει εγώ, έχω κάτσει, έχω γράψει τη μουσική μου, τα οργανάκια μου, τα φαζάκια μου, έχω γράψει και 5-10 στιχάκια, θα βάζω εκεί πάνω και μου βγάζει και είναι ένα χιτρομίσιο κατάσταση θα του πεις generator παιδί μου 5, 10, 15 φορές μέχρι να πιάσει αυτό που θέλεις να πιάσει μ' αρέσει θα το βάλω μπορεί οποιοςδήποτε να ρίξει σταχ να πει α όχι και δεν είναι σωστό και δεν είναι κάνω δεν έχω guys στο budget το χρόνο κυρίως να πω θα προλάβω κάποιον να πάω να καλλιτέχνω ιδανικά άμα είχα θα έλεγα ότι ξέρεις τι αυτό είναι έλα εσύ εδώ Δημήτρη που είσαι τραγουδιάρης και μου αρέσει ο Μίσο, κλείνουμε το στούντιο και πάμε να το εγγραφούμε και θέλω να μου το γράψεις έτσι.
Και μετά να το βάλω και να το βγάλω έξω. Καλά, δεν θα απολογηθείς κιόλας. Όχι, απλά δεν έχω την πολυτέλεια. Θα το δουν διάφορα οι παιδιά με αυτό το βίντεο, και δική μου. Ξέρω ότι υπάρχουν και πολλοί που τους αρέσει να μεταφράζουν κιόλας. Οπότε, δεν έχω καθόλου, δεν έχω κανείς ποτέ την ικάνω γενικότερα. Το μοναδικό που δεν έχω κάνει με το θέμα της μουσικής είναι σαν κάτι άλλο που δείχνω θα σας δείξω το setup μου και θα σας δείξω πώς κάνουμε αυτό. Όχι ρε φίλε.
Δηλαδή αυτά τα κολοτουτόρια τα έχω βαρεθεί. Δεν θέλω. Δεν θα σου δείξω. Κάνω κάτι εδώ και 20 χρόνια δεν θέλω να μάθεις πώς το κάνω γιατί για ποιο λόγο να σου το δείξω. Οι κόρες σου ακούει. Η Μελίνα ναι, η Μελίνα ακούει. Είναι αρκετά αυστηρός κριτής της μουσικής. Είναι χαλαρωτικά. Είναι χαλαρωτικά. Είναι χαλαρωτικά, όντως είναι.
Και μόνο τότε θα πούμε. Δηλαδή η Μελίνα έχει μεγαλώσει με low-fi και white noise και ambient και τέτοια φουρ για να ερεμίσει. Αν και το μοναδικό που δούλευε ήταν το πιστολάρι το μαλλιό, μόνο έγινε στα πρώτα πλευρά μου, δεν είχε τίποτα άλλο. Αλλά είναι και τα άλλα ρε παιδί μου, αυτά που κάνω τις ηλεκτρονικές και τέτοια είναι τα διασκεδαστικά.
Έτσι το λέει. Έτσι το λέει. Οπότε, ναι, κάποια φορά που θα βαριέται εξωτερικά στα μάξια, λέει, παπά, βάλουμε χαλότι. Έχει βέβαια και αυτή τη δικιά της λίστα στο τέτοιο, στο Spotify, γι' αυτό μου έρχεται κάτι που περάσει τα αρχικά. Κάτι K-Pop. Είχαμε το τέτοιο K-Pop, το έχω ακούσει 7.500.000 φορές στο άλμπουμ. Το άλμπουμ το άκουσα πριν δω την ταινία, το Hunters, το K-Pop Hunters.
το είδαμε κι αυτό, το έχουμε δει 6-7 φορές το γεγονός. Προσπαθώ να τις βάζω να βλέπει άλλα πράγματα, όχι τόσο αδρεναλή και τόσο engagement. Η Apple TV έχει πάρα πολύ ωραία καρτούνια, και pre-schoolers και μετά. Ωραία καρτούνια με ιστορία, με χτίσμα χαρακτήρων, νέα ονόματα και τέτοια, και δεν είναι τόσο ποια πιου-πιου-πιου και τέτοια.
Εμείς σκέψτε, φίλε, τι είχαμε. Στρουφάκια, καμπαμαρού, φρουτοπία. Μην λες άλλα, φανερώνει η συνελήγειά μας. Δύο ερωτήσεις, γρήγορες. Αυστρία, Ίνσμπρουκ για καφεδάκι ή Θεσσαλονίκη. Αν το σου έλεγα μετά, τι λέμε τε φέρε με τώρα να πάμε να πιούμε ένα καφέ. Πού θα με πήγαινες. Αυστρία, Ίνσμπρουκ. Ίνσμπρουκ, έτσι. Ίνσμπρουκ, ξεκάθαρα.
ένα πολύ κλασικό και τουριστικό, σε γάθαρα, και μάρκετ πλατς με ήλιο. Και δεν θα σου λέγαμε καφέ ή καμιά ράδι, καμιά βάσπια. Θα τα κάλω στις καφές, αλλά ναι. Και πού θα είναι ο Πολυχρόνης σε 10-20 χρόνια από τώρα. Ο Πολυχρόνης θα είναι τώρα... Εύχομαι να είμαι ζωντανός ακόμα, πολύ σημαντικό. Χτυπά ξύλα, ναι. Αλλά δεν ήθελα να είμαι στην Θεσσαλονίκη.
Όχι. Έχω διακαεί πόθο να κατέβω κάτω, νότια. Ελλάδα πάλι. Πάτρα. Γιατί Πάτρα. Πάτρα είναι ο κολλητός μου στην Πάτρα. Ο πιο παλιός μου φίλος στην Πάτρα. Είναι νότια. Είναι πολύ ωραία πόλη. Είναι στο στυλάκι του Ινσμπρουκ. Είναι μικρή. Είναι περπατήσιμη. Πάει πίσω άκρη. Καλά, τώρα θα μας ακούν, θα έπει που συγκρίνησε η Πάτρα με το Ίνσβουργκ.
Έχει δημαρχάρα, το Πελεπίδη, δημαρχάρα. Αν και έχει κάνει πολλή δουλειά, υποδηλατώνει σε αυτά τα κυβερόστιπα. Και είναι πολύ κοντά στην Αθήνα, γιατί στην Αθήνα έχω πολλούς φίλους. Δηλαδή, υπάρχουν δραστηριότητες για τη Μελίνα, ξέρω εγώ αυτά. Ναι, και για μένα, ρε παιδί μου, είναι φάση, είναι πολύ το νέο ξεκίνητο. γιατί έχει κλείσει για μένα το κεφάλι του Θεσσαλονίκη είναι κλείνη γιατί έχουν γίνει όχι κυρίως για τις αναμνήσεις αλλά για τα σχέδια που είναι και για μένα λίγο με κούρασε πες το ότι ίσως επειδή συνήθισα να είμαι στο ίδιο τρόπο τα χρόνια και ήθελα κάτι πιο viable, πιο μικρό, πιο πρακτικό και δεν είχα αυτή η χαβούζα το τρέχω, κάνω, ράνω θα πάω ό,τι μιλούν στο σχολείο και θέλω μετά να κάνω γυμναστική για να κατέβω στο υγναστήριο στα βενζινάδια για να πάω από ψηλά ψηλά που είμαι μέχρι κάτω θέλω μισή ώρα και μετά από άλλα 15 λεπτά θα είμαι στο κέντρο δηλαδή δεν είναι όχι ωραία, σε ευχαριστώ πάρα πολύ λοιπόν κάτω στο description θα βάλω πάρα πολλά link
για το υλικό σου και να σε προμοτάρω αν και εσύ, νομίζω εσύ θα προμοτάρεις πιο πολύ το δικό μου το κανάλι Λοιπόν, σε ευχαριστώ πάρα πολύ πολύ χρόνια για αυτή την κομμέντα νομίζω αξίζεται το κόμμα, ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ για το αυτό Αυστρία-Ελλάδα πίσω αλλά και για τα προσωπικά που νομίζω το έχω ξαναπεί, οι ιστορίες αυτές οι προσωπικές νομίζω που έχουν πολύ ενδιαφέρον και η δικιά σου σίγουρα έχει πολύ ενδιαφέρον και σε ευχαριστώ πάρα πολύ και ποιος ξέρεις, ίσως θα ξαναπούμε για ένα άλλο θέμα Why not, yeah Χάρηκα πολύ, σε ευχαριστώ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα