Ρηγγίνα Λέζα 15/18) Γρηγόριος Ξενόπουλος
ΜυθιστορίεςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Διαβάζει η Χριστίνα Μπράβου
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ριγόριος Ξενόπουλος την εγκαρδίωνε όχι ο Ρίκος δεν ήταν δυνατόν να μην την αγαπά οι αντιρήσεις του δεν ήταν και τόσο παράλογες πραγματικώς στη Ζάκυνθο δεν τον εσύμφερε να ζήσει για πάντα και επειδή δεν μπορούσε ακόμα να γυρίσει στην Ιταλία γι' αυτό ανέβαλε ένα γάμο που τον ήθελε όσο και εκείνη αυτά της έλεγε από μέσα του όμως άρχισε να ανησυχεί να φοβάται και ο ίδιος και μια μέρα Ξέροντας πως τα ήξερε όλα και η Ριγκίνα Της είπε Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει Για το Ρίκο έχω καλή ιδέα Αν και δεν εμπιστεύουμε πάντα αυτούς τους φράγκους μορφωνιούς Καμιά φορά είναι απόξω κούκλα και από μέσα πανούκλα Γιατί αναβάλει έτσι Τι θα του έκανε να την πάρει τώρα εδώ Και να γυρίσει στην Ιταλία όταν θα μπορέσει Φοβάμαι Λέτε να έχει σκοπό να την παρατήσει είπε η Ριγκίνα Ξέρω κι εγώ μα θα ήταν φοβερό η δύστυχη εκείνη τον αγαπάει τόσο έχει μπει πια στη ζωή της θα ήταν αδύνατον να ζήσει χωρίς αυτόν αδύνατον και εμένα μου φαίνεται πολύ παράξενο η Μαρία έχει όλα τα προτερήματα
και μονάκριβη πλούσια θα έβρισκε ποτέ να πάρει καλύτερη αν πραγματικώς έχει σκοπό να τραβηχτεί θα αγαπάει καμιάν άλλη πολλοί δεν είναι άστατοι δεν είναι απίστευτο είπε ο Σολωμός λένε μάλιστα γιατί δεν πιστεύω να αγάπησε άλλη εδώ αφού εγνώρισε τη Μαρία μην αγαπούσε από πριν καμιά στην πατρίδα του η Μαρία μπορεί να τον έκαμε να αντιλισμονήσει για λίγο μα πάλι του ξανακάηκε και γι' αυτό ίσως δεν κάνει γάμο τότε δεν είναι άστατος «Αστάτος παρασταθερός» έκαμε η Ριγκίνα.
«Ναι, μα αν ήταν άντρας δεν έπρεπε ποτέ να παρασυρθεί». «Κι αν όταν είπε στη Μαρία πως την αγαπάει και θα την πάρει, ενόμιζε πραγματικώς πως την άλλη την είχε λυσμονήσει, τότε δεν έπρεπε να την ξαναθυμηθεί». «Ο άντρας πρέπει να έχει δύναμη και θέληση. Άμα είπε μια φορά της Μαρίας «θα σε πάρω», άλλη δεν υπήρχε πια για αυτόν».
Κι αν είχε πει και στην άλλη θα σε πάρω, τότε έπρεπε να κόψει καλύτερα τη γλώσσα του, το λαιμό του, παρά να το πει της Μαρίας. Κι από την πρώτη στιγμή που κατάλαβε το αίσθημά της, έπρεπε να της πει ή να την κάμει να καταλάβει πως ήταν δεμένος. Ή ας ξέκοβε, ας μην πήγαινε πια να της κάμει μάθημα. Ας είναι, να μην κάνουμε τώρα υποθέσεις χωρίς να ξέρουμε.
Μπορεί να μην είναι τίποτα απ' αυτά. «Μα τι άλλο μπορεί να είναι» «Πολλά και ίσως χειρότερα» «Μυστήριο» ψιθύρισε η Ριγκίνα. Και δεν είπαν πια τίποτε άλλο. Η Ριγκίνα όμως συλλογίστηκε πολλά. Όσο δεν μπορούσε η Μαρία να βασίζεται στο Ρίκο, τον Φράγκο ομορφωνιό, τόσο αυτή μπορούσε να βασίζεται στο Σολωμό που είχε τέτοιες ιδέες.
Ποτέ δεν θα ήταν αυτός ικανός να αγαπήσει άλλη και να την αφήσει Τι κι αν δεν της είχε πει πως θα την πάρει Της είχε πει πως την αγαπά και ήταν αρκετό Της είχε πάρει και την εικόνα της και την είχε στην κάμαρά του Κρεμασμένη κάτω από την Παναγιά Της είχε δώσει και τη δική του Και ήταν μαζί της όλη μέρα Ώρες μιλούσαν οι δυο τους Ήταν κάτι περισσότερο από αραβωνιασμένη Ήταν ενωμένη ψυχικά Δεμένη για πάντα Ο ψυχικός τους γάμος είχε γίνει Ο άλλος θα ήταν τυπικός Αλήθεια, τι γινόταν η μινιατούρα της Στο στράνι είχε η δίπου την είχε Στο σπίτι όμως της χώρας Κάποτε της είχε πει πως δεν μπορούσε να κουβαλήσει και αλκόβα του τείχου ώστε σε κάποια αλκόβα σε κάποια κόχη την είχε κρεμασμένη μα στην κάμαρά του τάχα και πάλι κάτω από τη θλιμμένη Παναγιά δεν ήξερε δεν της ερχόταν να τον ρωτήσει δεν μπορούσε να πάει σπίτι του να ειδεί και δεν θα μάθαινε ίσως ποτέ αν δεν συνέβαινε κάτι απρόοπτο μια μέρα ο Λάμπρος πήγε στο Λέζα και ζήτησε τη Ρυγκίνα για να της δώσει κάτι λίμπρα που της έστελνε ο αφέντης του.
Η Ριγκίνα βγήκε να τα πάρει στο πόρτεγο. Η Λέζενα ήταν στην κάμαρά της. Ο γιατρός έλειπε. Στο πόρτεγο ήταν οι δυο τους. Ο Λάμπρος της είπε τα πολλά προσκυνήματα και της έδωσε το δεματάκι. Η Ριγκίνα που συμπαθούσε εξαιρετικά τον πιστό υπηρέτη του αγαπημένου της θέλησε να του κάνει ένα κομπλιμέντο και του είπε «Τι κάνεις Λάμπρο, πάντα καλά»
«Χαίρομαι που σε βλέπω, έχω να σε είδω από τότε που μπήκαμε στη χώρα» «Αλήθεια κυρά μου» είπε ο Λάμπρος κοιτάζοντάς την εξτατικώς «Εγώ όμως σε βλέπω κάθε μέρα» «Αλήθεια, πώς» απόρρισε η Ριγκίνα «Περνάς από εδώ συχνά» «Όχι, όχι» έκαμε ο Λάμπρος «και αν περνάω μήπως είσαι στο παράθυρο» «Τότε ναι, στα με έβλεπες και ίδια». «Σωστό». «Πού λοιπόν» «Στο κάντρο σου, εκείνο το μικρουλάκι που έχει στο σπίτι ο αφέντης». «Α, δεν το στοχάστηκα, είδες την κουτή που είμαι, ως και εγώ είμαι κουτός». «Γιατί λάμπρο» «Γιατί στην αρχή, πολύν καιρό, σε έβλεπα και δεν σε γνώριζα. Έβλεπα απ' αναπή το κάντρο σου και δεν καταλάβαινα πως είσαι του λόγου σου ίδια».
«Πώς σου φαίνεται» «Δεν θα μου μοιάζει πολύ γι' αυτό» «Όσκε σου μοιάζει και πολύ» «Μα εγώ είμαι κουτός» «Για να το καταλάβω χρειάστηκε να σε είδω πολλές φορές» «Ε, φιναλμέντε το κατάλαβα» «Και τώρα σε βλέπω κυρά μου κάθε μέρα» Η Ριγκίνα γέλασε και γελώντας έτσι για να μην δώσει σπουδαιότητα στην ερώτησή της τον ρώτησε «Και που το έχει στην κάμαρά του όπως και στο στράνι» «Ναι σκέ αμοιπός» αποκρίθηκε ζωηρά ο υπηρέτης «όπως και στο στράνι και καλύτερα»
«Τις παιδιάς, ο τείχος έχει ένα βαθούλωμα. Εκεί έχει την Παναγιά. Και από κάτω το κάντρο σου. Να μη σώσω αν σου λέω ψέμα. Το πιστεύω, Λάμπρο, και σε ευχαριστώ». σώπασαν λίγο και ξαφνικά εκεί που η ριγκίνα περίμενε να χαιρετήσει ο λάμπρος πήρε μια έκφραση μυστηριώδη και είπε να σου πω κυρά μου κι ένα μυστικό μα να μην το πεις του αφέντη να είσαι ήσυχος πες μου ό,τι θες όπου πάει σε παίρνει μαζί του επαναπηεί το κάντρο σου Και της διηγήθηκε εκείνο που ξέρουμε.
Όταν ήταν μονάχος, ο Σολωμός έπαιρνε από την κάμαρά του τη μινιατούρα και την έστεινε στο τραπέζιο που εργαζόταν, με ένα πόδι που είχε από πίσω επί ταυτού. Άμα πήγαινε κανένας την έκρυβε. Κι άμα τελείωνε την εργασία του, την έπαιρνε και την ξανακρεμούσε στη θέση της, κάτω από την Παναγιά. Ο Λάμπρος τα διηγήθηκε αυτά με συγκίνηση.
Με συγκίνηση τα άκουσε και η Ριγκίνα Αυτή όμως την έκρυβε Ενώ ο υπηρέτης καθόλου Στο τέλος τα μάτια του δάκρυσαν Και η φωνή του κόπηκε Σ' αγαπάει κυρά μου ο κόντες μας Σ' αγαπάει πολύ Είπε σχεδόν ανάκουστα Και σου αξίζει Σκούπισε τα μάτια του με το μανίκι του Προσκύνησε και έκαμε να φύγει Μα άμα πήγε ως την πόρτα Ξαναγύρισε Κοίταξε γοργά ολόγυρά του Και με ακόμα πιο μυστηριώδη έκφραση προσώπου Είπε αποφασιστικά Δεν μπορώ να βαστάξω κυρά μου Θα σου πω κι άλλο ένα μυστικό Σου βάνει φιόρα Σου ανάβηκε καντήλη Σ' έχει και σένανε σαν Παναγία Η Ρυγκίνα είχε μια εντύπωση Πολύ αλόκοτη από αυτά τα λόγια Της επροξένησαν και χαρά και τρόμο και θυμό Και αποπήρε τον δύστιχο λάμπρο Τι είναι αυτά που λες φιόρα καντήλι Θα σου φάνηκε άνθρωπέ μου Αν έχει εκεί καντήλι θα είναι μόνο για την Παναγία Κοίταξε μην μπεις κι αλλού τέτοιο πράγμα Θεός φυλάξει έκανε ο υπηρέτης Εγώ να το πω αλλού Και σαν να μετάνιωσε, να φοβήθηκε που το είπε και της Ριγκίνας, προσπάθησε να ταμπαλώσει. «Μπορεί και να μου φάνηκε, ξέρω κι εγώ. Κυρά μου να σε χαρώ, στη ζωή σου, μην το πεις του αφέντη, θα θυμώσει πολύ και θα με βαργωμήσει. Εγώ ο καημένος για αγάπη σου».
Η Ριγκίνα είχε συνέλθει. Τι της έφταιγε ο άνθρωπος που θέλησε να της δώσει μια χαρά. Και τον καλόπιασε. Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι. Ξέρω όπως δεν το είπες για κακό. Ένα πράγμα που σου φάνηκε έκανε να το πεις εμένα. Όχι, δεν θα το βγάλω από το στόμα μου. Πήγαινε τώρα στο καλό και πες του τα πολλά μου χαιρετίσματα. «Με τα χαράς κυρά μου» φώναξε ανακουφισμένος ο Λάμπρος «σε προσκυνώ» και σαν να θέλησε πάλι να της το επικυρώσει, να της το πει με τρόπο πως δεν του φάνηκε παρά πως ήταν πραγματικός, γύρισε πάλι μια στιγμή καθώς έφευγε και της είπε σιγά «σε λατρεύει, σε λατρεύει» και κατέβηκε γρήγορα τη σκάλα.
Η Ριγκίνα μονάχη έμεινε συλλογισμένη. Κάτι της έλεγε μέσα της πως ο Λάμπρος δεν έκανε κανένα λάθος. Ήταν βέβαιη. Και έβλεπε τώρα την εικονίτσα της στην αλκόβα εκείνη κάτω από το εικόνισμα της Παναγιάς στολισμένη με λουλούδια και με ένα γαλάζιο καντυλάκι αναμένο μπροστά της. Αυτό της έκανε χαρά, μεγάλη χαρά, βαθιά, ολόψυχη Μα αισθανόταν ακόμα και τον τρόμο εκείνο που της έκανε από την αρχή Φοβόταν πως δεν ήταν άξια για τόση λατρεία Της φαινόταν σαν κάτι ατέριαστο, υπερβολικό Να της ανάβει καντήλη, να την έχει σαν Παναγιά ένας σολομός Να ήταν τουλάχιστον πεθαμένη, να είχε μόνο μια ασώματη ψυχή Κι ήταν αλήθεια, να, σαν να το βλέπε Ω βέβαια που δεν θα του έλεγε τίποτα Τέτοιο πράγμα ποτέ Πραγματικώς, το βραδάκι που πήγε ο ποιητής Λέξη δεν του είπε για την ομιλία της με το λάμπρο Ήταν όμως τόσο αλλιώτικη, τόσο μεταμορφωμένη Ώστε το παρατήρησε εκείνος και τη ρώτησε Τι νέα, έμαθε σήμερα τίποτα ευχάριστο «Όχι», του αποκρίθηκε, «τα ίδια και τα ίδια». «Μα γιατί» «Δεν ξέρω, λάμπεις όλοι από χαρά. Τα μάτια σου έχουν μια έκφραση ασυνήθιστη και σε τριγυρίζει σαν ένας αέρας φωτεινός, γαλάζιος. Μου φαίνεσαι πιο εθέρια παραποτέ. Είμαι ευτυχισμένη γι' αυτό».
Με ερωτήσατε αν έμαθα τίποτα ευχάριστο. Όλα όσα μαθαίνω τώρα είναι ευχάριστα. Και όσα βλέπω, και όσα σκέπτομαι, και όσα φαντάζομαι. Από τότε που σας γνωρίζω, το παραμικρό, το ελάχιστο δεν με έθλιψε. Όλα μου δίνουν χαρά. Ακόμα και εκείνα που για άλλους μπορεί να είναι λυπητερά. «Εσείς δεν είσαστε ευτυχισμένος» «Ναι» της αποκρίθηκε αδίστακτα ο Σολωμός «και εγώ είμαι ευτυχισμένος»
«Δεν είσαστε πάντα» «Όχι» «Η δόξα σας κάνει τώρα» «Η αγάπη σου με κάνει περισσότερο» «Εμένα μόνο η αγάπη σας» «Δεν ήμουν πάντα, άλλη φορά θλιβόμουν, έκλαιγα, δεν ήξερα κι εγώ τι ζητούσα» «Τώρα μου φαίνεται πως τα έχω όλα. Δεν θέλω τίποτα περισσότερο». «Ούτε φαντάζομαι πως υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτήν που χαίρομαι τώρα.
Εσείς θέλετε να γίνετε ακόμα πιο ευτυχισμένος». Της αποκρίθηκε με ένα χαμόγελο ενηγματικό. «Θα ήθελα, μα είναι αδύνατον». «Γιατί, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία ή υπάρχει και δεν μπορείτε να αντιφτάσετε. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως τώρα περνώ την πιο ευτυχισμένη εποχή της ζωής μου. Και αφού περάσει αυτή, όλα δεν περνούν στον κόσμο.
Η ευτυχία, το προαισθάνομαι, θα λιγοστεύει. Θα λιγοστεύει. Κι εγώ, έκαμε ζωηρά η Ριγκίνα, αν η ευτυχία σας είναι από την αγάπη μου, θα αφήσω ποτέ να λιγοστέψει. Την κοίταξε γλυκά Της πήρε το χέρι και το φίλησε Μα δεν της είπε ποια λέξη Η ομιλία αυτή Αποτέλεσμα της πρωινής με το λάμπρο που την είχε μεταμορφώσει Έκαμε τη Ριγκίνα να σκεφτεί και πάλι το μέλλον Η αγάπη αυτή που έκανε και τους δυο τόσο ευτυχισμένους Πού θα κατέληγε Σε γάμο Αλλά τώρα, σήμερα, εκείνος περνούσε τη πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής του Μήπως ενόμιζε πως από το γάμο και ύστερα η ευτυχία αυτή θα άρχιζε να λιγοστεύει Για να περάσει όπως περνούν στον κόσμο όλα Δεν ήταν αδύνατο να έχει μια τέτοια ιδέα Και τότε βέβαια δεν θα την έπαιρνε ποτέ Και τι θα γινόταν Έτσι θα περνούσαν τη ζωή τους Αγαπημένοι και μόνο ψυχικά ενωμένοι Γιατί ούτε εκείνος βέβαια θα παντρευόταν ποτέ με άλλη Ούτε η Ριγκίνα με άλλον Αδύνατον Αν ήταν μόνη στον κόσμο Δεν θα την ένοιαζε καθόλου να περνούσε έτσι τη ζωή της όλη
Μα είχε γονείς, συγγενείς, φίλους Τι θα έλεγαν αυτοί Τι θα έλεγε και ο κόσμος Αν η σχέση της με το Σολωμό Η τόσο στενή αυτή σχέση παρατηνόταν ακόμα. Ένα-δυο χρόνια ίσως μπορούσε. Ύστερα όμως θα έμπαινε στη μέση με το δίκιο του ο πατέρας της. Θα ερχόταν η μέρα που θα τον ανάγκαζε να ρωτήσει το νέο τι σκοπούς είχε. Ή θα τον ρωτούσε ο ίδιος ή θα βάζε κανένα φίλο.
Και καλά αν εκείνος αναγνώριζε πως είχε χρέος να αποκαταστήσει μια κόρη που έτσι κι αλλιώς είχε εκτεθεί μαζί του Μα αν έλεγε όχι Ο πατέρας της χωρίς άλλο θα τους εχόριζε Καμιά συνάντηση πια δεν θα τους επέτρεπε ούτε στο σπίτι τους ούτε αλλού Και τότε ή θα αναγκάζονταν να βλέπονται κρυφά, πολύ δύσκολο για τη Ριγκίνα ή θα γίνονταν δυστυχισμένοι και οι δυο.
Αλλά όχι, το πράγμα δεν θα φτάνε ως εκεί. Ίσως η Ριγκίνα παρεξηγούσε τα σημερινά του λόγια. Ίσως θα τη ζητούσε πριν επέμβει ο πατέρας της ή κι αν δεν θα είχε πει τίποτα έως τότε, ένα-δυο χρόνια, άμα θα βλέπε πως θα τους εχώριζαν, θα την έπαιρνε μόνο για να μπορούν να είναι πάντα μαζί. Μ' αυτή την ελπίδα κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ η Ριγκίνα Και είδε πάλι το όνειρό της Υπάρχουν όνειρα περιοδικά Που γυρίζουν δηλαδή κάθε τόσο τα ίδια Απαράλλαχτα Τέτοιο ήταν και το όνειρο της Ριγκίνας και το ξανά βλέπε εκείνη τη νύχτα για τρίτη φορά.
Βρέθηκε πάλι στο παράξενο, το γραφικό εκείνο χωριό που είχε ειδεί κάποτε με τον Σολωμό στο στερεοσκόπιο του Κόντε Καπνίση. Ζητούσε με αγωνία τον μεγάλο δρόμο που το έσχιζε κατά μεσής ανηφορίζοντας ελαφρά προς το βουνό που έκλεινε τον ορίζοντα του βάθους. Βρήκε πάλι απρόοπτα το Σολωμό που την οδήγησε Να ωραίος δρόμος με τα σπιτάκια από τη μια μεριά και την άλλη Να και το βουνό ψηλό και καταπράσινο Άρχισαν να τρέχουν μαζί Μα όπως την άλλη φορά δεν προχωρούσαν καθόλου Στο ίδιο σημείο βρίσκονταν πάντα Το βουνό δεν επλησίαζε Τότε την έπιασε από το χέρι Και έγινε σαν θαύμα Σε λίγες στιγμές βρέθηκαν στα πόδια του βουνού Την άλλη φορά το όνειρο κόπηκε εδώ χωρίς αγωνία Μάλλον με χαρά Αλλά απόψε τελείωσε σαν την πρώτη Αδύνατο να ανεβούν το βουνό Ήταν κατακάθετο Και δεν υπήρχε ούτε δρόμος Ούτε μονοπάτι Έκαμε πάλι να πιάσει το σολομό από το χέρι Μήπως ξαναγινόταν θαύμα και ανέβαιναν στην κορυφή πετώντας Μα ξαφνικά τον έχασε Μονάχη έπεσε χάμου στο χορταριασμένο χώμα
Και άρχισε να κλαίει Έπειτα την έπιασε φόβος, αγωνία Έβγαλε τις φωνές και ξύπνησε Ξέρουμε πως η Ριγκίνα δεν επίστευε τα όνειρα Ούτε την πρώτη φορά που το είδε του έδωσε καμιά σημασία ή προσπάθησε να το εξηγήσει μια εντύπωση της ημέρας είχε σκεφθεί ούτε πολύ λιγότερο τη δεύτερη που το είδε μισό Αλλά αυτή τη φορά που το ξαναείδε ολόκληρο το συλλογίστηκε και χωρίς να θέλει πήκε σε τέτοια υποψία μην ήταν ένα προαίσθημα από τα βαθύτατα του είναι της μια προειδοποίηση για το μέλλον μην θα έχανε το σολομό τη στιγμή που ήταν έτοιμοι να ανεβούν χειροπιασμένοι στο βουνό να φτάσουν στην κορυφή της ευτυχίας αν δεν πίστευε τα όνειρα ήταν γιατί δεν είχε είδη στη ζωή της παρακοινά και ασήμαντα ποτέ ένα τόσο ζωηρό, τόσο συμβολικό και τόσο επίμονο γιατί να το βλέπει κάθε τόσο και γιατί τη δεύτερη φορά να το ειδή μισό, ατέλειωτο προσπάθησε να θυμηθεί και θυμήθηκε την εποχή εκείνη δεν είχε ακόμα τόσες αμφιβολίες για το μέλλον τώρα είχε πολλές Τώρα πιο δύσκολα και ύστερα από μεγάλη σκέψη της ξαναγύριζε η ελπίδα
Γι' αυτό ίσως είδε πάλι το όνειρο ολάκερο Γι' αυτό έφτασε ως την αγωνία, τον τρόμο, τα κλάματα, τα ξεφωνητά, τη δυστυχία Και συμπέραινε πως κάτι εσήμενε αυτό το όνειρο Ένα προαίσθημα Κι αν ο Θεός στέλνει τα προαισθήματα, ο Θεός της έστελνε και το όνειρό της Την ίδια ημέρα έτυχε να ειδεί τη Μαρία Και υπό την εντύπωση, σαν κάτι που δεν μπορούσε να το κρατήσει, της το διηγήθηκε Η Μαρία από μικρή επίστευε τα όνειρα Ισχυριζόταν πως ό,τι ήταν να της συμβεί θα το έβλεπε πρώτα στον ύπνο της Και όχι το ίδιο το πράγμα αλλά το σύμβολό του.
Εξηγούσε τα όνειρά της με τον όνειρο Κρήτη. Αν έβλεπε ψάρι ήταν λαχτάρα. Αν έβλεπε φίδι ήταν φίλος. Αν έβλεπε λεφτά ήταν λόγια. Είχε ακόμα παρατηρημένο πως γενικά από ό,τι έβλεπε γινόταν το αντίθετο. Κι ο θάνατος ακόμα εσήμενε ζωή και υγεία. Έτσι όταν άκουσε το όνειρο της Ριγκίνας Εφώναξε με χαρά Α καλό πολύ καλό Τα δάκρυα είναι χαρά Αφού έκλαιγες τόσο Θα χαρείς πολύ Και εκείνος που χάθηκε Έκανε δειλά η Ριγκίνα Θα τον πάρεις Είπε η Μαρία με τη μεγαλύτερη υπεπίθυση Εμπόδια ίσως παρουσιαστούν Μα στο τέλος θα νικήσεις Χω μακάρι να έβλεπα Κι εγώ ένα τέτοιο όνειρο Δυστυχώς αυτόν τον καιρό βλέπω κακά πολύ κακά το δικό μου λοιπόν είναι καλό να μην έχεις καμιά αμφιβολία και αν το ξαναειδείς το ίδιο να χαρείς περισσότερο ώστε αν ειδώ καμιά φορά πως τον ξανά πιάσα από το χέρι και πετάξαμε ως την κορυφή του βουνού τότε να φοβηθείς μα ελπίζω και εύχομαι να μην ειδείς ποτέ τέτοιο πράγμα η Ριγκίνα κλονίστηκε Δεν επίστευε πια τόσο πολύ πως το όνειρό της ήταν κακό προέστημα
Γιατί κι αυτή πολλές φορές είχε ήδη στον ύπνο της το αντίθετο από ό,τι της συνέβη Δεν το είπε σε κανέναν άλλον Ούτε στο Σολωμό όπως σκέφτηκε μια στιγμή Και σε λίγο το ξέχασε Ένα γράμμα του Τρικούπη προς τον Σολωμό έφτανε στα χέρια του με μεγάλη καθυστέρηση. Του έγραφε τους θαυμασμούς του για τον απαράμιλο ύμνο, όπως θα τους έγραφε και αργότερα σε μια κριτική στη Γενική Εφημερίδα του Ναυπλίου, και τον εβεβαίωνε πως εφρόντιζε για το τύπομά του σε χωριστό φυλάδιο.
«Σε λίγο», του έλεγε, «ελπίζω να το λάβετε. Θα σας στείλω 25-30 αντίτυπα για να τα χαρίσετε όπου θέλετε. Τα άλλα θα τα διασπείρω εγώ». Όσοι διάβασαν το ποίημα σας από το χειρόγραφο έμειναν κατενθουσιασμένοι. Το ίδιο θα ενθουσιαστούν και οι πολλοί που θα το διαβάσουν τυπωμένο. Ο Σολωμός χάρηκε πολύ και αφού σε ένα γράμμα καθυστερημένο ο μεγάλος του οφείλος υποσχόταν πως σε λίγο θα λάβαινε το φυλάδιο, το περίμενε από μέρα σε μέρα και από στιγμή σε στιγμή.
Τώρα μάλιστα ανυπομονούσε Συχνά πήγαινε Στο Ρώμα να τον ρωτήσει Έφτασε τίποτα για μένα Και από την Ριγκίνα Που τα λογάριαζαν μαζί Δεν έκρυβε την ανυπομονησία του Θέλω να ειδώ Τον ύμνο τυπωμένο Της έλεγε Είναι ίσως μια αδυναμία Αλλά την έχω Κι εγώ άλλο τόσο Του απαντούσε η Ριγκίνα Θα χαρώ αυτό το φυλάδι όσο κι εσείς «Και να ειδείτε που θα γίνουν και στην Ελλάδα τα ίδια που έγιναν στη Ζάκυνθο. Θα σας αποθεώσουν. Αχ, αν ήταν τρόπος να πάτε, να βρεθείτε εκεί όταν θα βγει ο ύμνος, μα να ήμουν κι εγώ από κανένα άλλο μέρος να βλέπω».
Ο Σολωμός χαμογελούσε όταν του το έλεγε αυτό. Μα μια μέρα συνοφριώθηκε. Εγώ της είπε δεν θα πήγαινα στην Ελλάδα ποτέ και μάλιστα τώρα που της παράζει η διχόνοια. Θέλω να τη λατρεύω από μακριά. Έχω γι' αυτήν ένα ιδανικό που φοβάμαι από κοντά μην το χάσω. Και πρόσθεσε σιγά «Την Ελλάδα και σένα». Η Ριγκίνα τ' άκουσε. Έμεινε λίγες στιγμές σκεπτική, με το στόμα μισάνυχτος ανέτοιμη να μιλήσει. Έπειτα χαμογέλασε και ρώτησε ζωηρά «Και για μένα έχετε ένα ιδανικό». «Αυτό το ξέρεις», της αποκρίθηκε. «Κι όμως είσαστε κοντά μου, πώς δεν το χάνετε».
«Εσύ είσαι άλλο και από κοντά και από μακριά το ίδιο. Έπειτα δεν είμαι πάλι και τόσο κοντά σου ώστε να υπάρχει φόβος» Η Ριγκίνας αυτό δεν αποκρίθηκε. Αλλά από τη στιγμή εκείνη άρχισε να μαντεύει την αλήθεια. Φοβόταν να την πλησιάσει πάρα πολύ Να την κάμει γυναίκα του Όπως φοβόταν και να ταξιδέψει Να γνωρίσει από κοντά την Ελλάδα Κι άλλη φορά είχε κάνει αυτή τη σκέψη η Ριγκίνα Τότε που της είπε πως δεν μπορούσε να τη φανταστεί να τρώει Πως τη θεωρούσε σαν άηλη Σαν ψυχή ντυμένη αέρα Πως μπορεί λοιπόν να με πάρει Είχε πει μέσα της Αλλά τότε δεν έμεινε πολύ σε αυτό το συμπέρασμα Με την ιδέα πως ήταν λόγια, ποιητικές υπερβολές Θα με συνηθίσει, είχε σκεφτεί Θα είδει πως κι εγώ είμαι άνθρωπος με σάρκα Κι από τη στιγμή που της φανέρωσε τον έρωτά του Από τη στιγμή που της είπε τη μεγάλη λέξη Η Ριγκίνα καθώς ξέρουμε Είχε πάντα την ελπίδα, κάποτε και τη βεβαιότητα στην εικόνα της Καντήλη που ότωρα ήταν βέβαιη της έβαζε αμύριστα λουλούδια την ελάτρευε σαν Παναγία
πως μπορούσε να την κάμει η γυναίκα του να κάθεται μαζί της σε ένα σπίτι να κοιμάται σε μια κάμαρα σε ένα κρεβάτι να τη βλέπει να τρώει και το φοβερότερο να την αγκαλιάζει σαν σύζυγος αδύνατον θα το θεωρούσε ασέβεια βεβήλωση Η Ιεροσιλία. Είχε θυμηθεί και το όνειρό της. Ω, δεν ήταν το αντίθετο από ό,τι θα συνέβαινε όπως της είχε πει η Μαρία.
Ήταν το ίδιο. Μια μέρα, αργά ή γρήγορα θα τον έχανε. Αυτή η ίδια ίσως δεν θα ήθελε να βλέπονται από κοντά. Θα αναγκαζόταν να τον αποφεύγει. Ή θα του έλεγε καθαρά να μην ξαναπάει στο σπίτι της γιατί ο κόσμος παρεξηγούσε. Και ούτε στα άλλα φιλικά σπίτια θα ξαναπήγαινε αυτή. Και στην Πόχαλη ακόμα, το καλοκαίρι που πλησίαζε, αν εκείνος σκουβαλιόταν πάλι στους στράνι, θα έλεγε στους γονείς της πως δεν ήθελε να πάνε.
Ή θα της το έλεγαν πρώτα εκείνοι. Αυτό τον χωρισμό συλλογιζόταν τώρα και της ερχόταν σαν ντρέλα. Πώς θα μπορούσε να ζει χωρίς να τον βλέπει. Γιατί η Μαρία της είχε πει πως ο Ρίκος είχε μπει πια στη ζωή της τόσο που θα της ήταν αδύνατον να ζήσει χωρίς αυτόν. Μήπως και στη δική της ζωή είχε μπει λιγότερο ο Σολωμός. Μήπως θα μπορούσε κι αυτή να ζήσει αν τον έχανε.
Θα πέθαινε χωρίς άλλο. Κι αν ακόμα δεν θα σκοτωνόταν με το χέρι της, δεν εφανταζόταν πως ήταν ικανή να κάνει τέτοιο πράγμα, θα έλειωνε σαν το κερί, θα έσβηνε σαν το καντήλι. Α όχι, ποτέ. Ένα τόσο ικτρό τέλος Έπρεπε να το αποσοβήσει με κάθε τρόπο Και της ερχόταν οι πιο τρελές ιδέες Άξαφνα να αλλάξει στάση απέναντί του Να του παρουσιαστεί περισσότερο σαν άνθρωπος με σάρκα Σαν γυναίκα Μια μέρα εκεί που θα ήταν κάπου οι δυο τους Να τον αγκαλιάσει Να καθίσει απάνω του Να κολλήσει το στόμα της στο δικό του Να τον κάμει ή να τη συνηθίσει Μη δεν ήταν άνθρωπος με σάρκα και κείνος Αν κοιμόταν αυτή σαν νέα και όμορφη γυναίκα θα του την ξυπνούσε Τι αυτή όχι ποτέ και μόνο που το συλλογιζόταν τώρα της έκανε φρίκι Μα και το υπεράνθρωπο θάρρος να έβρισκε για τέτοιο κίνημα την εσύμφερε Τη στιγμή που θα τον έκανε έστω να τη συνηθίσει δεν θα είχαν το ιδανικό του Δεν θα απογοητευόταν, δεν θα αντισυχαινόταν. Και τότε γιατί θα την έπαιρνε, για την απόλαυση ή την ηλικία. Α, δεν ήταν τέτοιος ο αγαπημένος της.
Η Ριγκίνα καταλάβαινε τόσο καλά τη διαφορά του από τους άλλους νέους που την κοίταζαν με πόθο. Κι από τον Τζόρτζι ακόμα που, αν και ερωτευμένος μαζί της, μάλλον ιδανικά, την κοίταζε στιγμές στιγμές με κάτι μάτια που την αποτροπίαζαν. Γι' αυτό και δεν μπόρεσε ποτέ της να τον αγαπήσει, κι ας μην είχε γνωρίσει ακόμα τον Σολωμό.
«Τέτοια είμαι κι εγώ», συμπέρανε. «Δεν μοιάζω της Μαρίας που φιλιέται τόσο πολύ με τον Ρίκο. Όπως κι εκείνος δεν μοιάζει με τον Τζόρτζι. Δεν μας αρέσουν αυτά. Ταιριάζουμε. Αλλά τι θα γίνει. Πώς μπορεί να μείνουμε για πάντα όπως είμαστε τώρα. Πώς μπορεί να μην χωριστούμε». Μια στιγμή στην απελπισία της Της φάνηκε πως βρήκε τρόπο σωτηρίας Θα προκαλούσε μια εξήγηση μαζί του Και θα του έκανε μια πρόταση Δεν θα ήταν δύσκολο να βρει κάποτε το θάρρος Και να του το πει καθαρά Μα αγαπάτε και σας αγαπώ Δεν θέλετε όμως να ενωθούμε Γιατί φοβάστε μη χάσετε το ιδανικό σας Ε, τον ίδιο φόβο έχω κι εγώ Σας θεωρώ τώρα σαν υπεράνθρωπο, σαν άγγελο Και φοβάμαι μήπως αν σας έπαιρνα για άντρα μου θα σας έβλεπα πια σαν άνθρωπο Κι αυτό δεν το θέλω όπως δεν το θέλετε για μένα κι εσείς Θα έπρεπε λοιπόν να χωριστούμε Γιατί δυστυχώς υπάρχει και κόσμος που παρεξηγεί Υπάρχουν και συγγενείς που με το δίκιο τους λογαριάζουν τον κόσμο Πάλι όμως γιατί να χωριστούμε γιατί να γίνουμε τόσο δυστυχισμένοι
Εγώ θα πέθαινα Μα κι εσείς μου φαίνεται θα υποφέρατε Θέλετε να κάνουμε ένα γάμο για τα μάτια μόνο του κόσμου Για να ζούμε παντρεμένοι όπως ζούμε και τώρα ανήπαντροι Θα καθόμαστε βέβαια στο ίδιο σπίτι αλλά καθένας θα έχει το απαρταμέντο του Δεν θα κοιμόμαστε μαζί σαν τα άλλα αντρόγυνα Κι αν θέλετε, ούτε στο ίδιο τραπέζι θα καθόμαστε Για να μην βλέπετε να τρώω Μαζί θα είμαστε μόνο στο σαλόνι ή στο γραφείο Θα μιλούμε, θα συζητούμε, θα μελετούμε Θα σας βοηθώ στην εργασία σας, να, όπως τώρα Και θα βγαίνουμε μαζί περίπατο Και τα καλοκαίρια θα καθόμαστε μαζί ή στο στράνι ή στην πόχαλη ή στο χτύμα σας.
Έτσι θα περάσουμε όλη μας τη ζωή χωρίς να απογοητευθούμε ούτε εσείς ούτε εγώ. Με άλλους λόγους σας προτείνω έναν γάμο λευκό. Η δική μας, ο κόσμος, θα μας έχει για παντρεμένους αληθινά. Η εκκλησία το ίδιο. Και εμείς θα ζούμε σαν φίλοι, σαν αδέρφια. Δεν είναι ο μόνος τρόπος για να μην χωριστούμε και να μην δυστυχήσουμε».
Τι θα της έλεγε. Δεν θα το δεχόταν. Ω βέβαια, αν την αγαπούσε αυτό θα έκανε. Και με την ιδέα αυτή η Ριγκίνα ξαναβρήκε σιγά σιγά τη γαλήνη της, τη χαρά της και περίμενε. Γιατί δεν ήταν ανάγκη να του πει τίποτα από τώρα. Καλά ήταν. Θα του λέγει όταν θα έφτανε ο κόμπος του χτένι. όταν θα άρχιζαν να την κρινιάζουν οι γονείς της όταν ο πατέρας της θα μελετούσε κανένα διάβημα και ούτε στιγμή δεν εσκέφτηκε να εξετάσει αν θα μπορούσε να περάσει τη ζωή της κοντά σε έναν αγαπημένο άντρα που δεν θα τον είχε παρά σαν φίλο και αδερφό το θεωρούσε το πιο εύκολο και το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου τόσο αγνή ήταν
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
