Η απόδραση απο το Αλκατράζ

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Τις μεγάλες στιγμές της ιστορίας όλοι τις ξέρουμε. Αλλά τι γίνεται με τις μικρές, εκείνες που κρύβονται στις σκιές, που άλλαξαν τον κόσμο χωρίς καν να το καταλάβουμε. Το podcast «Μικρές πραγματικές ιστορίες της ανθρωπότητας» σε ταξιδεύει σε αληθινές ιστορίες που εξάπτουν την περιέργεια, φωτίζουν ξεχασμένα γεγονότα και αποκαλύπτουν πως οι πιο μικρές λεπτομέρειες κρύβουν τις μεγαλύτερες αλήθειες.

00:27 Άκου το τώρα στο Spotify και μπες κι εσύ στον κόσμο των μικρών αλλά συναρπαστικών ιστοριών της ανθρωπότητας. Καλώς ήρθατε στο The Deep Dive. Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα νησί. Αλλά, εμ, όχι για ένα οποιοδήποτε νησί. Σίγουρα όχι. Φανταστείτε έναν βράχο, σχεδόν πάντα μέσα στην Ομίχλη, και γύρω του τα παγωμένα νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο.

01:05 Αυτό το μέρος είναι το Αλκατράζ. Ακριβώς. Και για πολλά χρόνια δεν ήταν απλώς μια φυλακή. Ήταν, πώς να το πω, η ιδέα του τέλους. Το τέλος του δρόμου για τους πιο σκληρούς κακοποιούς. Υπήρχε εκείνη η φράση που έλεγαν όλοι, έτσι δεν είναι? Ναι. Και τα λέει όλα. «Σπάσε τους κανόνες και πας χυλακή! Σπάσε τους κανόνες της φυλακής! Ε, τότε πας το αλκατράζ!»

01:30 Εκεί κατέληγαν ονόματα που όλοι ξέρουμε. Αλκαπώνε, ο Μασίν Γκάν Κέλλι. Οι αδιόρθωτοι. Αυτούς που οι άλλες φυλακές απλά δεν μπορούσαν να κρατήσουν. Αλλά το θέμα με το αλκατράζ δεν ήταν μόνο τα ψηλά τείχη ή τα κάγκελα. Όχι, καθόλου. Ο μεγαλύτερος φύλακας ήταν η ίδια η φύση. Τα νερά είναι παγωμένα. Μιλάμε για θερμοκρασίες που σου προκαλούν υποθερμία μέσα σε λίγα λεπτά.

01:57 Και τα ρεύματα? Α, τα ρεύματα είναι απίστευτα δυνατά και αλλάζουν συνέχεια. Είναι σαν ένα ποτάμι μέσα στη θάλασσα. Και υπήρχε και ο μύθος με τους καρχαρίες, σωστά? Ναι, που τον διέδιδαν και οι ίδιοι οι φύλακες. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν καρχαρίες εκεί, αλλά ο φόβος ήταν ένα ακόμα τείχος. Έτσι, για σχεδόν 30 χρόνια όλοι πίστευαν ότι από εκεί δεν μπορεί να αποδράσει κανείς.

02:22 Και δεν είχε αποδράσει. Κάθε προσπάθεια είχε αποτύχει. Ή τους έπιαναν ή συνήθως πνίγονταν. Κανείς. Μέχρι εκείνο το πρωί. Εδώ λοιπόν ξεκινάει η ιστορία μας. 12 Ιούνιο 1962. Η πρωινή καταμέτρηση, μια απλή ρουτίνα, θα άλλαζε τα πάντα. Είναι 7 και 15 το πρωί. Οι φρουροί κάνουν την κλασική τους βόλτα. Κοιτάζουν στα κελιά, μετρούν τους στρατούμενους Όλα μηχανικά Φτάνουν στα κελιά τριών συγκεκριμένων Του Φρανκ Μόρις και των δύο αδελφών του Τζον και του Κλάρενς Άγγλιν Ακριβώς Βλέπει τις φιγούρες τους στα κρεβάτια σκεπασμένες Τους φωνάζει μία, δύο, τίποτα Κάτι που δεν είναι και τόσο παράξενο στην αρχή, φαντάζομαι Όχι, συμβαίνει Ο φρουρός όμως εκνευρίζεται Πλησιάζει πιο κοντά σε ένα κελί Και απλώνει τον κλόπ του μέσα από τα κάγκελα Για να σκουντήξει τον κρατούμενο Και τι γίνεται Εδώ είναι που η σκηνή γίνεται τρελή Χτυπάει το κεφάλι του κρατούμενου στο μαξιλάρι Και τότε Το κεφάλι δεν κουνιέται απλώς Δηλαδή Ξεκολλάει από το σώμα Πέφτει από το κρεβάτι Και κυλάει στο πάτωμα

03:36 Περίμενε Τι Σταμάτα λίγο Μπορείς να φανταστείς το σοκ του ανθρώπου Που, νόμιζα ότι έγινε κάποιος φόνος. Αυτό ακριβώς, ο απόλυτος τρόμος. Αλλά ο τρόμος έγινε αμέσως απορία, γιατί αυτό που ήταν στο πάτωμα δεν ήταν αληθινό κεφάλι. Δεν ήταν. Τι ήταν. Ήταν ένα ομοίωμα, ένα ψεύτικο κεφάλι, φτιαγμένο όμως με απίστευτη προσοχή.

04:01 Από σαπούνι, σκόνη τσιμέντου, χαρτί. Απίστευτο. Και το πιο ανατριχιαστικό ξέρεις ποιο ήταν. Τα μαλλιά. Τι είχαν τα μαλλιά. Ήταν αληθινά. Αληθινές ανθρώπινες τρίχες. Για μήνες οι τρεις τους μάζευαν κρυφά τρίχες από το πάτωμα στο κουρίο της φυλακής. Και τις κολλούσαν μία-μία στα ψεύτικα κεφάλια. Ναι, για να φαίνονται πέρα-γιαπέρα αληθινά στο σκοτάδι. Εκείνη τη στιγμή σήμανε συναγερμός. Αλλά ήταν πια πολύ αργά.

04:28 Ήταν άφαντη. Το ερώτημα πλέον δεν ήταν αν απέδρασαν, αλλά πώς. Πώς το καλό διαλύει σε έναν τείχο σε μια τέτοια φυλακή. Η απάντηση βρίσκεται στο μυαλό ενός ανθρώπου, του Φρανκ Μόρις. Δεν ήταν τυχαίος. Είχε IQ 133, δηλαδή ήταν εξαιρετικά ευφυής. Και είχε ξαναπροσπαθήσει να αποδράσει από άλλες φυλακές. Ήταν ο εγκέφαλος. Όταν μπήκε στο Αλκατράζ δεν είδε απλώς ένα κελί. Το μελέτησε και βρήκε μια αδυναμία.

04:56 Ποια ήταν αυτή? Κάτω από τον υπτήρα, σε κάθε κελί, υπήρχε ένας μικρός αεραγωγός. Το κτίριο ήταν παλιό. Η υγρασία και το αλάτι από τη θάλασσα είχαν διαβρώσει το τσιμέντο γύρω του. Είχε αρχίσει να σαπίζει. Κάτι που κανείς φύλακας δεν είχε προσέξει ποτέ. Αλλά ο Μόρις το είδε. Και αυτό ήταν το σχέδιο. Να σκάψουν αυτό το σάπιο τσιμέντο.

05:21 Λοιπόν, ωραίο το σχέδιο. Αλλά με τι εργαλεία. Δεν είχαν τίποτα Κι όμως, η λύση ήταν μπροστά τους Κουτάλια Κουτάλια από την τραπεζαρία Ακριβώς, κλεμμένα κουτάλια Αλλά και κάτι ακόμα Βρήκαν το μοτέρα από μια χαλασμένη ηλεκτρική σκούπα Όχι Ναι, και το μετέτρεψαν σε ένα αυτοσχέδιο Αθόρυβο τρυπάνι Δηλαδή με κουτάλια και ένα μοτεράκι Πολεμούσαν το πιο ασφαλές μέρος του κόσμου Αλλά και πάλι, ο θόρυβος Δεν θα τους άκουγε κανείς.

05:52 Εδώ είναι οι άλλοι ιδιοφείς λεπτομέρεια. Εκμεταλλεύτηκαν κάτι που έκανε ίδια η φυλακή. Κάθε απόγευμα υπήρχε η ώρα της μουσικής. Α ναι, που οι κρατούμενοι έπαιζαν μουσικά όργανα. Κυρίως ακορδεών. Ο ήχος του ακορδεών ήταν η τέλεια κάλυψη. Κανείς δεν άκουγε το σκάψιμο. Έσκαβαν κάτω από τον ήχο της μουσικής. Είναι απίστευτο.

06:15 και πώς έκρυβαν την τρύπα. Έφτιαχναν ψεύτικους τείχους από χαρτόνι. Τους ζωγράφιζαν με τέτοια λεπτομέρεια που έμοιαζαν ίδιοι με τον αληθινό τείχο. Ούτε σε έλαγχο δεν φαίνονταν η διαφορά. Και ήταν και ένας τέταρτος μαζί τους, ο Άλεν Βέστ. Ναι, αλλά εκείνος ήταν άτυχος. Το βράδυ της απόδρασης δεν είχε καταφέρει να μεγαλώσει αρκετά την τρύπα του.

06:36 Οι άλλοι τον άφησαν πίσω και ουσιαστικά χάρισε αυτόν ξέρουμε όλες τις λεπτομέρειες, γιατί τα ομολόγησε όλα στο FBI. Έτσι οι τρεις τους βγαίνουν από τα κελιά και πού πάνε? Σε έναν διάδρομο με σωλήνες πίσω από τους τείχους. Σκαρφάλωσαν τρεις ορόφους προς τα πάνω, βγήκαν στην ταράτσα και ήταν έξω. Αλλά το δύσκολο ήταν μπροστά τους.

06:59 Η θάλασσα. Φτιάξαν και το μέσο διαφυγής. Αυτό ναι, είναι κάτι το μοναδικό. Όσο έσκαβαν, τόσο μάζευαν υλικά για μια σχεδία Από τι? Από αδιάβροχα Τις καμπαρδίνες που φορούσαν μάζεψαν πάνω από πενήντα Πενήντα αδιάβροχα και που τα έκρυβαν όλα αυτά? Στα κελιά τους, σε διάφορα σημεία, τα έκοψαν, τα ένωσαν Το κλειδί ήταν πώς θα τα έκαναν αδιάβροχα Και πώς το έκαναν?

07:28 Έλειωναν κόλλα από παπούτια και μετά κρατούσαν τις ραφές πάνω από τους καυτούς σωλήνες ατμού της φυλακής. Ο ατμός έλειωνε την κόλλα και σφράγιζε τις ενώσεις. Είναι απίστευτη μηχανική αυτό που περιγράφεις. Έφτιαξαν μέχρι και κουπιά από ξύλο. Λοιπόν, εκείνο το βράδυ κατεβαίνουν στην ακτή, φουσκώνουν τη σχεδία τους και χάνονται μέσα στη νύχτα και την ομίχλη.

07:52 Και μετά... σιωπή. Από εδώ και πέρα η ιστορία γίνεται μυστήριο. Το FBI ξεκίνησε μια τεράστια έρευνα. Έψαχναν παντού στον κόλπο. Και βρήκαν κάτι? Βρήκαν κάποια κομμάτια από τα κουπιά και υπολείμματα της σχεδίας σε ένα κοντινό νησί. Και κάτι ακόμα, ένα πορτοφόλι, σωστά? Ναι, ένα αδιάβροχο πορτοφόλι με φωτογραφίες της οικογένειας των Άγγλιν.

08:17 Για το FBI η ιστορία τελείωσε εκεί. Δηλαδή το επίσημο συμπέρασμα ήταν ότι πνίγηκαν. Ακριβώς. Είπαν ότι η σχεδία διαλύθηκε, έπασαν στο παγωμένο νερό και τα σώματά τους παρασύρθηκαν στον ωκεανό. Υπόθεση κλειστή. Το αλκατράς τεχνικά παρέμενε απόρθητο. Μια βολική απάντηση, αλλά με ένα τεράστιο κενό. Το μεγαλύτερο. Δεν βρέθηκε ποτέ κανένα πτώμα. Ούτε ένα.

08:43 Και οι ειδικοί λένε ότι ο κόλπος συνήθως ξεβράζει πράγματα στις ακτές του. Δεν τα στέλνει έξω στον ωκεανό. Και αυτή η απουσία των σωμάτων είναι που γεννάει όλες τις θεωρίες. Εδώ είναι που ξεκινάει ο θρύλος. Και αρχίζουν να εμφανίζονται διάφορες ενδείξεις, μικρά κομμάτια που λένε μια άλλη ιστορία. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

09:03 Το πρώτο έχει να κάνει με τη μητέρα των αδελφών Άγγλιν. Ναι. Για χρόνια μετά την απόδραση, κάθε γιορτή της μητέρας έπαιρνε λουλούδια. Πάντα ανώνυμα. Η οικογένεια πίστευε ότι ήταν από τα παιδιά της. Και μετά, στην κηδεία της... Στην κηδεία της εμφανίστηκαν δύο πολύ ψηλές, άγνωστες γυναίκες, βαριά μεταμφιεσμένες. Παρακολούθησαν από μακριά και εξαφανίστηκαν.

09:30 Οι συγγενείς πάντα έλεγαν ότι ήταν τα αγόρια με γυναικεία ρούχα. Αυτό βέβαια είναι συγκινητικό, αλλά είναι μαρτυρία, δεν είναι απόδειξη. Σωστά. Υπάρχει όμως και κάτι πιο χειροπιαστό. Μια φωτογραφία. Η φωτογραφία από τη Βραζιλία. Ακριβώς. Το 1975, ένας φίλος τους έδωσε στις αρχές μια φωτογραφία που είπε ότι τράβηξε ο ίδιος στη Βραζιλία.

09:54 Δείχνει δύο άντρες που μοιάζουν εκπληκτικά στους Άγγλιν σε μια φάρμα. Και τι είπαν οι ειδικοί. Οι ειδικοί που προσέλαβε η οικογένεια είπαν ότι η πιθανότητα να είναι όντως αυτή είναι πολύ υψηλή. Το FBI, από την άλλη, είπε ότι τα αποτελέσματα δεν ήταν ξεκάθαρα. Μια φωτογραφία από τη Βραζιλία. Αυτό αλλάζει τα πάντα. Σημαίνει ότι όχι μόνο επέζησαν, αλλά έφυγαν από τη χώρα. Και μετά από δεκαέτιες. Έρχεται το γράμμα.

10:23 Α, το γράμμα. Το 2013 η αστυνομία του Σαν Φρασίσκο παίρνει ένα γράμμα. Και ξεκινάει έτσι. Το όνομα μου είναι John Anglin. Δραπέτευσα από το Αλκατράς το 1962. Είναι σοκαριστικό. Τι άλλο έλεγε. Έλεγε αυτό που όλοι ήθελαν να ακούσουν. Ναι, τα καταφέραμε όλοι εκείνο το βράδυ, αλλά με το ζόρι. Έγραφε ότι ο Μόρις πέθανε το 2008, ο αδελφός του το 2011 και ότι ο ίδιος είχε καρκίνο.

10:51 Και ζητούσε να παραδοθεί. Ναι, με αντάλλαγμα ιατρική φροντίδα και ποινή φυλάκισης μόνο για έναν χρόνο. Και το FBI τι έκανε, το πήραν στα σοβαρά. Πολύ σοβαρά. Έκαναν ανάλυση DNA και γραφής, αλλά το συμπέρασμα ήταν, για άλλη μια φορά, ασαφές. Μη καταληκτικό. Δεν μπορούσαν ούτε να το επιβεβαιώσουν, ούτε να το διαψεύσουν. Άρα, στο τέλος, έχουμε δύο ιστορίες. Στη μία, τρεις άντρες πνίγονται στα παγωμένα νερά.

11:19 Μια τραγική αποτυχία. Και στην άλλη, τρεις άντρες καταφέρουν το ακατόρθωτο. Νικούν ένα ολόκληρο σύστημα και ζουν ελεύθεροι για πάνω από 50 χρόνια. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι το Αλκατρά σχεδιάστηκε για να σπάει το ηθικό Να σου παίρνει κάθε ελπίδα Αλλά αυτή η πίεση τελικά γέννησε μια απίστευτη εφευρετικότητα Αυτό είναι το παράδοξο Όταν φτιάχνεις ένα τέλειο σύστημα Η μεγαλύτερη αδυναμία σου είναι ο άνθρωπος που είναι απρόβλεπτος Οι φρουροί έβλεπαν τείχους Οι δραπέτες έβλεπαν σάπιο τσιμέντο και άκουγαν την ευκαιρία στον ήχο ενός ακορδεών.

11:54 Οπότε η ιστορία τους μπορεί να τελείωσε εκείνο το βράδυ. Ή ίσως όχι. Ίσως κάπου κάποιος να χαμογελάει ξέροντας ότι τα κατάφερε. Και αυτό μας αφήνει με μια τελική σκέψη. Πότε τελειώνει μια ιστορία. Όταν έχουμε όλες τις απαντήσεις. Ή μήπως μια ιστορία μένει ζωντανή ακριβώς επειδή το μυστήριο δεν μας αφήνει ποτέ να την ξεχάσουμε.

12:17 Και η απόδραση από το Αλκατράς είναι η απόλυτη απόδειξη αυτού. Μια ιστορία που αρνείται να τελειώσει. Γιατί καμιά φορά η πραγματικότητα είναι πιο τρελή και από τις ταινίες. της ανθρωπότητας. Αληθινές ιστορίες που εξάπτουν την περιέργεια, φωτίζουν ξεχασμένα γεγονότα και μας θυμίζουν ότι καμιά φορά οι πιο μικρές λεπτομέρειες κρύβουν τις μεγαλύτερες αλήθειες.

13:00 Ακολουθήστε μας στο Spotify. Γράψτε μας στα σχόλια ερωτήσεις ή απορίες που μπορεί να έχετε και μην ξεχνάτε κάθε εβδομάδα ένα νέο επεισόδιο. Γεια σας!