Το μαύρο γυαλί
Μπαμπάς των 2 & RapperΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Έχεις νιώσει ενοχή που θέλεις να μπεις στο studio ενώ στο διπλανό δωμάτιο είναι τα παιδιά σου; Αυτή είναι η ενοχή του καλλιτέχνη που είναι και γονιός, και εδώ τη λύνουμε. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στην τέχνη σου και την οικογένειά σου. Τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν μάρτυρα, χρειάζονται έναν μπαμπά που είναι ζωντανός.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
και μου το χέρι έχει ήδη πιάσει το τηλέφωνο. Λέω θα κάτσω πέντε λεπτά να ξυπνήσω και χάνω μισή ώρα από το πρωί μου. Την πιο δημιουργική μου ώρα στο σκρόλ και μετά νιώθω άδειος ναρκωμένος, λες και έφαγα ένα κιλό ζάχαρη και όμως πεινάω ακόμα. Καλώς ήρθες. Είμαι ο Θοδωρής, μπαμπάς των δύο και ράπερ και άνθρωπος με ΔΕΠΗ που έχει πολύ πολύ δύσκολη σχέση με αυτό το μαύρο γυάλινο πράγμα που όλοι έχουμε στην τσέπη.
Σήμερα θέλω να μιλήσουμε γι' αυτό. Για το σκρόλ που μας τρώει τον χρόνο, τη συγκέντρωση και ένα κομμάτι από την ψυχή μας που ούτε του παίρνουμε χαμπάρι. Ας ξεκινήσω με κάτι που θα σε εξαλαφρώσει. Γιατί μάλλον κουβαλάς ενοχή γι' αυτό. Δεν είσαι αδύναμος. Δεν σου λείπει η θέληση. Το ότι δεν μπορείς να αφήσεις το κινητό δεν είναι ελάτωμα χαρακτήρα.
Αγκού την αλήθεια Αυτές οι εφαρμογές είναι φτιαγμένες Με χιλιάδες μηχανικούς και δισεκατομμύρια Για να σε κρατάνε κολλημένο Το κάθε σκρόλ, η κάθε ειδοποίηση Είναι σχεδιασμένη επιστημονικά Να πατάει ακριβώς το κουμπί Της δοπαμίνης στο κεφάλι σου Είναι κουλοχέρις Τράβα το χερούλι, σκρολάρεις Και δεν ξέρεις τι θα βγει Μερικές φορές βαρετό, μερικές φορές κάτι που σε αρέσει Και αυτό ακριβώς το «δεν ξέρω τι θα βγει» είναι που σε κρατάει να τραβάς ξανά και ξανά.
Γι' αυτό το έφτιαξαν έτσι. Και τώρα το βαρύ. Αν έχεις δέπι, είσαι ο πιο εύκολος στόχος αυτής της μηχανής. Θυμάσαι που στο προηγούμενο επεισόδιο είπαμε πως το μυαλό μας κυνηγάει την τοπαμίνη, το ενδιαφέρον, το καινούριο. Ε, το κινητό είναι μια τελείωτη πηγή από ακριβώς αυτό. Καινούριο, καινούριο, καινούριο. Κάθε δευτερόλεπτο είναι σαν να βάζεις έναν άνθρωπο που διψάει μπροστά σε μια βρύση με ζαχαρόνερο.
Δεν φταίσαι εσύ που πίνεις. Μπορεί και να φταίς λίγο. Αλλά κάποιος έστησε τη βρύση ακριβώς εκεί για τη δική σου δίψα. Και θέλω να καταλάβεις γιατί το μυαλό μας το θέλει τόσο πολύ. Γιατί αν το καταλάβεις, σταματάς να ντρέπεσαι. Το μυαλό με δέπι έχει χαμηλότερα επίπεδα ντοπαμίνη στην κανονική του κατάσταση. Δηλαδή στην ηρεμία νιώθουμε ένα είδος ανησυχίας, βαρεμάρας Ότι κάτι λείπει Δεν είναι η ιδέα μας, είναι χημεία Και το κινητό δίνει ακριβώς αυτό που λείπει Στην στιγμή, χωρίς σκόπο Άρα δεν είμαστε θυσμένοι επειδή είμαστε αδύναμοι Είμαστε ένα μυαλό που πεινάει για ντοπαμίνη Μπροστά στο πιο τέλειο μηχάνημα ντοπαμίνης που έφτιαξε ποτέ ο άνθρωπος Αλλά και εδώ γίνεται σοβαρό Ας δούμε τι μας κοστίζει πραγματικά Γιατί δεν είναι μόνο χαμένος χρόνος Είναι κάτι χειρότερο Το σκρολ κλέβει την ντοπαμίνη που θα δίνεις Σε αυτό που αγαπάς Ή σε αυτό που θα ήθελες να κάνεις Σκέψου το, έχεις μια ορισμένη ποσότητα Θέλω να φτιάξω κάτι Μέσα στη μέρα σου, στην κάθε σου μέρα
Όταν την ξοδεύεις όλοι στο κινητό Σε μικρά, γρήγορα, εύκολα Χτυπήματα ντοπαμίνης Δεν σου μένει καύσιμο για το δύσκολο, το αργό, το αληθινό. Γιατί να κάτσω μια ώρα να παλέψω με έναν στίχο όταν το κινητό μου μου δίνει την ίδια αίσθηση ανταμοιβής σε δύο δευτερόλεπτα. Χωρίς κόπο. Η φθηνή ντοπαμίνη σκοτώνει την όρεξη για το ακριβό. Και το ακριβό, η μουσική, η δημιουργία είναι αυτό που πραγματικά σε γεμίζει.
Και κλέβει και κάτι ακόμα, ίσως το πιο πολύτιμο. Την πλήξη. Θα μου πεις Την πλήξη Αυτήν θέλω να διώξω Όχι, η πλήξη είναι το χωράφι που φυτρώνουν οι ιδέες Οι καλύτεροι στίχοι, οι καλύτερες μελωδίες Δεν έρχονται όταν είσαι απασχολημένος Έρχονται όταν το μυαλό σου έχει χώρο να περιπλανηθεί Στο ντουζ, στο περπάτημα, στην ουρά, στο σούπερ μάρκετ Αλλά τώρα, κάθε φορά που έρχεται μια στιγμή πλήξης Τι κάνουμε Βγάζουμε το κινητό και σκοτώνουμε τη στιγμή που θα γεννιόταν κάτι.
Ίσως. Γεμίζουμε κάθε κενό και μετά απορούμε γιατί δεν έχουμε πια ιδέες. Και υπάρχει κι άλλη μία πληγή, ειδικά για εμάς τους καλλιτέχνες, που ίσως είναι χειρότεροι. Η σύγκριση. Γιατί δεν σκρολάρουμε απλώς βίντεο με γατάκια. Βλέπουμε άλλους μουσικούς, βλέπουμε κάποιον της ηλικίας μας που ξέφυγε, που έχει τα νούμερα που ονειρευόμασταν, που φαίνεται να τα έχει καταφέρει όλα με άνεση και μέσα σε πέντε λεπτά σκρολ έχεις καταφέρει να νιώσεις αποτυχημένος για μια ζωή που πριν λίγη ώρα σου άρεσε.
Θέλω να σου θυμίσω κάτι. Αυτό που βλέπεις είναι η βιτρίνα του καθενός, όχι η αποθήκη. Βλέπεις το highlight, τις καλύτερες στιγμές, το φιλτραρισμένο, την μία καλή στιγμή που διάλεξαν από χίλιες κακές. Συγκρίνεις τα δικά σου παρασχήνια, το άγχος, τις αμφιβολίες, τα μισοτελειωμένα με την μοντάζ εκδοχή του άλλου. Είναι αισθημένος αγώνας και χάνεις πάντα γιατί ο διαγωνισμός είναι ψεύτικος και όσο κάθεσαι να συγκρίνεσαι δεν φτιάχνεις.
Ο χρόνος που θα δίνες στη δική σου μουσική και σε ό,τι θα ήθελες να κάνεις τον ξοδεύεις θαυμάζοντας ή ζηλεύοντας τον άλλον. Η μεγαλύτερη κλοπή δεν είναι ο χρόνος. Είναι που σου κλέβει την πίστη στον ίδιο σου το δρόμο. Λοιπόν, τι κάνουμε. Και θέλω να είμαι ρεαλιστής μαζί σου. Δεν θα σου πω πέτα το κινητό στη θάλασσα. Ζούμε στο 2026. Δουλεύουμε με αυτό.
Βγάζουμε τη μουσική μας με αυτό. Δεν φεύγει. Ο στόχος δεν είναι να το κόψεις. Είναι να ξαναπάρεις εσύ το τιμόνι. Αλλά πριν τα πρακτικά θέλω να αλλάξεις τον στόχο στο κεφάλι σου. Ο στόχος δεν είναι μηδέν κινητό. Αυτό είναι καταδικασμένο. Θα αποτύχεις. Θα νιώσεις χάλια. Θα τα παρατήσεις. Ο στόχος είναι πιο έξυπνος. Να κάνεις το κινητό ξανά εργαλείο αντί για αφεντικό. Θέλεις να το πιάνεις εσύ όταν το αποφασίζεις εσύ για κάτι που θέλεις εσύ και όχι κάτι που σε πιάνει αυτό αυτόματα χωρίς να το σκεφτείς. Η διαφορά είναι τεράστια. Το ίδιο μηχάνημα, άλλος αφέντης. Δεν πολεμάς το κινητό. Παίρνεις πίσω το τιμόνι.
Κράτα αυτήν τη διάκριση Γιατί αλλάζει τα πάντα στο πως νιώθεις όταν το κάνεις Δεν στερείσαι, διεκδικείς Πρώτον και το πιο δυνατό από όλα Βάλε τριβή Θυμάσαι που στο Hyper Focus λέγαμε Χαμήλωσε τα εμπόδια για να μπαίνεις Εδώ κάνεις το αντίθετο Ανέβαζε τα εμπόδια για να μην μπαίνεις Βγάλε τις εφαρμογές που σε τρώνε από την αρχική οθόνη Κάντες να μην σε περιμένουν με το κοκκινάκι, την ειδοποίηση Κλείσε τις ειδοποιήσεις Όλες, εκτός από τους ανθρώπους Κάθε δευτερόλεπτο παραπάνω που χρειάζεσαι Για να φτάσεις στην εφαρμογή Είναι ένα δευτερόλεπτο που το μυαλό σου προλαβαίνει να πει Στάσου, θέλω όντως να το κάνω αυτό Δεύτερον, φτιάξε ζώνες χωρίς κινητό Δεν χρειάζεται όλη η μέρα Ξεκίνα με δύο Το πρώτο μισάωρο που ξυπνάς Και η ώρα με τα παιδιά Αυτές τις δύο μόνο ζώνες Το κινητό μακριά, σε άλλο δωμάτιο Θα δεις τη διαφορά στο πρωινό σου και στις σχέσεις σου μέσα σε μια εβδομάδα Τρίτον και το πιο σημαντικό Μην προσπαθείς απλώς να αφαιρέσεις Αντικατέστησε Το μυαλό δεν αντέχει το κενό
Θα ξαναγυρίσεις το κινητό αν δεν του δώσεις κάτι άλλο Οπότε βάλε δίπλα στον καναπέ την κιθάρα Το τετράδιο με στίχους Ό,τι σε τραβάει προς τη δημιουργία Έτσι όταν έρθει η ανάγκη για ντοπαμίνη Να έχεις μπροστά σου κάτι που σε χτίζει Αντί για κάτι που σε αδειάζει Αντί για κάτι που σε αδειάζει Και τέταρτον ένα κόλπο για τις δύσκολες στιγμές Όταν πιάνεις τον αυτό σου να σκρολάρει Μη βιάζεσαι Απλώς ρώτα ήρεμα Τι ψάχνω τώρα Γιατί συνήθως το σκρόλ είναι κάλυμα για κάτι άλλο Βαριέμαι, αγχώνομαι Αποφεύγω κάτι δύσκολο, νιώθω μοναξιά Το κινητό είναι το εύκολο μπάλωμα Αν βρεις τι πραγματικά χρειάζεσαι εκείνη τη στιγμή Μπορείς να του δώσεις κάτι αληθινό Αντί για το ζαχαρόνερο Και θέλω να σε προστατέψω και από κάτι άλλο Το ενοχικό σπιράλ Γιατί ξέρω πως πάει Χάνεις μια ώρα στο σκρολ Το καταλαβαίνεις Και μετά αρχίζει το εσωτερικό ξύλο Πάλι το έκανα Δεν έχω καθόλου πειθαρχία Τι άνθρωπος είμαι Και ξέρεις τι κάνει αυτή η ενοχή σε κάνει να νιώθεις τόσο χάλια που ξαναπιάνεις το κινητό
για να ξεφύγεις από το άσχημο συνέστημα που σου προκάλεσε το κινητό. Είναι φαύλος κύκλος. Η ντροπή δεν σε βοηθάει να κόψεις. Σε βυθίζει βαθύτερα. Οπότε την επόμενη φορά που θα ξεφύγεις πες απλώς «Οκ, χάθηκε αυτό. Το αφήνω κάτω τώρα». Χωρίς δράμα, χωρίς τιμωρία. Η αυτοσυμπόνια είναι πιο δυνατό εργαλείο από την πειθαρχία εδώ.
Ο άνθρωπος που συγχωρεί τον εαυτό του σηκώνεται πιο γρήγορα από αυτόν που τον δέρνει. Θέλω να κλείσω με κάτι και θέλω να το πάρεις μαζί σου. Θέλω να σου αφήσω μια εικόνα που εμένα με ξύπνησε. Φαντάσου να μαζέψεις όλες τις ώρες που έδωσες στο σκρόλ φέτος. Όλα τα δεκάλεπτα, τα μισά ώρα, τις νύχτες που... Πέντε λεπτά ακόμα, βάλτα σε έναν σωρό. Πόσο θα είναι?
Μέρες, βδομάδες Και τώρα σκέψου Τι θα μπορούσες να έχεις φτιάξει με τόσο χρόνο Πόσα κομμάτια, πόσα βράδια με τα παιδιά Πόσο κοντύτερα Θάσουν σε αυτό που ονειρεύεσαι Δεν στο λέω για να σε τσακίσω Στο λέω για να νιώσεις Πόσο πραγματικά, πόσο ακριβό Είναι αυτό που δίνεις Ο χρόνος δεν φεύγει σε ένα μεγάλο κομμάτι Φεύγει σε κλεφτές σταγόνες Τόσο μικρές που δεν Τις προσέχεις μέχρι που μαζεμένες είναι ένα ποτάμι.
Ο χρόνος σου, η προσοχή σου είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχεις. Πιο πολύτιμο και από τα λεφτά, γιατί τα λεφτά τα ξανακερδίζεις, τον χρόνο όχι. Και αυτή τη στιγμή ολόκληρες εταιρείες παλεύουν με νύχια και με δόντια για κάθε λεπτό της προσοχής σου. Δεν είναι πυρβολή, είναι κυριολεξία. Και το ερώτημα είναι απλό. Θα την πουλάς τζάμπα σε μικρά κομματάκια σε αυτούς ή θα την κρατήσεις για τη μουσική σου, για αυτό που αγαπάς για τα παιδιά σου, για τη ζωή σου δεν χρειάζεται να γίνεις τέλειος δεν υπάρχει τέλειος αυτό χρειάζεται μόνο να πάρεις πίσω λίγο από το τιμόνι κάθε μέρα ένα λεπτό τη φορά οπότε σε αυτή τη βδομάδα σου έχω μια άσκηση, πολύ συγκεκριμένη μόνο ένα πράγμα το πρώτο μισάωρο που ξυπνάς μην αγγίζεις το κινητό ας το σε άλλο δωμάτιο από το βράδυ αν είναι φυκτό Ξύπνα και δώσε αυτό το μισάωρο σε ό,τι θες Καφέ, ησυχία, μια ιδέα που θα σου έρθει Και πρόσεξε πόσο διαφορετικά ξεκινά η μέρα σου Στιχηματίζω πως θα είναι η πιο καθαρή σου ώρα Είμαστε πολλοί εδώ έξω που το παλεύουμε το ίδιο πράγμα
Με το ίδιο μαύρο γυαλί στο χέρι Δεν είσαι μόνος και δεν είσαι αδύναμος Απλώς παίζεις ενάντια σε μια μηχανή που στήθηκε για να συνοικάει ώρα να αλλάξεις λίγο τους κανόνες υπέρ σου τα λέμε στο επόμενο πρόσχε τον εαυτό σου και σήκωσε το βλέμμα από την οθόνη λίγο παραπάνω σήμερα
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
